ΑΡΗΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

Ομαδικά πυρά εξαπολύουν επιστημονικοί και περιβαλλοντικοί φορείς κατά της ρύθμισης που φέρνει το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας και ανοίγει τεράστια παράθυρα πολεοδόμησης με οριζόντιο τρόπο και μέσα σε περιοχές υψηλής, υποτίθεται, προστασίας του δικτύου Natura 2000.

Η ρύθμιση που επιτρέπει να πολεοδομηθεί έως και το 20% στις «Ζώνες Διαχείρισης Βιώσιμων Πόρων» εντάχθηκε σε νομοσχέδιο που ήταν ανοικτό σε σχόλια (δημόσια διαβούλευση) έως χθες. Η «Εφ.Συν.» είχε αναφερθεί αναλυτικά στο νομοσχέδιο («Ωρα...μπαζώματος για τις περιοχές Natura», 3/4/2026) τονίζοντας ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να δώσει λύση σε ένα αδιέξοδο που δημιούργησε η ίδια ακολουθώντας αντικρουόμενες πολιτικές. Οι πολιτικές αυτές ξεδιπλώθηκαν από το 2019, όταν αφενός διακήρυττε πως είναι η πιο φιλική κυβέρνηση σε στρατηγικές επενδύσεις παρέχοντας ειδικές διευκολύνσεις, και αφετέρου φορούσε «πράσινο» προσωπείο υποσχόμενη ότι όλα τα πολεοδομικά προβλήματα (αυθαίρετα, εκτός σχεδίου δόμηση) θα λυθούν με τα Πολεοδομικά Σχέδια και τις Περιβαλλοντικές Μελέτες.

Το θέμα είναι ότι μετά από 7 χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη, τόσο τα Πολεοδομικά Σχέδια (Τοπικά και Ειδικά) όσο και οι Ειδικές Περιβαλλοντικές Μελέτες που αφορούν κυρίως τις προστατευόμενες περιοχές καθυστερούν υπέρμετρα την ώρα που η Ελλάδα απειλείται με ευρωπαϊκά πρόστιμα για την ελλιπή προστασία των περιοχών Natura.

Ικανοποιεί πιέσεις ομάδων συμφερόντων

Πολεοδόμοι-χωροτάκτες

«Η ρύθμιση αυτή επιχειρεί να ικανοποιήσει τις διαχρονικές και εντεινόμενες πιέσεις ομάδων συμφερόντων για οικιστική και τουριστική ανάπτυξη σε περιοχές περιβαλλοντικής προστασίας και πέριξ των πόλεων και των οικισμών ή, ακόμα, και εντός αστικών περιοχών σε εκτάσεις που έχουν μείνει εκτός σχεδίου», τονίζει σε αναλυτική του ανακοίνωση ο Σύλλογος Ελλήνων Πολεοδόμων και Χωροτακτών (ΣΕΠΟΧ).

Ο ΣΕΠΟΧ υπενθυμίζει ότι ήδη μέσα στις προστατευόμενες περιοχές επιτρέπεται ένα πλήθος ποικίλων χρήσεων γης και το νομοσχέδιο, αντί να θέτει περιορισμούς, τις επιβαρύνει περαιτέρω μέσω της δυνατότητας πολεοδόμησης. «Η πολεοδόμηση των εκτάσεων αυτών συνεπάγεται την πολύ πιο εντατική εκμετάλλευση της γης με κατά πολύ αυξημένα μεγέθη (πυκνότητα, συντελεστές δόμησης, ποσοστά κάλυψης κ.ο.κ.)».

Εκφράζει την έντονη αντίθεσή του ως προς τη νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης να δοθεί δυνατότητα οργανωμένης πολεοδόμησης εντός των προστατευόμενων περιοχών. Υπογραμμίζει ότι ο στόχος των περιοχών Natura 2000 είναι η προστασία της φύσης και της βιοποικιλότητας, η διατήρηση των φυσικών οικοτόπων, των ειδών χλωρίδας και πανίδας και η διαφύλαξη της γης ως σημαντικού πόρου. Οχι η οικιστική ανάπτυξη, με όποιο μανδύα βιωσιμότητας και πράσινου αποτυπώματος κι αν φέρει.

«Σε μια εποχή κλιματικής κρίσης, η ελληνική πολιτεία επιμένει να κινείται με μοναδικό αναπτυξιακό γνώμονα την περιορισμένου ορίζοντα και υψηλού περιβαλλοντικού κόστους περαιτέρω ενίσχυση της κτηματαγοράς και του τουρισμού», σημειώνει ο σύλλογος, τονίζοντας ότι η ρύθμιση γίνεται με οριζόντιο τρόπο, ότι το ποσοστό του 20% είναι κολοσσιαίο.

Προσχήματα και δικαιολογίες

Πυρα από 12 περιβαλλοντικές οργανώσεις

«Πολλαπλώς προβληματική» χαρακτηρίζουν τη νομοθετική ρύθμιση 12 περιβαλλοντικές οργανώσεις που καταθέτουν κοινό σχόλιο αναδεικνύοντας τον προσχηματικό χαρακτήρα των δικαιολογιών της κυβέρνησης. Πρόκειται για τις οργανώσεις Ανιμα, Αρκτούρος, Αρχέλων, Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Εταιρεία Προστασίας Πρεσπών, Καλλιστώ, iSea, Medasset, Medina και WWF Ελλάς. Μεταξύ άλλων τονίζουν ότι:

● Το νομοσχέδιο ζητά να υπάρχει συμβατότητα ανάμεσα στις πολεοδομικές επεκτάσεις και τις Ειδικές Περιβαλλοντικές Μελέτες (ΕΠΜ) αλλά αυτή η πρόβλεψη είναι προσχηματική καθώς οι μελέτες αυτές δεν έχουν εξετάσει πολεοδομικά ζητήματα.

● Εάν ΕΠΜ και πολεοδομικές μελέτες επικαιροποιηθούν τώρα με βάση τα νέα δεδομένα, το αποτέλεσμα θα είναι πρόσθετες καθυστερήσεις και πρόχειρες αντιφατικές λύσεις.

● Το όριο του 20% για πολεοδόμηση δεν τεκμηριώνεται, αφορά μεγάλες εκτάσεις, δεν συνδέεται με βασικά πολεοδομικά μεγέθη και δεν μπορεί να προσδιοριστεί από τις ΕΠΜ.

● Υπάρχουν χρήσεις που επίσης επιτρέπονται με οριζόντιο τρόπο στις προστατευόμενες περιοχές. Αρχαιολογικές εργασίες ανασκαφών ή οικοδομικές επεμβάσεις σημαντικής κλίμακας δεν είναι συμβατές με αδιατάρακτες φυσικές περιοχές υψηλής προστασίας, όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά.

● Το ΥΠΕΝ οφείλει να επιβάλει ρητή απαγόρευση πολεοδόμησης εντός προστατευόμενων περιοχών, για εμπορικές, τουριστικές και βιομηχανικές χρήσεις και παρεκκλίσεις μόνο για λόγους υπέρτερου δημόσιου συμφέροντος, εφόσον δεν υπάρχουν εναλλακτικές χωροθετήσεις και με σαφή μεθοδολογία τεκμηρίωσης χωρίς γενικές διατυπώσεις και οριζόντια ποσοστά.

Δήμαρχος Σκύρου: «Ρεζέρβα ανάπτυξης»

Σχόλια για το νομοσχέδιο του ΥΠΕΝ κατατέθηκαν όχι μόνον από φορείς αλλά και από φυσικά πρόσωπα. Πολλά από αυτά υιοθετούν, μάλιστα, τα σχόλια των περιβαλλοντικών οργανώσεων ενώ δεν λείπουν και εκείνα προσώπων που τονίζουν ότι δεν μπορούν να αξιοποιήσουν την ακίνητη περιουσία τους επειδή βρίσκεται σε περιοχή Natura και ζητούν περαιτέρω χαλάρωση των περιορισμών.

Ενδεικτικό είναι το σχόλιο που έχει καταθέσει ο δήμαρχος Σκύρου, Κυριάκος Αντωνόπουλος, βάζοντας μάλιστα και τίτλο ότι οι περιοχές Natura «δεν είναι “ρεζέρβα” ανάπτυξης». Το άρθρο 98 μιλά για «εξορθολογισμό» επιτρεπόμενων χρήσεων σε περιοχές Natura 2000, λέει ο δήμαρχος, αλλά στην πράξη «εισάγει τη λογική ότι ακόμη και οι προστατευόμενες περιοχές μπορούν να γίνουν πεδίο χωρικής ευελιξίας».

«Η Natura 2000 δεν δημιουργήθηκαν για να αποτελέσουν απόθεμα μελλοντικής αξιοποίησης. Δημιουργήθηκαν γιατί υπάρχουν περιοχές που δεν αντέχουν άλλη πίεση! Η πρόβλεψη για δυνατότητα πολεοδόμησης έως και 20% σε ζώνες βιώσιμης διαχείρισης, όσο “τεχνικά” κι αν διατυπώνεται, στέλνει ένα πολιτικό μήνυμα: Οτι ακόμη και η ύψιστη περιβαλλοντική προστασία μπορεί να μπει σε ποσοστιαία διαπραγμάτευση. Η φύση όμως δεν λειτουργεί με όρους Excel.

»Σε μια εποχή που η χώρα βιώνει απώλεια βιοποικιλότητας, διάβρωση εδαφών, πυρκαγιές και πίεση στα οικοσυστήματα, η απάντηση δεν μπορεί να είναι περισσότερη χωρική χαλάρωση μέσα στις προστατευόμενες περιοχές!

Η νησιωτικότητα ειδικά δεν είναι απλή γεωγραφική ιδιαιτερότητα! Είναι εύθραυστο σύστημα ισορροπίας! Οταν αλλάζεις το τοπίο, αλλάζεις την οικονομία. Οταν αλλάζεις το τοπίο αλλάζεις τους ανθρώπους, την κοινωνία. Οταν αλλάζεις τη χρήση γης, αλλάζεις την ταυτότητα. Και η πολιτεία οφείλει να είναι ξεκάθαρη! Οτι οι περιοχές Natura είναι γραμμή άμυνας και προστασίας όχι διαπραγματευτικό εργαλείο».

Νέα επιχειρήματα

ΥΠΕΝ

Επιχειρήματα υπέρ της νομοθέτησης εμφανίστηκαν ενώ προχωρούσε η διαβούλευση καθώς μαζί με το νομοσχέδιο ανέβηκε και η «αιτιολογική έκθεση». Εκεί γίνεται λόγος για «εξορθολογισμό των επιτρεπτών χρήσεων στις περιοχές Natura 2000, ώστε να αποφεύγονται αντινομίες και μη αναγκαίοι περιορισμοί». «Η προτεινόμενη ρύθμιση κρίνεται σκόπιμη και αναγκαία, λέει το υπουργείο, καθώς εντός περιοχών του δικτύου Natura 2000 βρίσκονται αρκετές ελληνικές πόλεις, όπως, επί παραδείγματι, τα Ιωάννινα, η Καστοριά και το Ναύπλιο, με συνολικό πληθυσμό περίπου 470.000 κατοίκων, καθώς και ολόκληρα νησιά, όπως η Χάλκη, η Νίσυρος, η Τήλος, οι Παξοί, το Μαθράκι, η Ερείκουσα, οι Οινούσσες, τα Αντικύθηρα, οι Μικρές Κυκλάδες, οι Λειψοί, οι Αρκιοί, το Αγαθονήσι, οι Φούρνοι και το μεγαλύτερο μέρος της Σαμοθράκης, αλλά και περισσότεροι από 1.000 οικισμοί».

Το υπουργείο περιγράφει το πλήθος των περιοχών που είναι ενταγμένες σε καθεστώς αυξημένης προστασίας ως πρόβλημα λέγοντας ότι στόχος είναι «να βοηθηθούν πολεοδομικά και αναπτυξιακά υστερούσες κυρίως περιοχές». Επιμένει ότι η κρίση γύρω από την πολεοδόμηση «θα διαμορφώνεται εμπεριστατωμένα κατά το στάδιο του οικείου χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού και υπό την πρόσθετη προηγούμενη επιφύλαξη της οικείας Ειδικής Περιβαλλοντικής Μελέτης (ΕΠΜ) κάθε περιοχής Natura 2000».

Γενικότερα, παραμένει εντελώς ασαφές εάν θα πρέπει πρώτα να γίνουν οι ειδικές μελέτες ή εάν θα είναι εφικτό να γίνει η πολεοδόμηση του 20% μόλις ψηφιστεί το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Χαρακτηριστική είναι η διατύπωση ότι όλη αυτή η διαδικασία αφορά τον «εξορθολογισμό των προτεινόμενων χρήσεων γης στο πλαίσιο της εκπόνησης Ειδικής Περιβαλλοντικής Μελέτης».

Το υπουργείο επιστρατεύει ακόμη και επιχειρήματα του είδους ότι η πολεοδόμηση δεν προκαλεί απαραίτητα βλάβη στα «προστατευτέα είδη κάθε περιοχής» αλλά «έχει παρατηρηθεί ότι δύναται να αποβεί ακόμη και επωφελής για συγκεκριμένα είδη». Ενδεχομένως για τις... γαλάζιες ακρίδες.

Βαρύ πλήγμα στην ελληνική ύπαιθρο

Επιμελητήριο Περιβάλλοντος

Κριτική στο σύνολο του νομοσχεδίου κατέθεσε το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας μιλώντας για ένα συνονθύλευμα ετερόκλητων ρυθμίσεων οι οποίες επιφέρουν δραστικές μεταβολές, μεταξύ άλλων, στη χωροθέτηση και αδειοδότηση των εγκαταστάσεων παραγωγής και αποθήκευσης ενέργειας από ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά, την προώθηση των υπεράκτιων αιολικών πάρκων, τη μίσθωση και αδειοδότηση μεταλλείων και λατομείων, τη νομιμοποίηση αυθαιρέτων εγκαταστάσεων κάθε είδους σε δάση και αναδασωτέα καθώς και την ανάκληση κατεδαφίσεων και προστίμων για τις αντίστοιχες παραβάσεις, πριν καταλήξει στη μείωση της ήδη σχεδόν ανύπαρκτης προστασίας των περιοχών Natura με την παροχή της δυνατότητας πολεοδόμησής τους.

«Στο σχόλιο τονίζεται ο πολύ σύντομος χρόνος της διαβούλευσης, που κράτησε δύο εβδομάδες και μάλιστα μέσα στη διάρκεια του Πάσχα»

Κοινός παρονομαστής των ρυθμίσεων αυτών, αναφέρει το Επιμελητήριο, είναι το έμμεσο αλλά βαρύ πλήγμα που επιφέρουν στην ήδη δοκιμαζόμενη από πλημμύρες, επιδημίες και άλλες καταστροφές ελληνική ύπαιθρο, την οποία μετατρέπουν σε ένα απέραντο βιομηχανικό τοπίο, καταστρέφοντας ό,τι έχει απομείνει από το φυσικό της περιβάλλον και εκτοπίζοντας ακόμα περισσότερο τον αγροτικό πληθυσμό και την πρωτογενή παραγωγή. Στο σχόλιο τονίζεται ο πολύ σύντομος χρόνος της διαβούλευσης, που κράτησε δύο εβδομάδες και μάλιστα μέσα στη διάρκεια του Πάσχα.

«Το μόνο που προκύπτει σαφώς από το περιεχόμενο των διατάξεων είναι ότι το Υπουργείο για μια ακόμη φορά υπολαμβάνει ότι η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, των περιοχών Natura, των δασών και αναδασωτέων και η νομιμοποίηση και επιβράβευση των αυθαιρεσιών που έχουν διαπραχθεί σε βάρος τους αποτελούν δημόσια προβλήματα τα οποία πρέπει να επιλυθούν με κριτήριο όχι την αποκατάσταση της νομιμότητας αλλά τη νομιμοποίηση και ενθάρρυνση της παρανομίας για το μέλλον», σημειώνει το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και αναφέρεται μεταξύ άλλων σε δύο άρθρα:

● Το άρθρο 96 που λέει ότι ανακαλείται η υποχρεωτική αναδάσωση περιοχής που καταστράφηκε από πυρκαγιά εάν νωρίτερα είχε δοθεί έγκριση επέμβασης για κάποιον λόγο, όπως κατασκευή και εγκατάσταση αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαϊκών προϊόντων, κατασκευή και εγκατάσταση έργων ηλεκτροπαραγωγής από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (Α.Π.Ε.), έργα εκμετάλλευσης ορυκτών πρώτων υλών, με εξόρυξη, διαλογή, επεξεργασία και αποκομιδή αυτών. «Αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς τους λόγους θέσπισης και τις ολέθριες συνέπειες της ρύθμισης αυτής για τη καμμένα δάση της Β. Εύβοιας, της Δαδιάς και των αναρίθμητων άλλων δασών που έχουν ήδη καεί ή πρόκειται να καούν στο μέλλον».

● Το άρθρο 10 που αναφέρει ότι τα έργα Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας εξαιρούνται από τη διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης και την ειδική οικολογική αξιολόγηση εάν βρίσκονται μέσα σε Περιοχές Επιτάχυνσης ΑΠΕ. Το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος υπενθυμίζει ότι το Ειδικό Πλαίσιο για τις ΑΠΕ το οποίο ισχύει από το 2008, έχει χαρακτηρίσει σχεδόν ολόκληρη τη χώρα ως κατάλληλη για την εγκατάσταση ΑΠΕ χωρίς όμως να έχει προβεί το ίδιο, όπως όφειλε, σε επιστημονική μελέτη και διακρίβωση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων των εγκαταστάσεων αυτών σε κάθε συγκεκριμένη περιοχή ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της.

Πηγή: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

H Lou is στην Αγγλικανική εκκλησία Αγίου Παύλου

Πέμπτη 30 Απριλίου

"Lou is into Heaven" with a special guest! 

Μια συναυλία σαν προσευχή. Η Lou is (Λουίζα Σοφιανοπούλου) με τα τραγούδια της και δύο αγαπημένους συνεργάτες έρχεται την Πέμπτη 30 Απριλίου στην πανέμορφη εκκλησία του Αγίου Παύλου για μια βραδιά τρυφερή με πρωταγωνιστή τη μουσική και τις συγκινήσεις που προκαλεί.

Επιθυμία της είναι με αφαιρετικές ενορχηστρώσεις, μελωδικούς ήχους και το καθηλωτικό περιβάλλον της εκκλησίας να δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα σύνδεσης, κατανόησης και εσωτερικής ειρήνης κόντρα στην βίαιη πραγματικότητα και τον καθημερινό θόρυβο της εποχής μας. Η ανάγκη να έρθουμε κοντά και να αφήσουμε τον εαυτό μας να υπάρξει με μάρτυρες τους γύρω μας, εκφράζεται ιδανικά μέσω της φωνής και των τραγουδιών. Αυτό είναι και το νόημα που μεταφέρει με το νέο της τραγούδι τίτλο “Hell into Heaven”. Πως με την αγάπη και τη σύνδεση μπορούμε να βρούμε την ομορφιά, τον « Παράδεισο», μέσα μας.

Μαζί της οι μουσικοί Ηλίας Καλούδης (πλήκτρα) και Αλέκος Βουλγαράκης (κιθάρες).

Αγγλικανική Εκκλησία Αγ Παύλου
Πέμπτη 30 Απριλίου
Ώρα έναρξης: 20.30
Τιμή εισιτηρίου15€
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Παραγωγή: Mellow Productions
Social media: Social wave Athens

Ν Τ Α Ρ F Σ Τ Ε Λ Ε Ρ

Μια σκηνική σύνθεση βασισμένη νουβέλα του Walter M. Miller Jr. “The Darfsteller”

Από την Fabrica Athens - Multi-Active Theater Group

σε Θεατρική διασκευή και σκηνοθετική σύλληψη του Θανάση Δόβρη.

Πρεμιέρα 15 Απριλίου

Παραστάσεις 15, 16, 18, 19, 20, 21, 27, 28 Απριλίου / 1 και 2  Μαΐου 

Θέατρο Ρεκτιφιέ

“Γιατί το θέατρο δεν είναι η τελειότητα.

Είναι το λάθος που συμβαίνει μπροστά σου.”

Σε έναν μέλλον όπου οι ηθοποιοί έχουν αντικατασταθεί από άψογες, αλάνθαστες παρουσίες τεχνητής νοημοσύνης σε υλικό σώμα, ένας παλιός ερμηνευτής αρνείται να σιωπήσει. Επιμένει να διεκδικεί τη σκηνή, ως φορέας μιας βαθιάς ανάγκης: να εκτεθεί, να πράξει, να υπάρξει μπροστά σε άλλους.

Η τεχνολογία δεν εμφανίζεται ως αντίπαλος, αλλά ως περιβάλλον — ένα πεδίο όπου το ερώτημα δεν είναι «ποιος υπερισχύει», αλλά «τι σημαίνει παρουσία». Το ερώτημα δεν είναι αν ο άνθρωπος θα «νικήσει» τη μηχανή, αλλά τι σημαίνει να παραμένεις ζωντανός μέσα σε ένα σύστημα που λειτουργεί χωρίς εσένα.

Σε μια εποχή ραγδαίων τεχνολογικών μετασχηματισμών, το έργο του Miller αποκτά νέα βαρύτητα. Όχι ως προφητεία καταστροφής, αλλά ως στοχασμός πάνω στην καλλιτεχνική επιμονή.

Η Fabrica Athens συνεχίζει την έρευνά της πάνω στη σωματικότητα και τη ζωντανή πράξη, μεταφέροντας τη νουβέλα στη σκηνή ως ένα στοχασμό πάνω στην ταυτότητα του ερμηνευτή και στην ανάγκη της τέχνης να συμβαίνει στο παρόν.

Το “Ν Τ Α Ρ F Σ Τ Ε Λ Ε Ρ” είναι μια σύνθεση για την τελευταία πράξη αντίστασης: το σώμα απέναντι στην τελειότητα, την ανθρώπινη αστοχία απέναντι στην άψογη αναπαραγωγή. Είναι ένα ερωτικό γράμμα προς την ατέλεια καθώς η τεχνολογία γίνεται σκηνικό φόντο για την πιο παλιά πράξη του κόσμου: έναν άνθρωπο που στέκεται απέναντι σε άλλους ανθρώπους και λέει «εδώ είμαι».

Γιατί το θέατρο δεν είναι η τελειότητα.

Είναι το λάθος που συμβαίνει μπροστά σου.

Το δελτίο τύπου είναι προϊόν AI.

Ταυτότητα παράστασης:

Σκηνοθεσία-σκηνική σύλληψη-δραματουργία: Θανάσης Δόβρης

Βοηθός σκηνοθέτη: Ίρις Τσαγρή

Μουσική-ήχος: Γιώργος Κανουπάκης

Σκηνικά: Στέφανος Λώλος

Φωτισμοί: Νίκος Νίκου

Κοστούμια: Νίκη Θάνου

Φωτογραφίες/Βίντεο: Γιάννης Πουλημένος

Επικοινωνία: Γιώτα Δημητριάδη

Παραγωγή: Fabrica Athens-Πολυδραστική Ομάδα Τέχνης

Ηθοποιοί (αλφαβητικά): Κωνσταντίνος Εξαρχόπουλος, Ιωσήφ Καμπουράκης, Φάνης Κατέχος, Ναυσικά Κοριαλού, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Δάφνη Χασούρου

Πληροφορίες:

Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ γενική είσοδος/ 12 μειωμένο (φοιτητικά, ανέργων, άνω των 65, ΑΜΕΑ, ομαδικό)
8€ ατέλεια 

Kατάλληλο άνω των 15 ετων

Διάρκεια: 80 λεπτά χωρίς διάλειμμα

Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/event/ntarfsteler-rektifie/

Και στο ταμείο του Θεάτρου

Ρεκτιφιέ – Κέντρο Έρευνας Μεικτών Παραστατικών Τεχνών. Κωνσταντινουπόλεως 119, Κεραμεικός (5’ λεπτά από το Μετρό Κεραμεικό)

Tηλ: 6981871669 ·

Η Ονδούρα είναι μία από τις 18 χώρες όπου ζουν ιαγουάροι. Το μεγαλύτερο αιλουροειδές στο δυτικό ημισφαίριο και το τρίτο μεγαλύτερο στον κόσμο - μετά τις τίγρεις και τα λιοντάρια - εξαπλώνεται από το Μεξικό έως την Αργεντινή, αλλά έχει χάσει σχεδόν το μισό της ιστορικής του επικράτειας. Οι προσπάθειες προστασίας συμβάλλουν στη διατήρησή του μέσω διαδρόμων άγριας ζωή.

Τώρα, κάμερες κυνηγιού κατέγραψαν έναν ιαγουάρο ψηλά στην οροσειρά Sierra del Merendon της Ονδούρας, για πρώτη φορά εδώ και μία δεκαετία που εντοπίζεται το μεγάλο αιλουροειδές στην περιοχή.

Σε εικόνες που μοιράστηκαν αποκλειστικά με το CNN, το μοναχικό αρσενικό, γνωστό ως «νεφελώδης ιαγουάρος», εντοπίστηκε στις 6 Φεβρουαρίου, σε υψόμετρο περίπου 2.200 μέτρων σε ορεινό δάσος - ένα θετικό σημάδι για τη χώρα της Κεντρικής Αμερικής που προσπαθεί να πετύχει περιβαλλοντική ανάκαμψη.

Σε κατάσταση συναγερμού ο πληθυσμός των ιαγουάρων στην Ονδούρα

Οι ιαγουάροι έχουν χάσει το 49% του ιστορικού τους εύρους στην αμερικανική ήπειρο, σύμφωνα με τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN). Ο μεγαλύτερος πληθυσμός βρίσκεται στον Αμαζόνιο, αλλά όλοι οι υπόλοιποι πληθυσμοί θεωρούνται απειλούμενοι ή κρίσιμα απειλούμενοι. Στην Ονδούρα οι ιαγουάροι προστατεύονται, αν και αντιμετωπίζουν προκλήσεις. «Η αποψίλωση των δασών και η λαθροθηρία είναι οι μεγαλύτερες απειλές και εργαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε και τα δύο», δήλωσε ο Φράνκλιν Καστανιέδα, διευθυντής της χώρας στον οργανισμό διατήρησης άγριων αιλουροειδών Panthera, ο οποίος κατέγραψε τις εικόνες του ιαγουάρου.

Μεταξύ 2001 και 2024, η χώρα της Κεντρικής Αμερικής έχασε 1,5 εκατομμύριο εκτάρια δασικής κάλυψης - δηλαδή το 19% του συνόλου - σύμφωνα με το Global Forest Watch. Η κύρια αιτία ήταν η μόνιμη γεωργική χρήση, όπως φυτείες και βοσκότοποι. Η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να περιορίσει την αποψίλωση μέχρι το τέλος της δεκαετίας, καθώς και να αποκαταστήσει 1,3 εκατομμύρια εκτάρια δάσους. Το Σχέδιο Μηδενικής Αποψίλωσης 2029 κήρυξε κατάσταση περιβαλλοντικής έκτακτης ανάγκης για την προστασία των δασών και της άγριας ζωής, χρησιμοποιώντας στρατιωτική δύναμη περιπολιών 8.000 ανδρών για την αποτροπή παράνομων αγροτικών και υλοτομικών δραστηριοτήτων.

Ταυτόχρονα, η λαθροθηρία ειδών που αποτελούν θήραμα του ιαγουάρου, όπως το ελάφι brocket, οι ταϊσαυΐδες και τα ιγκουάνα, θεωρείται ότι επηρεάζει την τροφή του. Ωστόσο, στην οροσειρά Merendon υπάρχουν σημάδια περιβαλλοντικής επιτυχίας. Το ορεινό αυτό δάσος, μαζί με άλλα λεγόμενα «νεφελώδη δάση» της Ονδούρας, προστατεύεται από το 1987, όταν οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής αναγνώρισαν τη σημασία τους ως κρίσιμες λεκάνες απορροής για τις γύρω κοινότητες. «Τότε δεν το γνώριζαν, αλλά τώρα ξέρουμε ότι προστάτευαν επίσης έναν πολύ σημαντικό βιότοπο για τους ιαγουάρους», δήλωσε ο Καστανιέδα.

Ωστόσο, η παράνομη δραστηριότητα και η απώλεια βιοποικιλότητας δεν εξαλείφθηκαν πλήρως, και τα τελευταία χρόνια η Panthera και οι συνεργάτες της έχουν ενισχύσει την επιτήρηση, με περιπολίες φυλάκων, κάμερες κυνηγιού και κρυφούς ακουστικούς αισθητήρες, καθώς και πρόγραμμα εκ νέου εισαγωγής ειδών-θηραμάτων των ιαγουάρων.

Η Panthera αναφέρει ότι η λαθροθηρία έχει μειωθεί και ότι η προστασία και αποκατάσταση έχουν καταστήσει το δάσος πιο φιλόξενο για τα μεγάλα αιλουροειδή. «Φαίνεται ότι βλέπουμε γενικά ανάκαμψη στα μεγάλα αιλουροειδή», είπε ο Καστανιέδα. Το 2021, έπειτα από 17 χρόνια ερευνών, το πρόγραμμα κατέγραψε για πρώτη φορά πούμα στην περιοχή, ενώ έκτοτε έχουν υπάρξει πολλαπλές εμφανίσεις. Έχουν επίσης καταγραφεί οσελότοι, ιαγουαρόντι και µάργκεϊ, πράγμα που σημαίνει ότι η περιοχή φιλοξενεί και τα πέντε είδη άγριων αιλουροειδών που υπάρχουν στην Ονδούρα.

Οι εξαιρετικά σπάνιοι «νεφελώδεις ιαγουάροι»

Οι περισσότεροι ιαγουάροι ζουν κάτω από τα 1.000 μέτρα και οι «νεφελώδεις ιαγουάροι» είναι εξαιρετικά σπάνιοι. Έχουν καταγραφεί μόνο λίγες εμφανίσεις, μεταξύ άλλων στην Κόστα Ρίκα και στο Μεξικό. Δεν είναι σαφές αν πρόκειται για νέα συμπεριφορά ή για κάτι που απλώς δεν είχε εντοπιστεί λόγω της απομόνωσης των ορεινών περιοχών, εξήγησε η δρ Άλισον Ντέβλιν, διευθύντρια προγράμματος για τους ιαγουάρους στην Panthera.

Στην Ονδούρα έχουν υπάρξει μόνο τρεις καταγραφές ιαγουάρων σε μεγάλο υψόμετρο, με την τελευταία το 2016. Μάλιστα, Η εμφάνιση του 2016 οδήγησε την Panthera και τους συνεργάτες της, όπως το Wildlife Without Borders και η Υπηρεσία Ψαριών και Άγριας Ζωής των ΗΠΑ, στη δημιουργία προστατευμένου διαδρόμου άγριας ζωής στην περιοχή Merendon μεταξύ Ονδούρας και Γουατεμάλας. Ο Καστανιέδα χαρακτήρισε τη νέα εμφάνιση «καταπληκτική», σημειώνοντας ότι το συγκεκριμένο βουνό παρακολουθείται τα τελευταία 15 χρόνια, και τακτικά την τελευταία δεκαετία.

Οι ιαγουάροι δεν είναι σταθεροί σε μία περιοχή. Καταγραφές στην Ονδούρα δείχνουν ότι μπορούν να διανύσουν 10 χιλιόμετρα σε μία νύχτα, ενώ υπάρχουν στοιχεία ότι άτομα έχουν ταξιδέψει έως και 400 χιλιόμετρα κοντά στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού. Η οροσειρά Merendon δεν φιλοξενεί μόνιμο πληθυσμό και το νεαρό αρσενικό πιθανότατα κινούνταν κατά μήκος του διαδρόμου άγριας ζωής από την ανατολική Ονδούρα προς τη Γουατεμάλα ή αντίστροφα, αναζητώντας θηλυκά, εκτίμησε ο Καστανιέδα.

Υπάρχουν δύο πληθυσμοί στην περιοχή Izabal της Γουατεμάλας - Καταφύγιο Άγριας Ζωής Punta de Manabique και Προστατευόμενη Περιοχή Πηγών Cerro San Gil - και δύο στην Ονδούρα - Εθνικό Πάρκο Pico Bonito και Εθνικό Πάρκο Jeannette Kawas - από όπου θα μπορούσε να προέρχεται ο ιαγουάρος. Οι πληθυσμοί στην Ονδούρα θεωρούνται μικροί: 10-18 ιαγουάροι στο Jeannette Kawas και 20-50 στο Pico Bonito. Η μετακίνηση μεταξύ πληθυσμών είναι κρίσιμη για τη διατήρηση της γενετικής ποικιλότητας.

Το ευοίωνο μέλλον για τη διατήρηση των ιαγουάρων

Η Ντέβλιν υποστήριξε ότι η εμφάνιση αποδεικνύει «ότι η προστασία των οικοτόπων σε όλα τα υψόμετρα, ακόμη και εκεί όπου οι άνθρωποι δεν θα περίμεναν να ζουν άγρια αιλουροειδή, είναι απαραίτητη για είδη όπως ο ιαγουάρος και το πούμα, που είναι προσαρμοστικά και καλύπτουν μεγάλες αποστάσεις». Ο διάδρομος Merendon αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου δικτύου που ονομάζεται Jaguar Corridor Initiative, το οποίο παρουσιάστηκε το 2018 ως μέρος του σχεδίου Jaguar 2030 για τη διατήρηση των ιαγουάρων στην αμερικανική ήπειρο. Ο διάδρομος εκτείνεται από το Μεξικό έως την Αργεντινή και περιλαμβάνει 30 περιοχές διατήρησης. Η Panthera συμμετέχει σε δράσεις διατήρησης σε 11 από τις 18 χώρες όπου ζουν ιαγουάροι.

Η εμφάνιση στην Ονδούρα δεν είναι το μόνο θετικό νέο: αυτόν τον μήνα, εθνική απογραφή στο Μεξικό έδειξε αύξηση 10% στον άγριο πληθυσμό ιαγουάρων, από 4.800 το 2018 σε 5.326. Τον περασμένο μήνα στη Βραζιλία, στη Διάσκεψη των Μερών της Σύμβασης για τα Μεταναστευτικά Είδη του ΟΗΕ (CMS COP15), υιοθετήθηκε νέο διεθνές πλαίσιο προστασίας των ιαγουάρων - «ορόσημο για τη διατήρησή τους», σύμφωνα με την Ντέβλιν. «Οι κυβερνήσεις των χωρών όπου ζουν ιαγουάροι θα αναλάβουν πλέον σημαντικές δράσεις για συνεργασία και συντονισμό, ώστε να προστατεύσουν αυτό το χαρισματικό είδος και τον βιότοπό του, να στηρίξουν τη συνύπαρξη με αυτόχθονες πληθυσμούς και τοπικές κοινότητες, να βελτιώσουν την παρακολούθηση των πληθυσμών και να αντιμετωπίσουν τη λαθροθηρία», εξήγησε.

Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις θα συνεχίσουν να παίζουν σημαντικό ρόλο. Ο διευθυντής της Panthera στην Ονδούρα ανέφερε ότι ο οργανισμός συνεργάζεται με το Rainforest Trust για τη δημιουργία νέας προστατευόμενης περιοχής τα επόμενα χρόνια, με την ονομασία Καταφύγιο Άγριας Ζωής Guanales, που θα περιλαμβάνει ερευνητικούς σταθμούς και περιοχές βιοποικιλότητας σε μεγάλο υψόμετρο, συνδέοντας το Εθνικό Πάρκο Cusuco στην Ονδούρα με το Καταφύγιο Sierra Caral στη Γουατεμάλα. Το αποτέλεσμα θα είναι ένας νέος διάδρομος για άγρια αιλουροειδή, ενισχύοντας και προστατεύοντας την εξάπλωση του ιαγουάρου. «Η συνδεσιμότητα είναι το κλειδί για το μέλλον του ιαγουάρου», κατέληξε η Ντέβλιν.

Why did I come in here again;
‘Here’, Richard McGuire

Το JUNE JULY είναι μια κοσμολογία του Τώρα, του μικρόκοσμου μας και του μακρόκοσμου, με αναφορές σε sci-fi και ρετροφουτουρισμό.

Μια παράσταση για τη νοσταλγία, την προσμονή, τον χρόνο, τις μικρές στιγμές μέσα από την δημιουργία χορογραφικών χαϊκού που αποτυπώνουν συμπυκνωμένες, φευγαλέες, θραυσματικές εντυπώσεις.

Αντλεί την αρχική της έμπνευση από την πρωτοποριακή γραφιστική νουβέλα/κόμικ “Here” του Richard McGuire και το ερώτημα “Why did I come in here again” στην εισαγωγή του βιβλίου. Σε αυτό, απεικονίζεται η ίδια τοποθεσία σε διαφορετικά χρονικά σημεία από το αρχέγονο παρελθόν ως χιλιάδες χρόνια μπροστά στο μέλλον.

Για να μας εισάγει σε ένα χορογραφικό liminal space, μια ζώνη αναπόλησης και προσμονής, μια απροσδιόριστη αίσθηση που συνδέει το οικείο με το άγνωστο, καθημερινά στιγμιότυπα και φανταστικά μέλλοντα.

Πώς κατοικούμε -κυριολεκτικά και μεταφορικά- σε τόπους προσωπικής και συλλογικής νοσταλγίας; Οικειότητας και απεραντοσύνης; Πώς μπορεί να ξεδιπλώνονται παράλληλα το εφήμερο του φυσικού κόσμου και της ανθρώπινης φύσης, ο κοσμικός χρόνος και ο χρόνος της καθημερινότητας; Τί απομένει αν “φυσήξουμε αυτή την κοσμική σκόνη”;

Ίσως μια ιαπωνική hip-hop να ακούγεται στο βάθος ένα ανοιξιάτικο απόγευμα ή κάπου σε κάποια οθόνη να παίζει η εισαγωγή από το 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος.

Η παράσταση δημιουργεί μια αφήγηση μιας φανταστικής ιστορίας που δεν τελειώνει, που εμπεριέχει ίχνη, αναμνήσεις, που διαστέλλεται και αυτοαναφλέγεται για δημιουργήσει κάτι καινούριο. Μια αλχημεία νοσταλγίας, μνήμης, σουρεαλισμού και φανταστικού.

Ένα ζωντανό υβριδικό τοπίο με σώματα, κινήσεις, ήχους, αντικείμενα, φωνές, λέξεις, μικρόφωνα, φωτεινές επιγραφές, οθόνες, μινιμαλιστικά ψηφιακά στοιχεία. Τα παρακολουθούμε να ενεργοποιούνται και να “εξατμίζονται” δημιουργώντας μια ανοιχτή σύνθεση σε ένα πολυεπίπεδο σύμπαν.

————————————————————————————————————————

Με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδας.
 

Με την υποστήριξη του International Theater Institute  - German Centre και Motion Bank Project στα πλαίσια προγράμματος καλλιτεχνικής φιλοξενίας, Βερολίνο, 2024

Σύλληψη, Xορογραφία, Art Direction: Ελεονώρα Σιαράβα
Performance, συν-δημιουργία κινητικού υλικού: Μαρία Βούρου, Μαίρη Γιαννούλα, Σοφία Πουχτού
Ηχητικός σχεδιασμός: Αλίκη Λευθεριώτη
Κείμενα, στίχοι: Ελεονώρα Σιαράβα
Σχεδιασμός μέσων: Ερατώ Τζαβάρα
Σκηνογραφική επιμέλεια: Σοφία Θεοδωράκη, Αντώνης Δουρουδής
Κοστούμια: Ειρήνη Γεωργακίλα
Σχεδιασμός Φωτισμού: Τάσος Παλαιορούτας, Εβίτα Σκρυμιζέα
Video art: Αντιγόνη Ηλιάδη
Φωτογραφίες επικοινωνίας: Κατερίνα Μαρκουλάκη
Επικοινωνία: True Colours Comms
Παραγωγή: Per_Dance Choreographic Research Platform

Πληροφορίες

Τοποθεσία: ΠΛΥΦΑ

Ημερομηνίες: 23-26 Απριλίου 2026

Ώρες: 23-25 Απριλίου στις 21.00 | 26 Απριλίου στις 19.00

Διάρκεια: 45 λεπτά
Εισιτήρια: 15€ Γενική είσοδος, 12€ Μειωμένο (Φοιτητές, Άνεργοι, Σπουδαστές Χορού)

Προπώληση Εισιτηρίων:https://www.more.com/gr-el/tickets/dance/junejuly/

FB event: https://fb.me/e/5Zuy4JGPZ

H Ελεονώρα Σιαράβα είναι χορογράφος, δραστηριοποιείται μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας και έχει παρουσιάσει την δουλειά της διεθνώς. Έχει σπουδάσει ‘Dance Making and Performance’ (MA-Distinction, Coventry University), ΜΑ ’Choreography and Performance’ (Justus Liebig University, Γερμανία) υπό την διεύθυνση της Bojana Kunst & στο Τμήμα Σύγχρονου Χορού της Ακαδημίας Παραστατικών Τεχνών της Φρανκφούρτης. Ως καλλιτέχνης εξερευνά τη σχέση ανάμεσα σε αισθητικές φόρμες, φαντασιακούς και πραγματικούς χώρους, αλληλοεπικαλυπτόμενες χρονικότητες, υβριδικότητα, την έννοια της ατμόσφαιρας. Για το έργο της The Body and the Other~ που παρουσιάστηκε στο Tanzhaus NRW, ένα από τα σημαντικότερα κέντρα χορού της Ευρώπης, υποστηρίχθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού NRW της Γερμανίας, την καλλιτεχνική υποτροφία i-Portunus/Creative Europe/Goethe Institut και συνεργάστηκε με το MIREVI Institut για τη χρήση ψηφιακής τεχνολογίας. Από το 2020 υποστηρίζεται από το Υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδας. Δημιούργησε τα έργα BLUE BEYOND (Θέατρο Θησείον, Κ.Θ.Β.Ε., Tanz:digital/ΙΤΙ Germany/Βερολίνο 2023, Frankfurt LAB-Emerging Artists Program 2023, Φρανκφούρτη), Who knows where the time goes #1 (Θέατρο Ροές, residency στο SE.S.TA Centre for Choreographing Development/Interdisciplinary Incubator, Πράγα), I am Dancing in a Room (MOMus-Stereoma Festival). Επιλέχθηκε για το ευρωπαϊκό καλλιτεχνικό project Moving Digits/Creative Europe (2018-2020) για Χορό και ψηφιακές τεχνολογίες, Tanzhaus Düsseldorf & STL Tallinn και το ‘TANZ:DIGITAL – Process, Dynamics, Discourse’ (Dachverband Tanz Deutschland & International Theatre Institute Germany, Βερολίνο 2023). Έχει βραβευθεί από την ARTWORKS-Πρόγραμμα Υποστήριξης Καλλιτεχνών Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) 2022-2023 στο πεδίο Χορογραφίας, επιλέχθηκε για το πρόγραμμα START/Robert Bosch Stiftung & Goethe Institut και ήταν resident χορογράφος στο ITI International Theatre Institute Germany/Motion Bank, Βερολίνο, 2024 και στο UniArts Helsinki, Φινλανδία, 2025. Τα έργα της έχουν συμπεριληφθεί στη Media Library for Dance and Theatre – ITI International Theatre Institute Germany, ένα από τα πιο εκτεταμένα αρχεία οπτικοακουστικής τεκμηρίωσης για τις παραστατικές τέχνες στη Γερμανία.

https://www.instagram.com/siaravaeleonora/

https://www.per-dance.com

Αφιέρωμα  στον John Coltrane & τον Kenny Garrett

Η Αμερικανική Μαύρη Μουσική Επανάσταση

GILAD ATZMON QUARTET

Σάββατο 18 Απριλίου

THEATRE OF THE NO

Το Theatre of the No φιλοξενεί μια μια ξεχωριστή μουσική βραδιά,  ένα αφιέρωμα στον John Coltrane και τον Kenny Garrett, καθώς και στην Αμερικανική Μαύρη Μουσική Επανάσταση, τιμώντας δύο εμβληματικές μορφές της τζαζ και το ευρύτερο πολιτισμικό ρεύμα που διαμόρφωσαν. Η ζωντανή σκηνή της πόλης αναδεικνύεται μέσα από ένα πρόγραμμα που γιορτάζει την ελευθερία, την έκφραση και την αυθεντικότητα στη μουσική. Η παράσταση θα παρουσιαστεί το Σάββατο 18 Απριλίου, στις 21:30, φέρνοντας στη σκηνή τρεις γενιές καταξιωμένων και ανερχόμενων μουσικών της αθηναϊκής τζαζ σκηνής, σε μια βραδιά που αποτυπώνει τη διαρκή εξέλιξη του είδους.

Στη σκηνή θα βρεθεί το Gilad Atzmon Quartet, με επικεφαλής τον διεθνώς καταξιωμένο σαξοφωνίστα Gilad Atzmon, γνωστό για τις βαθιά εκφραστικές ερμηνείες του και τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο συνδυάζει την τζαζ με το μπλουζ και την παραδοσιακή μουσική. Δίπλα του, ο Γιώργος Γεωργιάδης στο κοντραμπάσο προσφέρει μια στιβαρή και εκφραστική βάση, ενώ η πολυετής εμπειρία και η διδακτική του παρουσία συμβάλλουν ουσιαστικά στη συνέχεια της ελληνικής τζαζ σκηνής.

Το πρόγραμμα συμπληρώνουν ο ανερχόμενος κιθαρίστας Jim Kassavetis, με την ευρηματική του τεχνική και δυναμικούς αυτοσχεδιασμούς, και ο ντράμερ Henry Onuchucks, γνωστός για την εκρηκτική ενέργεια και την ρυθμική του ευαισθησία. Μαζί, το κουαρτέτο δημιουργεί έναν διαγενεακό διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν της τζαζ, προσκαλώντας το κοινό να βιώσει τη μουσική ως ζωντανή έκφραση ταυτότητας, ελευθερίας και δημιουργικότητας.

Η εκδήλωση τιμά δύο από τους πιο εμβληματικούς σαξοφωνίστες της τζαζ: τον John Coltrane, σύμβολο καινοτομίας και πνευματικού βάθους που καθόρισε τη μουσική του 20ού αιώνα, και τον Kenny Garrett, έναν από τους κορυφαίους σύγχρονους σαξοφωνίστες, γνωστό για τον προσωπικό του ήχο και την εκρηκτική σκηνική του παρουσία. Η μουσική τους ζωντανεύει σήμερα με φρέσκια, δυναμική ενέργεια, δημιουργώντας έναν διάλογο ανάμεσα στην κληρονομιά της τζαζ και τη σύγχρονη δημιουργία.

Ιnfo

Gilad Atzmon – Σαξόφωνο

Γιώργος Γεωργιάδης – Κοντραμπάσο

Jim Kassavetis – Κιθάρα

Henry Onuchucks – Τύμπανα

Ημερομηνία & Ώρα: Σάββατο 18 Απριλίου, 21:30

Τιμή Εισιτηρίου: 12€

Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/a-tribute-to-john-coltrane-kenny-garrett-and/

Επικοινωνία: Ελευθερία Σακαρέλη

ΚΙΜΠΙ

Θα σκοτώνατε για μια δουλειά; Μη βιαστείτε ν’ απαντήσετε κατηγορηματικά «όχι, εγώ ποτέ!» Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν σκοτώσει εκατομμύρια άλλους ανθρώπους όχι μόνο για μια δουλειά, αλλά και για πιο ταπεινά πράγματα: για μια σπιθαμή γης, για ένα τετραγωνικό σκιάς κάτω από τον καυτό ήλιο, για μια τρύπα σε βράχο που θα τους προστατέψει από το κρύο, για ένα πιάτο φαΐ. Φυσικά, δισεκατομμύρια άνθρωποι έχουν δολοφονηθεί από άλλους ανθρώπους στα απέραντα σφαγεία που αποκαλούνται πεδία μάχης, για διακυβεύματα που δεν ήταν καθόλου δικά τους, ήταν των αφεντικών τους, των ηγετών τους, των κυριάρχων τάξεων που διψούσαν για περισσότερο πλούτο, ισχύ, αγορές, για ιδέες, διεκδικήσεις κι απληστίες άλλων, που συμπυκνώνονταν στην απατηλή και αιωνίως παρερμηνευόμενη έννοια «πατρίδα».

Αλλά, εσείς θα σκοτώνατε για μια δουλειά, αν ήσασταν για παράδειγμα άνεργοι για πολύν καιρό, αν νιώθατε άχρηστες/οι στις οικογένειές σας, αν ντρεπόσασταν τα βλέμματα των παιδιών σας, των συντρόφων ή των γονιών σας, ή αν απλώς έπρεπε να κάνετε τα πάντα για να κρατήσετε μια θέση εργασίας που τη διεκδικούν πολλοί ή αν σας έθετε ο προϊστάμενος ή το αφεντικό σας έθετε το δίλημμα να διαλέξετε ποιος θα φύγει, εσείς ή ο διπλανός σας; Θα σκοτώνατε για μια δουλειά;

Ρεαλιστικά όχι. Η πλειονότητα των σύγχρονων ανθρώπων, των σημερινών μισθωτών σκλάβων, των παρηκμασμένων μπλε κολάρων, των αμφίβολων λευκών κολάρων ή των μεταλλαγμένων σε αυτοαπασχολούμενα αφεντικά του εαυτού της στην gig economy, όχι, δεν θα σκότωνε για μια δουλειά, είτε μια απλή θέση εργασίας που εξασφαλίζει την ελάχιστη επιβίωση, είτε για μια θέση ευθύνης που δίνει καλή αμοιβή και μια γερή δόση εξουσίας επί των άλλων.

Ωστόσο, η ίδια πλειονότητα, που επ’ ουδενί θα λέρωνε τα χέρια της με αίμα, αναγκαστικά συμμετέχει σε εκατομμύρια αθώες και νομιμοποιημένες ηθικά πράξεις διατήρησης μιας δουλειάς ή διεκδίκησης ενός καλοπληρωμένου πόστου με τις οποίες «σκοτώνουν» συμβολικά έναν ή περισσότερους άλλους που προσπαθούν να κρατήσουν ή να κερδίσουν την ίδια δουλειά. Το απλούστερο παράδειγμα είναι ο διαγωνισμός. Οι επιτυχόντες αποκλείουν τους αποτυχόντες, έστω κι αν η επιτυχία των μεν μπορεί να είναι προϊόν τύχης και η αποτυχία των δε η διαφορά ελάχιστων μορίων που δεν σημαίνουν τίποτα για την καταλληλότητα και την επάρκεια των προσόντων τους για τη διαφιλονικούμενη θέση δουλειάς. Αν και αυτή η διαδικασία είναι η μόνη πρακτικά λογική στον πολιτισμό της αξιοκρατίας και της αριστείας, πρέπει να αποδεχθούμε ότι βασίζεται στον συμβολικό «θάνατο» του άλλου: η επιτυχία μου συνεπάγεται την αποτυχία του άλλου, η επιλογή μου προϋποθέτει τον αποκλεισμό του, ο εργασιακός θάνατός του είναι η ζωή μου.

Ο οικονομικός μας πολιτισμός -καπιταλισμός λέγεται, δεν ντρεπόμαστε να το λέμε, αλλά περιβάλλεται από κάτι πολύ ευρύτερο από το μοντέλο παραγωγής και τις διαρκείς μεταλλάξεις του- έχει καθαγιάσει και απογειώσει τον ανταγωνισμό σε μοναδικό όρο ύπαρξης και επιβίωσης της ανθρωπότητας και των ανθρωπίνων όντων. Ανταγωνίζονται οι συμμαχίες και οι συνασπισμοί, οι οικονομικές και νομισματικές ενώσεις, τα κράτη, οι παγκόσμιες πολυεθνικές, οι επιχειρήσεις -εθνικοί πρωταθλητές, οι μεσαίοι και οι μικροί που αλληλοεξοντώνονται για να κρατηθούν στον ελάχιστο χώρο που τους αφήνουν οι μεγάλοι όμιλοι, ανταγωνίζονται οι εργαζόμενοι στην αλυσίδα παραγωγής, οι «συνεργάτες» της πλατφόρμας στην ταχύτητα παράδοσης των δεμάτων, οι συγκομιστές της σοδειάς στην ποσότητες που μαζεύουν, οι υπάλληλοι των call centers και οι τηλεπωλητές για τα πόσα συμβόλαια τη μέρα κλείνουν, οι εργαζόμενοι της ΑΑΔΕ για το πώς θα πιάσουν τους στόχους του Πιτσιλή, οι καθηγητές που αξιολογούνται, οι μαθητές που βαθμολογούνται, τα στελέχη που διαγκωνίζονται για τις διευθυντικές θέσεις, οι CEOs για το ποιος θα τσεπώσει τις υψηλότερες αμοιβές και τα περισσότερα stock options.

Σ’ αυτόν τον γενικευμένο ανταγωνισμό, τον πόλεμο όλων εναντίον όλων, που εκθειάζεται ως τάχα προωθητική δύναμη της Iστορίας και δεν αφήνει παρά ελάχιστο χώρο στην αλληλεγγύη, τη συνεργασία, τη συνύπαρξη, σε αυτόν τον ανελέητο διαγκωνισμό, που στην πραγματικότητα, στις πιο ακραίες του εκφράσεις, ευθύνεται για τις σκοτεινότερες στιγμές της Ιστορίας, τις μαύρες τρύπες της και τις απάνθρωπες οπισθοδρομήσεις της, υποτίθεται ότι υπάρχει ένας θρίαμβος της επιβίωσης και της ανθρώπινης βούλησης. «Αν θέλεις κάτι πολύ, θα το πετύχεις», είναι ένα κλισέ που λέμε στα παιδιά μας, πολύ πριν ο Κοέλιο μάς πείσει ότι εκτός από τη δική μας βούληση είναι και το σύμπαν που συνωμοτεί υπέρ μας. Αλλά, σε αυτή την αθώα συμβουλή, που δίνεται αφιλτράριστη στα παιδιά, χωρίς διευκρινίσεις για το αν κάθε τι που θέλουν είναι εφικτό ή αν όλα τα μέσα για την επίτευξή του είναι θεμιτά, αποδεκτά, ανώδυνα, υπάρχει ήδη κάτι σκοτεινό:

Η παρότρυνση στα τρυφερά βλαστάρια μας ότι μπορούν όταν μεγαλώσουν να γίνουν ο Μπερκ Ντέβορ, ο τσεκουράτος πρωταγωνιστής του συγγραφέα Ντόναλντ Γουέστλεϊκ, ο Μπρουνό του Κώστα Γαβρά ή ο Γιο Μαν-σου του Παρκ Τσαν-γουκ. Το μυθιστορηματικό «Τσεκούρι» του πρώτου, το κινηματογραφικό του δεύτερου, το πιο μοντέρνο και σουρεαλιστικό του τρίτου, μας λένε πάνω κάτω την ίδια ιστορία. Και τη λένε το καθένα, με διαφορά είκοσι χρόνων το ένα από το άλλο, με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο, αλλά μένοντας στον ίδιο παρονομαστή: η νεύρωση του ανταγωνισμού μπορεί να εξελιχθεί σε ψύχωση εξόντωσης των ανταγωνιστών. Ο θάνατός σου είναι η δουλειά μου, ο μισθός μου, η προαγωγή μου, η αναρρίχησή μου, το έχος μου, ο πλούτος μου, το σπίτι μου, η φαμίλια μου.

Και το βιβλίο και τα φιλμ δεν ανταγωνίζονται το ένα το άλλο, αυτό είναι χαρακτηριστικό των σημαντικών δημιουργών, αλλά συμπληρώνουν και εκσυγχρονίζουν την ίδια ιστορία που ξεκινά από μια χαρτοβιομηχανία της υπό αποβιομηχάνισης ΗΠΑ, συνεχίζεται σε μια χαρτοβιομηχανία του ανταγωνιστικού μάνατζμεντ στη Γαλλία και καταλήγει, είκοσι χρόνια μετά, σε μια χαρτοβιομηχανία της Νότιας Κορέας στην εποχή της πλήρους αυτοματοποίησης και της Τεχνητής Νοημοσύνης. Ο Κορεάτης σκηνοθέτης, στη σαρκαστική ιστορία του σίριαλ κίλερ εργαζόμενου που χάνει τη δουλειά του και για να την ανακτήσει δεν έχει άλλη επιλογή από το να σκοτώσει έναν προς έναν τους διεκδικητές της θέσης, προσθέτει μια πινελιά που αποκαλύπτει πόσο ανόητος είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ των υποτελών του καπιταλισμού, ο οποίος από την εποχή των πρώτων κλωστικών μηχανών και των Λουδιτών μέχρι τον αιώνα της AI κάνει την ίδια δουλειά: επαναστατικοποιεί τεχνολογικά την παραγωγή και απογειώνει την παραγωγικότητα της εργασίας, καταστρέφοντας μαζικά θέσεις εργασίας. Ο θριαμβευτής σίριαλ κίλερ εργαζόμενος «βασιλεύει» σε ένα εργοστάσιο χωρίς εργαζόμενους, με την Τεχνητή Νοημοσύνη να έχει «δολοφονήσει» πολλαπλάσιους από όσους κατόρθωσε να θάψει αυτός.

There Is No Alternative (TINA) λέγαν στο απόγειο της δόξας τους οι νεοφιλελεύθεροι, ΤΙΝΑ και ξερό ψωμί επιμένουν σήμερα οι ψηφιακοί αυτοκράτορες για να επιβάλουν βίαια την AI παντού και εις βάρος μας, «Καμιά άλλη επιλογή» λένε και οι ήρωες των Γουέστλεϊκ, Γαβρά, Παρκ Τσαν-γουκ. Υπάρχει μια υπόρρητη συγγένεια ανάμεσα στο δόγμα των πάνω και στην ανταγωνιστική πλάνη των κάτω, εκτός αν οι τελευταίοι αποφασίσουν να στρέψουν το τσεκούρι τους όχι στους διπλανούς τους, αλλά στους πάνω τους.

? Θεωρίες για την υπεραξία

Συνειδητοποίησα από την αρχή την ειρωνεία σε αυτό που σχεδίαζα να κάνω. Αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί οι έξι ειδικοί στη διοίκηση... δεν ήταν εχθροί μου. Ο εχθρός είναι τα αφεντικά των εταιρειών. Ο εχθρός είναι οι μέτοχοι. Οι μέτοχοι δεν ενδιαφέρονται για τίποτα άλλο παρά για την απόδοση των επενδύσεων, γι’ αυτό υποστηρίζουν στελέχη που έχουν διαμορφωθεί κατ’ εικόνα τους. Υγιείς εταιρείες, με υψηλά μερίσματα στους μετόχους, παρ’ όλα αυτά απολύουν χιλιάδες εργαζόμενους, για να κερδίσουν λίγο περισσότερο... Αλλά τι θα με ωφελούσε αυτό; Αν σκότωνα χίλιους μετόχους και τη γλίτωνα ατιμώρητα, τι θα κέρδιζα;

Ντόναλντ Γουέστλεϊκ, «Το τσεκούρι» (1997)

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., kibi-blog.blogspot.com

«ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ»

του Ρομπέρτο Ατάιντε

Από 20 Απριλίου

Κάθε Δευτέρα & Τρίτη, στις 21:15

Θέατρο Αλκμήνη

Ο Γιώργος Παπαπαύλου στην πρώτη του σκηνοθεσία αναμετριέται με το εμβληματικό έργο του Ρομπέρτο Ατάιντε «Δεσποινίς Μαργαρίτα» σε μια τολμηρή και σύγχρονη σκηνική εκδοχή.

Στη σκηνική αυτή εκδοχή ο μονόλογος διασπάται και ανασυντίθεται μέσα από επτά ερμηνευτές/τριες οι οποίοι/ες συνυπάρχουν επί σκηνής, συγκροτώντας ένα συλλογικό σώμα που ενσαρκώνει τόσο τη δασκάλα -άλλοτε ως αυθεντία, άλλοτε ως θύμα, άλλοτε ως φορέα βίας και άλλοτε ως αγωνιώδη ύπαρξη που παλεύει να επιβάλει νόημα στον κόσμο-όσο και τους μαθητές της, αποκαλύπτοντας τη λεπτή γραμμή που χωρίζει αυτόν που διδάσκει από εκείνον που διαμορφώνεται. Η πολυφωνία αυτή αναδεικνύει τη βαθύτερη δομή του έργου: την εξουσία ως κάτι που δεν ανήκει σε ένα πρόσωπο, αλλά διαχέεται, αναπαράγεται και εγκαθίσταται. Είναι ένα φαινόμενο. Μια πολλαπλότητα. Το έργο του Ατάιντε, γραμμένο σε μια περίοδο έντονων πολιτικών αναταραχών, παραμένει ανατριχιαστικά επίκαιρο. Η σχολική αίθουσα μετατρέπεται σε μικρογραφία κοινωνίας, όπου η γνώση, η ηθική, η πειθαρχία και η βία συνυφαίνονται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξουσίας.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Η Δεσποινίς Μαργαρίτα, δασκάλα δημοτικού, βρίσκεται μέσα στην τάξη της παραδίδοντας ένα μάθημα που εξελίσσεται σε εκτενή μονόλογο. Κατά τη διάρκειά του, αναφέρεται στη σημασία της γνώσης, στη λειτουργία της κοινωνίας, στους κανόνες συμπεριφοράς και στη θέση του ατόμου μέσα σε ένα οργανωμένο σύστημα. Σταδιακά, ο λόγος της αποκαλύπτει μια βαθιά ανάγκη για έλεγχο. Παρότι πολλές από τις θέσεις που διατυπώνει αναγνωρίζονται ως ορθές ή κοινώς αποδεκτές, ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται από την ίδια χαρακτηρίζεται από αυστηρότητα, αυταρχικότητα, επιβολή και μηδενική δυνατότητα διαλόγου. Η γνώση παρουσιάζεται ως απόλυτη αλήθεια και η αμφισβήτηση ως απειλή. Μέσα από παραδείγματα, αφηγήσεις και επιβολή κανόνων, η Μαργαρίτα οικοδομεί έναν κόσμο όπου η απόλυτη εξουσία νομιμοποιείται ως αναγκαία συνθήκη για την «τάξη». Καθώς το μάθημα κορυφώνεται, η μορφή της γίνεται όλο και πιο αντιφατική: αυστηρή και εύθραυστη, αυταρχική και απελπισμένη. 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Συγγραφέας: Ρομπέρτο Ατάιντε

Σκηνοθεσία / Δραματουργική επεξεργασία: Γιώργος Παπαπαύλου

Παίζουν: Φρύνη Αγραφιώτη Σπανούδη, Αγγερού Κουλουλία, Νίκη Κουτελιέρη, Δήμητρα Λυγήρου, Λουκία Μεϊδάνη, Θάνος Ρούμπος, Βασίλης Τσιάκας

Σκηνικά: ο θίασος

Κοστούμια: Γιώργος Παπαπαύλου

Σχεδιασμός φωτισμών: Κατερίνα Σαλταούρα

Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Παπαπαύλου

Επιπλέον κείμενα: Βασίλης Τσιάκας

Φωτογραφίες: Δημήτρης Τσακαλάς

Υπεύθυνη επικοινωνίας: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble

Διεύθυνση παραγωγής/Αφίσα: Αλέξανδρος Αποστολάκης

Παραγωγή: ΑΜΚΕ-ATHENIAN CULTURAL ASSOCIATION-ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΠΑΥΛΟΥ

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Θέατρο Αλκμήνη

Αλκμήνης 8-12, Αθήνα | Τ.: 210 342 8650

Από 20 Απριλίου

Κάθε Δευτέρα & Τρίτη, στις 21:15

(για 12 παραστάσεις)

Διάρκεια: 60' (χωρίς διάλειμμα)

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ

Προπώληση online: «ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ» | Εισιτήρια εδώ!
Τιμές εισιτηρίων: 15€ Γενική είσοδος, 12€  Φoιτητικό, Ανέργων, ΑμεΑ, άνω των 65 ετών, 8€ Ατέλεια (στο ταμείο του θεάτρου)

TOC TOC

ΔΕΥΤΕΡΑ & ΤΡΙΤΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΕΤΑΝΙΑ

ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ

Μια από τις πιο αγαπημένες παραστάσεις των τελευταίων ετών, που το κοινό αγκαλιάζει σε κάθε της ανέβασμα, συνεχίζεται για 3 μόνο Δευτερότριτα μετά το Πάσχα στο θέατρο ΒΡΕΤΑΝΙΑ. Μέχρι το τέλος Απριλίου και όσο ο καιρός παραμένει δροσερός, το TOC TOC έρχεται να ζεστάνει την καρδιά μας με όλα του τα εφόδια: το χιούμορ, την ενσυναίσθηση, την κατανόηση και ... Αγάπη μόνο ρε... είναι η λύση για την εποχή μας!

Τι συμβαίνει όταν έξι άνθρωποι με ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές συναντιούνται σε μια αίθουσα αναμονής;
Γέλιο. Αμηχανία. Αναγνώριση. Και τελικά... βαθιά συγκίνηση.

Το «Tοc Toc» η παγκόσμια θεατρική επιτυχία, επέστρεψε για να μας θυμίσει κάτι απλό και ξεχασμένο: ότι πίσω από κάθε «περίεργη συνήθεια», κάθε φόβο, κάθε εμμονή, υπάρχει ένας άνθρωπος που προσπαθεί. Να αντέξει. Να ελέγξει το χάος. Να αγαπηθεί. Να αγαπήσει.

Με όχημα το χιούμορ -το λυτρωτικό, το έξυπνο, το ανθρώπινο- η παράσταση μιλά για τις ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές χωρίς φόβο, χωρίς ταμπέλες, χωρίς λύπηση.
Γελάμε όχι με τους ήρωες, αλλά μαζί τους. Γιατί κάπου εκεί, ανάμεσα στα γέλια, αναγνωρίζουμε και τον εαυτό μας.

Γιατί να δει κανείς το «Τοc Toc»:

· Γιατί μιλά για την ψυχική υγεία με σεβασμό και τρυφερότητα
· Γιατί μετατρέπει το «πρόβλημα» σε αφορμή για σύνδεση
· Γιατί μας θυμίζει ότι όλοι έχουμε τον «κακό μας εαυτό» - και όλοι δίνουμε έναν καθημερινό αγώνα απέναντί του
· Γιατί γελάς πολύ... και φεύγεις λίγο πιο ανθρώπινος
· Γιατί στο τέλος δεν μένει η διάγνωση, αλλά η αγάπη

Η παράσταση δεν υπόσχεται λύσεις. Υπόσχεται όμως κάτι πιο ουσιαστικό: κατανόηση, αποδοχή και μια αγκαλιά. Σε μια εποχή άγχους, μοναξιάς και εσωτερικών συγκρούσεων, η παράσταση έρχεται να πει δυνατά αυτό που όλοι χρειαζόμαστε να ακούσουμε: Αγάπη μόνο ρε... είναι η λύση για την εποχή μας.

Γιατί ο άνθρωπος δεν ορίζεται από τη διαταραχή του.
Ορίζεται από τον αγώνα του.
Και από την ικανότητά του να αγαπά - ακόμα και τον πιο δύσκολο εαυτό του.

Υπόθεση του έργου

Ο Ομάρ Ταρίφ ή bill dab ή αλλιώς Βασίλης Δαμπάογλου το τρελό Παόκι απ’ την Θεσσαλονίκη, με ανανεωμένο look κατεβαίνει με το ταξί του στην Αθήνα, να συναντήσει το γιατρό! Ιδεοψυχαναγκασμός του η αριθμομανία.

Ο Φώτης Πουτκάρης έρχεται με το σύνδρομό του, το “Jillde la Tοurette”… βρίζει και γαυγίζει !!! Τα γαυγισματάκια του “βγάζουν” σε καταστάσεις στρες, ο Φώτης είναι πολυτάλαντος και έχει εκατό ειδικότητες!

Η Λαρισαία Νίτσα Τσιάνου με το βαλιτσάκι-οπλοστάσιοκαθαρίζει και απολυμαίνει ό,τι βρει μπροστά της και χτυπάει μικρόβια και ιούς ανελέητα!

Η Άννα Μαρία Κλεοπάτρα Μπιμπίκα, θεούσα πάντα, συνεχίζει να αρνείται ότι έρχεται στο γιατρό για την ίδια και τα τικ της, αλλά για μια φίλη, που τάχα δεν μπορεί να μετακινηθεί. Επικαλείται όλους τους αγίους και τις ιδιότητες τους, ενώ όταν ακούει τα γαλλικά του “Ζαν Λουι” Φώτη, αρχίζει και τα ξόρκια!

Η Λίλη Παπαγεωργοδημητρομανωλάκη επαναλαμβάνει από την πρώτη στιγμή ό,τι λέει πάντα 2 φορές και “κάποιες φορές” επαναλαμβάνει την τελευταία λέξη ή συλλαβή. Σύνδρομό της η παλιλαλία!

Ο Μπάμπης Γραμμένος επιστρέφει με το μηχανάκι του… συνεχίζει να μην πατάει πάνω σε γραμμές, αλλά, πλέον και να τραυλίζει, όταν τις βλέπει… Έχει ένα θέμα με τη συμμετρία!

Όλοι αυτοί, άγνωστοι μεταξύ τους, συναντώνται στον προθάλαμο ενός παγκόσμιας φήμης γιατρού, στις ικανότητες του οποίου έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους για οριστική θεραπεία. Ο γιατρός όμως λείπει και όπως συνεχώς ενημερώνει τους ασθενείς η βοηθός του, προσπαθεί να έλθει, όλο κοντεύει και όλο όμως αργεί…

Οι ήρωές μας περιμένουν και όσο περιμένουν κουβεντιάζουν και όσο κουβεντιάζουν οδηγούνται μοιραία σε αυτοδίδακτο group therapy, τα αποτελέσματα του οποίου ωστόσο γίνονται άκρως απρόσμενα και ανατρεπτικά, ξεκαρδιστικά, αλλά και συγκινητικά.

Παίζουν
Κώστας Σπυρόπουλος, Μιχάλης Μητρούσης,
Μαρία Γεωργιάδου, Στέλλα Κωστοπούλου, Διονύσης Κλάδης, Θαλασσινή Βοσταντζόγλου, Δήμητρα Κόκκορη και ο Δημήτρης Κανέλλος.

Συντελεστές

Απόδοση - Σκηνοθεσία: Κώστας Σπυρόπουλος
Ενδυματολόγος: Νικόλ Παναγιώτου
Φωτισμοί: Δημήτρης Κουτάς
Σκηνογράφος: Γιώργος Γρηγοριάδης
Βοηθός Σκηνοθέτης: Χρήστος Γιάνναρης
Γραφιστικά: Κατερίνα Νικολαϊδη
Διεύθυνση παραγωγής & Επικοινωνίας: Δημήτρης Κουκάς 6947300609

Ζωγράφος: Γιώργος Αμούρ

Παραγωγή: ΚΑΠΑ ΣΙΓΜΑ PRODUCTIONS & GOOD VIBES

Το τραγούδι της παράστασης «Αγάπη ρε...» ερμηνεύει ο Πάνος Κιάμος
σε μουσική Γιώργου Σαμπάνη και στίχους Νίκου Γρίτση

Θέατρο ΒΡΕΤΑΝΙΑ
Πανεπιστημίου 7, Αθήνα 10564
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00

ΔΙΑΡΚΕΙΑ
120' (με διάλειμμα)

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Α Ζώνη 25€
Β Ζώνη 22€
Γ Ζώνη 20€
Θεωρεία 22€

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ
TICKET SERVICES
- online: www.ticketservices.gr
- τηλεφωνικά: 2107234567
- εκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39, Αθήνα

Οι τηλεφωνικές και οι online αγορές περιλαμβάνουν χρέωση υπηρεσίας 5% επί της τιμής του εισιτηρίου

E-TICKET
Τα εισιτήρια που αγοράζονται ηλεκτρονικά λαμβάνονται σε μορφή PDF και εκτυπώνονται ή αποθηκεύονται σε κινητό τηλέφωνο

ΟΡΟΙ ΑΓΟΡΑΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
κάντε κλικ εδώ

https://www.ticketservices.gr/event/toc-toc/?lang=el

Ο νέος πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Πέτερ Μαγιάρ ανακοίνωσε ότι ζήτησε από τον πρόεδρο της χώρας Τάμας Σούλιοκ να παραιτηθεί σήμερα κατά την πρώτη τους τετ-α-τετ συνάντηση.

«Του επανέλαβα ότι στα μάτια μου και στα μάτια του ουγγρικού λαού δεν είναι άξιος να ενσαρκώσει την ενότητα του ουγγρικού έθνους, δεν είναι ικανός να διαφυλάξει τον σεβασμό των νόμων (…)», δήλωσε ο Πίτερ Μαγιάρ στους δημοσιογράφους κατά την έξοδό του από το προεδρικό μέγαρο και πρόσθεσε ότι, αν δεν αποχωρήσει, η κυβέρνησή του θα τροποποιήσει το ουγγρικό σύνταγμα για να τον απομακρύνει «όπως και όλες τις μαριονέτες που έχουν διοριστεί σε θέσεις κλειδιά από το σύστημα Ορμπαν».

Ο Πίτερ Μαγιάρ δήλωσε ότι ο Τάμας Σούλιοκ τον πληροφόρησε ότι θα συγκαλέσει σε σώμα την εθνοσυνέλευση της Ουγγαρίας στις αρχές του Μαΐου και ότι κατά την εναρκτήρια συνεδρίαση θα του αναθέσει τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης, η οποία θα είναι σε θέση να ορκιστεί στα μέσα του Μαΐου ή λίγο νωρίτερα.

Ο πρόεδρος της Ουγγαρίας δήλωσε ότι η εναρκτήρια συνεδρίαση της νέας βουλής μπορεί να γίνει το νωρίτερο στις 4 Μαΐου, μετά το μεγάλο σαββατοκύριακο της Πρωτομαγιάς, αλλά στην πραγματικότητα οι πιθανότερες ημερομηνίες είναι η 6η και η 7η Μαΐου, εξήγησε ο Πίτερ Μαγιάρ αποχωρώντας από το προεδρικό μέγαρο.