Χάπι βιασμού: Αυτές οι συσκευές το ανιχνεύουν στο ποτό και σας προειδοποιούν για τον κίνδυνο

Χάπι βιασμού: Αυτές οι συσκευές το ανιχνεύουν στο ποτό και σας προειδοποιούν για τον κίνδυνο

Σάββατο, 22/01/2022 - 15:26

Διαστάσεις έχει λάβει τις τελευταίες ημέρες η συζήτηση για το «χάπι του βιασμού» με φόντο την υπόθεση βιασμού της 24χρονης Γεωργίας Μπίκα σε σουίτα πολυτελούς ξενοδοχείου στη Θεσσαλονίκη, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

«Το συζητήσαμε και αποφασίσαμε να καθίσουμε μόνες σε μια γωνία, μέχρι τη στιγμή που με κέρασαν ένα ποτό. Είχα πιει σαμπάνια και εκείνο που με κέρασαν δεν ήξερα τι είναι..» δήλωσε η 24χρονη σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει, με τις τοξικολογικές εξετάσεις που αναμένεται να βγουν το προσεχές διάστημα να ρίχνουν φως στην υπόθεση και στο ενδεχόμενο να είχε ρίξει οι εμπλεκόμενοι κάποια ουσία στο ποτό της 24χρονης.

Η εγκληματική αυτή πρακτική αποτελεί συχνό φαινόμενο και στις ΗΠΑ ενώ, σύμφωνα με το gov1.com, σε κάθε κολεγιακή πόλη της Αμερικής και οπουδήποτε υπάρχει κλαμπ ή μπαρ θεωρείται σχετικά εύκολο να συναντήσει κανείς το περιβόητο χάπι του βιασμού.

Για αυτό το λόγο, εφευρέτες κι επιστήμονες προσπαθούν εδώ και χρόνια να ανακαλύψουν συσκευές που να εντοπίζουν τη ναρκωτική ουσία στο ποτό. Προς το παρόν υπάρχουν σουβέρ, κύπελλα, καλαμάκια, βερνίκια νυχιών και ακόμη και μια έξυπνη συσκευή που έχει τη δυνατότητα αποτροπής του κινδύνου.

Το σουβέρ που εντοπίζει την ουσία με δύο σταγόνες ποτού

 

Το μεγαλύτερο προνόμιο που προσφέρει αυτό gadget ανίχνευσης ναρκωτικών βιασμού από την Drink Safe Technologies, με έδρα τη Φλόριντα, είναι ότι είναι διαθέσιμο στον ιστότοπό τους και στο Amazon.com.

Μπαρ, σχολεία, οργανώσεις προάσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων, κοινωνικές ομάδες, αλλά και μεμονωμένα άτομα μπορούν να τα αγοράσουν και να κυκλοφορούν με αυτό ασφαλείς.

Τα σουβέρ μπορούν να αποθηκευτούν σε πορτοφόλι ή σε τσάντα και δεν αλληλεπιδρούν απευθείας με το ποτό, πράγμα που σημαίνει ότι το προϊόν δεν απαιτεί έγκριση από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA).

Ο ιστότοπος υποδεικνύει ότι τα σουβέρ απαιτούν φως, δύο σταγόνες ενός ποτού και στη συνέχεια λίγα λεπτά για να προσδιοριστεί εάν υπάρχει πράγματι στο ποτό κάποια παράνομη ουσία. Συνεπώς, μπορεί να βγάλει εσφαλμένο αποτέλεσμα αν ο καταναλωτής δεν το χρησιμοποιήσει σωστά.

Το βερνίκι που έγινε… νόμισμα

 

Τέσσερις φοιτητές μηχανικής στο North Carolina State University άρχισαν να αναπτύσσουν ένα βερνίκι νυχιών για την ανίχνευση ναρκωτικών για βιασμό το 2015 με την ονομασία SipChip.

Με το βερνίκι ο ενδιαφερόμενος έβαφε το νύχι του, το έβαζε στο ποτήρι με το ποτό και καταλάβαινε ότι το ποτό ήταν νοθευμένο, αν το νύχι άλλαζε χρώμα. Πλέον, επτά χρόνια μετά, η εν λόγω τεχνολογία βελτιώθηκε και έχει αποτελεσματικότητα εντοπισμού μεγαλύτερη από 99%.

Με ένα δισκίο σε μορφή νομίσματος – μπορείτε να το κουβαλάτε στα κλειδιά σας – το βουλιάζετε στο ποτό κι αυτό λειτουργεί σαν τεστ εγκυμοσύνης.

Με μια γραμμή το ποτό έχει ναρκωτικές ουσίες, με δύο είναι καθαρό. Το αποτέλεσμα βγαίνει μέσα σε διάστημα τριών λεπτών.

Τα καλαμάκια και τα ποτήρια

Αφού ναρκώθηκε ενώ ήταν έξω ένα βράδυ, ένας δικηγόρος από τη Βοστόνη, ο Μάικλ Άμπραμσον, άρχισε να αναπτύσσει την τεχνολογία DrinkSavvy, η οποία ελέγχει το ποτό σας για ναρκωτικά βιασμού καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς. Επομένως, ακόμη κι αν αγοράσετε καθαρό ποτό και κάποιος σας ρίξει χάπι, η εν λόγω τεχνολογία υπόσχεται ότι το εντοπίζει αμέσως.

Αν και ξεκίνησε με την παραγωγή ειδικών καλαμακιών, πλέον η εταιρεία βγάζει και ποτήρια. Η Drink Savvy συγκέντρωσε περισσότερα από 50.000 δολάρια το 2012 μέσω μιας εκστρατείας crowdfunding ενός μήνα, σύμφωνα με το CNN. Το επόμενο έτος, ο Abramson είπε στο NBC Connecticut ότι τα προϊόντα θα πωλούνταν σύντομα σε μπαρ και ιδιώτες.

Η DrinkSavvy δεν είναι η μόνη που προσπαθεί να φέρει στην αγορά ένα καλαμάκι ανίχνευσης ναρκωτικών. Τρεις μαθητές στη Φλόριντα επινόησαν «έξυπνα» καλαμάκια που γίνονται μπλε σε περίπτωση που εντοπιστεί κάποια ναρκωτική ουσία στο ποτό.

Το gadget που με ένα λαμπάκι δείχνει τον κίνδυνο

Ονομάζεται pd.id και είναι το προσωπικό gadget για τον εντοπισμό χαπιών βιασμού στο ποτό. Το δημιούργησε μια ομάδα ερευνητών από το Τορόντο, έχει το μέγεθος ενός USB stick, είναι επαναχρησιμοποιήσιμο, απλό και κοστίζει περίπου 75 δολάρια.

Κόκκινα και πράσινα φωτάκια LED ενημερώνουν τον χρήστη εάν ένα ποτό είναι ασφαλές ή όχι. Σύμφωνα με την καμπάνια για την προώθηση της συσκευής, μπορεί να στείλει ακόμη και ειδοποιήσεις σε smartphone εάν κάποιο ποτό εντοπιστεί «πειραγμένο». Στο τέλος ξεπλένεται με νερό. Φυσικά, ακόμη δεν έχει κυκλοφορήσει στην ευρεία αγορά.

 
https://youtu.be/lSoEHwJS9hg

 

Πηγή: in.gr
«Είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω»

«Είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω»

Πέμπτη, 20/01/2022 - 22:36

Η βία είναι γένους θηλυκού, το γένος όμως που διαχρονικά και οικουμενικά εκπαιδεύεται εξ απαλών ονύχων να θεωρεί τη βία προνόμιο και δικαίωμά του είναι το αρσενικό. Πατριαρχικές και ανδροκρατούμενες οι κοινωνίες μας, διαθέτουν βεβαίως νόμους και θεσμούς, ώστε κάπως να ρυθμίζεται η καθημερινότητα από τη λογοκρισία των ενστίκτων, ταυτόσημη του πολιτισμού. 

 Μολαταύτα, το δόγμα που κυριαρχεί περίπου σαν ενδέκατη εντολή ενός άγραφου μωσαϊκού νόμου που τον ασπάζονται οι ανθρώπινες κοινωνίες ανεξαρτήτως θρησκείας είναι το «αυτονόητο» «Είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω». Και, εννοείται, σε ωμή, στυγνή εκδοχή. Τίποτε το χαριτωμένο όπως στην ταινία «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο», όπου το τραγουδιστικό-χορευτικό τρίο του Βασίλη Αυλωνίτη, του Μίμη Φωτόπουλου και του Τόλη Χάρμα και η μουσική του Μάνου Χατζιδάκι μετριάζουν το μήνυμα των στίχων του Αλέκου Σακελλάριου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου: «Και γι’ αυτό ελέγχους δεν σου επιτρέπω / σ’ ό,τι πιω, σ’ ό,τι χορέψω, σ’ ό,τι πω».

Το κέφι τους, και μάλιστα «για το καλό του νέου χρόνου», θέλησαν να κάνουν σε ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης και οι καταγγελλόμενοι για ομαδικό βιασμό χρηστοί συμπολίτες μας. Αν το είχαν έθιμο, όπως λ.χ. η εορταστική χαρτοπαιξία, κι αν το μοιράζονταν και με άλλα αρσενικά ανάλογης χρηστότητας, θα το δείξουν, θέλουμε να ελπίζουμε, οι έρευνες της Δικαιοσύνης. Ερευνες που ίσως σκοντάψουν, όπως συχνά στο παρελθόν, σε στόματα κλειστά από φόβο ή ιδιοτέλεια, στην ταξική ασπίδα που διαθέτουν οι «γόνοι» με ισχυρό επώνυμο και βαλάντιο ικανό να εκμισθώσει τις υπηρεσίες καταφερτζήδων δικολάβων, ενίοτε και στην εμπλοκή φυλάκων του νόμου.

Χρωστάμε την υποστήριξη και την ευγνωμοσύνη μας στη θαρραλέα γυναίκα, που με την καταγγελία της τόλμησε να διακινδυνεύσει έναν δεύτερο –δημόσιο– βιασμό. Με θύτες τους «κιτρινιάρηδες» των ενημερωτικών μέσων, παραδοσιακών και μοντέρνων. Αλλά και όσους διατυπώνουν θλιβερά ερωτήματα του τύπου «πώς βρέθηκε στη σουίτα του ξενοδοχείου;», όπως η Ελληνοκύπρια κ. Ανδρούλλα Βασιλείου, πρώην επίτροπος Εκπαίδευσης και Πολιτισμού της Ε.Ε. Κατέβασε βέβαια την ανάρτησή της, εξαναγκασμένη από την κατακραυγή. Αν όμως η πρώτη, αυθόρμητη αντίδραση μιας πανεπιστημιακής καθηγήτριας, έμπειρης από εξουσία, νοσεί από μισογυνισμό, φανταζόμαστε τι σκέφτονται όσοι φρονούν ότι το «Είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω» είναι νόμος της φύσης, ίσως και του Θεού.

 

Πηγή: kathimerini.gr

 
Rich Live$ Matter

Rich Live$ Matter

Πέμπτη, 20/01/2022 - 12:34

Το δυστύχημα με την Φεράρι, είναι αυτό ακριβώς που υπονοεί η λέξη: Δυστύχημα. Ας μην μπούμε στον κόπο να σκεφτούμε πως καλύπτονται τα εργατικά ατυχήματα. Στον ΗΣΑΠ, στο λιμάνι με τον εργάτη της Cosco ή ακόμα και ο δύστυχος οικοδόμος που θα πέσει από την σκαλωσιά, δεν αποτελούν ειδήσεις. Το πολύ να τα διαβάσεις σε ανακοίνωση του ΠΑΜΕ ή άλλου συνδικάτου και αυτό αν πέσει στα χέρια σου. Γιατί; Γιατί οι ζωές των φτωχών δεν αφορούν κανέναν.

 
  •  

Οι φτωχοί ζούνε, εργάζονται, πεθαίνουν. Αν πεθάνουν την ώρα της εργασίας, ίσως να είναι και πιο συμπαθείς από τα εγχώρια ΜΜΕ και την ελίτ. Όχι αρκετά συμπαθείς για να γίνουν ρεπορτάζ, αλλά τόσο ώστε να θεωρηθεί κάτι σαν θυσία για την αγορά μιας Φεράρι ή μιας Πόρσε από τον εγχώριο δυνάστη.

Μην παρεξηγηθούν τα γραφόμενα, μέχρι στιγμής δεν έχει καν υπονοηθεί πως ο Μονογυιός είχε αίμα αθώων στα χέρια του. Άτυχος ήταν, που τα συστήματα ευστάθειας του οχήματος ήταν απενεργοποιημένα (εν γνώσει του ή όχι) και με ένα τσίμπημα του πεντάλ, το όχημα έκανε υπερστροφή και έχασε την ζωή του. Για τον τηλεοπτικό πολιτισμό μας, πρώτα έχει αξία η καταστροφή μιας Φεράρι, ενός Dream Car και ύστερα ο θάνατος ενός ανθρώπου.

Όμως αν καλοσκεφτούμε πως πλέον οι ενημερωτικές εκπομπές και οι «εκπομπές κοινωνικής κριτικής και Ριάλιτι» αποτελούν τις 8 έως 12 από τις 24 ώρες ενός προγράμματος καναλιού, τότε προκύπτουν κάποια απίστευτα συμπεράσματα.

Παρακολουθώντας λοιπόν ενημερωτικές εκπομπές από το πρωί όλες αυτές τις ημέρες, παρατήρησα πως εκπομπές στο ίδιο κανάλι μπορεί να αφιέρωναν από 15 μέχρι και 30 λεπτά ανά εκπομπή στο ίδιο θέμα.

Δηλαδή η περίπτωση Μονογυιού μπορεί να είχε κάλυψη από 1 μέχρι 2 ώρες, ανάλογα με το κανάλι.

Πάμε λίγο: Ένα τροχαίο δυστύχημα -από όσο γνωρίζουμε μέχρι τώρα- με ευθύνη του οδηγού, μονοπώλησε την επικαιρότητα.

Μέχρι να ματώσουμε. Τα κυκλώματα, οι βιασμοί, η πανδημία και η ακραία φτώχεια δεν αποτελούν προβλήματα της elite της δημοσιογραφίας και των ολιγαρχών.

Αλλά που να κατανοήσετε. Όποτε καίγεται μια Φεράρι, ένα μικρό αγοράκι προσπαθεί λιγότερο στο σχολείο και δουλεύει λιγότερο σκληρά να γίνει «αυτοδημιούργητος enterpreneur» (του λείπουν και κάποια εκατομμύρια ευρώ από την μαμά και τον μπαμπά), γιατί ραγίζει το υλικό από το οποίο φτιάχνονται τα όνειρα (εμετός νεοφιλελεύθερου μονόκερου ΕΔΩ). 

Την ίδια στιγμή μπορεί να βγαίνει ο Ηλίας Γκιώνης ο Μικρός Πριγκηπάκος (όνομα και πράγμα) του Twitter και να λέει στην εκπομπή της Νατάσας Γιάμαλη πως οι πελάτες υποδείκνυαν στο κύκλωμα Trafficking τα κορίτσια που ήθελαν, απλά στέλνοντας profile του Facebook σε συνεργαζόμενες με το κύκλωμα κοπέλες, ώστε να τις παρασύρουν στα πάρτυ και να τις προσεγγίσουν (ή να τις ναρκώσουν και να τις βιάσουν από όσο βλέπουμε).

Μόλις σήμερα βγήκε προς τα έξω πως η Μενδώνη αποδέχθηκε δωρεά χωρίς Δελτίο Τύπου από Ίδρυμα στο οποίο φέρεται να εμπλέκεται ο ένας από τους υπόπτους για τον ομαδικό βιασμό 4 ημέρες μετά το περιστατικό, στις 5 Ιανουαρίου και δεν ανοίγει μύτη.

Οι απειλές στις επιζήσασες πέφτουν βροχή, οι μηνύσεις ή οι απειλές μηνύσεων το ίδιο και πλέον η τηλεόραση (πλην εξαιρετικών δημοσιογράφων) είτε πιάνει το θέμα επιδερμικά, είτε το αφήνει στην άκρη.

Γιατί οι βιασμοί από πλούσιους ή τα κυκλώματα traffiking -όπου ανοίγεις το Instagram και επιλέγεις θύμα- είναι μια απλή λεπτομέρεια. Να δουλεύατε σκληρά ως "αυτοδημιούργητοι", να είχατε λεφτά και γνωριμίες, να ανοίγατε το Instagram να βιάζατε και εσείς.

Οπότε καταλήγουμε με τον Λιάγκα να μιλά με γεωπόνο-ερευνητή για τους ήχους στην Θεσσαλονίκη, όπου μας ενημερώνει πως οι περίεργοι ήχοι από τις σωλήνες ύδρευσης είναι Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΑΛΠΙΓΓΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ.

Κορίτσια βιάζονται, γυναίκες κακοποιούνται, βγαίνουν τα ονόματά τους και οι φάτσες τους στο διαδίκτυο και αντί να ασχολούμαστε με δύο κυκλώματα σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, ασχολούμαστε με ένα ανάποδο τιμόνι που δεν έγινε ποτέ και τις συνωμοσιολογίες που ανεβάζει ο Λιάγκας, ενώ το γνωρίζει εκ των προτέρων.

Αυτή η κατάντια της Ελληνικής Τηλεόρασης, που η ευκολία με την οποία θέματα υποβιβάζονται ή εξαφανίζονται, αλλά υποσημειώσεις σε Δελτίο Τύπου της Τροχαίας γίνονται πρώτες ειδήσεις, κάποτε να μας απασχολήσει. Ναι;

Πηγή: 2020mag.gr

Τα κείμενα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν αποκλειστικά τον/την συντάκτη/τριά τους και οι όποιες τοποθετήσεις και θέσεις τους δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του 20/20 Magazine όσο και της ERTOPEN.