Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: τράπεζες - ERT Open
Δημοσίευμα FT για τις χθεσινές πιέσεις στις τραπεζικές μετοχές

Δημοσίευμα FT για τις χθεσινές πιέσεις στις τραπεζικές μετοχές

Πέμπτη, 04/10/2018 - 17:00
Οι τράπεζες εξακολουθούν είναι καλά ανακεφαλαιοποιημένες και ακολουθούν το χρονοδιάγραμμα που έχει συμφωνηθεί με την ΕΚΤ αναφορικά με την μείωση των μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων επισημαίνεται σε δημοσίευμα που φέρουν οι Financial Times σχετικά με την σημαντική υποχώρηση τιμών χθες στο Χρηματιστήριο της Αθήνας, με επίκεντρο τον τραπεζικό τομέα.

Στο δημοσίευμα παρατίθενται οι εκτιμήσεις της βρετανικής οικονομικής εφημερίδας σχετικά με τα αίτια αυτής της υποχώρησης και σημειώνεται ότι οι μεγάλες πιέσεις που δέχθηκαν την Τετάρτη οι μετοχές των ελληνικών τραπεζών είναι μια υπερβολική αντίδραση από μια αδύναμη αγορά που κυριαρχείται από ανοικτές πωλήσεις, όπως αναφέρει ανώτερος Έλληνας τραπεζίτης στους Financial Times.

Αναφορικά με την Τράπεζα Πειραιώς που δέχθηκε τις ισχυρότερες πιέσεις ο ανώτερος Έλληνας τραπεζίτης που επικαλούνται οι FT επισημαίνει ότι η Τράπεζα έχει προχωρήσει σε μείωση των μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων στα 29,4 δισ. ευρώ μετά κα τις πωλήσεις προβληματικών δανείων ύψους 5,4 δισ. ευρώ. Ο ίδιος επισημαίνει ότι η Τράπεζα Πειραιώς δεν έχει κάποια προθεσμία για να ολοκληρώσει την κεφαλαιακή της ενίσχυση και εξετάζει τις αγορές ώστε να αναζητήσει τη καλύτερη ευκαιρία για την επιτυχή έκδοση, μη απομειωτικών για τους μετόχους, Tier 2 κεφαλαιακών τίτλων, έκδοση που περιλαμβάνεται στο σχέδιο κεφαλαιακής ενίσχυσης που θα της επιτρέψει την ενίσχυση των κεφαλαιακών αποθεμάτων της.

Εξάλλου και η Τράπεζα Πειραιώς σε χθεσινή της επίσημη ανακοίνωση αναφέρει ότι το σχέδιο κεφαλαιακής ενίσχυσης που εφαρμόζει έχει γνωστοποιηθεί στην επενδυτική κοινότητα, ήδη, από τον Μάιο του 2018, μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της Πανευρωπαϊκής Άσκησης Προσομοίωσης Ακραίων Καταστάσεων του 2018.

H Τράπεζα έχει σημειώσει πρόοδο στην υλοποίηση του σχεδίου, όπως αυτό αποτυπώθηκε στα χρηματοοικονομικά αποτελέσματα του δευτέρου τριμήνου 2018. Παράλληλα, η Τράπεζα Πειραιώς τονίζει ότι παρακολουθεί στενά τις διεθνείς κεφαλαιαγορές, με σκοπό να προσδιορίσει τον κατάλληλο χρόνο που θα επιτρέψει την επιτυχή έκδοση, μη απομειωτικών για τους μετόχους, Tier 2 κεφαλαιακών τίτλων, έκδοση που περιλαμβάνεται στο σχέδιο κεφαλαιακής ενίσχυσης και στοχεύει στην επαύξηση των κεφαλαιακών αποθεμάτων της Τράπεζας. Η έκδοση των παραπάνω κεφαλαιακών τίτλων συναρτάται με τις συνθήκες των διεθνών αγορών και θα πραγματοποιηθεί σε συνεννόηση με τις αρμόδιες εποπτικές Αρχές, αναφέρει μεταξύ άλλων.

Υπογραμμίζεται, επίσης ότι ο δείκτης κεφαλαιακής επάρκειας της Τράπεζας. υπερβαίνει τα σχετικά εποπτικά όρια και επιπλέον η Τράπεζα Πειραιώς παραμένει εστιασμένη στην υλοποίηση ενεργειών που θα θωρακίσουν τον ισολογισμό της και θα ενισχύσουν την κεφαλαιακή βάση της, αυξάνοντας τα κεφαλαιακά αποθέματά της για το μέλλον.




ΑΠΕ
Τράπεζες και Δημόσιο Χρέος - Μύθοι και πραγματικότητα  Του Νίκου Ιγγλέση

Τράπεζες και Δημόσιο Χρέος - Μύθοι και πραγματικότητα Του Νίκου Ιγγλέση

Σάββατο, 30/12/2017 - 21:00
Του Νίκου Ιγγλέση
https://greekattack.wordpress.com

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, στη δημόσια συζήτηση, εμφανίστηκε μια άποψη που υποστηρίζει ότι η ουσιαστική χρεοκοπία της Ελλάδας  το 2010 και η υπαγωγή της στις Δανειακές Συμβάσεις – Μνημόνια οφείλονται στις τεράστιες ζημίες (μαύρες τρύπες) των εγχώριων τραπεζών. Σύμφωνα με την άποψη αυτή τα χρέη των ελληνικών πιστωτικών ιδρυμάτων, από το 2008, ανήλθαν σε περίπου 250 δις. ευρώ και καλύφθηκαν από το Δημόσιο. Έτσι, το ιδιωτικό χρέος των τραπεζών μετατράπηκε σε δημόσιο χρέος και φορτώθηκε στον ελληνικό λαό, ο οποίος πρέπει να το ξεπληρώσει.    

Το τεράστιο αυτό τραπεζικό χρέος υποτίθεται ότι κατέστησε υποχρεωτική την υπογραφή, το2010, του πρώτου Μνημονίου, ύψους 110 δις. ευρώ και στη συνέχεια, το 2012, του δεύτερου Μνημονίου, ύψους 141 δις. Κατά την άποψη αυτή, η χώρα μας δανείστηκε συνολικά  251 δις. για να καλύψει τραπεζικά χρέη 250 δις.  Η αλήθεια είναι ότι με τις δύο πρώτες Δανειακές Συμβάσεις – Μνημόνια η Ελλάδα δανείστηκε 215,8 και όχι 251 δις., γιατί δεν εκταμιεύτηκαν όλα τα ποσά που είχαν εγκριθεί αρχικά, ενώ στις αρχές του 2015 επιστράφηκαν 10,9 δις. από τα 50 δις. που είχαν προβλεφθεί, με τη δεύτερη Δανειακή Σύμβαση, για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και δεν είχαν χρησιμοποιηθεί.

Άμεσα τίθεται το ερώτημα: Από πού προκύπτει ότι οι ελληνικές τράπεζες, μεταξύ 2008 και 2012, είχαν καταγράψει χρέη 250 δις. και δεν μπορούσαν να τα εξυπηρετήσουν; Η απάντηση που δίνεται είναι ότι σ’ αυτό το ποσόν ανέρχονται συνολικά οι εγγυήσεις που χορήγησε το Δημόσιο προς τα ελληνικά πιστωτικά ιδρύματα. Αλλά οι εγγυήσειςδεν είναι δάνεια-χρήμα, είναι απλά η υποχρέωση του εγγυητή να πληρώσει ο ίδιος  τις υποχρεώσεις των τραπεζών μόνο στην περίπτωση που οι τελευταίες δεν αποπληρώσουν τα δάνειά τους. Οι εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου προς τις τράπεζες, προκειμένου αυτές να ενισχύσουν τη ρευστότητά τους μέσω δανεισμού,δεν προκάλεσαν την εκταμίευση κανενός ποσού και κανένα ποσό, από το λόγο αυτό, δεν προστέθηκε στο χρέος της χώρας.Οι εγγυήσεις θα επιβάρυναν το δημόσιο χρέος μόνο αν οι τράπεζες αδυνατούσαν να αποπληρώσουν τα δάνεια που έλαβαν. Αυτό όμως δεν έχει συμβεί μέχρι σήμερα.Καμιά τραπεζική εγγύηση δεν έχει καταπέσει.

Το ύψος των εγγυήσεων

Με το ξέσπασμα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2008 στις ΗΠΑ και τη γρήγορη επέκτασή της στη συνέχεια στην Ευρώπη, το Δημόσιο προχώρησε στην παροχή εγγυήσεων (ν.3723/2008) προς τις τράπεζες. Το συνολικό ανώτατο ποσό αυτών των εγγυήσεων, όπως προσδιορίστηκε στη πορεία, δεν μπορούσε να υπερβεί τα 85 δις., ενώ για κάθε δάνειο ή ομόλογο η διάρκεια της εγγύησης ήταν από τρείς μήνες έως τρία χρόνια. Γι’ αυτό, είναι λάθος να αθροίζονται οι ανακυκλούμενες εγγυήσεις.

Μια τράπεζα μπορούσε να λάβει ένα δάνειο ή να εκδώσει ένα ομόλογο αξίας π.χ. 5 δις. με την εγγύηση του Δημοσίου για δύο χρόνια. Μετά τη λήξη αυτού του χρονικού διαστήματος το Δημόσιο μπορούσε να ανανεώσει την εγγύησή του για άλλο ένα χρόνο πάντα για το αρχικό ποσό των 5 δις. Αυτό δε σημαίνει ότι έχει χορηγηθεί εγγύηση 10 δις., όπως νομίζουν όσοι αθροίζουν τις κατά καιρούς εγγυήσεις για να εμφανίσουν ένα εντυπωσιακό ποσόν. Σήμερα από το νόμο του 2008 οι εγγυήσεις που εξακολουθούν να υφίστανται ανέρχονται  σε μόνο 380 εκατ. (προσοχή όχι δις.) και αφορούν ένα μόνο πιστωτικό ίδρυμα.

Επίσης το 2010 (ν.3845/2010) το Δημόσιο προχώρησε στην παροχή εγγύησης προς την Τράπεζα της Ελλάδος – ουσιαστικά προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – για παροχή δανείων προς τις εμπορικές τράπεζες για αντιμετώπιση προσωρινών  βραχυπρόθεσμων προβλημάτων ρευστότητας (μηχανισμός ELA). Το συνολικό ανώτατο ποσό αυτών των εγγυήσεων δεν μπορούσε να υπερβεί τα 60 δις. ευρώ. Σήμερα αυτές οι εγγυήσεις ανέρχονται σε 26 δις .Συμπέρασμα: καμιά από τις εγγυήσεις που δόθηκαν κατά καιρούς δεν επιβάρυνε το δημόσιο χρέος, γιατί καμιά εγγύηση δεν έχει, προσώρας, καταπέσει.

Πόσο μας κόστισαν οι τράπεζες;

Σε αντίθεση με τις εγγυήσεις, το δημόσιο χρέος επιβαρύνθηκε από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Το 2013, κατά την πρώτη ανακεφαλαιοποίηση, δόθηκαν από το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας 24,4 δις., έναντι μετοχών, στις τέσσερις συστημικές τράπεζες και άλλα 17,6 δις. για την εξυγίανση – εκκαθάριση – των μη συστημικών  τραπεζών.Σύνολο, δηλαδή, 42 δις., που προήλθαν από δανεισμό του Δημοσίου και προστέθηκαν στο χρέος της χώρας.

Η δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση (2014) έγινε αποκλειστικά με ιδιωτικά κεφάλαια (8,3 δις.). Το 2015 έγινε η τρίτη ανακεφαλαιοποίηση,  πάλι με ιδιωτικά κεφάλαια, με την εξαίρεση δύο τραπεζών (Εθνική και Πειραιώς) που έλαβαν συνολικά περίπου 5,4 δις., γιατί δεν είχαν επιτύχει επαρκή προσφορά ιδιωτικών κεφαλαίων. Από το ποσόν αυτό μόνο το 25% δόθηκε έναντι μετοχών και το υπόλοιπο 75% έναντι μετατρέψιμων ομολογιών (CoCos). Ήδη το 2017 αποπληρώθηκαν περίπου 2 δις. από τις ομολογίες αυτές, γιατί, με επιτόκιο 8%, είναι ασύμφορες για τις τράπεζες. Με τις δύο τελευταίες ανακεφαλαιοποίησεις εκμηδενίστηκε η αξία των κρατικών μετοχών και τα 42 δις. επιβάρυναν το δημόσιο χρέος. Οι τράπεζες  αφελληνίστηκαν και πέρασαν σε ξένα χέρια  έναντι εξευτελιστικού τιμήματος.Τα 42 συν τα 5 δις. (3 δις. σήμερα) είναι η μοναδική πραγματική  επιβάρυνση του δημόσιου χρέους από τις εγχώριες τράπεζες, γι’ αυτό είναι έωλο να υποστηρίζεται ότι η χρεοκοπία του 2010 οφείλεται  στις ζημιές και τα ακάλυπτα δάνεια των τραπεζών.

Το εγχώριο τραπεζικό σύστημα μπήκε σε κρίση για τρείς βασικά λόγους:

Πρώτον: Η υπογραφή του πρώτου Μνημονίου οδήγησε σε μεγάλη ύφεση την οικονομία που μείωσε τα εισοδήματα, με αποτέλεσμα την προοδευτική αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων (κόκκινα δάνεια). Οι ελληνικές τράπεζες, μέχρι το τέλος του 2009, διατηρούσαν μια ισορροπία μεταξύ των καταθέσεων (237,5 δις.) και των χορηγήσεων (240,3 δις.).

Δεύτερον: Η οικονομική και πολιτική ανασφάλεια οδήγησε σε φυγή προς το εξωτερικό κυρίως των μεγάλων καταθέσεων (πάνω από 100.000 ευρώ), γιατί κανείς δε θέλησε να επιβάλλει ελέγχους στην κίνηση των κεφαλαίων προς το εξωτερικό. Αυτό έγινε πολύ αργότερα, το 2015, με τα capital controls. Έτσι οι καταθέσεις μειώθηκαν κατά 28  δις. το 2010, κατά 35 δις. το 2011, κατά 13 δις. το 2012, ενώ το πρώτο πεντάμηνο του 2015 μειώθηκαν κατά 30 δις., για να φτάσουν σήμερα στα περίπου 123 δις. Οι τράπεζες, δηλαδή, την περίοδο των Μνημονίων έχασαν καταθέσεις 114 δις.

Τρίτον: Το «κούρεμα» των ομολόγων του Δημοσίου (PSI), το 2012, από το οποίο οι ελληνικές τράπεζες έχασαν περίπου 27 δις. ευρώ, λόγω μείωσης της αξίας των τίτλων που κατείχαν. Για αυτό μετά το PSI έγινε η πρώτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι η χρεοκοπία της χώρας δεν προήλθε από το τραπεζικό σύστημα. Οι εγχώριες τράπεζες δεν είχαν «τοξικά» ομόλογα, αντίθετα με την Ιρλανδία που υπέγραψε Μνημόνιο λόγω της κατάρρευσης των τραπεζών της που κατείχαν μεγάλο αριθμό «τοξικών» ομολόγων. Η Κύπρος επίσης μπήκε σε Μνημόνιο λόγω του πιστωτικού συστήματός της, που κατέρρευσε το 2013 μετά το ελληνικό PSI. Οι τράπεζες της Κύπρου ήταν «φορτωμένες» με ελληνικά κρατικά ομόλογα που «κουρεύτηκαν».Στην Ελλάδα όμως, δεν ήταν το τραπεζικό σύστημα που οδήγησε στη χρεοκοπία και τα Μνημόνια, αλλά τα Μνημόνια που οδήγησαν στην τραπεζική κρίση.Όποιος υποστηρίζει το αντίθετο συσκοτίζει , ασυνείδητα ίσως, το ρόλο  του ξένου νομίσματος, του ευρώ, στη χρεοκοπία της χώρας. Αν φταίει το τραπεζικό σύστημα, τότε αρκεί να το εξυγιάνουμε, να τοποθετήσουμε ικανές διοικήσεις και στην καλύτερη περίπτωση να ζητήσουμε την επιστροφή των κεφαλαίων που δόθηκαν σ’ αυτό. Έτσι μπορεί η χώρα ν’ απαλλαγεί από την αιτία που προκάλεσε την οικονομική καταστροφή της και να συνεχίσει την πορεία της μέσα στην Ευρωζώνη.

Που πήγαν τα λεφτά;

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Αφού δεν πήγαν στις τράπεζες, που πήγαν τα λεφτά των τριών Δανειακών Συμβάσεων; Η Ελλάδα από τις δύο πρώτες Δανειακές Συμβάσεις – Μνημόνια έλαβε, όπως προαναφέραμε, συνολικά 215,8 δις., ενώ από την τρίτη Δανειακή Σύμβαση, μέχρι το τέλος του 2016, άλλα 38,8 δις. Συνολικά, δηλαδή, η χώρα μας έχει δανειστεί από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ 254,6 δις. ευρώ.

Το ίδιο χρονικό διάστημα η Ελλάδα πλήρωσε για χρεολύσια παλαιότερων δανείων (ανακύκλωση χρέους) 144,6 δις. και για τόκους 65,7 δις., σύνολο 210,3 δις. Τα υπόλοιπα χρήματα πήγαν στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και την κάλυψη των πρωτογενών (πριν την πληρωμή των τόκων) ελλειμμάτων του προϋπολογισμού. Σ’ ολόκληρη την επταετία, 2010-2016, το πρωτογενές έλλειμμα ανήλθε συνολικά σε μόλις 14,7 δις. Από τα δάνεια (254,6 δις.) που λάβαμε μόνο το 5,8% (14,7 δις.) πήγε για πληρωμή μισθών, συντάξεων και άλλων δαπανών του κράτους, ενώ το 94,2% (239,9 δις.) για την εξυπηρέτηση του αέναου χρέους ώστε η χώρα μας να μην κάνει στάση  πληρωμών και καταρρεύσει η Ευρωζώνη.Οι Ευρωπαίοι δεν έσωσαν την Ελλάδα, κατέστρεψαν την Ελλάδα για να σώσουν τους εαυτούς τους, τις τράπεζές τους, που ήταν (την περίοδο 2010 – 2011) «φορτωμένες» με ελληνικά κρατικά ομόλογα και το σαθρό οικοδόμημα του ευρώ.

Το πραγματικό χρέος

Η άποψη για την ευθύνη των τραπεζών στην ελληνική χρεοκοπία συνοδεύεται και από τον ισχυρισμό ότι το δημόσιο χρέος είναι πολύ υψηλότερο, πιθανώς και διπλάσιο, των 326 δις. (Σεπτέμβριος 2017) που έχει ανακοινωθεί. Υποστηρίζεται ότι η Ελλάδα δανείστηκε 531 δις. το 2016 και  541 δις. το 2017. Στο ερώτημα ποιος μας δάνεισε αυτά τα κολοσσιαία ποσά και τι έκανε η χώρα μας αυτά τα χρήματα δε δίνεται καμιά απάντηση, απλώς παραπέμπουν σε δήθεν επίσημα στοιχεία.

Η αλήθεια είναι ότι το Δημόσιο πραγματοποιεί κάθε χρόνο, πέρα από το μακροπρόθεσμο και βραχυπρόθεσμο δανεισμό με έντοκα γραμμάτια (ΕΓΕΔ) διάρκειας τριών ή έξι μηνών και repos διάρκειας ολίγων ημερών. Η άθροιση όλων των κατά διαστήματα ανανεώσεων οδηγεί στα δυσθεώρητα νούμερα που αναφέραμε. Συγκεκριμένα, στην Εισηγητική  Έκθεση του Προϋπολογισμού (2018), σελίδα 124, διευκρινίζεται για το 2017: «Οι δαπάνες εξόφλησης εντόκων γραμματίων καιreposαφορούν τις συνολικές ετήσιες εξοφλήσεις, οι οποίες αναχρηματοδοτούνται με νέες αντίστοιχες εκδόσεις, δεδομένου ότι τόσο το υφιστάμενο συνολικό ύψος των ΕΓΕΔ όσο και το υφιστάμενο υπόλοιπο τωνreposδεν ξεπερνούν, έκαστο, τα 15.000 εκατ. ευρώ».Συνολικά, δηλαδή, 30 δις. που περιλαμβάνονται στο δημόσιο χρέος των 326 δις. Ίσως κάποιοι δε διαβάζουν ή δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν. Ο ελληνικός λαός αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα και το μόνο που δε χρειάζεται είναι επιπλέον σύγχυση και αποπροσανατολισμό.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ στις 29-12-17
Η άλωση της γεωργίας από τις τράπεζες

Η άλωση της γεωργίας από τις τράπεζες

Πέμπτη, 22/12/2016 - 15:00
Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Πέρα για πέρα δίκιο είχαν οι αγρότες στα μπλόκα της Ελλάδας τον περσινό χειμώνα που κατήγγειλαν την κυβέρνηση ότι με τα μέτρα που θα εφαρμόσει στη γεωργία κι όσα έχει ήδη εφαρμόσει (αύξηση συντελεστή φορολόγησης αγροτικού εισοδήματος από 13% στο 20% για το 2016 και στο 26% για το 2017, αύξηση ΦΠΑ στα αγροτικά μέσα κι εφόδια από 13% σε 23% και κυρίως αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών από 7% στο 20%, κ.α.) θα αναγκάσει χιλιάδες μικρομεσαίους αγρότες να βγουν από την παραγωγή. Ωστόσο, η επαπειλούμενη συρρίκνωση του αγροτικού πληθυσμού είναι η μια όψη των δρομολογούμενων εξελίξεων στην αγροτική παραγωγή. Και δεν είναι η κυρίαρχη…

Η άλλη όψη, που είναι η δεσπόζουσα μάλιστα, σχετίζεται με την εκ βάθρων αναδιάρθρωση του αγροτικού τομέα. Κοινό γνώρισμα αυτών των τάσεων είναι το ξαναστήσιμο γενικότερα της αγροτικής παραγωγής (συμπεριλαμβανομένης της αλιείας και της κτηνοτροφίας) σε αμιγώς επιχειρηματικές βάσεις. Ξεχάστε εν ολίγοις τις μικρές γεωργικές εκμεταλλεύσεις που ήταν στημένες με επίκεντρο την οικογενειακή εργασία. Η αναδυόμενη γεωργία θα είναι οργανικά συνδεδεμένη με την υπόλοιπη οικονομία και τους ακρογωνιαίους λίθους της, όπως είναι οι τράπεζες.

Σε δούρειο ίππο για την άλωση του αγροτικού τομέα από το χρηματοπιστωτικό σύστημα αναδεικνύεται η συμβολαιακή γεωργία. Η αλήθεια είναι πως τα συμβόλαια στη γεωργία δεν περίμεναν τις τράπεζες να δημιουργήσουν τις δικές τους διευθύνσεις επιβάλλοντας στους γεωργούς να καταστρώνουν μπίζνες πλαν και ταμειακές ροές. Υπήρχε εδώ και πολλά χρόνια. Εταιρείες ζυμαρικών με σιτοπαραγωγούς, ζυθοποιίες με παραγωγούς κριθαριού, ελαιουργεία με ελαιοπαραγωγούς και καπνοβιομηχανίες με καπνοπαραγωγούς σύναπταν εδώ και δεκαετίες συμβόλαια ώστε η παράδοση των πρώτων υλών να είναι εγγυημένη κι εκ των προτέρων συμφωνημένη, αντί να τρέχουν τα τμήματα προμηθειών τελευταία στιγμή να βρουν τους κατάλληλους προμηθευτές.

Οι τράπεζες όμως, πράγματι, κομίζουν κάτι νέο – κι αυτό δεν είναι ούτε ελπιδοφόρο, ούτε επωφελές για τους αγρότες, όπως επαναλαμβάνουν τα πληρωμένα δημοσιεύματα στον Τύπο. Πίσω από τα πράγματι εντυπωσιακά μεγέθη των δανείων ύψους 680 εκ. ευρώ που έχει προσφέρει μία μόνο τράπεζα (από 400 πριν ενάμισι χρόνο) σε 170 συνεταιρισμούς την τελευταία τριετία μέσω δράσεων συμβολαιακής γεωργίας καταφέρνοντας να εμπλέξει 17.000 παραγωγούς που απασχολούν 14.000 εργαζόμενους κρύβεται η άλωση της γεωργίας από το χρηματοπιστωτικό σύστημα, η μετατροπή των γεωργών σε σύγχρονους κολίγους που αντί να δουλεύουν για τους γαιοκτήμονες και την αριστοκρατία της γης θα δουλεύουν – και αυτοί – για την αριστοκρατία του χρήματος.

Αμαρτωλά τρίγωνα στη γεωργία

Η συμβολαιακή γεωργία αφορά μια τριγωνική σχέση μεταξύ αγροτών – παραγωγών από τη μια, μεταποιητών – εμπόρων από την άλλη, και της τράπεζας που αναλαμβάνει το ρόλο του ενδιάμεσου και εγγυητή. Κι αυτός ακριβώς ο παράγοντας, η τράπεζα, είναι που μετατρέπει τη φυσιολογική, στη γενική της μορφή, σχέση αγροτών – εμπόρων σε …παρά φύσιν.

Η παρουσία της, που υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν περιττή, εμφανίζεται ως αναγκαία και σωτήρια γιατί πριν απ’ όλα εξασφαλίζει τη ρευστότητα. Παρέχει «εδώ και τώρα» τα ποσά που είναι απαραίτητα για να κινηθεί ακόμη κι ο νέος αγρότης (19-40 ετών) υπό τον όρο να υποθηκεύσει στην τράπεζα την επιδότηση του ΟΓΑ, ύψους 10.000 ευρώ. Κι από κει και πέρα η τράπεζα του παρέχει το ρευστό που είναι απαραίτητο, αφού φυσικά τον επιβαρύνει με ένα καθόλου αμελητέο αναπροεξοφλητικό επιτόκιο, ύψους άνω του 7%. Η τράπεζα επιβάλλει την παρουσία της κι έτσι γίνεται ο κόμβος γύρω από τον οποίο συναρθρώνονται όλες οι συναφείς δραστηριότητες δίνοντας σε κάθε αγρότη που θα συνεργαστεί μαζί της μια κάρτα (σαν τις πιστωτικές – χρεωστικές) με την οποία μπορεί να προμηθεύεται από τα συνεργαζόμενα με αυτήν καταστήματα πώλησης γεωργικών εφοδίων, λιπασμάτων και μηχανημάτων ό,τι χρειάζεται. Και το κόστος των αγορών χρεώνεται στο λογαριασμό του, που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι δάνειο.

Με τον καιρό ασκείται μια τρομακτική πίεση στους εμπόρους να προμηθευτούν το κατάλληλο POS και μέσω αυτού να συνεργαστούν με την τράπεζα και στους αγρότες να ψωνίζουν μέσω αυτού του μηχανισμού, που δεν απαιτεί ρευστό, λύνοντας έτσι ένα τεράστιο πρόβλημα που υπάρχει στη γεωργική παραγωγή όπου ο παραγωγός καλείται σταθερά να χρηματοδοτεί την παραγωγή του για να πληρωθεί μετά από έξι μήνες, κι αυτό στην καλύτερη περίπτωση, που δεν θα έχει μεσολαβήσει κάποια θεομηνία ή αρρώστια που θα καταστρέψει την παραγωγή.

Η τράπεζα άρει αυτή την αβεβαιότητα, προφανώς με το αζημίωτο, δένοντας όμως χειροπόδαρα τον αγρότη με ένα συμβόλαιο και μετατρέποντάς τον σε δανείου υποτελή. Με αυτό το μηχανισμό από τα κάτω και σιωπηρά η κάθε τράπεζα μετατρέπεται και σε γαιοκτήμονα, επαναφέρει σχέσεις δουλείας που ήκμασαν στην ύπαιθρο μέχρι και πρώτο μισό του 20ου αιώνα, για να εγκαταλειφθούν στη συνέχεια λόγω των αγώνων και των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων.

Η συμβολαιακή γεωργία διευκολύνει βραχυπρόθεσμα τον αγρότη και με έναν ακόμη τρόπο: Συμβολαιοποιώντας και την τιμή, πέρα από την ποσότητα. Άμεση συνέπεια είναι πως το ερώτημα για την τιμή που θα πιάσει στην αγορά το προϊόν εξαλείφεται κι η αγωνία του αγρότη για το αν θα έχει τιμή τερματίζεται. Κι έτσι μπορεί να εξηγηθεί η έκταση που έχει λάβει το φαινόμενο, καθώς σύμφωνα με έκθεση του τμήματος γεωπονίας του ΑΠΘ που παρουσιάστηκε στην έκθεση Agrotica 2014, το 13,7% των ελλήνων γεωργών έχει υιοθετήσει τη συμβολαιακή γεωργία, ενώ ένα ποσοστό 24,8% ενδιαφερόταν να ενταχθεί σε σχετικά προγράμματα.

Εξαλείφεται ωστόσο το ερώτημα της τιμής κι ο κίνδυνος προς όφελος της τράπεζας που θα μπορεί κάλλιστα να ασφαλίζει την τιμή του προϊόντος στην αγορά των παραγώγων, μεταθέτοντας το κίνδυνο σε άλλους αντισυμβαλλόμενους και κρατώντας η ίδια, εκ του ασφαλούς, το πιο σίγουρο μέρος της πρόβλεψης για την εξέλιξη της τιμής. Τα περισσότερα άλλωστε από τα προϊόντα που εντάσσονται στη συμβολαιακή γεωργία (βαμβάκι, γάλα, καπνά, κ.α.) αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε χρηματιστήρια εμπορευμάτων. Κι εκεί, η υπόσταση κάθε παίκτη και τα στοιχήματα που μπορεί να βάλει είναι συνάρτηση των ποσοτήτων τις οποίες μπορεί να διαπραγματευτεί. Οι ελληνικές τράπεζες επομένως χρησιμοποιούν τον έλληνα αγρότη για να πάρουν «άδεια κυνηγιού» και να παίξουν στα πιο χοντρά κερδοσκοπικά παιχνίδια. Κι αυτό μάλιστα θα συντελεσθεί σε βάρος άλλων κριτηρίων, όπως για παράδειγμα η παραγωγή χρήσιμων αγροτικών προϊόντων ή η διατροφική επάρκεια της χώρας.

Οι αγρότες γίνονται μισθωτοί

Σε ό,τι δε αφορά τον αγρότη η εγγυημένη, προκαθορισμένη τιμή του προϊόντος τον μετατρέπει σε μισθωτό, ακυρώνοντας την πρόοδο που είχε συντελεστεί από τη δεκαετία του ‘80 κι έπειτα όταν η κοινωνική και εισοδηματική θέση του αγρότη βελτιωνόταν. Η μεταβίβαση του κινδύνου των ακραίων τιμών στην τράπεζα, που πλέον θα τους διαχειρίζεται επαγγελματικά, ισοδυναμεί με την αλλαγή του στάτους του: από έρμαιο του καιρού σε υποχείριο της τράπεζας. Αυτός ο υποβιβασμός επ’ ουδενί δεν αποτρέπει το κράτος από το να τον αντιμετωπίζει ως επιχειρηματία, όταν του αλλάζει το φορολογικό πλαίσιο, καταργώντας το προηγούμενο ευνοϊκό καθεστώς.

Η χρηματιστικοποίηση της γεωργίας, που δε θα είχε συντελεστεί, τουλάχιστον στο σημερινό βαθμό, αν η Αγροτική Τράπεζα παρέμενε δημόσια καταφέρνει κάτι ακόμη που εκ πρώτης όψεως μοιάζει παράδοξο: υπαγάγει ευθέως και ουσιαστικά τη γεωργία στην μεταποίηση. Καθετοποιεί την παραγωγή, προσθέτοντας εκείνη τη λειτουργία που υποσχέθηκαν να φέρουν σε πέρας οι συνεταιρισμοί, πριν περάσουν στην ανυποληψία από τη στιγμή που έγιναν θερμοκήπια σκανδάλων και εκκολαπτήρια παροιμιώδους διαφθοράς. Οι τράπεζες έτσι δουλεύουν μεν για τα στενά τους συμφέροντα, την επιβολή τόκων και προμηθειών, εξυπηρετούν όμως και την απρόσκοπτη τροφοδοσία των βιομηχανιών με πρώτη ύλη, όπως είναι τα γεωργικά προϊόντα.

Ας μην ξεχνούμε άλλωστε ότι ο κλάδος τροφίμων και ποτών αποτελούσε ανέκαθεν κλάδο στρατηγικής σημασίας της ελληνικής οικονομίας, με αυξημένο ειδικό βάρος. Και η ίδια η αγροτική παραγωγή αποτελεί αιχμή του δόρατος της ελληνικής οικονομίας. Αρκεί να αναφερθεί πως το πρώτο δεκάμηνο του 2015 σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2014 η μεγαλύτερη αύξηση στις εξαγωγές, ύψους 14,8%, καταγράφηκε στα αγροτικά προϊόντα, όταν στα βιομηχανικά προϊόντα καταγράφηκε αύξηση της τάξης του 7,9% και στο σύνολο των εξαγωγών μείωση ύψους 5,5%. Ως αποτέλεσμα, στο σύνολο των εξαγωγών για την προαναφερόμενη περίοδο το μερίδιο των αγροτικών προϊόντων αυξήθηκε στο 20,3%, όταν ένα χρόνο πριν ήταν 16,7%, παρότι μάλιστα το εμπορικό ισοζύγιο των αγροτικών προϊόντων είναι ελλειμματικό εξ αιτίας της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής.

Η σημασία που έχει η συμβολαιακή γεωργία στο πλαίσιο των αναδιαρθρώσεων που συντελούνται στην ύπαιθρο υπογραμμίζεται από την ώθηση που της δίνει η νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική 2014-2020, η οποία έχει εντάξει τη συμβολαιακή γεωργία στις βασικές της προτεραιότητες, μεταφέροντας στην Ευρώπη μια παγκόσμια τάση. Μαζί φυσικά με μια σειρά άλλων στόχων που αλλάζουν άρδην τη φύση της αγροτικής παραγωγής, όπως η σταδιακή περικοπή των επιδοτήσεων κατά 60% μέχρι το 2019, με τους πρώτους που επλήγησαν να είναι 90.000 αγρότες που δικαιούνταν επιδότηση μέχρι 250 ευρώ. Οι επιδοτήσεις δηλαδή αφαιρέθηκαν απ’ όσους τις είχαν μεγαλύτερη ανάγκη και μπορούσαν χάρη σε αυτές να συνεχίζουν να καλλιεργούν και να πληρώνουν τους προμηθευτές τους…

Σε λίγους η γη

Οι φτωχοί ήταν οι μεγάλοι χαμένοι της τελευταίας δεκαετίας με κριτήριο επίσης την κατανομή της γης. Από το 2000 ως το 2010 σημειώθηκε μια μεγάλης έκτασης πόλωση της ιδιοκτησίας στη γη, με τους πλούσιους να αποκτούν ακόμη περισσότερη γη και τους φτωχούς να βλέπουν τον κλήρο τους να εξανεμίζεται. Συγκεκριμένα, με βάση στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας οι αγρότες με ιδιοκτησία έως 50 στρέμματα κατείχαν το 2000 περίπου 10,5 εκ. στρέμματα, ενώ μια δεκαετία αργότερα η ιδιοκτησία τους μειώθηκε στα 8,9 εκ. στρέμματα. Στο άλλο άκρο της ιδιοκτησιακής κλίμακας, οι αγρότες που είχαν στην κατοχή τους πάνω από 250 στρέμματα αύξησαν θεαματικά την καλλιεργούμενη έκτασή τους: από 8,8 εκ. στρέμματα το 2000, σε 10,8 εκ. στρέμματα το 2010.

Εξ ίσου «γενναιόδωρη» στάθηκε η δεκαετία του 2000 και για μια ακόμη μικρότερη μειοψηφία, όσων έχουν κλήρο άνω των 1.000 στρεμμάτων, που μπορούν να παρομοιαστούν με το μισητό 1% της υπαίθρου. Το 2000 ήταν μόνο 925 άτομα και το 2010 έφτασαν τους 1.498 (αυξήθηκαν περισσότερο από 50%), ενώ η γη που είχαν στην κατοχή τους από 1.616 στρέμματα έφτασε τα 2.506. Η συγκέντρωση της γης σε ολοένα και λιγότερα χέρια σημαίνει την ισχυροποίηση της θέσης των πλουσίων του χωριού έναντι της πλειοψηφίας που σιγά – σιγά και σταθερά χάνει από τον έλεγχό της τα βασικότερα μέσα παραγωγής που κατείχε, όπως είναι η γη. Σε αυτό το πλαίσιο η εξάρτησή της από το μεροκάματο γίνεται πιο στενή, ενώ οι ακτήμονες παύουν να εξασφαλίζουν από τη γη και τα δικά τους μέσα καθημερινής διατροφής και συντήρησης (χόρτα, φρούτα, πουλερικά, κ.α.).

Εύκολα μπορεί ο οποιοσδήποτε να προβλέψει πως από το 2010 και έπειτα αυτή η τάση θα εμφανίστηκε ακόμη πιο ισχυρή καθώς η αυξημένη φορολογία, ελέω Μνημονίων, οδήγησε χιλιάδες αγρότες και πολλούς περισσότερους κατοίκους των αστικών περιοχών να ξεφορτωθούν κομμάτια γης που δεν προσφέρονται για εκμετάλλευση. Δεν λείπουν μάλιστα κι εκείνοι που θέλουν να πουλήσουν εκτάσεις γης που έχουν από κληρονομιές και δεν μπορούν να τις πουλήσουν, γιατί απλώς κανείς δεν ενδιαφέρεται να αγοράσει. Αντίθετα δηλαδή με ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν όταν η ιδιοκτησία στη γη ήταν μια επένδυση σχετικά ανέξοδη μετά την αγορά, καθώς δεν επέσειε κόστος συντήρησης ή κατοχής.

Η τάση συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης της γεωργικής γης θα επιταχυνθεί απότομα από τον επόμενο χρόνο, το 2017, όταν η κυβέρνηση θα επιβάλει ΕΝΦΙΑ και στα αγροτεμάχια, όπως επίσης και σε όλες τις εκτός σχεδίου και οικισμού εκτάσεις. Η επιβολή ΕΝΦΙΑ και στα αγροτεμάχια θα διευκολυνθεί με την συμπλήρωση δύο νέων στηλών (με αριθμό 25 και 26) στον πίνακα 2 όπου δηλώνονται οι εκτός σχεδίου και οικισμού εκτάσεις οι οποίες προστέθηκαν στο νέο έντυπο του ΕΝΦΙΑ, που όλο και περισσότερο μοιάζει με κεφαλικό φόρο.

Το αποτέλεσμα θα είναι να χάσει η ιδιοκτησία στην ύπαιθρο ένα σχετικά δημοκρατικό χαρακτήρα που διέθετε τις προηγούμενες δεκαετίες, εξ αιτίας της ανόδου των εισοδημάτων, προκαλώντας στη συνέχεια έναν ενάρετο κύκλο που συντελούσε στην κοινωνική ευημερία. Η μεγάλη διασπορά δηλαδή του κλήρου βοηθούσε τα φτωχά νοικοκυριά να ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες της καθημερινής διαβίωσης και επέτρεπε στους ιδιοκτήτες τους να διατηρούν μια σχετική εισοδηματική ανεξαρτησία απέναντι στις μεγάλες αγροτοβιομηχανικές επιχειρήσεις της υπαίθρου ή τους εμπόρους.

Όλα αυτά όμως θα ανήκουν στο παρελθόν όταν θα εισβάλει ο ΕΝΦΙΑ, από μια κυβέρνηση μάλιστα που ακόμη και τον Ιανουάριο του 2015 (δια στόματος μάλιστα του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, στο πλαίσιο συνέντευξής του στην τηλεόραση του Σκάι) υποσχόταν την κατάργησή του και δεσμευόταν μάλιστα πως η «τρύπα» που θα δημιουργηθεί στα δημόσια ταμεία θα καλυφθεί από τον ανασχεδιασμό του φορολογικού συστήματος σε πιο δίκαιες βάσεις. Κι αυτό που είδαμε ήταν γενίκευση του ΕΝΦΙΑ και εμβάθυνση της φορολογίας στις ίδιες, άδικες βάσεις…

Έκρηξη της παραγωγικότητας στη γεωργία

Εξετάζοντας το θέμα της παραγωγικότητας, δεν αποκλείεται καθόλου ο συνδυασμός των παραπάνω παραγόντων (επέκταση της συμβολαιακής γεωργίας με μηχανοδηγό τις τράπεζες, και συγκέντρωση της γης σε ολοένα και λιγότερα χέρια με κινητήρια δύναμη τη φορολογία) να οδηγήσει στα ύψη την παραγωγικότητα της γεωργίας. Έτσι, να συνεχιστεί μια τάση που έγινε ορατή στην ύπαιθρο σε όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα κι είχε ως αιτίες της την εισαγωγή των μηχανημάτων και την υποκατάσταση των ζώων, τη χρήση λιπασμάτων, ζιζανιοκτόνων και εντομοκτόνων, την επέκταση της άρδευσης και τις οικονομίες κλίμακας που επέτρεπαν την εισαγωγή και αξιοποίηση μεθόδων εκμετάλλευσης στη γη που χαρακτηρίζονταν από ένταση κεφαλαίου και όχι ένταση εργασίας.

Ενδεικτικά στοιχεία για να φανεί η έκρηξη στην παραγωγικότητα του πρωτογενούς τομέα περιλαμβάνουν τον τετραπλασιασμό των καλλιεργειών αραβοσίτου ανά ακρ στις ΗΠΑ το διάστημα 1930-2000 όταν από 30 βαρέλια έφτασαν τα 130 ανά ακρ και τον τριπλασιασμό της παραγωγής γάλακτος και γαλακτομικών καθώς το 1955 η μέση παραγωγή ανά αγελάδα ήταν 4.572 λίμπρες, το 1971 ο μέσος όρος αυξήθηκε σε 10.000 λίμπρες και στα τέλη του 20ου αιώνα ο μέσος όρος αυξήθηκε πάλι σε 17.000 ανά αγελάδα! (Οικονομική περιβάλλοντος και φυσικών πόρων, T. Tietenberg & L. Lewis, εκδ. Gutenberg, 2010). Η πρόοδος που έχει συντελεστεί είναι τόσο εκπληκτική ώστε σήμερα η παγκόσμια γεωργία παράγει 17% περισσότερες θερμίδες κατ’ άτομο (!!!) απ’ ότι παρήγαγε πριν 30 χρόνια, παρότι μάλιστα ο παγκόσμιος πληθυσμός αυτή την περίοδο έχει αυξηθεί κατά 70%. Πρόβλημα επομένως επάρκειας των τροφίμων δεν θα έπρεπε να τίθεται και υποσιτισμένα παιδιά δεν θα έπρεπε να εμφανίζονται στις οθόνες μας, καθώς παράγονται αρκετά τρόφιμα για να θρέψουν ολόκληρη την ανθρωπότητα και μάλιστα …περισσεύουν.

Το πρόβλημα που τίθεται σχετίζεται με την κατανομή των τροφίμων, δηλαδή με τους όρους υπό τους οποίους διανέμονται τα παραγόμενα τρόφιμα. Αποκαλύπτεται έτσι πως η αιτία πίσω από τις απεγνωσμένες εκκλήσεις διεθνών διασκέψεων που θέτουν φιλόδοξους κάθε φορά στόχους για την μείωση του αριθμού των υποσιτιζόμενων ανθρώπων (βλέπε πχ Διακήρυξη της Ρώμης για την Παγκόσμια Ασφάλεια για τα Τρόφιμα του 1996) ή πίσω από σοκαριστικά ρεπορτάζ και έρευνες που αποκαλύπτουν πχ ότι στις ίδιες τις ΗΠΑ το 1 στα 10 νοικοκυριά αντιμετωπίζουν ήδη πρόβλημα πείνας ή κινδυνεύουν να πεινάσουν δεν βρίσκεται η σπανιότητα των τροφίμων. Βρίσκεται η μετατροπή της πιο βασικής ανθρώπινης ανάγκης, όπως είναι η διατροφή, σε εμπόρευμα και πολλές φορές χρηματιστηριακό εμπόρευμα, με τις τράπεζες να επιβάλουν τους όρους τους

Η επέκταση της συμβολαιακής γεωργίας στην καθημαγμένη από την κρίση Ελλάδα θα ενισχύσει αυτή τη δυναμική σε βάρος όλων: τόσο των αγροτών όσο και των καταναλωτών.


πηγή info-war.gr
Πλειστηριασμοί, τράπεζες, κόκκινα δάνεια. Τι λέει το Κίνημα Δεν Πληρώνω-Ενιαίο Μέτωπο;

Πλειστηριασμοί, τράπεζες, κόκκινα δάνεια. Τι λέει το Κίνημα Δεν Πληρώνω-Ενιαίο Μέτωπο;

Κυριακή, 23/10/2016 - 17:00

ΚΙΝΗΜΑ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩΕΝΙΑΙΟ ΜΕΤΩΠΟ

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ

ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ, ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΟΡΑΚΙΑ

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΩΝ, ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΓΡΟΤΩΝ

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Η ΣΤΕΓΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ κάθε πολίτη και υποχρέωση της πολιτείας για το λαό


13220086_10154152884814450_1152228084_n-cut

Το σχέδιο των δανειστών και της κυβέρνησης είναι η ιδιόκτητη κατοικία στην Ελλάδα να περάσει στα χέρια τραπεζιτών, funds και εταιριών real-estate, πράγμα που θα οδηγήσει στη μετατροπή σημερινών ιδιοκτητών στέγης, σε ενοικιαστές και αστέγους.

Το στόχο αυτό υπηρετεί το νέο νομικό πλαίσιο που ψηφίστηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και περιλαμβάνει:

  • Το νέο «νόμο Σταθάκη» (Ν. 4346/2015) που τροποποιεί το νόμο Κατσέλη, έτσι ώστε η προστασία της κατοικίας από τον πλειστηριασμό να είναι αδύνατη για τη μεγάλη πλειοψηφία των δανειοληπτών και οφειλετών του Δημοσίου.
  • Το νέο «Κώδικα Δεοντολογίας των Τραπεζών» που καθιστά τις τράπεζες απόλυτα κυρίαρχες έναντι των δανειοληπτών και εισάγει την προϋπόθεση του πλήρως συνεργάσιμου-υποταγμένου δανειολήπτη προκειμένου να προστατευθεί ακόμη και η πρώτη κατοικία.
  • Τη θέσπιση νέου «Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας» ο οποίος εισάγει το δίκαιο του δανειστή έναντι του δικαίου του οφειλέτη. Έτσι αναιρούνται οι δικονομικές δυνατότητες των οφειλετών και ανοίγει ο δρόμος για εφαρμογή διαδικασιών πλειστηριασμών «εξπρές» και μάλιστα στις εξευτελιστικές εμπορικές τιμές (από τις αρχές του 2017).
ΤΟ ΜΕΓΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΩΝ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΕΩΝ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ


%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%80%ce%af%cf%84%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%87%ce%ad%cf%81%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%80%ce%b5%ce%b6%ce%af%cf%84%ce%b7-%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bb

Από το 2008 μέχρι σήμερα, επί κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ & ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ,
το ελληνικό Δημόσιο ενίσχυσε τις 4 συστημικές τράπεζες της χώρας με ένα ποσό κοντά στα 170 δις.

Με την τρίτη ανακεφαλαιοποίηση, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ολοκλήρωσε το μέγα σκάνδαλο, χαρίζοντας τις τράπεζες στα ξένα funds με μόλις 5 δις, προκαλώντας τεράστια ζημιά στο ελληνικό Δημόσιο, στα ασφαλιστικά ταμεία και στους μικρομετόχους. 

ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ Η ΛΑΪΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ στα χέρια των funds

Πέραν της παράδοσης των ελληνικών τραπεζών, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μαζί με το κουαρτέτο «ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ-ESM», άνοιξαν το δρόμο για την πώληση κόκκινων αλλά και ενήμερων δανείων (στεγαστικών, καταναλωτικών, επιχειρηματικών) στα κερδοσκοπικά funds.

Το νέο πλαίσιο που διαμορφώθηκε άνοιξε διάπλατα τον δρόμο στα αρπακτικά καθώς προβλέπει:

  • Χαλαρές προϋποθέσεις αδειοδότησης για τις εταιρίες διαχείρισης δανείων,
  • Απελευθέρωση της πώλησης δανείων ακόμη και Α’ κατοικίας


Το Κίνημα Δεν Πληρώνω-Ενιαίο Μέτωπο:a-apol1

  • Βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του πανελλαδικού κινήματος ενάντια στους πλειστηριασμούς από το 2013
  • Τάσσεται στο πλευρό των υπερχρεωμένων συμπολιτών μας που έχουν πέσει θύματα των μνημονιακών πολιτικών και της τοκογλυφίας των τραπεζών και διεκδικεί:
– Προστασία της ακίνητης περιουσίας των λαϊκών νοικοκυριών

– Άμεση αναστολή των πλειστηριασμών και «Σεισάχθεια» για χρέη των λαϊκών νοικοκυριών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με γενικευμένη ρύθμιση των δανείων

– Υπεράσπιση μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων για χρέη προς τράπεζες, Δημόσιο και ασφαλιστικά ταμεία

– Υπεράσπιση της αγροτικής γης και αποτροπή εκποίησης και συγκεντροποίησής της στα χέρια λίγων και ισχυρών

ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗ!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ!

Κίνημα Δεν Πληρώνω-Ενιαίο Μέτωπο
«Τσουνάμι» κατασχέσεων

«Τσουνάμι» κατασχέσεων

Πέμπτη, 18/08/2016 - 09:00
Βασίλης Γεώργας
αναδημοσίευση από 
efsyn

Αντιμέτωπη με τη δυσάρεστη πραγματικότητα της αδυναμίας χιλιάδων μικροεπιχειρηματιών και επαγγελματιών να ανταποκριθούν σε παλιές και νέες οικονομικές υποχρεώσεις προς την εφορία, τα ασφαλιστικά ταμεία και τις τράπεζες βρίσκεται η κυβέρνηση, η οποία πιέζεται διπλά από τους δανειστές και την αγορά να δώσει διαφορετικές λύσεις στο πρόβλημα της υπερχρέωσης και των ληξιπρόθεσμων οφειλών, που ξεπερνούν πλέον τα 215 δισ. ευρώ. 

Στις επικείμενες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές η κυβέρνηση καλλιεργεί την προσδοκία ότι θα επαναφέρει στο τραπέζι την πρόταση για αναβίωση ενός συστήματος γενναίας ρύθμισης ληξιπρόθεσμων οφειλών, ωστόσο θεωρείται απίθανο να αναβιώσουν λύσεις όπως οι 100 δόσεις, καθώς οι πιστωτές εμμένουν στην εξάλειψη «χαριστικών ρυθμίσεων» παρά τη διαπιστωμένη αδυναμία ενός μεγάλου αριθμού οφειλετών να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. 

Ελλείψει ενός συνολικού συστήματος ρύθμισης του ιδιωτικού χρέους ώστε να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο και με βάση το εισόδημα τα «κόκκινα» τραπεζικά χρέη και οι οφειλές προς το Δημόσιο, εκατομμύρια πολίτες και επαγγελματίες αντιμετωπίζουν πλέον τον κίνδυνο να βρεθούν εκτεθειμένοι τους επόμενους μήνες σε μαζικούς πλειστηριασμούς και κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων, τα οποία αποτελούν πλέον βασικά «όπλα» για το Δημόσιο και τις τράπεζες ώστε να ανακτήσουν μέρος των απλήρωτων χρεών.

Ηδη σήμερα σε καθημερινή βάση φεύγουν από τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων πάνω από 1.200 ηλεκτρονικές εντολές κατάσχεσης τραπεζικών καταθέσεων, ενώ από το Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Εισφορών αποστέλλονται άλλα 600 κατασχετήρια. 

Πάνω από 4 εκατομμύρια φορολογούμενοι έχουν σήμερα ληξιπρόθεσμες οφειλές στην εφορία, άλλοι 300.000 οφειλέτες συνωστίζονται στα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ περίπου 3 εκατομμύρια φάκελοι δανείων στις τράπεζες έχουν «κοκκινίσει», με τη μεγάλη πλειονότητα να είναι στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια. 

Κι όλα αυτά ενώ διαπιστώνεται ότι η δυνατότητα καταβολής πολλαπλών δόσεων για να εξυπηρετηθούν ταυτόχρονα τα δάνεια, οι φορολογικές υποχρεώσεις και οι ασφαλιστικές εισφορές έχει περιοριστεί αισθητά και είναι πλέον θέμα χρόνου να αρχίσουν να «σκάνε» μαζικά ακόμη και οι ρυθμισμένες οφειλές, καθώς υπάρχει επικάλυψη δόσεων με νέες υποχρεώσεις. 

Η επελαύνουσα ύφεση και η διαρκής συμπίεση των εισοδημάτων, μαζί με την αύξηση των φόρων, συμβάλλουν στη δημιουργία ενός ολοένα επιδεινούμενου περιβάλλοντος για την εξυπηρέτηση των χρεών, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ουρές από νέα «κόκκινα» χρέη.

Από τα τελευταία στοιχεία προκύπτει ότι ήδη δύο στους τρεις που είχαν καταφύγει σε ρύθμιση χρεών στα ασφαλιστικά ταμεία έχουν τεθεί εκτός (περίπου 98.000 σε σύνολο 147.308 ρυθμίσεων), ενώ ειδικά για τη ρύθμιση των 100 δόσεων, το διάστημα Απριλίου - Ιουνίου 2016, ένας στους δύο οφειλέτες σε σύνολο 75.451 απεντάχθηκε. 

Τον Ιούλιο, παράλληλα, δημιουργήθηκαν νέα ληξιπρόθεσμα χρέη 1,2 δισ. ευρώ στις εφορίες, ανεβάζοντας το συνολικό ποσό στα 90 δισ. ευρώ, ενώ σύμφωνα με το Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών, οι συνολικές ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις που έχουν υπαχθεί προς είσπραξη αυξήθηκαν στα 16,6 δισ. ευρώ και ξεπερνούν πλέον τα 25 δισ. ευρώ στο σύνολό τους. 

Την ίδια στιγμή, στις τράπεζες τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και «ανοίγματα» δεν έχουν σταματήσει να αυξάνουν και ξεπερνούν πλέον, σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος, τα 108 δισ. ευρώ, με τις τράπεζες να προετοιμάζουν το έδαφος για ρυθμίσεις στη βάση του νέου Κώδικα Δεοντολογίας, αλλά και μπαράζ πλειστηριασμών. 

Οι εκπρόσωποι των μικρομεσαίων επιχειρήσεων (ΕΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ κ.ά.) ζητούν να δοθεί δεύτερη ευκαιρία για τη ρύθμιση χρεών και να επιτραπεί η δημιουργία ακατάσχετων λογαριασμών για τις επιχειρήσεις, ωστόσο όλα δείχνουν ότι μέχρι η κυβέρνηση και οι πιστωτές να καταλήξουν πλέον σε ένα σχέδιο κοινής αποδοχής για τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους, θα πρέπει να θεωρείται όνειρο θερινής νυκτός η επαναφορά ουσιαστικών διευκολύνσεων και το βάρος θα πέφτει σε πλειστηριασμούς και κατασχέσεις. 
Eυρωπαϊκές τράπεζες: γονατίζουν υπό το άχθος των "κόκκινων" δανείων - O χρόνος φαίνεται πια να μετρά αντίστροφα..

Eυρωπαϊκές τράπεζες: γονατίζουν υπό το άχθος των "κόκκινων" δανείων - O χρόνος φαίνεται πια να μετρά αντίστροφα..

Δευτέρα, 08/08/2016 - 16:00
Της Ελευθερίας Κούρταλη

Οι ευρωπαϊκοί τραπεζικοί γίγαντες "λυγίζουν" μπροστά στον Γολιάθ των "κόκκινων" δανείων, της μείωσης της κερδοφορίας και των κεφαλαιακών κενών. Τα αποτελέσματα των stress tests όχι μόνο δεν καθησύχασαν τις αγορές γύρω από την ανθεκτικότητα των ευρωπαϊκών τραπεζών, αλλά, αντίθετα, έβγαλαν στο φως τις επικίνδυνες αδυναμίες τους.

Πλέον, η τραπεζική κρίση δεν αποτελεί μόνο... ιταλική υπόθεση, αλλά έχει αγγίξει τα τραπεζικά συστήματα του πυρήνα της Ευρωζώνης και έχει βάλει τις ρίζες της βαθιά στον κολοσσό που ονομάζεται Γερμανία, με τον κίνδυνο του bail in να στοιχειώνει τις αγορές.

Η αποτυχία των stress tests

Την περασμένη εβδομάδα οι αγορές απέδειξαν στην ΕΚΤ, στον SSM και στην ΕΒΑ ότι, παρά τις προσπάθειες κατευνασμού των ανησυχιών, τα τεστ αντοχής των τραπεζών απέτυχαν.

Απέτυχαν να ενισχύσουν την επεvδυτική ψυχολογία, αλλά απέτυχαν και να αντικατοπτρίσουν την πραγματικότητα του σήμερα και των κινδύνων που περιβάλλουν τις τράπεζες. H J.P. Morgan επισημαίνει ότι τα stress tests, αντί να ηρεμήσουν τις αγορές, έβγαλαν στο φως τις κεφαλαιακές ανάγκες πολλών ευρωπαϊκών τραπεζών, ενώ η Goldman Sachs τονίζει πως μπορεί η Monte dei Paschi να αναδείχθηκε ως η ευρωπαϊκή τράπεζα με τη χειρότερη επίδοση, ωστόσο τονίστηκε η ανάγκη για περαιτέρω κεφαλαιακή ενίσχυση τραπεζών όπως η Barclays, η Deutsche Bank και η Societe Generale.

Σύμφωνα με τη Citigroup, τα τεστ δεν κατόρθωσαν να δώσουν την πραγματική εικόνα των τραπεζών, αφού ήταν πολύ πιο ήπια από ό,τι η κατάσταση της σημερινής οικονομίας προστάζει και, επίσης, είχαν σοβαρές και καθοριστικές ελλείψεις.

Κατ' αρχάς, δεν αποτιμήθηκε ούτε ο αντίκτυπος του Brexit, αλλά ούτε και αυτός των παρατεταμένα αρνητικών επιτοκίων της ΕΚΤ στα κεφάλαια των τραπεζών, καθώς και στην κερδοφορία τους. Επίσης, τα stress tests δεν έλαβαν υπόψη την πτώση των αποδόσεων των ομολόγων σε ιστορικά χαμηλά και αρνητικά επίπεδα. Επιπλέον, σε αντίθεση με το 2014, τα stress tests δεν συνοδεύονται από αξιολόγηση της ποιότητας του ενεργητικού, η οποία θα μπορούσε να έχει επηρεάσει σημαντικά τις τρέχουσες αποτιμήσεις των περιουσιακών στοιχείων, ιδιαίτερα των μη εξυπηρετούμενων δανείων, στους ισολογισμούς των τραπεζών.

"Τα stress tests της ΕΒΑ ζωγράφισαν μια πολύ ρόδινη εικόνα της υγείας των τραπεζών της Ευρώπης, ενώ δεν έλαβαν καθόλου υπόψη το σημερινό περιβάλλον των αρνητικών επιτοκίων, ούτε το θέμα της δημοσιονομικής υγείας των πορτογαλικών και των ελληνικών τραπεζών", τονίζει ο Michael Hewson, επικεφαλής αναλυτής της αγοράς στην CMC Markets.

H τραπεζική κρίση ξέφυγε

Αλλά δεν... φταίνε μόνο τα stress tests. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν γίνει μια από τις μεγαλύτερες ανησυχίες των Ευρωπαίων επενδυτών και των πολιτικών μετά την απόφαση της Βρετανίας να αποχωρήσει από την Ε.Ε. Το Brexitδημιούργησε κλυδωνισμούς στις αγορές και αποκάλυψε τις υφιστάμενες αδυναμίες αρκετών τραπεζών-κολοσσών της Ευρωζώνης, ιδιαίτερα στην Ιταλία, αλλά και σε Γαλλία, Βρετανία, Ισπανία, Πορτογαλία και Γερμανία.

"Το πρόβλημα της Ευρώπης είναι απλό – πάρα πολύ χρέος στους ισολογισμούς των τραπεζών και πολύ χαμηλό περιθώριο κέρδους", σημειώνουν οι αναλυτές της Berenberg. "Εμείς δεν θα επενδύαμε σε καμία τραπεζική μετοχή αν δεν χρειαζόταν", προσθέτουν. "Σε έναν πολύ μοχλευμένο κλάδο, οι αποτιμήσεις των μετοχών μετατρέπονται σε γρίφο εάν δεν υπάρχει ορατότητα για την αξία των στοιχείων ενεργητικού. Μια στρογγυλοποίηση της τάξης του 1% στο ενεργητικό των ευρωπαϊκών τραπεζών θα μπορούσε να εξαλείψει πάνω από το 30% των ιδίων κεφαλαίων τους...".

Ο Ronit Ghose, επικεφαλής των τραπεζικών μετοχών της Citigroup, τονίζει ότι η ανοδική αντίδραση που σημείωσαν οι μετοχές των τραπεζών στο μέσον της περασμένης εβδομάδας δεν θα έχει διάρκεια, καθώς ήταν απλώς μια αντίδραση λόγω του κραχ που προηγήθηκε. Όπως προειδοποιεί, οι ευρωπαϊκές τράπεζες σε καμία περίπτωση δεν έχουν ξεφύγει από τον κίνδυνο."Ο ευρωπαϊκός αλλά και ο παγκόσμιος τραπεζικός κλάδος, σε έναν βαθμό, παραμένουν μια εξαιρετικά δύσκολη περίπτωση. Με τα αρνητικά ή τα πολύ χαμηλά επιτόκια, οι προκλήσεις αναμένεται να είναι τεράστιες", όπως προσθέτει.

Τεράστια "τρύπα" στη UniCredit

Στην Ιταλία, οι ανησυχίες δεν σταματούν στη Monte dei Paschi di Sienna. Η διαπραγμάτευση των μετοχών της ανεστάλη εκ νέου στις αρχές της περασμένης εβδομάδας, καθώς, παρά το σχέδιο διάσωσης που ανακοινώθηκε, τραπεζίτες και αναλυτές επισημαίνουν ότι θα είναι πολύ δύσκολο για την τράπεζα να βρει αρκετούς επενδυτές για όλα αυτά τα νέα ομόλογα που θα προκύψουν από την πώληση των "κόκκινων" δανείων, καθώς και για να τονώσουν με 5 δισ. ευρώ την τράπεζα μέσω της έκδοσης μετοχών στην οποία θα προχωρήσει.

Η μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας, η UniCredit, έχει αρχίσει να δημιουργεί μεγαλύτερες ανησυχίες, με τις μετοχές της να οδηγούνται επίσης σε αναστολή διαπραγμάτευσης την περασμένη εβδομάδα. Αν και ανακοίνωσε αύξηση κερδών στο β' τρίμηνο, η πτώση-έκπληξη στον κεφαλαιακό της δείκτηχτύπησε τις μετοχές της, οι οποίες είχαν ήδη σφυροκοπηθεί λόγω και των αδύναμων επιδόσεων που είχε στα stress tests. Η πτώση στον δείκτη Core Tier 1 προσθέτει στις ήδη υπάρχουσες εκτιμήσεις ότι η UniCredit θα αναγκαστεί να προχωρήσει σε κινήσεις βελτιώσεις της κεφαλαιακής της θέσης. Η τράπεζα εκτιμά ότι η κεφαλαιακή της "τρύπα" αγγίζει τα 7-8 δισ. ευρώ, ενώ σχεδιάζει να προχωρήσει σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου και σε πώληση assets μέσα στους επόμενους μήνες.

Πανικός λόγω Commerzbank

Η πρόσφατη ισχυρή πτώση στις ευρωπαϊκές τραπεζικές μετοχές έχει βαθύνει τη βουτιά που ξεκίνησε εδώ και σχεδόν έναν χρόνο, η οποία πυροδοτήθηκε από έναν συνδυασμό εξαιρετικά χαμηλών επιτοκίων, απογοητευτικής κερδοφορίας, αναιμικής οικονομικής ανάπτυξης, κακής ποιότητας ενεργητικού και αυστηρού ρυθμιστικού περιβάλλοντος.

Την περασμένη Τρίτη οι επενδυτές "ταρακουνήθηκαν" από τα πολύ αδύναμα αποτελέσματα της Commerzbank, η οποία προειδοποίησε για το "επιτοκιακό περιβάλλον, με τις μετοχές της να χτυπούν ιστορικά χαμηλά. "Το επιτοκιακό περιβάλλον και η επίμονη επιφυλακτικότητα των πελατών θα συνεχίσει να επηρεάζει τα έσοδα. Επομένως, αναμένουμε ότι τα λειτουργικά κέρδη και τα ενοποιημένα καθαρά κέρδη για τη χρήση 2016 θα είναι χαμηλότερα από το προηγούμενο έτος", τόνισε η Commerzbank.

Παρά την πιο θετική εικόνα κερδοφορίας που ανακοίνωσαν κάποιες τράπεζες, όπως η ING, η Credit Agricole και η Societe Generale, οι ευρύτερες ανησυχίες σχετικά με τη βιωσιμότητα των τραπεζικών επιχειρηματικών μοντέλων παραμένουν. Στα μέσα της εβδομάδας οι μετοχές της Deutsche Bank άγγιξαν νέο ιστορικό χαμηλό.

Κατάρρευση

Μετά την κατάρρευση της κεφαλαιοποίησής της Deutsche Bankαποβλήθηκε μαζί με την Credit Suisse από τον δείκτη Stoxx Europe 50, στον οποίο διαπραγματευόταν από το 1998. Οι μετοχές της γερμανικής τράπεζας βρίσκονται πλέον 88% χαμηλότερα από την κορυφή του 2007. Σύμφωνα με τους κανόνες του δείκτη, αν η κεφαλαιοποίηση μιας εταιρείας πέσει κάτω των 75 μεγαλύτερων στην Ευρώπη για δύο συνεχόμενους μήνες, τότε αποβάλλεται.

Η αφαίρεση από τον δείκτη γενικά σημαίνει πως τα ETFs και άλλοι επενδυτές που παρακολουθούν τον δείκτη θα αναγκαστούν να πουλήσουν τις μετοχές αυτές, ενώ αξίζει να σημειώσουμε πως το ΔΝΤ τον Ιούνιο είχε προειδοποιήσει ότι η DB και στη συνέχεια η HSBC και Credit Suisse φαίνεται να αποτελούν από τις σημαντικότερες πηγές συστημικού κινδύνου στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα.

Κεφαλαιακές ανάγκες 900 δισ. ευρώ στις ευρωπαϊκές τράπεζες!

Οι εισηγμένες ευρωπαϊκές τράπεζες που συμμετείχαν στα stress tests της EBA θα πρέπει να αντλήσουν περίπου 900 δισ. ευρώ για να πείσουν τους επενδυτές ότι έχουν επαρκή κεφάλαια για να αντέξουν μια νέα κρίση, σύμφωνα με τα δικά τους stress tests που "έτρεξαν" 3 κορυφαίοι ακαδημαϊκοί.

Ο Sascha Steffen, καθηγητής στο University of Mannheim και οικονομολόγος του ινστιτούτου ZE, και οι οικονομολόγοι Viral Acharya του NYU Stern και Diane Pierret του Πανεπιστημίου της Λωζάνης υποστηρίζουν ότι τα ευρωπαϊκά stress tests είναι μια αποτυχία, γιατί δεν αντικατοπτρίζουν επαρκώς τους πραγματικούς κινδύνους για τις τράπεζες.

Επισημαίνουν ότι οι 34 εισηγμένες τράπεζες έχουν χάσει το 33% της λογιστικής τους αξίας μέσα στα τελευταία δύο χρόνια, ενώ εκτιμούν ότι πρέπει να αντλήσουν 882 δισ. ευρώ για να διατηρήσουν δείκτη κεφαλαιακής επάρκειας CT1 στο 5,5%. 

Μάλιστα, η Γαλλία έχει τις χειρότερες επιδόσεις, με τις τρεις γαλλικές τράπεζες που συμμετείχαν στα stress tests του 2016 (Societe Generale, Credit Agricole και BNP Paribas) να χρειάζονται την υψηλότερη κεφαλαιακή απαίτηση, σχεδόν 250 δισ. ευρώ, ακολουθούμενες από τις τέσσερις εισηγμένες τράπεζες τηςΒρετανίας με 185 δισ. ευρώ και τις έξι εισηγμένες τράπεζες της Ισπανίας, οι οποίες βρέθηκαν να έχουν έλλειμμα 116,6 δισ. ευρώ.

Οι Deutsche Bank και η Commerzbank παρουσιάζουν κεφαλαιακές ελλείψεις ύψους 114,4 δισ. ευρώ, ενώ οι 5 ιταλικές τράπεζες χρειάζονται 96,6 δισ. ευρώ.

 Αναδημοσίευση από το "Κεφάλαιο" που κυκλοφορεί.

πηγή capital.gr
Ο «Βεζούβιος» των ιταλικών τραπεζών έτοιμος να εκραγεί…

Ο «Βεζούβιος» των ιταλικών τραπεζών έτοιμος να εκραγεί…

Τετάρτη, 27/07/2016 - 21:25
Πάνος Κοσμάς 
αναδημοσίευση από rproject
Ιταλικές και ευρωπαϊκές τράπεζες: μια νέα κρίση ante portas.

Εντε­λώς «πα­ρά­δο­ξα» -αλλά μόνο αν το δει κα­νείς εντε­λώς επι­φα­νεια­κά- το πρώτο απτό δείγ­μα των συ­νε­πειών του Brexit ήταν η κρίση των ιτα­λι­κών τρα­πε­ζών! Αυτό το «αξιο­πε­ρί­ερ­γο», που φαί­νε­ται να επι­βε­βαιώ­νει τις θε­ω­ρί­ες του χάους (η… πε­τα­λού­δα του Brexit προ­κα­λεί κα­ται­γί­δα στις ιτα­λι­κές τρά­πε­ζες), έχει στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα μια απλή εξή­γη­ση: το νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο δόγμα ότι η οι­κο­νο­μία όχι μόνο έχει «χει­ρα­φε­τη­θεί» από την πο­λι­τι­κή αλλά την έχει κιό­λας υπο­τά­ξει («Its the economy stupid») απο­δεί­χτη­κε μια με­γα­λο­πρε­πής μπα­ρού­φα που έχει γε­λοιο­ποι­η­θεί στη διάρ­κεια της κρί­σης.

Η πο­λι­τι­κή ήταν και πα­ρα­μέ­νει στο τι­μό­νι, ο δε νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός είναι η πο­λι­τι­κή άποψη και πρα­κτι­κή που προ­στα­τεύ­ει και κα­νο­ναρ­χεί όχι την υπο­τα­γή της πο­λι­τι­κής στην οι­κο­νο­μία, αλλά την υπο­τα­γή της οι­κο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής, επο­μέ­νως και της κοι­νω­νί­ας, στα ιδιω­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα. Η «χει­ρα­φέ­τη­ση» της οι­κο­νο­μί­ας από την πο­λι­τι­κή είναι η πο­λι­τι­κή άποψη που θέλει να προσ­δώ­σει στις νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πο­λι­τι­κές μο­νο­πω­λια­κό και «συ­νταγ­μα­τι­κό» χα­ρα­κτή­ρα.       

Ποιος εγ­γυά­ται πο­λι­τι­κά για τις «φού­σκες»;

Το γε­γο­νός αυτό δεν είναι μόνο εκ­δή­λω­ση πο­λι­τι­κού αυ­ταρ­χι­σμού, αλλά και εσώ­τε­ρη και αδή­ρι­τη ανά­γκη του συ­στή­μα­τος στην εποχή της ρα­γδαί­ας χρη­μα­τι­στι­κο­ποί­η­σής του.  Οι τε­ρα­στί­ων δια­στά­σε­ων και έξω από κάθε έν­νοια οι­κο­νο­μι­κού ορ­θο­λο­γι­σμού χρη­μα­το-οι­κο­νο­μι­κές «φού­σκες» έπα­ψαν προ πολ­λού να έχουν οποια­δή­πο­τε στή­ρι­ξη στα θε­με­λιώ­δη οι­κο­νο­μι­κά με­γέ­θη: όταν οι επεν­δύ­σεις σε πα­ρά­γω­γα χρη­μα­το-οι­κο­νο­μι­κά προ­ϊ­ό­ντα έχουν ύψος πε­ρισ­σό­τε­ρο από 10 φορές το πα­γκό­σμιο ΑΕΠ, πάει να πει ότι ο κα­πι­τα­λι­σμός έχει ανοί­ξει πλέον την πόρτα του τρε­λά­δι­κου. Οι οι­κο­νο­μι­κοί μη­χα­νι­σμοί που έχουν ενερ­γο­ποι­η­θεί για να απο­τρα­πεί μια κα­τα­στρο­φι­κή έκρη­ξη αυτής της φού­σκας είναι τε­ρά­στιοι. Η UBS απο­κά­λυ­ψε πρό­σφα­τα ότι το πα­ρά­δο­ξο της ανό­δου των χρη­μα­τι­στη­ρί­ων σε υψηλά επί­πε­δα ύστε­ρα από τον πρώτο πα­νι­κό μετά το Brexit, οφεί­λε­ται σε μια με­γά­λη «συ­νω­μο­σία» των με­γά­λων κε­ντρι­κών τρα­πε­ζών, που «έσπρω­ξαν» τε­ρά­στια ποσά για να απο­τρέ­ψουν ένα κα­τα­στρο­φι­κό ντό­μι­νο στις αγο­ρές.

Όμως η τε­ρά­στια ρευ­στό­τη­τα που «εξα­πέ­λυ­σαν» και εξα­κο­λου­θούν να εξα­πο­λύ­ουν οι κε­ντρι­κές τρά­πε­ζες για να γλι­τώ­σει το σύ­στη­μα από μια νέα κρίση, ακόμη πιο κα­τα­στρο­φι­κή από αυτή τη 2008, δεν μπο­ρεί να κάνει θαύ­μα­τα. Σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση, ο με­γά­λος εγ­γυ­η­τής για να μη σκά­σουν οι φού­σκες, είναι η πο­λι­τι­κή, είναι η εγ­γύ­η­ση που πα­ρέ­χουν οι πο­λι­τι­κές εξου­σί­ες των με­γά­λων ιμπε­ρια­λι­στι­κών κέ­ντρων ότι συ­νε­χί­ζουν να έχουν τον έλεγ­χο και την ικα­νό­τη­τα να δια­χει­ρί­ζο­νται με ασφά­λεια αυτό το ορια­κό «τρε­νά­κι του τρό­μου». Όσο εξα­κο­λου­θούν να είναι «αξιό­πι­στες» οι πο­λι­τι­κές εγ­γυ­ή­σεις, έχει καλώς - κλο­τσά­με το τε­νε­κε­δά­κι της κρί­σης λίγο πα­ρα­κά­τω. Όταν η αξιο­πι­στία τους μειώ­νε­ται, αρ­χί­ζει η «νευ­ρι­κό­τη­τα» στις αγο­ρές, όλα τα προ­βλή­μα­τα που είχαν σπρω­χθεί κάτω από το χαλί βγαί­νουν σε πρώτο πλάνο και το φά­ντα­σμα μιας νέας κρί­σης επα­νεμ­φα­νί­ζε­ται.     

Brexit και κρίση τρα­πε­ζών

Ας δούμε τώρα ποια σχέση έχουν όλα αυτά με την κρίση των ιτα­λι­κών τρα­πε­ζών. Προ­φα­νώς δεν άλ­λα­ξαν ξαφ­νι­κά τα δε­δο­μέ­να του προ­βλή­μα­τος στη βδο­μά­δα ύστε­ρα από το Brexit: τα «κόκ­κι­να» δά­νεια των ιτα­λι­κών τρα­πε­ζών ανέρ­χο­νταν στο ιλιγ­γιώ­δες ποσό των 360 δισ. ευρώ ήδη πριν το Brexit! Στο σύ­νο­λο της Ευ­ρώ­πης ανέρ­χο­νται σε 900 δισ. ευρώ. Και όχι μόνο: η «κρα­ταιά» Deutschebank έχει έκ­θε­ση (δη­λα­δή ανοίγ­μα­τα από «επεν­δύ­σεις») ύψους 150 δισ. ευρώ σε το­ξι­κά προ­ϊ­ό­ντα στις Ανα­δυό­με­νες αγο­ρές. Οι τρά­πε­ζες είναι ο βα­σι­κός μη­χα­νι­σμός της χρη­μα­το-οι­κο­νο­μι­κής «φού­σκας» και είναι βου­τηγ­μέ­νες μέχρι το λαιμό σε τε­ρά­στια ρίσκα εξαι­τί­ας τέ­τοιων «ανοιγ­μά­των».

Αυτό που έκανε τις αγο­ρές «νευ­ρι­κές» μετά το Brexit, είναι ότι απο­δυ­να­μώ­θη­κε η ευ­ρω­παϊ­κή «πο­λι­τι­κή εγ­γύ­η­ση» ότι τα πράγ­μα­τα είναι υπό έλεγ­χο. Αν για να απο­τρέ­ψουν το ντό­μι­νο στις αγο­ρές οι κε­ντρι­κές «έχω­σαν» τε­ρά­στια ποσά ρευ­στό­τη­τας, για το πο­λι­τι­κό «ντό­μι­νο», την πο­λι­τι­κή και θε­σμι­κή κρίση και αστά­θεια, στην ΕΕ συ­νο­λι­κά αλλά και στις επι­μέ­ρους χώρες (την Ιτα­λία πρώτη και κα­λύ­τε­ρη, τις χώρες της Ιβη­ρι­κής, αλλά και τη Φιν­λαν­δία, τη Δανία, την Ολ­λαν­δία κ.λπ.), όχι μόνο δεν έχει βρε­θεί το για­τρι­κό, αλλά ο μη­χα­νι­σμός που επι­δει­νώ­νει την κρίση δου­λεύ­ει υπε­ρω­ρί­ες. 

Σε αυτές τις συν­θή­κες, το πρό­βλη­μα των ιτα­λι­κών και ευ­ρύ­τε­ρα των ευ­ρω­παϊ­κών τρα­πε­ζών είναι πολύ με­γα­λύ­τε­ρο από ό,τι δεί­χνει το ύψος των «κόκ­κι­νων» δα­νεί­ων – που πά­ντως από μόνα τους φτά­νουν και πε­ρισ­σεύ­ουν για μια κα­τα­στρο­φι­κή κρίση. Και όσο η πο­λι­τι­κή και θε­σμι­κή κρίση θα επι­δει­νώ­νε­ται, θα βγαί­νουν από τα τρα­πε­ζι­κά ντου­λά­πια νέοι «σκε­λε­τοί» που θα ανε­βά­ζουν το λο­γα­ρια­σμό σε διαρ­κώς με­γα­λύ­τε­ρα ύψη.   

Όμως, δεν πρό­κει­ται μόνο γι’ αυτό. Από 1/12016 έχει τεθεί σε ισχύ ο κα­νό­νας του bail in για τις τρα­πε­ζι­κές δια­σώ­σεις. Αυτό ση­μαί­νει ότι πρώτα πρέ­πει να κου­ρευ­τούν οι μέ­το­χοι και ομο­λο­γιού­χοι των τρα­πε­ζών που χρειά­ζο­νται ανα­κε­φα­λαί­ω­ση, ύστε­ρα οι κα­τα­θέ­τες και αφού γί­νουν όλα αυτά, θα απο­φα­σι­στεί αν χρειά­ζε­ται και στή­ρι­ξη με δη­μό­σιο χρήμα… Για να ξορ­κί­σουν τους «δαί­μο­νες» του Brexit και να επι­δεί­ξουν «ενό­τη­τα διά της απο­φα­σι­στι­κό­τη­τας», το Βε­ρο­λί­νο και οι Βρυ­ξέλ­λες απαι­τούν να εφαρ­μο­στούν τα συμ­φω­νη­θέ­ντα, δη­λα­δή να ενερ­γο­ποι­η­θεί το bail in για τις ιτα­λι­κές τρά­πε­ζες. Προ­φα­νώς, αυτό είναι ο συ­ντο­μό­τε­ρος δρό­μος προς την κό­λα­ση, αλλά αν τα συμ­φω­νη­θέ­ντα για την «τρα­πε­ζι­κή ένωση» κα­τα­στρα­τη­γη­θούν, ο κίν­δυ­νος να επι­τα­χυν­θεί το «ξή­λω­μα του που­λό­βερ» της ΕΕ είναι άμε­σος - μπρος γκρε­μός και πίσω ρέμα.

Με τέ­τοιες πε­ρι­πλο­κές, το ηφαί­στειο της κρί­σης στις ιτα­λι­κές τρά­πε­ζες, που απει­λεί να συ­μπα­ρα­σύ­ρει συ­νο­λι­κά τις ευ­ρω­παϊ­κές τρά­πε­ζες, σι­γο­βρά­ζει απει­λώ­ντας με έκρη­ξη πολύ πιο ισχυ­ρή από τις συ­νη­θι­σμέ­νες του Βε­ζού­βιου.
Και βέ­βαια, σε μια τέ­τοια πε­ρί­πτω­ση, ύστε­ρα από τις ιτα­λι­κές τρά­πε­ζες θα πά­ρουν σειρά οι γερ­μα­νι­κές (με πρώτη και κα­λύ­τε­ρη την Deutsche Bank), οι γαλ­λι­κές, ασφα­λώς οι βρε­τα­νι­κές, οπωσ­δή­πο­τε οι πορ­το­γα­λι­κές και ισπα­νι­κές, αλλά και οι βελ­γι­κές, ολ­λαν­δι­κές κ.λπ. Όσο για τις ελ­λη­νι­κές, άρ­χι­σε ήδη να γί­νε­ται λόγος για ανά­γκη νέας ανα­κε­φα­λαί­ω­σης, που βε­βαί­ως θα γίνει με εφαρ­μο­γή του bail in… 

Υ.Γ.  Την Πα­ρα­σκευή ανα­κοι­νώ­νο­νται τα απο­τε­λέ­σμα­τα των ευ­ρω­παϊ­κών stress tests για 51 συ­στη­μι­κές τρά­πε­ζες του χώρου της ΕΕ. Οι τε­λευ­ταί­ες πλη­ρο­φο­ρί­ες λένε ότι θα ρί­ξουν τις τρά­πε­ζες στα μα­λα­κά και ότι θα «κοπεί» μόνο μία, η ιτα­λι­κή Monte dei Paschi di Siena – για την οποία ούτως ή άλλως την ετυ­μη­γο­ρία έχουν βγά­λει οι αγο­ρές, αφού η με­το­χή της κα­τα­κρη­μνί­ζε­ται στο χρη­μα­τι­στή­ριο έχο­ντας χάσει το 75% της αξίας της τους τε­λευ­ταί­ους μήνες. Η ΕΚΤ θα σπρώ­ξει το πρό­βλη­μα «κάτω από το χαλί», απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι κα­νείς δεν θέλει να ανα­με­τρη­θεί με το κό­στος της λύσης του… Ακόμη κι έτσι όμως, θα μεί­νει η Monte dei Paschi di Siena, με την οποία «κάτι θα πρέ­πει να γίνει». Θα πα­ρα­κο­λου­θή­σου­με τις εξε­λί­ξεις και θα επα­νέλ­θου­με.       

«Κόκ­κι­να» δά­νεια

(% του συ­νό­λου των δα­νεί­ων)








Με μοντέλο Κύπρου και έλεγχο κεφαλαίων απειλεί την Ελλάδα ο Ντάισελμπλουμ - Έντονη αντίδραση της κυβέρνησης

Με μοντέλο Κύπρου και έλεγχο κεφαλαίων απειλεί την Ελλάδα ο Ντάισελμπλουμ - Έντονη αντίδραση της κυβέρνησης

Τρίτη, 17/03/2015 - 19:42

Αναφορά σε σενάριο τύπου Κύπρου για την Ελλάδα, με επιβολή ελέγχων στη ροή κεφαλαίων, σε περίπτωση που η Αθήνα δεν καταλήξει σε συμφωνία με τους πιστωτές της έως τον Ιούλιο, έκανε ο επικεφαλής του Eurogroup μιλώντας στο δίκτυο BNR. Οι αναφορές του Γερούν Ντάισελμπλουμ προκάλεσαν την έντονη αντίδραση της κυβέρνησης.

Σελίδα 1 από 3