Πώς γεννήθηκε το «ΤΑΧΤΣΙΔΙ»
Ήταν ένα απόγευμα που ο ουρανός μύριζε βροχή και θάλασσα. Είχα πάει σ’ ένα μικρό λιμανάκι, εκεί που δένουν τα ξύλινα καΐκια, παλιά, ξεφτισμένα, σαν να κουβαλούν ιστορίες. Δεν ήθελα να γράψω, ούτε να σκεφτώ, ήθελα απλώς να καθίσω και να ακούσω το νερό.
Δίπλα μου, δύο ηλικιωμένοι ψαράδες μιλούσαν χαμηλόφωνα. Ο ένας του είπε:
«Άντε, ταχτσίδι είναι η ζωή, ρε Μάνθο. Μπαίνεις, και ποτέ δεν ξέρεις πού θα σε βγάλει.»
Γέλασαν κι έφυγαν, αφήνοντας πίσω τους τον απόηχο εκείνης της λέξης. Ταχτσίδι. Δεν ήταν γραμματικά σωστή, δεν ήταν “όμορφη” , αλλά ήταν αληθινή. Είχε μέσα της το αλάτι, το λάθος, το ταξίδι και τη ψυχή των ανθρώπων που ζουν με τη θάλασσα. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως αυτός θα ήταν ο τίτλος. Όχι Ταξίδι, αλλά Ταχτσίδι όπως το λένε αυτοί που δεν διορθώνουν τη ζωή, απλώς τη ζουν.
Από τότε, κάθε τραγούδι έγινε ένα κομμάτι εκείνης της διαδρομής άλλες φορές με ήλιο, άλλες με φουρτούνα μα πάντα με την ίδια αίσθηση: ότι το ταξίδι έχει μεγαλύτερη αξία από τον προορισμό.
Το «ΤΑΧΤΣΙΔΙ» γεννήθηκε από μια ανάγκη: να περπατήσω μέσα στον χρόνο χωρίς προορισμό, να ακούσω τι λέει η σιωπή ανάμεσα στα κύματα. Δεν είναι λέξη για δρόμο ή θάλασσα , είναι τρόπος να υπάρχω. Το έγραψα έτσι, με το “χ”, γιατί ήθελα να κρατήσω την ατέλεια, τη ζεστασιά του προφορικού, αυτό το “άλλο” που ξεφεύγει από το σωστό, αλλά αγγίζει το αληθινό. Το «ΤΑΧΤΣΙΔΙ» είναι η στιγμή που δεν κυνηγάς πια να φτάσεις αλλά αφήνεσαι. Είναι η διαδρομή ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, στα λόγια που δεν ειπώθηκαν, στις μουσικές που σε βρήκαν όταν ήσουν μόνος. Είναι όλα όσα σε πήγαν μακριά κι όλα όσα σε κράτησαν εδώ.
Διάλεξα τον τίτλο «ΤΑΧΤΣΙΔΙ» γιατί δεν μιλά μόνο για μια πορεία πάνω στο νερό, αλλά για μια διαδρομή μέσα στον εαυτό. Το έγραψα έτσι με το “χ” γιατί κουβαλάει κάτι αληθινό, προφορικό, λαϊκό όπως το λέμε στην καθημερινή ζωή, χωρίς φίλτρα. Είναι το ταξίδι που κάνουμε όλοι, με ή χωρίς προορισμό. Ένα ταξίδι γεμάτο στιγμές, σιωπές, ανθρώπους που πέρασαν και έμειναν, και άλλους που έφυγαν αφήνοντας πίσω τους ήχους, φως και ανάσες. Το «ΤΑΧΤΣΙΔΙ» είναι η διαδρομή από το σκοτάδι στο φως από την αμφιβολία στην αποδοχή. Είναι η ανάγκη να συνεχίζεις, ακόμα κι όταν δε βλέπεις στεριά.
Το «ΤΑΧΤΣΙΔΙ» δεν είναι μόνο διαδρομή είναι αναπνοή. Ένα πέρασμα μέσα από εποχές, ανθρώπους και σιωπές. Κάθε τραγούδι είναι μια στάση, ένα βλέμμα πίσω και ένα βήμα μπροστά. Μια προσπάθεια να κρατήσεις κάτι απ’ ό,τι φεύγει, κι έναν ήχο απ’ ό,τι μένει.
Οι μελωδίες γεννήθηκαν εκεί που συναντιούνται το φως και η θάλασσα, εκεί που ο χρόνος λυγίζει και η ψυχή ψιθυρίζει. Δεν είναι ταξίδι φυγής αλλά είναι επιστροφή. Επιστροφή σε όσα αγαπήσαμε, σε όσα δεν τολμήσαμε να πούμε.
«ΤΑΧΤΣΙΔΙ» είναι να αφήνεσαι. Να μη φοβάσαι το κύμα, γιατί μέσα του υπάρχει ρυθμός,
κι αυτός ο ρυθμός, είμαστε εμείς.
