H Ήμερη και το εικόνισμα βασίζεται στην ψυχολογική νουβέλα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι , γνωστή ως «Кроткая». Έχουν περάσει 150 χρόνια από την συγγραφή της , το 1876, και το ενδιαφέρον της παραμένει ζωηρό στην εποχή μας. Η Μαρία Φραγκή κάνει την δραματουργική επεξεργασία και διασκευή ενός αρχικού μονολόγου του ανώνυμου ήρωα, που ξετυλίγει ένα κουβάρι πρόσφατων και παλαιότερων αναμνήσεων, με αφορμή την αυτοχειρία της γυναίκας του. Ο ενεχυροδανειστής σύζυγος αναρωτιέται, προβληματίζεται, δικαιολογείται, ξεδιπλώνοντας μια ακραία και βασανιστική ανάκριση μπροστά στον εξομολογητή του, που μπορούμε να πούμε ότι είναι ο αναγνώστης. Στη θεατρική εκδοχή του έργου, ο θεατής θα παρακολουθήσει την ολισθηρή διαδρομή από την λογική στο συναίσθημα, από την ομολογία στη σιωπή- όπου και όπως υπάρχουν και εκδηλώνονται- ανάμεσα σε δύο πολύ ισχυρά ‘θέλω’ που αποφασίζουν να συνδέσουν τις ζωές τους, παρά τις τεράστιες διαφορές που έχουν. Πρώτα από όλα μια μεγάλη διαφορά ηλικίας και οικονομικής κατάστασης καθιστά το εγχείρημα αυτής της συνύπαρξης καταδικασμένο στην αποτυχία. Εκ των υστέρων, εκείνος πασχίζει να δώσει νόημα στις ενέργειες που τον οδήγησαν να παντρευτεί μια δεκαεξάχρονη ορφανή και ταλαιπωρημένη κοπέλα, με σκοπό να τη διαμορφώσει σε σύζυγο, στο πλαίσιο της κοινωνικής του αναβάθμισης. Πολύ γρήγορα το σχέδιό του καταρρέει και αποδεικνύεται ότι η σύζυγός του έχει επίσης μια ισχυρή προσωπικότητα και δικά της ‘θέλω’ , τα οποία μέσα στον γάμο-φυλακή την οδηγούν σε αδιέξοδο και πράξεις απελπισίας. Προσπαθεί να διαφύγει από μια ζωή όλο απαγορεύσεις , υποτίμηση και στέρηση με μια εκκωφαντική σιωπή. Δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχει στις σημειώσεις του Φ. Ντοστογιέφσκι ένας αρχικός τίτλος για το κείμενο, ο οποίος προσδιορίζει όλες τις συνθήκες ζωής της και ο οποίος ήταν: «Η εκφοβισμένη» . Με τον τελικό χαρακτηρισμό ως «Ήμερη» (Кроткая)φαίνεται όλη η ποιότητα μιας αφήγησης που αναπτύσσεται ανάμεσα στην τραγωδία, το ψυχογράφημα και την ειρωνεία. Σε αυτόν τον άξονα κινείται η παράσταση στο θέατρο «Αλεξάνδρεια», αναδεικνύοντας το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο εξελίσσεται το δράμα και επιχειρώντας μία τομή στην διαμόρφωση των συμπεριφορών, οι οποίες γίνονται τόσο ακραίες , βίαιες και οδυνηρές, ώστε στο τέλος φθάνουν να βρουν διέξοδο με την πτώση της γυναίκας στο κενό. Εκείνο, το ίδιο κενό, που βιώνει ο αποτυχημένος Πυγμαλίωνας όταν λέει δίπλα στο άψυχο σώμα της «Τι πείραζε να ζήσει όπως ήθελε; Γιατί την τυράννησα ; Γιατί ήθελα να την προσαρμόσω στους ψευτοκανόνες σας;».
Παραφράζοντας τον Ζ.Π.Σαρτρ, θα λέγαμε ότι « Η κόλαση είναι ο σιωπηλός Άλλος». Ο Ντοστογιέφσκι βλέπει τον άνθρωπο μέσα στην κοινωνία της εποχής του αλλά οι αφηγήσεις του ξεπερνάνε εκείνη την συγκεκριμένη περίοδο και φθάνουν σήμερα, στη ζωή μας , στους εφιάλτες και στις ελπίδες που ακόμα αναγνωρίζουμε.
Την Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026 ολοκληρώνεται ο κύκλος των παραστάσεων για το «Άρωμα Γυναίκας», στο Θέατρο Βρετάνια, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ασπιώτη, μια παράσταση που κέρδισε το θερμό χειροκρότημα του κοινού και άφησε έντονο το αποτύπωμά της στη φετινή θεατρική σεζόν.
Η θεατρική μεταφορά του έργου «Άρωμα Γυναίκας», βασίζεται στο μυθιστόρημα «Το σκοτάδι και το μέλι» (Il buio e il miele) του Τζιοβάνι Αρπίνο και τη θεατρική διασκευή του βιβλίου από τον Πίνο Τιέρνο. Το έργο, που γνώρισε παγκόσμια επιτυχία μέσα από τον κινηματογράφο, μεταφέρεται στη σκηνή σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη, ο οποίος υπογράφει και τη δραματουργική επεξεργασία μαζί με την Αλεξάνδρα Αϊδίνη, με έναν θίασο εκλεκτών ηθοποιών να «ζωντανεύει» μια βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική ιστορία.
Ο Άκης Σακελλαρίου στον ρόλο του Φάουστο, ενός εκκεντρικού, πνευματώδους αλλά και πληγωμένου πρώην αξιωματικού, που έχει χάσει την όρασή του, και ο συνοδός του Τσίτσο, ο νεαρός φαντάρος, που ερμηνεύει ο Προκόπης Αγαθοκλέους, ξεκινούν ένα ταξίδι γεμάτο συγκρούσεις, χιούμορ, εξομολογήσεις και ανατροπές - ένα ταξίδι που θα αλλάξει και τους δύο για πάντα.
Ο στρατιώτης Τσίτσο, καλείται από την υπηρεσία του να συνοδεύσει τον απόστρατο τυφλό λοχαγό Φάουστο, από το Τορίνο στη Νάπολη.
H ιστορία αρχίζει στο Τορίνο με την γνωριμία του Τσίτσο με την «ιδιαίτερη» θεία του Φαούστο, που ερμηνεύει η σπουδαία Ξένια Καλογεροπούλου. Στη συνέχεια, στη διαδρομή με το τρένο, Φαούστο και Τσίτσο θα συναντηθούν σε ενδιάμεσους σταθμούς, με μια σειρά από ξεχωριστούς ήρωες (Δημήτρης Διακοσάββας, Γιώργος Τζαβάρας, Θησέας Παπαπαναγιώτου, Γεωργία Σωτηριανάκου, Σταύρια Νικολάου, Μαρία Καραγκιοζίδου, Ριχάρδος Αρώνης) που ο καθένας θα προσθέσει τη δική του σφραγίδα, με χιουμοριστικές και συγκινητικές στιγμές, σε αυτή την ιδιαίτερη πορεία προς την ενηλικίωση.
Στην κορύφωση του ταξιδιού, θα καταλήξουν στη Νάπολη. Εκεί, στην πιο κρίσιμη καμπή, ένα άρωμα γυναίκας, η Σάρα, που ερμηνεύει η Μαριάννα Πουρέγκα, θα έρθει και θα προσπαθήσει να τ' αλλάξει όλα.
Ένας ύμνος στην ανδρική φιλία και στο υπέροχο σύμπαν της γυναίκας.
Μια ιστορία για το σκοτάδι που οδηγεί στο φως, για το άρωμα μιας γυναίκας που γίνεται μνήμη, αφορμή κι ελπίδα.
Μια ιστορία για όσα δεν βλέπουν τα μάτια.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
ΑΡΩΜΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
Βασισμένο στο μυθιστόρημα «Το σκοτάδι και το μέλι» του Τζιοβάνι Αρπίνο
Διασκευή: Πίνο Τιέρνο
Μετάφραση από τα ιταλικά: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Δραματουργική επεξεργασία - τελικό κείμενο παράστασης:
Αλεξάνδρα Αϊδίνη - Κωνσταντίνος Ασπιώτης
Συμπληρωματική μετάφραση (από το μυθιστόρημα): Αλεξάνδρα Αϊδίνη
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ασπιώτης
Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης
Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή
Κοστούμια: Ελίνα Δράκου
Σχεδιασμός φωτισμών: Τάσος Παλαιορούτας
Χορογραφία-κίνηση: Δήμητρα Μερτζάνη
Βοηθός σκηνοθέτη: Νατάσα Πετροπούλου
Φωτογραφία-βίντεο: Χρήστος Συμεωνίδης
Γραφιστικά: Δημήτρης ΓκέλμπουραςΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Επικοινωνία-Προβολή στα ΜΜΕ: Ανζελίκα Καψαμπέλη
Διαχείριση επικοινωνίας: Εταιρεία Σκαφίδας-Δωροπούλου Ε.Ε.
Η παράσταση του έργου του Ζαν Ζενέ «Οι Δούλες» σε μετάφραση Δημήτρη Δημητριάδη και σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου, που παρουσιάζεται από την ομάδα Σημείο Μηδέν, ολοκληρώνει την επιτυχημένη της παρουσίαση στο «Θέατρο Άττις-Νέος Χώρος» την Κυριακή 22 Μαρτίου 2026.
Επί σκηνής: Έλλη Ιγγλίζ, Ντίνος Παπαγεωργίου και Μυρτώ Ροζάκη.
«Οι Δούλες» του Ζενέ είναι ένα από τα πιο «προκλητικά» θεατρικά κείμενα του 20ου αιώνα, ένα κείμενο που από την πρώτη του παράσταση το 1947 έως και σήμερα, αποτελεί ανοιχτό πεδίο συνεχούς έρευνας και ερμηνειών.
Ο συγγραφέας στρέφει προς την κοινωνία, με τρόπο αμείλικτο, τον καθρέφτη των απωθημένων της. Η αποκάλυψη του δεν έχει δραματικά χαρακτηριστικά ούτε παρουσιάζει το δράμα των καταπιεσμένων. Το θέατρο του Ζενέ είναι θέατρο στο χείλος της Αβύσσου, καθώς αποκαλύπτει μορφές ζωής που η κοινωνία των «κανονικών» επιμένει να καταπιέζει, να οδηγεί στην παρακμή ή και στην καταστροφή, καταστρέφοντας ταυτόχρονα την ίδια τη ζωή επί της γης.
Η παράσταση της Ομάδας Σημείο Μηδέν ανεβαίνει σε μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη και τους ρόλους του έργου ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά) η Έλλη Ιγγλίζ-Σολάνς, ο Ντίνος Παπαγεωργίου-Κυρία και η Μυρτώ Ροζάκη-Κλαιρ.
Σκηνοθετικό σημείωμα:
Οι «Δούλες» ως θέατρο της εθελοδουλίας
Η αναζήτηση του τερατώδους στον άνθρωπο, είναι που μας ενδιαφέρει. Το κοίταγμα προς τα μύχια της ανθρώπινης ύπαρξης, εκεί, στην πηγή της ύβρης, στη ρίζα κάθε σκοτεινής ενόρμησης, κάθε άμετρης επιθυμίας. Πώς η τέχνη μελετά και αποκαλύπτει το τερατώδες, πως τολμάει να ρίξει φως στα ερεβώδη σκοτάδια του ανθρώπινου αινίγματος; Το σαρκαστικό στοιχείο και ο αυτοσαρκασμός που προϋποθέτει, ορίζουν την πιο βίαιη, αλλά και πιο ειλικρινή μορφή αποκάλυψης αυτής της περιοχής. Η σπουδή πάνω στην ανθρώπινη τερατωδία θέτει τα θεμέλια της παράστασής μας και ανοίγει ένα νέο τοπίο στην έρευνά μας.
Στις «Δούλες» όλα είναι θέατρο μέσα στο θέατρο… μέσα στο θέατρο... Οι δύο δούλες «παίζουν» την ταύτισή τους με την εξουσία, τη δυσφορία τους, την εξέγερση τους, την αυτοκτονία τους, ενώπιον της Κυρίας, η οποία χειραγωγεί και καθοδηγεί αυτό το «θεατρικό» παιχνίδι ζωής και θανάτου. Οι «Δούλες» αποτελούν ένα αγωνιώδες προμήνυμα κινδύνου από το μέλλον, το όχι και τόσο μακρινό, καθώς βαδίζουμε με μεγάλη ταχύτητα στο χείλος της αβύσσου.
Και όμως. Το θέατρο της εθελοδουλίας, το θέατρο της ύστατης μορφής ζωής στον πλανήτη, το θέατρο που παίζεται στο χείλος της αβύσσου, ενώπιος ενωπίω με την ιστορία ως τραγωδία, θα μετατρέπεται πάντα σε πανηγύρι των καταπιεσμένων, θα απελευθερώνει την εξεγερσιακή ενόρμηση υπεράσπισης της ζωής ενάντια σε όλες τις δυνάμεις του θανάτου. Μέσα από αυτές τις ρωγμές και τα ρήγματα θα αποκαλύπτεται πάντα η ρέουσα λάβα της ζωής, έτοιμη να τυλίξει μέσα στο καθαρτήριο πυρ όλες τις γρανιτένιες ηπείρους της εθελοδουλίας, του αυτο-εγκλεισμού και της απο-ανθρωποποίησης.
«Ο Σάββας Στρούμπος διάβασε τις «Δούλες» του Ζενέ με εσωτερική μουσικότητα και θεατροποίηση της ταξικής οργής, οδηγώντας τους ηθοποιούς του σε μια σχεδόν καρναβαλική ευωχία». (Δημήτρης Τσατσούλης, AthensVoice)
«Ο Σάββας Στρούμπος από τη μεριά του προσέγγισε τις "Δούλες" μέσα από τη χαρακτηριστική σκηνική φόρμα του, γκρεμίζοντας ολωσδιόλου την εξωτερική αστική κατασκευή και διαλύοντας κάθε υπόνοια ρεαλισμού που μπορεί να επιφέρει αυτή η κατασκευή». (Τώνια Καράογλου, Αθηνόραμα)
«Η συνειδητή απομάκρυνση του Σάββα Στρούμπου από την επικρατούσα ανάγνωση του έργου ως αστικού δράματος τον οδηγεί στα χνάρια ή έστω στις παρυφές της τραγωδίας. Κι αυτή η επιλογή εξασφαλίζει μια κάθετη αναγνωστική και σκηνοθετική εμπειρία – ίσως την πληρέστερη που έχουμε δει στις «Δούλες» του Ζενέ εδώ και χρόνια» (Στέλλα Χαραμή, Monopoli.gr)
«Η Έλλη Ιγγλίζ (Σολάνζ) καρφώνει τον ρόλο με όλη τη δύναμη του μεταμορφωτικού της δαίμονα και η Μυρτώ Ροζάκη (Κλερ) ανταπαντά με όλη την ορμή του μεταμορφωτικού της οίστρου. Σαν δύο δίδυμες αντίδικες δυνάμεις της φύσης που συγκρούονται μέχρι θανάτου. Ο Ντίνος Παπαγεωργίου (Κυρία), με τρόπο αμίμητο, ένα τέρας τρομακτικό και κωμικό συνάμα». (Λέανδρος Πολενάκης, Η Αυγή)
«Ο Σάββας Στρούμπος σκηνοθετεί τις «Δούλες» ως περιπετειώδες χρονικό καταβύθισης στον κόσμο του πόθου και του πάθους. Μια ιστορία διαρκών ταπεινώσεων και από μακρού απωθημένων σχεδίων εκδίκησης που ξαφνικά αφυπνίζονται με το επιτακτικό αίτημα της άμεσης εφαρμογής τους». (Ηρακλής Λογοθέτης, Documento)
«Οι δούλες (Νέος Χώρος Άττις, σκην.: Σάββας Στρούμπος): Ένα πολύ δύσκολο έργο όπου όλοι αποτυγχάνουν, σε μια ουσιαστική και πλήρη ανάγνωση. Από τις πιο δυνατές δουλειές της Ομάδας Σημείο Μηδέν» (Γιώργος Βουδικλάρης, Από το αφιέρωμα του Monopoli.gr στις παραστάσεις που ξεχώρισαν οι κριτικοί θεάτρου το 2025).
«Οι φωνές των ηθοποιών [Μυρτώ Ροζάκη, Έλλη Ιγγλίζ, Ντίνος Παπαγεωργίου] απόλυτα εξασκημένες, το ίδιο και η κίνησή τους απόλυτα μελετημένη, μαζί με τους φωτισμούς του Κώστα Μπεθάνη, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Κατερίνας Παπαγεωργίου, το μουσικό ηχοτοπίο του Λεωνίδα Μαριδάκη, όλα σκηνοθετημένα με μελέτη και έμπνευση από τον σκηνοθέτη Σάββα Στρούμπο, δημιουργούν μια εξαίσια παράσταση, που δεν πρέπει να χάσετε». (Μαρία Μαρή, Catisart.gr)
«Τους ρόλους του έργου ερμηνεύουν πιστά και σε απόλυτη συγχορδία, ως ένα καλά δουλεμένο τρίφωνο και σύμφωνα με τη σκηνοθετική αντίληψη, η Μυρτώ Ροζάκη-Κλαίρ, η Έλλη Ιγγλίζ-Σολάνζ και ο Ντίνος Παπαγεωργίου-Κυρία». (Όλγα Μοσχοχωρίτου, Kommon.gr)
«O Σάββας Στρούμπος καθοδηγεί τους ηθοποιούς του σε μονοπάτια που και για τον ίδιον είναι συχνά αποκαλυπτικά – πόσω μάλλον για εμάς, τους θεατές». (Νίκος Ξένιος, Bookpress.gr)
«Η μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη εκφράζει το ύφος του συγγραφέα με ποιητική γλώσσα και τονίζει τα μηνύματα του θεατρικού κειμένου. Η σκηνοθεσία του Σάββα Στρούμπου χαρίζει στις ρόλους μία ανέλπιστη ελευθερία στην εξωτερίκευση και έκφραση των ενδόμυχων επιθυμιών τους. Δεν ξεχνά όμως, πως τα γκέμια της εξουσίας δύσκολα αφήνονται από τα χέρια του δυνατού στα χέρια του αδύναμου. Ο σκηνοθέτης δουλεύει με τους ηθοποιούς του κάθε ίνα του σώματος τους για να επιτευχθεί ένα άρτιο αποτέλεσμα άψογου συγχρονισμού σώματος, φωνής, αναπνοής, έκφρασης. Ο θεατής θα παρακολουθήσει ένα τελετουργικό, μία μύηση στο μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης πέρα από τα συμβατικά όρια της θεατρικής σκηνής». (Κατερίνα Δημητρακοπούλου, Quinta-theater.gr)
«Η προσέγγιση του Στρούμπου σε αυτό το σκοτεινό έργο που ανοίγει διάπλατες χαραμάδες στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση και την μεφιστοφελική πλευρά της, στοιχειώνει τον θεατή με τις σπασμωδικές κινήσεις των σωμάτων, με τα σκαμπανεβάσματα των φωνών, με τις νευρωτικές αποκρίσεις, με την μύχια και υποβόσκουσα εκδικητική ορμή, με το άγρυπνο βλέμμα της «κυρίας» που ξεπροβάλει αναπάντεχα μέσα από τις σκιές, με την σαπισμένη αγάπη που δεν βρίσκει τρόπο και χώρο να εκδηλωθεί». (Θανάσης Πάνου, Theatro Greece)
«Σκηνοθέτης, σκηνογράφος και ηθοποιοί, ανταποκρίθηκαν άψογα σε αυτό το κάλεσμα και το θερμό χειροκρότημα στο τέλος έδειξε ότι και το κοινό τους ακολούθησε στο εγχείρημά τους». (Αγγελική Ευσταθίου, Μimisipraxeos.blogspot.com)
Η παράσταση «Οι Δούλες» πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.
Περισσότερες πληροφορίες για την Ομάδα Σημείο Μηδέν, τους συντελεστές και τις παραστάσεις που έχει παρουσιάσει, μπορείτε να βρείτε στο www.simeiomiden.gr
Info: Τοποθεσία: Θέατρο Άττις-Νέος Χώρος (Λεωνίδου 12, Μεταξουργείο) Παραστάσεις: Παρασκευή, Σάββατο στις 21.00 & Κυριακή στις 20.00. Διάρκεια: 80'. Έως 22/03/26 Πληροφορίες: Τηλ.: 210-3225207 Τιμές εισιτηρίων: 15ευρώ (κανονικό), 10ευρώ (μειωμένο: φοιτητές, άνεργοι ΟΑΕΔ, ΑμΕΑ, συνοδός ΑμΕΑ, άνω των 65, ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, ομαδικές κρατήσεις άνω των 7 ατόμων) Ηλεκτρονική Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/event/theatro-attis-zan-zene-oi-doules/?lang=el
ΦΑΕΘΩΝ του Δημήτρη Δημητριάδη Σκηνοθεσία: Χρύσα Καψούλη
Το Σύμπαν του Δημήτρη Δημητριάδη Συζήτηση με τον συγγραφέα και την Ελισάβετ Σακελλαρίδου την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου μετά το τέλος της παράστασης.
Η θεατρική ομάδα Bonaventura, με αφορμή το ανέβασμα του έργου «Φαέθων», του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη, διοργανώνει μια ανοιχτή συζήτηση με τον συγγραφέα, την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2026 στο Θέατρο Φούρνος.
Μετά την ολοκλήρωση της παράστασης, ο Δημήτρης Δημητριάδης θα συνομιλήσει με την Ομότιμη Καθηγήτρια Θεατρικών Σπουδών του Τμήματος Αγγλικής του ΑΠΘ, Ελισάβετ Σακελλαρίδου.
Με αφετηρία τον «Φαέθοντα» και τη νέα σκηνοθετική πρόταση της Χρύσας Καψούλη, η συζήτηση θα κινηθεί γύρω από το δραματουργικό σύμπαν του συγγραφέα και τους πυρήνες της γραφής του.
Λίγα λόγια για την παράσταση
Ο Φαέθων επανέρχεται στην σκηνή από τη νέα θεατρική ομάδα Bonaventura, σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη.
Στο μεσοαστικό σαλόνι της οικογένειας Λομ στο βόρειο Λονδίνο, η καθημερινότητα είναι ένα καλοκουρδισμένο καθεστώς τρόμου. Ο πατέρας, Άμνετ Λομ, εξουσιάζει ως απόλυτος δυνάστης, επιβάλλοντας τη διαστρεβλωμένη πίστη του σε μια οικογένεια που έχει μάθει να υπακούει.
Η μητέρα, Τζούλι, υποτάσσεται σε ό,τι ο πατριάρχης Άμνετ προστάζει και οι κόρες, Ανν και Μπεθ, πιστεύουν ότι «τους αξίζει το χειρότερο». Η κακοποίηση διαβρώνει κάθε πτυχή της ύπαρξής τους και τις καθιστά σιωπηλές μάρτυρες και θύματα της βίας που συμβαίνει μακριά από τα βλέμματα των θεατών, όπως στην αρχαία τραγωδία.
Μέρος αυτού του ασφυκτικού σύμπαντος, ο εξουσιαζόμενος γιος Λέλο, που ζει ακόμη στο βρεφικό του καρότσι, αναλαμβάνει να δώσει τη δική του απάντηση στο Aμλετικό δίλημμα «να ζεις ή να μη ζεις».
Αντιστρέφοντας τον αρχαίο μύθο, ο Φαέθων του Δημήτρη Δημητριάδη δεν θα πέσει καιόμενος στη γη, αλλά θα αναληφθεί με το άρμα του Ήλιου στον ουρανό. Στη σκηνοθεσία της Χρύσας Καψούλη, το σαλόνι του σπιτιού μετατρέπεται σε πεδίο πυρηνικής αναμέτρησης του Καλού και του Κακού. Του Εξουσιαστή και του Εξουσιαζόμενου. Της Υποταγής και της Ανυπακοής.
Ο Φαέθων κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Φούρνος.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Συγγραφέας: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: ΧρύσαΚαψούλη
Scenography – Video Scenography – Costume design: XsquareDesignLab
Ένα από τα σημαντικότερα έργα του 20ου αιώνα ζωντανεύει στον «Πίσω Χώρο», τη λιλιπούτεια πειραματική σκηνή του Θεάτρου Κάτω απ’ τη Γέφυρα.
Το «Χορεύοντας στη Λουνάσα» του Ιρλανδού συγγραφέα Brian Friel αφηγείται τη ζωή πέντε αδελφών που ζουν παγιδευμένες ανάμεσα στη σκληρή επιβίωση, τις ηθικές προκαταλήψεις και τις κοινωνικές συμβάσεις ενός ακραίου συντηρητισμού.
Έργο αναπόλησης, όπου όλα υπακούουν στους ρυθμούς της μουσικής, που μαζί με τον χορό λειτουργούν σαν λυτρωτική διέξοδος από την ενοχή και την καταπίεση, πυροδοτώντας τη «συνειδητή υπονόμευση της τάξης», όπως σημειώνει ο ίδιος ο συγγραφέας.
Η κέλτικη μουσική με τον ξέφρενο ρυθμό της, διαπερνά τον κόσμο των ηρώων (και των θεατών) ενώ ο χορός καθορίζει τη ζωή και τη μοίρα ενός μικρόκοσμου στα πρόθυρα της κατάρρευσης και επουλώνει τις πληγές μιας καταπιεσμένης και ανέραστης κουλτούρας που δεν κατόρθωσαν να εξαφανίσουν τα «χριστιανικά» κηρύγματα.
Τρυφερό και σκληρό ταυτόχρονα, το έργο μιλά για την αγάπη και την επιθυμία να ζήσουμε έστω και για λίγο, κόντρα στους περιορισμούς της ζωής.
Γραμμένο το 1990, παρουσιάστηκε στο Abbey Theatre του Δουβλίνου και στο Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου, όπου βραβεύτηκε ως το καλύτερο θεατρικό έργο της χρονιάς αποτελώντας σταθμό της σύγχρονης παγκόσμιας δραματουργίας.
Η παράσταση «Χορεύοντας στη Λουνάσα» πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.
Χορεύοντας στη Λούνασα του BrianFriel
Μετάφραση: Νίκος Χουρμουζιάδης
Σκηνοθεσία: Νίκος Δαφνής
Σκηνικό ~ Ενδυματολογική επιμέλεια:Ελένη Σουμή
Μουσική επιμέλεια ~ Χορογραφίες: Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου
Mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Κάθε Δευτέρα στις 21.15 στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός
Η νεαρή οικιακη βοηθός φέρνει στον κόσμο, παράνομα το παιδί του μεγάλου συνθέτη, στα χρόνια της Χούντας...
Η ιστορία της διχάζει, όχι μόνο τις οικογένειες τους, μα και σχεδόν ολόκληρη την χώρα. Ο έρωτας, η αδικία, η απόκρυψη της αλήθειες, το ίδρυμα που δόθηκε ο γιος της, η υιοθεσία, η θλίψη, η απαξίωση, ο αγώνας,η αποκάλυψη, η σχέση πατέρα-γιου, η δικαίωση. Όλα καταγεγραμμένα στη συνέντευξή της, σε γνωστό δημοσιογράφο της εποχής. Όλα σε μια κασέτα, που ξετυλίγει την ιστορία, με σημαντικές λεπτομέρειες. Η αυθεντική κασέτα, για πολλά χρόνια υπήρξε, επιμελώς εξαφανισμένη... Από φόβο ή για την αποφυγή σκανδάλου...
Αυτη την κρυφή κασέτα «θα ακούσει και θα δει» το κοινό. Μια αλήθεια που έπρεπε να ακουστεί, με μάρτυρες τους θεατές.
Βασισμένη στο βιβλίο (Α)ΓΝΩΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ της Γωγώς Φάκου-Θεοδωράκη, η παράσταση, ξετυλίγει την ιστορία, από άλλη πλευρά.
Την συνέντευξη της ηρωίδας, που ενσαρκώνει και σκηνοθετεί η συγγραφέας του βιβλίου, «διακόπτει» συχνά ο Νίκος Θεοδωράκης, που τραγουδά ζωντανά στην παράσταση.
Στο ρόλο του δημοσιογράφους ο ανερχόμενος ηθοποιός Ιωάννης Τσίλης.
Συντελεστές
Κείμενο - σκηνοθεσία: Γωγώ Φάκου-Θεοδωράκη
Πρωταγωνιστούν: Γωγώ Φάκου-Θεοδωράκη, Ιωάννης Τσίλης
Ο Κώστας Φιλίππογλου σκηνοθετεί την ομάδα ΒίΔα και παρουσιάζει, στο καινούργιο Θέατρο ΜΕΤΣ της Άννας Μενενάκου και του Σωτήρη Τσαφούλια, την παράσταση του έργου Εσύ και τα σύννεφά σου του Γάλλου συγγραφέα Έρικ Βέστφαλ. Το έργο ανεβαίνει σαν ένα κωμικό υπαρξιακό θρίλερ όπου το γέλιο παγώνει και ο τρόμος γίνεται καθημερινότητα.
Η παράσταση εγκαινιάζει το νέο, υπέροχο, μικρής κλίμακας Θέατρο ΜΕΤΣ, όπου με τη χρήση της τεχνολογίας και των πολυμέσων, ο θεατής μπαίνει μέσα στο μυαλό, τις παραισθήσεις, τον ψυχισμό και τον κόσμο των ηρώων.
Η προπώληση ξεκινάει με προσφορά early bird 12 ευρώ.
Δύο αδερφές, αποκομμένες από τον έξω κόσμο και εγκλωβισμένες σε ένα σπίτι, ζουν μέσα σε έναν φαύλο κύκλο εγκλεισμού, ψυχικής ασθένειας και θρησκευτικού παροξυσμού. Το σπίτι μετατρέπεται ταυτόχρονα σε καταφύγιο και φυλακή, γεμάτο ταριχευμένα ζώα — σιωπηλούς μάρτυρες μιας ζωής που έχει σταματήσει να εξελίσσεται.
Καθώς η πραγματικότητα διαλύεται, η βία εισβάλλει: φόνοι, ενοχές, απωθημένες επιθυμίες και ασφυκτική σεξουαλική καταπίεση συνθέτουν ένα σκοτεινό σύμπαν, όπου η αγάπη και η πίστη αποκτούν επικίνδυνες διαστάσεις και μετατρέπονται σε δεσμά.
Ένα έργο που ισορροπεί ανάμεσα στο μαύρο χιούμορ και τον τρόμο, φωτίζοντας τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ανάγκης για νόημα, λύτρωση και έλεγχο.
Μια παράσταση προκλητική και σκοτεινά αστεία, που μετατρέπει το οικείο σε απειλή και το γέλιο σε αμηχανία.
Το έργο Εσύ και τα σύννεφά σου (πρωτότυπος τίτλος Toi et tes nuages στα γαλλικά) γράφτηκε το 1971 και την ίδια χρονιά παρουσιάστηκε στο θέατρο Théâtre de l’Athénée στο Παρίσι, σε σκηνοθεσία του Roland Monod.
Η παράσταση γνώρισε μεγάλη επιτυχία, τιμήθηκε με το βραβείο des U και έκτοτε ανέβηκε πολλές φορές στη Γαλλία και στο εξωτερικό.
Αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της γραφής του Έρικ Βέστφαλ, του οποίου τα έργα εστιάζουν στον ανθρώπινο ψυχισμό, τον εγκλεισμό, τη βία και τις στρεβλώσεις της πίστης και της αγάπης, χρησιμοποιώντας συχνά στοιχεία μαύρου χιούμορ και υπαρξιακής αγωνίας.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Συγγραφέας: Έρικ Βέστφαλ
Μετάφραση/Απόδοση: Κώστας Φιλίππογλου και θίασος
Σκηνοθεσία: Κώστας Φιλίππογλου
Σκηνικά/Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Μουσική: Ιάσονας Καφετζής
Video art & design: Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Φωτισμοί: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Επικοινωνία: Ανζελίκα Καψαμπέλη
Φωτογραφίες: Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Παραγωγή: Ομάδα ΒίΔα
Η παράσταση πραγματοποιείται με την επιχορήγηση του Υπουργείου Πολιτισμού
ΠΑΙΖΟΥΝ:
Γιάννης Βαρβαρέσος
Βίκυ Καλπάκα
Δάφνη Καφετζή
Κώστας Φιλίππογλου
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Τηλ: 210 7517000
ΠΟΥ: θέατρο ΜΕΤΣ, Αιδεσίου 19-23
ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:
Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή: 9 μ.μ.
Είσαι έτοιμος να αναμετρηθείς ξανά με τον ρόλο του δικαστή;
Το βραβευμένο έργο του Andrew Keatley, Αλιγάτορες (Alligators) σε μετάφραση και σκηνοθεσία Γιάννη Λασπιά, μετά την πολύ επιτυχημένη πορεία του στο θέατρο Γκλόρια την άνοιξη του 2024, επέστρεψε πιο επίκαιρο από ποτέ, για περιορισμενο αριθμό παραστάσεων, στη νέα θεατρική σκηνή της Αθήνας Auditorium στην οδό Σίνα 2-4 (πλησίον μετρό Πανεπιστημίου). Λόγω επιτυχίας, η παράσταση παίρνει παράταση (Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00).
Ο Γεράσιμος Γεννατάς και η Φαίη Ξυλά στους πρωταγωνιστικούς ρόλους μαζί με τις Αναστασία Τσιλιμπίου, Αθηνά Χατζηαθανασίου και Παναγιώτα Χαϊδεμένου έρχονται να δώσουν απαντήσεις αλλά και να θέσουν νέα ερωτήματα στο δυνατό ψυχολογικό δράμα του Keatley.
Αρκεί μια καταγγελία για να ανατρέψει μια ολόκληρη ζωή;
Πόσο εύκολα μπορεί να «κατασκευαστεί» μια πληροφορία; Πού αρχίζει και πού τελειώνει η αλήθεια;
Πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η πόλωση και η καταδίκη από την κοινή γνώμη, πριν ληφθεί υπόψη το τεκμήριο της αθωότητας;
Ποιοι είναι τελικά τα θύματα και ποιοι οι θύτες;
Ποιοι είναι οι «Αλιγάτορες» αυτής της κοινωνίας;
Κρατήσεις: more.com & 2110088064 (Καθώς και στο ταμείο του θεάτρου Γκλόρια, Ιπποκράτους 7, από 11.00 έως 17.00 )
ΥΠΟΘΕΣΗ
Ο καθηγητής Ντάνιελ Τέρνερ (Γεράσιμος Γεννατάς) φαίνεται να τα έχει όλα∙ μια δουλειά που υπηρετεί με αγάπη και αφοσίωση και μια υπέροχη σύζυγο (Φαίη Ξυλά) που τον αγαπά και τον στηρίζει. Όλα ανατρέπονται όταν μια πρώην μαθήτριά του τον καταγγέλλει για σεξουαλική κακοποίηση. Ο σπόρος της αμφιβολίας φυτεύεται σε αυτόν τον, φαινομενικά, οικογενειακό παράδεισο.
Μέσα σε λίγες ώρες, η ζωή του αλλάζει, καθώς ο ίδιος, παρότι αρνείται την καταγγελία, βρίσκεται ξαφνικά στη δίνη της προβολής των ΜΜΕ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Απομακρύνεται από τη δουλειά του, παλιοί του φίλοι και συνεργάτες τού γυρνούν την πλάτη, μυστικά και ψέματα βγαίνουν στην επιφάνεια και οι υποψίες εναντίον του αρχίζουν να γίνονται βεβαιότητες. Την υπόθεση αναλαμβάνει η δικηγόρος Ρέιτσελ (Αθηνά Χατζηαθανασίου), η οποία καλείται ν’ ανακαλύψει την αλήθεια. Είναι οι φήμες πιο ισχυρές από τα αποδεικτικά στοιχεία;
Όλα αυτά φαντάζουν σαν ένα σκοτεινό παραμύθι στα μάτια της 9χρονης κόρης του Άλις, όταν η ζούγκλα της ανθρώπινης φύσης μεταφέρεται μέσα στο σπίτι τους. Οι «Αλιγάτορες» βρίσκονται παντού και είναι έτοιμοι σαν αγέλη να κατασπαράξουν εκείνη και τους γονείς της.
12 χρόνια μετά, η Άλις (Αναστασία Τσιλιμπίου) προσπαθεί ν’ αντιμετωπίσει και να ανασυνθέσει τις μνήμες της παιδικής της ηλικίας. Ποιος πραγματικά είναι ο πατέρας της;
Οι θεατές καλούνται να καταδικάσουν ή να αθωώσουν τον Ντάνιελ, την ώρα που η κοινή γνώμη παραληρεί εναντίον του και ο ίδιος υπερασπίζεται με μανία την αθωότητα του.
Σκηνοθετικό σημείωμα Γιάννη Λασπιά
«Στον κόσμο των “Αλιγατόρων” το πιο ευάλωτο πλάσμα είναι το παιδί. Η αθωότητά του απειλείται όταν η ζούγκλα των ενηλίκων εισβάλλει στο σπίτι του, μετατρέποντας τα παραμύθια σε εφιάλτες και τη μνήμη σε πεδίο μάχης. Η προστασία των παιδιών από τη βία, την κακοποίηση και τη διαστρέβλωση της αθωότητάς τους είναι μια αδιαπραγμάτευτη αξία.
Οι Αλιγάτορες του Andrew Keatley δεν είναι μόνο πλάσματα της φαντασίας∙ είναι οι φόβοι μας, οι προκαταλήψεις μας, η ίδια η κοινωνία που άλλοτε προστατεύει και άλλοτε κατασπαράσσει. Η εποχή του #MeToo μας έφερε αντιμέτωπους με αλήθειες που σιωπούσαν επί δεκαετίες, με φωνές που έπρεπε να ακουστούν. Την ίδια στιγμή, μας θύμισε πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στη διεκδίκηση της δικαιοσύνης και στην καταδίκη χωρίς αποδείξεις.
Στη σκηνή, οι ήρωες βρίσκονται στη δίνη αυτού του διλήμματος: ένας άνθρωπος κατηγορείται, μια οικογένεια διαλύεται, ένα παιδί παλεύει να κατανοήσει τι είναι αλήθεια και τι ψέμα. Κι εμείς, ως θεατές, γινόμαστε οι δικαστές∙ καλούμαστε να αποφασίσουμε αν θα πιστέψουμε, αν θα αμφισβητήσουμε, αν θα συγχωρήσουμε. Η ανθρώπινη φύση μπορεί να είναι το πιο επικίνδυνο ζώο∙ ικανή να προστατεύει ή να πληγώνει, να καταστρέφει ή να λυτρώνει.
Οι “Αλιγάτορες” δεν είναι μόνο μια ιστορία καταγγελίας. Είναι ένα καθρέφτισμα της κοινωνίας μας, που οφείλει να προστατεύει τα πιο αδύναμα μέλη της, να δίνει χώρο στη φωνή των θυμάτων, αλλά και να διαφυλάσσει το θεμελιώδες δικαίωμα στο τεκμήριο της αθωότητας. Σε αυτή την εύθραυστη ισορροπία κρίνεται η ανθρωπιά μας».
Έγραψαν για την παράσταση:
Οι ρυθμοί της παράστασης είναι καταιγιστικοί, η ηρεμία της πρότερης κατάστασης διαρρηγνύεται με σφοδρότητα και η εναλλαγή σκηνών παίζει με κινηματογραφικούς υπαινιγμούς και αιχμηρές ανατροπές. Λία Τσεκούρα, critics-point.gr
«ΑΛΙΓΑΤΟΡΕΣ», ένα έργο σύγχρονο, επίκαιρο και άκρως τρομακτικό που απηχεί στο πνεύμα της εποχής. Και μία παράσταση καλοστημένη, η οποία σκιαγραφεί τις σκοτεινές πτυχές του ανθρώπινου είδους και ακροβατεί μεταξύ αλήθειας και ψεύδους. Πόσο καλά γνωρίζουμε τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους; Ντίνα Καρρά/onlytheater.gr
Αν κάτι πρέπει πραγματικά να αποκαλύψω, είναι πως οι «Αλιγάτορες» θα ρίξουν ένα ισχυρό χαστούκι στο μάγουλό σου, θα σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις κάνει και εσύ βαρύτατα λάθη και θα σε υποβάλουν σε μία παραγωγική διαδικασία επαναπροσδιορισμού αρκετών πραγμάτων που ίσως και να θεωρούσες δεδομένα. Σίγουρα, πάντως, θα σε καταστήσουν σοφότερο και πιο εκπαιδευμένο, σε μία προσπάθεια να σε απομακρύνουν από την αρένα της ανθρωποφαγίας και του δικαστηρίου επί πληκτρολόγιω. / Μάριος Μάντζος, streetradio.gr
Μια παράσταση γροθιά στο στομάχι βασισμένη στο εξαιρετικό κείμενο του Andrew Keatley, την εύστοχη σκηνοθεσία του Γιάννη Λασπιά, τα κατάλληλα ηχοτοπία που δημιουργεί ζωντανά επί σκηνής η Ειρήνη Τηνιακού και μ’ έναν διαλεχτό θίασο με κορυφαίο τον Γεράσιμο Γεννατά. / Ράνια Ααρών, all4fun.gr
Πρόκειται για ένα άρτιο, απόλυτα ρεαλιστικό και δύσκολο στην απόδοση θέαμα με εξαιρετικές ερμηνείες από όλους τους συντελεστές που αξίζει να δείτε / Μαρκέλλα Δελλή, mikrofwno.gr
Μια προσεγμένη παράσταση, η οποία επικεντρώνεται σε κρίσιμα κοινωνικά προβλήματα, τα οποία αφορούν το ευρύ φάσμα καταγγελιών και της ‘εγλκηματικής’ παντοδυναμίας του διαδικτύου, φανερώνοντας τις ανεξέλεγκτες συνέπειες, τις οποίες μπορεί να επιφέρουν σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο, καταφέρνοντας μια γερή γροθιά στο στομάχι του θεατή και αφήνοντας μια στυφή επίγευση στο στόμα. / Σμαρώ Κώτσια, artandpress.gr
Καμιά προχειρότητα, καμιά βιασύνη, καμιά στιγμή αφημένη στην τύχη της. Οι φωτισμοί, τα σκηνικά αντικείμενα [...] ο τρόπος που μας παρουσιάζει την έφοδο της αστυνομίας στην οικία για την προσωρινή κατάσχεση αντικειμένων, ο τρόπος ακόμη που θέτει ερωτήσεις η κοινωνική λειτουργός στο [...], η στιγμή που το ζευγάρι ανακαλύπτει ότι έχει δημιουργηθεί συκοφαντική σελίδα στο Facebook αλλά πολύ περισσότερο η τελευταία σκηνή οπότε οι δύο σύζυγοι είναι εξουθενωμένοι από την περιπέτεια του Ντάνιελ, όλα αυτά τα στοιχεία αιτιολογούν πλήρως την άποψή μου ότι οι σύγχρονοι Έλληνες σκηνοθέτες πάνε από το καλό στο καλύτερο! / Μαρίνα Αποστόλου, theatrikesapopseis.gr
Συντελεστές:
Κείμενο: Andrew Keatley
Σκηνοθεσία/Μετάφραση: Γιάννης Λασπιάς
Μουσική σύνθεση: Incirrina
Επιμέλεια κίνησης: Άλκηστις Πολυχρόνη
Σκηνικά: Αρετή Μουστάκα
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Παναγιώτα Χαϊδεμένου
Βοηθός ενδυματολόγου: Ειρήνη Γεωργακίλα
Βοηθός Σκηνογράφου: Ηθικεύρυς Καφαλούκου
Αφίσα / Φωτογραφίες παράστασης: Γιώργος Κασαπίδης
Φωτογραφίες πρόβας : Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Trailer: Νικήτας Χάσκας
Επικοινωνία: CALD/Le Canard qui Parle/
Παραγωγή: Square Theatre Company & Καλλιτεχνική ΕταιρίαCALD
-Κρατήσεις: more.com, τηλ. 2110088064, email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. και στο ταμείο του θεάτρου Γκλόρια
-Για θέματα επικοινωνίας , δημοσίων σχέσεων, συλλόγους και ομαδικές κρατήσεις σε ειδικές τιμές: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. & Instagram: auditorium.theatre
Μετά την περσινή επιτυχία και τα διθυραμβικά σχόλια της κριτικής, το έργο της Δέσποινας Αποστολίδου επιστρέφει για δεύτερη σεζόν, για πέντε μοναδικές παραστάσεις στο Θέατρο Άβατον, κάθε Τρίτη στις 21:00. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Νάνσυ Ρηγοπούλου, η οποία, μαζί με τη συγγραφέα, ερμηνεύει επί σκηνής τις συγκλονιστικές ιστορίες του έργου.
Στο «Δικαίωμα στη Λήθη», η ταλαντούχα θεατρική συγγραφέας και ηθοποιός φέρνει στο προσκήνιο τον κόσμο των ανθρώπων που δοκιμάζονται από ψυχικές ασθένειες. Έπειτα από εκτενή έρευνα, ζωντανεύει μαρτυρίες ασθενών, φροντιστών και επαγγελματιών υγείας, από το 1924 έως σήμερα.
Λίγα λόγια για την υπόθεση:
Σε ένα ιδιόμορφο πλατό τηλεοπτικής εκπομπής δύο γυναίκες που έχουν βιώσει την ψυχική ασθένεια στο οικογενειακό τους περιβάλλον, καλούνται να μιλήσουν για την εμπειρία τους. Σκοπός της εκπομπής είναι η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης μέσα από πραγματικές εμπειρίες ανθρώπων. Με οδηγό το χιούμορ, την συγκίνηση, την ένταση, οι χαρακτήρες αποκαλύπτονται και οι μάσκες της καθημερινότητας μπαίνουν στην άκρη. Πόσο εύκολο είναι να μιλήσουμε με ειλικρίνεια; Τι συμβιβασμούς κάνουμε για την κοινωνική αποδοχή; Πόσο ντρεπόμαστε, άραγε; Η ροή της εκπομπής διακόπτεται από μαρτυρίες ασθενών, φροντιστών, εργαζομένων ψυχικής υγείας, από την Ελλάδα του 1924 μέχρι και σήμερα. Κλεφτές ματιές σε μια διαφορετική πραγματικότητα.
*Το έργο είναι εμπνευσμένο από πραγματικές μαρτυρίες
Σκηνοθετικό σημείωμα:
Κατά την διάρκεια της μαγνητοσκόπησης μιας τηλεοπτικής εκπομπής, δυο γυναίκες καλούνται να μιλήσουν με την παρουσιάστρια για τους ανθρώπους τους, για τις ζωές τους και πως άλλαξαν όταν ήρθαν αντιμέτωποι με την ψυχική ασθένεια. Σε ένα χαλαρό και αρκετές φορές χιουμοριστικό κλίμα , η κάθε μία ξεδιπλώνει την αλήθεια της. Μέσα από το έργο συνειδητοποιούμε ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι δίπλα μας. Είναι οι άνθρωποι που βλέπουμε στο πλήθος καθημερινά, στις δουλειές μας, στον δρόμο, σε μια συνάντηση, στο σπίτι μας, στον καθρέφτη μας. Άνθρωποι που «φορούν» το χαμόγελό τους και προσπαθούν να ζουν την κάθε μέρα. Παράλληλα, σπάει η θεατρική σύμβαση του χώρου και του χρόνου και μας φέρνει αντιμέτωπους με αληθινές μαρτυρίες του παρελθόντος. Μαρτυρίες ασθενών - υπό άθλιες συνθήκες νοσηλείας σε ένα σύστημα υγείας διόλου υποστηρικτικό και βοηθητικό - που η οικογένεια τους γύρισε την πλάτη, συγγενών που βίωσαν το στίγμα και τον κοινωνικό αποκλεισμό, αλλά και ανθρώπων που εργάστηκαν σε δομές ψυχικής υγείας με φροντίδα και αγάπη. Στην παράσταση διατηρείται ένα ρεαλιστικό πλαίσιο που σπάει η αποστασιοποίηση των αφηγήσεων, ενώ η πρωτότυπη μουσική αγκαλιάζει την ατμόσφαιρα του έργου αναδεικνύοντας την συναισθηματική μνήμη. Οι συμμετέχουσες της εκπομπής έχουν την δυνατότητα, σε περίπτωση που αλλάξουν γνώμη σχετικά με την συμμετοχή τους, να ζητήσουν την διαγραφή όλων των δεδομένων που τις αφορούν και να αποχωρήσουν. Το «Δικαίωμα στη λήθη», δηλαδή. Θα το χρησιμοποιήσουν; Εμείς τι θα κάναμε στη θέση τους; Δεν έχω απαντήσει ακόμα σε αυτό το ερώτημα. Σίγουρα πρέπει να έχουμε το δικαίωμα να κοιτάμε τους ανθρώπους μας στα μάτια χωρίς να ντρεπόμαστε. Να τους κρατάμε από το χέρι σε όλη την διαδρομή.
ΕΥΠΑΤΡΙΔΩΝ 3, 11854 ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ (300μ. από το μετρό Κεραμεικός)
Τηλ. 210-3412689
Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Social Media:
Instagram: ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ (@dikaioma.sti.lithi) • Φωτογραφίες και βίντεο στο Instagram
Μετά τα συνεχόμενα sold οutγια δύο χρόνια σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Βόλο και Βέροια, η εκρηκτική κωμωδία «Λαπωνία» των Μάρκ Ανζελέτ και Χριστίνα Κλεμέντε, σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη, έρχεται και πάλι στην Αθήνα, για λίγες παραστάσεις, στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη, από τις 6 Μαρτίου 2026, με τους (αλφαβητικά) Μελέτη Ηλία, ΒίβιανΚοντομάρη, Βάσω Λασκαράκη και Σπύρο Τσεκούρα.
Η προπώληση ξεκίνησε!
Με φόντο την χιονισμένη χριστουγεννιάτικη Λαπωνία, δύο ζευγάρια, διαφωνούν, συμφωνούν, μαλώνουν, γελούν, κλαίνε και μονοιάζουν.
Δύο οικογένειες συναντιούνται στη Λαπωνία για να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα. Όμως η χαρούμενη ατμόσφαιρα διαταράσσεται όταν ένα απ’ τα παιδιά λέει στο άλλο ότι ο Άγιος Βασίλης είναι ένα ψέμα που δημιουργούν οι μαμάδες κι οι μπαμπάδες! Και τότε οι γονείς τους καλούνται να βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα…
Μια παράσταση ηθικών διλημμάτων για τις έννοιες του ψέματος, της αλήθειας, της λογικής, της μαγείας, των οικογενειακών αξιών αλλά και ανείπωτων μυστικών, που οδηγούν σε ανατρεπτικές καταστάσεις.
Η «Λαπωνία» είναι μία σύγχρονη κωμωδία που ανεβαίνει στο για πρώτη φορά στη χώρα μας. Η μεταφορά στην ελληνική πραγματικότητα έγινε από τη μεταφράστρια Μαρία Χατζηεμμανουήλ
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Μετάφραση - Διασκευή: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία: Νικορέστης Χανιωτάκης
Σκηνικά: Αγγελίνα Παπαχατζάκη
Κοστούμια: Ιωάννα Καλαβρού
Φωτισμοί: Νικορέστης Χανιωτάκης
Πρωτότυπη μουσική: Γιάννης Μαθές
Φωτογράφηση: Πάνος Γιαννακόπουλος
Video φωτογράφησης: Έφη Καρανικόλα
Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Μπακιρτζή
Διαχείριση Social media: Δάφνη Πιτσίκα
Γραφιστική Επιμέλεια: Μαίρη Μούσα Mousart
Κομμώσεις – μακιγιάζ φωτογράφισης: Le Boudoir Salons
