Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών - ERT Open
ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ - ΟΡΝΙΘΕΣ του Αριστοφάνη

ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ - ΟΡΝΙΘΕΣ του Αριστοφάνη

Τετάρτη, 18/12/2019 - 19:32

29-30 Δεκεμβρίου 2019 | ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ | Κυριακή 12:00, Δευτέρα 17:00

 

«Kαι σεις παιδιά του έρωτα να γίνετε, να βγάλετε φτερά, να τα ξαναγαπήσετε όλα».

Οι Όρνιθες σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου, λίγο πριν πετάξουν με προορισμό τη Χιλή και το μεγαλύτερο φεστιβάλ της Λατινικής Αμερικής, καταλαμβάνουν για δύο μέρες την Κεντρική Σκηνή της Στέγης, σε μια σύμπραξη Ελλήνων και Βραζιλιάνων ηθοποιών.

 

Αυτή η παράσταση ποτέ δεν ήταν απλώς μια παράσταση. Έμοιαζε, πάντα, με το σκηνικό της: ένα πλωτό νησί, κάπου μεταξύ ελληνικής αμμουδιάς και Αμαζονίου, γεμάτο πεύκα και τροπική βλάστηση, το οποίο ταξιδεύει πέρα από τόπους και χρόνους, εθνικά σύνορα, πολιτείες και πολιτεύματα. Μετά την πρεμιέρα στην Επίδαυρο, το 2016, οι Όρνιθες του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου πέταξαν έως το St. Ann’s Warehouse του Μπρούκλιν, όπου και συνέβη το πρωτοφανές: μια ελληνική παραγωγή ανακηρύχτηκε από το Vulture του “New York Magazine” στις δέκα καλύτερες του 2018.

Τώρα, ανανεωμένη στο έπακρο, εξελίσσεται για άλλη μια φορά, και με μια ταινία του Μπάμπη Μακρίδη –εμπνευσμένη από αυτήν– και ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα να τη συνοδεύει. Οι Όρνιθες ενώνουν τη βραζιλιάνικη ομάδα χορού Passinho Carioca, από τις φαβέλες του Ρίο, με τους Νίκο Καραθάνο, Χρήστο Λούλη, Βασιλική Δρίβα, Έκτορα Λιάτσο, Κώστα Μπερικόπουλο, Κωνσταντίνο Μπιμπή, Amalia Bennett, Γιάννη Σεβδικαλή, Άγγελο Τριανταφύλλου, να περιστοιχίζονται πλέον από τους Αμαλία Μουτούση, Στεφανία Γουλιώτη, Θανάση Αλευρά, Κλέλια Ρένεση και Μάρθα Φριντζήλα και φυσικά, τους μουσικούς επί σκηνής.

Για δύο μόνο μέρες, στις 29 και 30 Δεκεμβρίου, στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης παρουσιάζεται η νέα εκδοχή της παράστασης που έλαβε αποθεωτικές κριτικές και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού: «Θέαμα και ήχος που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στη Νέα Υόρκη» (New York Times), «Ένα εορταστικό, σαρωτικό καρναβάλι των αισθήσεων» (Vulture), τόσο φρέσκια, τόσο καίρια και τόσο επίκαιρη σαν να γράφτηκε σήμερα (Theater Pizzazz), τόσο ελληνικό που γίνεται καθολικό (Exeunt Magazine).

Επόμενος σταθμός για τους ελληνοβραζιλιάνικους Όρνιθες, αμέσως μετά την Αθήνα και τη Στέγη, είναι το διεθνές φεστιβάλ της Λατινικής Αμερικής στη Χιλή, Santiago a Mil, κατόπιν επίσημης πρόσκλησης και, μάλιστα, διπλής. Γιατί η παράσταση θα παιχτεί σε ένα από τα εμβληματικά θέατρα του Σαντιάγο, στο Teatro Municipal de las Condes, και το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που τη συνοδεύει θα παρουσιαστεί σε έναν ανοιχτό χώρο, έξω από την πρωτεύουσα, με ελεύθερη είσοδο για τους κατοίκους των γειτονικών κοινοτήτων, σε μια πόλη που «βράζει» λόγω της κοινωνικής κρίσης που οδήγησε σε συγκρούσεις που κρατούν εδώ και σχεδόν δύο μήνες. Το νόημα της παράστασης των Ορνίθων, μακριά από τείχη και εχθρότητες, δεν μπορεί παρά να είναι οικουμενικό και απαραίτητο στη Χιλή το 2020.

Αυτή είναι, εξάλλου, η φιλοσοφία του περίφημου φεστιβάλ που, εδώ και 25 χρόνια, από το 1994, έχει παρουσιάσει 1.065 θεάματα από τη Χιλή και περίπου 500 από άλλες 25 χώρες του κόσμου, μπροστά σε 11.825.830 θεατές, τόσο στο Σαντιάγο όσο και σε 15 ακόμη πόλεις, κοινότητες και γειτονιές της Χιλής. Μεταξύ άλλων καλλιτεχνών, έχουν παρουσιάσει εκεί τα έργα τους οι Pina Bausch, Ariane Mnouchkine, Royal de Luxe, Robert Wilson, Christoph Marthaler, Jan Fabre, Krystian Lupa, Ivo van Hove, Romeo Castellucci, Lemi Ponifasio και Thomas Ostermeier.

 

Συντελεστές

Μετάφραση: Γιάννης Αστερής 

Σκηνοθεσία: Νίκος Καραθάνος 

Διασκευή: Νίκος Καραθάνος, Γιάννης Αστερής

Σκηνικά & Κοστούμια: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου 

Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου

Φωτισμοί: Σίμος Σαρκετζής

Κίνηση: Amalia Bennett

 

Ερμηνεύουν: Douglas Alves de Paula, Θανάσης Αλευράς, Στεφανία Γουλιώτη, Βασιλική Δρίβα, Νίκος Καραθάνος, Έκτορας Λιάτσος, Χρήστος Λούλης, Αμαλία Μουτούση, Amalia Bennett, Κώστας Μπερικόπουλος, Κωνσταντίνος Μπιμπής, Tuany Nascimento, VN Dançarino Brabo, André Oliveira DB, Marlon Brando de Oliveira Santos, Κλέλια Ρένεση, Γιάννης Σεβδικαλής, Άγγελος Τριανταφύλλου, Μάρθα Φριντζήλα

 

Παίζουν ζωντανά οι μουσικοί: Σοφία Ευκλείδου, Μιχάλης Καταχανάς, Δημήτρης Κλωνής, Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Δημήτρης Τίγκας, Άγγελος Τριανταφύλλου

 

Βοηθός Σκηνοθέτις: Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου 

Βοηθός Σκηνοθέτη: Ιωάννα Μπιτούνη

Βοηθός Σκηνογράφου: Μυρτώ Λάμπρου

Ηχολήπτης Παράστασης: Κωστής Παυλόπουλος

Βοηθός Παραγωγής: Τζέλα Χριστοπούλου

Hair Design: Χρόνης Τζήμος 

Μακιγιάζ: Αλεξάνδρα Μυτά

Υπεύθυνος Σκηνής: Γιάννης Κρητικός

Κατασκευή Δέντρων: Σωκράτης Παπαδόπουλος

Κατασκευή Σκηνικού: Lazaridis Scenic Studio, Σωκράτης Παπαδόπουλος

Ειδικές Κατασκευές Κοστουμιών: Δέσποινα Μακαρούνη, Σωκράτης Παπαδόπουλος

Μετάφραση στα αγγλικά: Ορφέας Απέργης

Εκτέλεση Παραγωγής: POLYPLANITY Productions Γιολάντα Μαρκοπούλου & Βίκυ Στρατάκη

Μια παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση

 

Διαβάστε περισσότερα

O Νίκος Καραθάνος ταξίδεψε ως Onassis Fellow την άνοιξη του 2019 στον «ουτοπικό» τόπο όπου ο ίδιος είχε τοποθετήσει τους Όρνιθες του Αριστοφάνη. Ταξιδεύοντας από την Αργεντινή μέχρι τη Χιλή και από την Παταγονία μέχρι τη Βραζιλία, ο Καραθάνος γνώρισε στις φαβέλες του Ρίο την ομάδα χορού Passinho Carioca, που συμμετέχει στην ανανεωμένη παράσταση.


Διερευνητικό ταξίδι όσο και εμπειρία ζωής, το fellowship του Καραθάνου ίσως συνοψίζεται στα λόγια του ίδιου: «Κάποια στιγμή, συναντήθηκα με το Passinho Carioca, μια ομάδα χορού οργανωμένη από νέους καλλιτέχνες που ζουν στις φαβέλες του Ρίο. Η ορμή, η ομορφιά, η αγάπη τους για τη ζωή και την τέχνη τους “καρφώθηκε” στο μυαλό μου... Γενικότερα, το Ρίο μοιάζει να μη χρειάζεται το θέατρο, γιατί είναι το ίδιο το πιο τρυφερό και σκληρό θέατρο κάθε ώρα της ημέρας... Μάλλον εμείς χρειαζόμαστε το Ρίο για να κάνουμε θέατρο».

Η βραζιλιάνικη ομάδα χορού Passinho Carioca εδρεύει στο Ρίο. Passinho στα βραζιλιάνικα πορτογαλικά, σημαίνει «μικρό βήμα», αλλά η λέξη είναι συνδεδεμένη πλέον με έναν χορό που χαρακτηρίζεται από γρήγορες κινήσεις των ποδιών σε συνδυασμό με έντονα σπασίματα της μέσης. Συνδυάζει στοιχεία από το ιδίωμα baile funk της Βραζιλίας, το breakdance, το frevo, αλλά και την capoeira, τη samba και άλλα παραδοσιακά χορευτικά είδη. Είναι ένα χορευτικό στυλ που σε μεγάλο βαθμό στηρίζεται στον αυτοσχεδιασμό. Το πασίνιου εμφανίστηκε στις αρχές της περασμένης δεκαετίας στη χορευτική σκηνή του Ρίο και παρέμεινε σχετικά άγνωστο για κάποια χρόνια, κρυμμένο μυστικό των πάρτυ στις φαβέλες, που περιλάμβαναν και διαγωνισμούς, χάρη στους οποίους οι χορευτές έχτιζαν τη φήμη τους σε τοπικό επίπεδο. Η ένταξη του πασίνιου στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο επιβεβαίωσε την αποδοχή του ως μέρους της πολιτισμικής ταυτότητας της Βραζιλίας. Το γκρουπ Passinho Carioca αποτελεί σημαντικό συστατικό της σκηνής αυτής και συμμετέχει σε πρότζεκτ που στηρίζουν την κοινότητα και τη νεολαία, ενώ παράλληλα προωθούν την αποστιγματοποίηση της έκφρασης των νέων ανδρών και γυναικών μέσα από τον χορό.

Η βραζιλιάνικη ομάδα χορού έκανε ήδη εργαστήριο στη Στέγη για επαγγελματίες χορευτές, σε επιμέλεια του Διευθυντή της ομάδας Χορού & του κοινωνικού πρότζεκτ Passinho Carioca, Thiago De Paula. Λόγω του αστικού χαρακτήρα του πασίνιου, το εργαστήριο απευθυνόταν σε επαγγελματίες και νέους χορευτές που πειραματίζονται στην Αθήνα με αντίστοιχα, μοντέρνα, αστικά χορευτικά είδη (breakdance, hip hop κ.λπ.) και διατηρούν μια προσέγγιση καινοτόμα και διακαλλιτεχνική στην πρακτική τους. Στόχος του εργαστηρίου, μέσα από την πολιτιστική ζύμωση και την ανάμειξη των χορευτικών ειδών, ήταν η εξοικείωση των συμμετεχόντων με νέους τρόπους σωματικής και χορευτικής έκφρασης, τους οποίους θα ενσωματώσουν στη μελλοντική δουλειά τους.

 

Την παράσταση συνοδεύει, όπου παρουσιάζεται, στη Στέγη αλλά και στο εξωτερικό, το εκπαιδευτικό πρόγραμμα Νεφελοκοκκυγία; που εμπνέεται από τους Όρνιθες του Καραθάνου και προσκαλεί τους συμμετέχοντες να αναστοχαστούν και να μοιραστούν με την ομάδα και την κάθε κοινότητα τις απόψεις και τις σκέψεις τους για έννοιες, όπως η ουτοπία, η συνύπαρξη, η ορατότητα και η κοινή ζωή σήμερα. Το πρόγραμμα βασίζεται στην εμπειρία της Γιολάντας Μαρκοπούλου σε καλλιτεχνικά εργαστήρια με ευάλωτους πληθυσμούς, στα οποία συνυπάρχουν στοιχεία τεκμηρίωσης και μυθοπλασίας, με αφετηρία τη βιογραφία των συμμετεχόντων. Η σκηνοθέτις Γιολάντα Μαρκοπούλου, ο συνθέτης Άγγελος Τριανταφύλλου, η χορογράφος Αμάλια Μπένετ και μέλη της βραζιλιάνικης ομάδας Passinho Carioca ενθαρρύνουν τον αυτοσχεδιασμό μέσα από τη μουσική, την κίνηση και τον χορό. Σύντομες συνεντεύξεις-βιωματικές αφηγήσεις, με τη μορφή ομαδικών δραστηριοτήτων και παιχνιδιών εντός του εργαστηρίου, δημιουργούν έναν ασφαλή χώρο για όλους, ώστε να απαντηθούν τα διαχρονικά και οικουμενικά ερωτήματα για τη δυνατότητα ύπαρξης της «Νεφελοκοκκυγίας», αυτής της ιδεατής πόλης σύμφωνα με τον Αριστοφάνη. Το εργαστήριο καταλήγει σε μια δημόσια, ανοιχτή περφόρμανς, την οποία συνδιαμορφώνουν οι συμμετέχοντες μέσα από την απελευθερωτική δύναμη και τη διονυσιακή ατμόσφαιρα της μουσικής και του χορού.

Η βραζιλιάνα Tuany Nascimento, που παίρνει μέρος στην ανανεωμένη παράσταση, διδάσκει μπαλέτο σε παιδιά στις φαβέλες και έχει βραβευτεί πολλές φορές για την κοινωνική της προσφορά.

Ο Αριστοφάνης έλαβε το δεύτερο βραβείο στα Μεγάλα Διονύσια του 414 π.Χ. με τους Όρνιθες, που θεωρείται από κορυφαίους μελετητές το καλύτερο από τα σωζόμενα έργα του. Το έργο είναι γραμμένο σε μια εποχή όπου η ειρήνη δοκιμαζόταν σκληρά (Νικίειος ειρήνη), ενώ η επιχείρηση στη Σικελία ήταν σε εξέλιξη και την πολιτική κατάσταση της Αθήνας διαχειρίζονταν ακατάλληλα πρόσωπα.

Το έργο αφηγείται την ιστορία δύο φίλων, του Πεισθέταιρου και του Ευελπίδη, που εγκαταλείπουν την πόλη τους, την Αθήνα, για να αναζητήσουν μια νέα πολιτεία. Και τη βρίσκουν στη χώρα των πουλιών, που την ονομάζουν «Νεφελοκοκκυγία». Τα πουλιά δέχονται τους δύο ξένους, τους δίνουν φτερά και όλοι μαζί ρίχνονται με ενθουσιασμό στην ανοικοδόμηση ενός τείχους στους αιθέρες, που αποκόπτει την επικοινωνία ανάμεσα στους θεούς και τους ανθρώπους. Η ευδαιμονία της νέας πολιτείας στηρίζεται σε αυτή την πρωτόγνωρη ιδέα. Φαντασία και πραγματικότητα, άνθρωποι, θεοί και ζώα μπλέκονται μοναδικά σε έναν κόσμο που έχει τη σοβαρότητα του παιχνιδιού, τη ρευστότητα του ονείρου και τη γλυκιά μελαγχολία της ζωής.

Πληροφορίες

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συγγρού 107

29-30 Δεκεμβρίου 2019

Κεντρική Σκηνή

Κυριακή 12:00, Δευτέρα 17:00

 

Διάρκεια παράστασης: 120 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

 

Εισιτήρια

Έναρξη γενικής προπώλησης: 6 ΔΕΚ 2019, 17:00

Κανονικό: 7, 15, 25, 35, 40 €

Μειωμένο, Φίλος, Παρέα 5-9 άτομα: 12, 20, 30, 35 €

Παρέα 10+ άτομα: 10, 18, 28, 32 €

Κάτοικος Γειτονιάς: 7 €

Ανεργίας, ΑμεΑ: 5 €

Συνοδός ΑμεΑ: 7, 10€

 

Ομαδικές κρατήσεις στο groupsales@onassis.org

 


https://www.onassis.org/el/whats-on/the-birds-by-aristophanes

 

ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ «Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ»

ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ «Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ»

Σάββατο, 05/10/2019 - 20:15

3-20 Οκτωβρίου 2019 | ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ | 20:30

Η Δευτέρα Παρουσία, οι Τέσσερις Καβαλάρηδες, οι Επτά Σφραγίδες, ο Αμνός του Θεού, ο 666. Ένα από τα πιο επιδραστικά και δυσερμήνευτα κείμενα στην ιστορία της ανθρωπότητας γίνεται υλικό για μια σύγχρονη σκηνική τελετουργία του βιβλίου της Αποκάλυψης του Ιωάννη.

Προφητεία, όραμα ή, μήπως, μανιφέστο εξέγερσης; Η Αποκάλυψη του Ιωάννη εξάπτει τη φαντασία των ανθρώπων από τον 1ο αιώνα μ.Χ. Έδωσε πνοή σε ουτοπίες, δυστοπίες και επαναστατικά κινήματα. Ιερή προφητεία; Εσχατολογικό κήρυγμα; Μήνυμα προσμονής, πίστης και ελπίδας σε ένα καλύτερο μέλλον; Οπωσδήποτε, πάντως, μια κοσμογονική κατάθεση και μια δυσοίωνη φαντασμαγορία που αποτελεί πηγή έμπνευσης για τον Θάνο Παπακωνσταντίνου, τον σκηνοθέτη της νεότερης γενιάς, ο οποίος με ιδιοσυγκρασιακή εικαστική ματιά σκύβει πάνω σε ένα από τα πιο επιδραστικά κείμενα στην ιστορία της ανθρωπότητας. 

Στην πρώτη συνεργασία του με τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, ο σκηνοθέτης αντλεί έμπνευση για μια σύγχρονη τελετουργία και επισημαίνει: «Ο μύθος τηςΑποκάλυψης είναι σαν μια παραβολή των αέναων μεταμορφώσεων της πίστης των ανθρώπων σε έναν καλύτερο κόσμο που έρχεται».

http://www.ertopen.com/d040d566-4537-4996-9ae0-7056a4cb7513" width="144" height="1369" />Από τις 3 έως τις 20 Οκτωβρίου το όραμα του Ιωάννη στοιχειώνει την Κεντρική Σκηνή της Στέγης. Μια ομάδα σημαντικών συντελεστών και ερμηνευτών μάς μεταφέρει σε μια σκηνική αλληγορία για τη Δευτέρα Παρουσία, τους Τέσσερις Καβαλάρηδες, τις Επτά Σφραγίδες, τον Αμνό του Θεού, τον 666. Ποιος αξίζει την αιώνια ζωή; 

Συντελεστές

Σύλληψη & Σκηνοθεσία: Θάνος Παπακωνσταντίνου

Μετάφραση: Μιχαήλα Πλιαπλιά

Σκηνικά & Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού

Μουσική Σύνθεση & Προγραμματισμός Ηλεκτρονικών: Πάνος Ηλιόπουλος

Μουσική Επιμέλεια & Διεύθυνση, εκκλησιαστικό όργανο: Μάρκελλος Χρυσικόπουλος

Σχεδιασμός Κίνησης: Νάντη Γώγουλου

http://www.ertopen.com/bb930da0-1d59-4e6e-8338-4dc0938b6392" width="59" height="1359" />Σχεδιασμός Φωτισμών: Χριστίνα Θανάσουλα 

Γλυπτική: Αλέκος Μπουρελιάς

Βοηθός Σκηνοθέτη: Κωνσταντίνα Αγγελοπούλου

Ερμηνεύουν: Αλεξία Καλτσίκη, Μαριάννα Δημητρίου, Καλλιόπη Σίμου, Ελένη Μολέσκη, Κλεοπάτρα Μάρκου, Θανάσης Δόβρης, Σωτήρης Τσακομίδης, Μάριος Παναγιώτου, Μιλτιάδης Φιορέντζης, Γιώργος Δικαίος

Συμμετέχουν οι μουσικοί: Θοδωρής Βαζάκας (κρουστά), Κώστας Γάτσιος (κλαρινέτο, μπάσο κλαρινέτο), Αλέξης Καραϊσκάκης (τσέλο), Σπύρος Μοσχονάς (τρομπόνι), Ελευθερία Τόγια (βιόλα), Δημήτρης Τίγκας (κοντραμπάσο), Κώστας Τσιώλης (ηλεκτρονικά)

Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2019: Μετά την παράσταση, συζήτηση του κοινού με τους συντελεστές

Σάββατο 12, Κυριακή 13, Παρασκευή 18, Σάββατο 19 και Κυριακή 20 Οκτωβρίουμε αγγλικούς υπέρτιτλους

Διαβάστε περισσότερα

Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, δημιουργός της Αποκάλυψης (95-96 μ.Χ.) είναι ο ευαγγελιστής Ιωάννης, εξόριστος από την Έφεσο στην Πάτμο.

Η Αποκάλυψη είναι το μόνο από τα αποκαλυπτικά κείμενα που περιλαμβάνεται στον Κανόνα της Αγίας Γραφής. 

Για την Αποκάλυψη έχουν γραφτεί, μεταξύ άλλων, τα εξής: 

«Κείμενο όχι ενός καιρού και μιας γενεάς ανθρώπων, αλλά όλων των καιρών και όλων των γενεών.» (Γιώργος Σεφέρης)

«Βιβλίο παρηγοριάς και ελπίδας.» (Jean Delumeau, ιστορικός)

«Τρομοκρατικό κείμενο-μετεωρίτης που ξέφυγε από την έλξη της Παλαιάς Διαθήκης και έπεσε στο περιβόλι των Ευαγγελίων.» (Ηλίας Πετρόπουλος)

«Δεν είναι απλώς μια βιβλική περιγραφή, αλλά ένα πολύ πραγματικό ενδεχόμενο.» (Javier Pérez de Cuéllar, πρώην Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών)

«Πηγή από την οποία ξεκινάνε διάφορες προσμονές και ανταρσίες. Μόνιμο πρότυπο της αναμονής μιας καταστροφής και μιας ελπίδας για μεταμόρφωση. Όργανο αμφισβήτησης οποιουδήποτε καθιερωμένου νοήματος.» (Umberto Eco)

Μέρος της έρευνας για την παράσταση υποστηρίχθηκε από τη 12ωρη δράση “Hack the Drama” του Τμήματος Δραματουργίας της Στέγης, που πραγματοποιήθηκε στις 9 & 16 Ιουλίου 2019, με υπεύθυνες τις Ιλειάνα Δημάδη και Εστέλ Παπαδημητρίου, στην οποία είχαν πολύτιμη συμβολή οι: Σάββας Μιχαήλ (γιατρός, θεολόγος, πολιτικός ακτιβιστής), Γιώργος Κουτσοδιάκος (θεολόγος, βιβλιοϋπάλληλος), Ευρυδίκη Κραββαρίτη (παθολόγος-γηρίατρος), Ηλίας Στουραΐτης (ιστορικός και δημιουργός εκπαιδευτικών ψηφιακών παιχνιδιών), Χριστίνα Χρυσανθοπούλου (VR artist), Χρήστος Βρεττός (οικοανθρωπολόγος) και Τίνα Μανδηλαρά (δημοσιογράφος και κριτικός βιβλίου).

Σημείωμα του Θάνου Παπακωνσταντίνου

«Πίσω από κάθε εξέγερση, υπάρχει η επιθυμία ριζικής αναμόρφωσης του ανθρώπου και του κόσμου.

Πίσω από κάθε κίνηση αναμόρφωσης του ανθρώπου και του κόσμου, υπάρχει η βία του θερισμού.

Πίσω απ’ τη βία του θερισμού, υπάρχει η ελπίδα της αναγέννησης.

Πίσω απ’ την ελπίδα της αναγέννησης, υπάρχει η χαρά της καταστροφής.

Πίσω απ’ τη χαρά της καταστροφής, υπάρχει ο τρόμος του θανάτου.

Πίσω απ’ τον τρόμο του θανάτου, υπάρχει η πίστη στην ομορφιά.

Πίσω απ’ την πίστη στην ομορφιά, υπάρχει το φως.

Ο μύθος της Αποκάλυψης είναι σαν μια παραβολή των αέναων μεταμορφώσεων της πίστης των ανθρώπων σε έναν καλύτερο κόσμο που έρχεται.»

Βιογραφικό Θάνου Παπακωνσταντίνου

Σκηνοθέτης και ηθοποιός. Πτυχιούχος της δραματικής σχολής «Εμπρός – Θέατρο Εργαστήριο» (2009) και της Νομικής Σχολής του Α.Π.Θ. (2007).

Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις: Οι Στοιχειωμένοι του Δημήτρη Μαραμή (σε μουσική διεύθυνση Δημήτρη Μαραμή, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 2019),Ηλέκτρα του Σοφοκλή (Εθνικό Θέατρο, Επίδαυρος, 2018), L’Orfeo του Claudio Monteverdi (σε μουσική διεύθυνση Μάρκελλου Χρυσικόπουλου, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 2018), Colossus (βασισμένο στον Αγαμέμνονα του Αισχύλου, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, 2017), Μετατόπιση προς το Ερυθρό του Γιάννη Μαυριτσάκη (Φεστιβάλ Αθηνών, 2014 και σε επανάληψη το 2015), Μάκβεθ του Σαίξπηρ (Από Μηχανής Θέατρο, 2015), Pedestal (βασισμένο στις Χοηφόρες του Αισχύλου, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, 2013), Venison (βασισμένο στιςΕυμενίδες του Αισχύλου, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, 2012), Άμλετ, ο Πρίγκηπας της Δανίας του Σαίξπηρ (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, 2011).

 

Πληροφορίες

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συγγρού 107

3-20 Οκτωβρίου 2019

Κεντρική Σκηνή

Παραστάσεις: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή 20:30

 

Εισιτήρια

Κανονικό: 7, 12, 15, 20 €

Μειωμένο, Φίλος, Παρέα 5-9 άτομα: 10, 12, 16 €

Παρέα 10+ άτομα: 9, 11, 14 €

Κάτοικος Γειτονιάς: 7 €

Ανεργίας, ΑμεΑ: 5 € | Συνοδός ΑμεΑ: 10 €

Ομαδικές κρατήσεις στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Με την υποστήριξη:
http://www.ertopen.com/913fc6ab-6b2d-4993-a305-4323b99d26d5" width="200" height="61" />

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Η υπηρεσία e-ticket / print@home είναι διαθέσιμη για τις online αγορές εισιτηρίων. Ανοίξτε το pdf στη smartσυσκευή σας ή τυπώστε το εισιτήριό σας από όπου κι αν βρίσκεστε και μπείτε με αυτό απευθείας στην αίθουσα.

ΓΡΑΜΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ 
2109005800 Καθημερινά, 09:00 – 21:00

ΓΡΑΜΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΣΤΕΓΗΣ

2130178200 –  Τετάρτη-Παρασκευή 13:30-21:30, Σάββατο-Κυριακή 9:30-21:30

ΕΚΔΟΤΗΡΙΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ (Συγγρού 107)
Ωράριο λειτουργίας: Τετάρτη-Παρασκευή 13:30-21:30, Σάββατο-Κυριακή 9:30-21:30
Γίνονται δεκτές πιστωτικές - χρεωστικές κάρτες Amex,Visa, MasterCard & Diners.

ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΑΠΟ ΤΡΙΤΟΥΣ
Σημεία πώλησης εκτός Στέγης
Στο δίκτυο καταστημάτων Public
Στο κατάστημα IANOS της οδού Σταδίου (η αγορά εισιτηρίων πραγματοποιείται μόνο με μετρητά)


https://www.onassis.org/el/whats-on/apocalypse-thanos-papakonstantinou   

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ - EROR (The pianist) Georgia Spiropoulos

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ - EROR (The pianist) Georgia Spiropoulos

Πέμπτη, 07/02/2019 - 13:59

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ

EROR

(The pianist)

Georgia Spiropoulos

22 & 23 Φεβρουαρίου 2019 | Κεντρική Σκηνή | 20:30

 

Το “eror” είναι εμπνευσμένο από το «λάθως», έτσι όπως είναι γραμμένο στους τοίχους της Αθήνας της οικονομικής κρίσης. Σε μια άδεια από κατοίκους πόλη, ο μοναδικός επιζών είναι ένας πιανίστας, που επαναλαμβάνει επίμονα τη χαρακτηριστική λέξη.

 

Tο “eror” είναι εμπνευσμένο από το «λάθως», έτσι όπως είναι γραμμένο στους τοίχους της Αθήνας. Σε μια άδεια από κατοίκους πόλη, ο μοναδικός επιζών είναι ένας πιανίστας, που επαναλαμβάνει επίμονα αυτή τη χαρακτηριστική λέξη. Παρότι το «λάθως» βρίσκεται μόνο στους τοίχους της Αθήνας, το έργο αφορά οποιαδήποτε πόλη και τα διάφορα «λάθη» του σύγχρονου πολιτισμού: λανθασμένη σύλληψη και ατυχήματα συστημάτων πληροφορικής, τρόμος και καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, παραγωγή και συσσώρευση απορριμμάτων, όπως προϊόντων, εικόνων, πληροφοριών...

Το έργο της Γεωργίας Σπυροπούλου εκφράζει την πολιτική, γεωγραφική και κοινωνική αστάθεια μέσα από την ψηφιακή αστάθεια, εισάγοντας το τυχαίο και το αλγοριθμικό σφάλμα στο μουσικό υλικό και τον ήχο. Οι χειρονομίες του πιανίστα, οι αναφορές σε άλλες μουσικές και οι καταγραφές ήχων της πόλης είναι επεξεργασμένες μέσα από ένα σύνθετο σύστημα μουσικής τεχνολογίας. Μια ηχο-γεωγραφία του λάθους μιας άδειας από κατοίκους πόλης, στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης, στις 22 και 23 Φεβρουαρίου.

Μια ανάθεση και παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, σε συμπαραγωγή με τοIRCAM – CENTRE POMPIDOU της Γαλλίας.

Συντελεστές

Σύλληψη, Μουσική Σύνθεση, Σκηνοθεσία: Γεωργία Σπυροπούλου

Video Animation: bestbefore – Ανδρέας Καραουλάνης

Σχεδιασμός Μουσικής Υπολογιστών: IRCAM – Benjamin Lévy

Εικαστικά Σχέδια: Woozy – Βαγγέλης Χούρσογλου

Σχεδιασμός Φωτισμών: Arnaud Jung

Πιάνο/Σολίστ: Alvise Sinivia

Βοηθός σκηνοθέτη, σκηνογραφία, κοστούμια: Sylvie Martin-Hyszka

Μηχανικός ήχου IRCAM: Sylvain Cadars

Βίντεο “Images d’une oeuvre”: IRCAM – Sabine Massenet

Υπεύθυνη παραγωγής: Ρένα Ανδρεαδάκη

Υπεύθυνη παραγωγής για το IRCAM: Aurella Ongena 

Ανάθεση και Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συμπαραγωγή: IRCAM – Centre Pompidou

Η Γεωργία Σπυροπούλου έχει ωφεληθεί από την υποστήριξη του Abbaye Royal de Fontevraud

Το έργο παρουσιάζεται σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση.

Πληροφορίες

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συγγρού 107

22 & 23 Φεβρουαρίου 2019 | Κεντρική Σκηνή | 20:30

 

Στη συναυλία γίνεται χρήση στροβοσκοπικών φωτισμών (strobe lights)

 

Εισιτήρια

Κανονικό: 7, 12 €

Μειωμένο, Φίλος, Παρέα 5-9 άτομα: 10 €

Παρέα 10+ άτομα: 9 €

Κάτοικος Γειτονιάς: 7 €

ΑμεΑ, Ανεργίας: 5 € | Συνοδός ΑμεA: 7, 10 €

Ομαδικές κρατήσεις στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

https://www.onassis.org/el/whats-on/eror-the-pianist

ΧΟΡΟΣ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ - 6ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΕΩΝ ΧΟΡΟΓΡΑΦΩΝ - 1&2.3.2019

ΧΟΡΟΣ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ - 6ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΕΩΝ ΧΟΡΟΓΡΑΦΩΝ - 1&2.3.2019

Τετάρτη, 06/02/2019 - 14:05

6ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ

ΝΕΩΝ ΧΟΡΟΓΡΑΦΩΝ

Χορογράφοι στις πρώτες τους αναζητήσεις

1 & 2 Μαρτίου 2019 | Κεντρική Σκηνή, Μικρή Σκηνή & Εκθεσιακός Χώρος -1

Κάθε πρόκληση δεκτή σε ένα φεστιβάλ χορού που ξεχειλίζει από ενέργεια. Χορευτές εισβάλλουν στη Στέγη για να μας παρασύρουν με την ορμή της νέας γενιάς των Ελλήνων χορογράφων. Πρωτότυπες δημιουργίες και ευρηματικές χορογραφίες, σε ένα φεστιβάλ που μας κάνει κάθε χρόνο να αναθεωρούμε την αντίληψή μας για τον χορό.

Με την πρόκληση να ανανεώνεται κάθε φορά, ανεβάζοντας τον πήχη όλο και πιο ψηλά, η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση υποδέχεται για 6η συνεχή χρονιά το Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων, στις 1 και 2 Μαρτίου, σε όλες τις σκηνές της. Πρόκειται για ένα φεστιβάλ-εκκολαπτήριο νέων δημιουργών και καλλιτεχνικών προτάσεων, που δοκιμάζονται στη σκηνή, αλλά συγχρόνως δοκιμάζουν και τη δική μας εμπειρία γύρω από το φαινόμενο του χορού στην Ελλάδα. Βεβαίως, οι αναζητήσεις εντός και εκτός σκηνής –με τη Στέγη σταθερά να προτείνει χώρους που επαναπροσδιορίζουν τη θέαση της χορογραφίας και τη σχέση με τους θεατές– συνιστούν ακόμα μία κατεύθυνση που υιοθετήθηκε πρόσφατα από τον θεσμό και αγκαλιάστηκε από το κοινό.

Στη μέχρι τώρα ενδιαφέρουσα και πλούσια συγκομιδή, το Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων έχει καταφέρει να αναδείξει δημιουργούς στις πρώτες τους σκηνικές απόπειρες, αλλά και να καθιερώσει σύγχρονες τάσεις που συμπληρώνουν ή αναθεωρούν την υπάρχουσα αντίληψη για τον χορό. Η παρουσίαση του προγράμματος κάθε χρόνο και οι προσδοκίες που γεννιούνται, επιβεβαιώνουν την επιλογή της Στέγης να υποστηρίζει το νέο και να επενδύει στο μέλλον.

Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Κάτια Αρφαρά

Οργάνωση Παραγωγής: Δήμητρα Δερνίκου

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

 

ΟμάδαΡοπής: Dépaysement

Εκθεσιακός Χώρος -1 | 17:0019:0020:3022:00

Ένα δωμάτιο, ένας προτεινόμενος χώρος συνύπαρξης θεατών και ερμηνευτών. Απλό, αν σκεφτεί κανείς ότι το θέατρο, ως φυσικός χώρος, λειτουργούσε πάντα ως αναφορά σε κάτι έξω από εμάς, το οποίο συνηχεί παράλληλα μέσα μας. Μια νότα, μια λέξη, μια κίνηση, ένας φωτισμός μπορεί να προκαλέσουν τη μετατόπιση του θεατή· αυτή η μετατόπιση, με τη σειρά της, μπορεί να αποτελέσει την είσοδο σε έναν κόσμο που χτυπά από την άλλη πλευρά της πόρτας μας.

Η νεοσύστατη ΟμάδαΡοπής μοιάζει περισσότερο με εργαστήριο όπου συνυπάρχουν δημιουργικά η μουσική, το θέατρο και ο χορός. Η παράστασή τους, Dépaysement(αποτοπισμός), φέρνει κοντά έναν αφηγητή, δύο χορευτές και τρεις μουσικούς. Φέρνει κοντά όμως και τον θεατή, αφού η ιδιωτικότητα και η απαραβίαστη ατομικότητά του έρχονται κυριολεκτικά στο προσκήνιο. Ο λόγος συνοδεύει την κίνηση και η σκηνική δράση εκτυλίσσεται πλάι στον θεατή, τόσο ώστε να χαθούν τα όρια του «εδώ»/«εκεί» και να εμβαπιστεί στην προσωρινότητα ενός «τώρα» που εκτυλίσσεται μπροστά του.

Σύλληψη, Έρευνα, Κείμενο, Σκηνοθεσία, Κίνηση, Ήχος: Εύα Παπαδοπούλου, Αναστασία Χίντζογλου, Νίκος Καλύβας, Μιχάλης Παρασκάκης (ΟμάδαΡοπής)

Χορευτές: Δάφνη Δούλη, Γιάννης Τσιγκρής

Αφηγητής: Μιχάλης Παρασκάκης

Βοηθός παραγωγής: Μυρσίνη Λινού

Δανάη Δημητριάδη & Διονύσιος Αλαμάνος: ΑΤΜΑ

Μικρή Σκηνή | 18:00

Ο Διονύσιος Αλαμάνος και η Δανάη Δημητριάδη πειραματίζονται με το πιο οικείο σε αυτούς εργαλείο: το σώμα. Εξερευνούν την ευθραυστότητά του, αλλά και την αντοχή του, ενώ επικαλούνται την κίνηση ως μέσο για να μεταδώσουν τις εναλλαγές ανάμεσα σε αυτό που αποτελεί τη φυσική καταγωγή του ανθρώπου και σε αυτό που εξαλείφεται από τον πολιτισμό.

Στο ATMA οι δύο δημιουργοί εικονοποιούν μια σειρά από θεματικές που συγκινούν και ευαισθητοποιούν τον θεατή: το ζωόμορφο αντιπαραβάλλεται στο ανθρώπινο, όπως το διονυσιακό στο απολλώνειο· όχι τόσο για να δημιουργήσουν ακόμη ένα αγεφύρωτο δίπολο, αλλά για να συμπεριλάβουν δύο πτυχές σε μία φύση, τη συμπληρωματικότητα των στοιχείων που χαρακτηρίζουν την ολότητα του ανθρώπου.

Δύο νέοι δημιουργοί ασχολούνται με την προαιώνια πάλη ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και αυτό που έχουμε υπάρξει. Μια καταιγιστική ροή εικόνων για τη συμπληρωματικότητα του ανθρώπινου και του ζωικού. 

Χορογραφούν & Ερμηνεύουν: Δανάη Δημητριάδη & Διονύσιος Αλαμάνος

Σύνθεση Μουσικής: Κωνσταντίνος Σκουρλής

Κοστούμια: Βάγια Νικολακοπούλου

Σχεδιασμός Φωτισμών: Llorenç Parra

Παραγωγή & Μάνατζμεντ: Big Story Performing Arts Services

Œuil Exterieur: Olga Alvarez, Jordi Ribot, Nadine Gerspacher

Συμπαραγωγή: Big Story Performing Arts Services, The ONE DANCE WEEK festival και Centre Cívic de la Barceloneta

Με την υποστήριξη: Centre Cívic de la Barceloneta, L’Estruch de l'Ajuntament de Sabadell

 

 

PROLET OCD / Μαργαρίτα Τρίκκα: Defeat

Κεντρική Σκηνή | 19:30

Αν η ιστορία γράφεται από τους νικητές, πώς θα βρεθεί ο τρόπος να φωτίσουμε τον αγώνα του αδύναμου απέναντι στον δυνατό; Έξι χορευτές επί σκηνής, ηττημένοι αλλά όχι παραδομένοι, γελοίοι αλλά αξιοπρεπείς, ακούραστοι υπερασπιστές της ήττας, μελαγχολικοί Δον Κιχώτες και ιδανικοί αντιήρωες.

Στο διαρκές πηγαινέλα της ιστορίας, πώς καταγράφεται και εξιστορείται η πορεία των ηττημένων; Τι είναι αυτό που τροφοδοτεί την ακούραστη, σχεδόν παιδική επιμονή τους να ανασυγκροτηθούν και να «ηττηθούν καλύτερα»; Με τη γνωστή φράση του Λένιν, «ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω», να χαρακτηρίζει τον παλμό του έργου, η χορογράφος Μαργαρίτα Τρίκκα καταθέτει τον δικό της ποιητικό στοχασμό για την ιστορία των ηττημένων. Φέρνει στη σκηνή μια ομάδα από επίλεκτους χορευτές, οι οποίοι, ως άλλοι ακούραστοι συνοδοιπόροι, αναμετριούνται μετωπικά με την επιθυμία τους να μην εγκαταλείψουν τον αγώνα. Όντως, ο σταθερός βηματισμός τους έχει ορμή και ταλάντωση· άλλοτε εκρήγνυται σωματικά και άλλοτε ελαττώνεται σαν απόηχος μιας ένδοξης μάχης, σαν γρήγορη ανάσα που καταλαγιάζει. 

Η Μαργαρίτα Τρίκκα, στο έργο Defeat, τάσσεται «υπέρ των ηττημένων που ζουν την ιστορία» και μας προτρέπει να διαφυλάξουμε την παιδική τόλμη και ιλαρότητα, συνθήκη αναγκαία πίσω από την ακούραστη υπεράσπιση της τρωτότητάς μας. Κι ενώ όλα φαίνεται να οδηγούν αναπότρεπτα προς τη μελαγχολία της αντίστασης, η χορογράφος ανατρέπει την όποια ηττοπαθή διάθεση, εντοπίζοντας την αξιοπρέπεια στον αγώνα των ηττημένων.

Χορογραφία: Μαργαρίτα Τρίκκα

Δραματουργία: Δήμητρα Μητροπούλου

Σκηνικά & Κοστούμια: Άρτεμις Φλέσσα

Μουσική: Sancho 003/ Φώτης Σιώτας

Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος

Βοηθός Χορογράφου: Παρασκευή Λυπημένου

Ερμηνεύουν: Κάντυ Καρρά, Χαρά Κότσαλη, Κωνσταντίνος Παπανικολάου, Δημόκριτος Σηφάκης, Κατερίνα Σπυροπούλου, Αλέξης Τσιάμογλου

 

Μυρτώ Γράψα: Brighter

Μικρή Σκηνή | 21:00

«Τι παραμένει οικείο και ζωντανό μέσα μας;» αναρωτιέται η χορογράφος Μυρτώ Γράψα, επαναδιατυπώνοντας στη νέα της δουλειά, Brighter, μια σειρά από ερωτήματα που σχετίζονται με τον πόνο, την ηδονή και την ευτυχία.

Παρά τον «φωτεινό» τίτλο, η παράσταση αυτή προτείνει την καταβύθιση στο σκοτάδι της επιθυμίας, όχι για να δημιουργήσει απλώς μια διπλή ανάγνωση στα πράγματα –αυτήν της εναλλαγής του φωτός με το σκοτάδι–, αλλά για να μας παραπέμψει στη συμφιλίωση με ό,τι συνιστά τον πυρήνα του ανθρώπινου: το άγνωστο.

Τέσσερις ταλαντούχοι χορευτές, ανάμεσά τους και η ίδια η χορογράφος, σε ένα ιδιαίτερο σκηνικό περιβάλλον, επιχειρούν να αποκαλύψουν ό,τι έχει μείνει κρυφό, να αρθρώσουν κινητικά τις ανεξερεύνητες πτυχές του σώματος. Άλλωστε, το σώμα είναι μια επιφάνεια, το περιεχόμενο της οποίας μένει ακόμη να γραφτεί.

Ιδέα & Χορογραφία: Μυρτώ Γράψα

Δραματουργία: Κυριάκος Χατζηιωάννου

Βοηθός Χορογραφίας: Μαρία Νικολουλέα

Μουσική: Αλέξης Γράψας

Σχεδιασμός Φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης

Σχεδιασμός Κοστουμιών: Βασιλική Σύρμα

Βοηθός σχεδιασμού κοστουμιών: Ειρήνη Γεωργακίλα

Δημιουργούν & Ερμηνεύουν: Ιωάννα Αποστόλου, Δήμητρα Βλάχου, Μυρτώ Γράψα, Αμαλία Κοσμά

Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Εκτέλεση Παραγωγής: Ubuntu

Υπεύθυνος Παραγωγής: Άρης Λάσκος

Παραχώρηση χώρου δοκιμών: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, Artiria Athens

 

 

Έλενα Αντωνίου: MAINSTAGE

Κεντρική Σκηνή | 22:30

Στο νέο της εγχείρημα, MAINSTAGE, η Έλενα Αντωνίου παρουσιάζει ένα δρώμενο, στο οποίο επανεξετάζει και αποδομεί τις υπάρχουσες θεατρικές/χωρικές συμβάσεις, καλώντας το κοινό να αναπτύξει μια ζωντανή σχέση με το έργο τέχνης ― παρότι είναι άυλο και εφήμερο. Στόχος της είναι να ανατρέψει τις παγιωμένες ιεραρχίες θεατή/ερμηνευτή και να επιχειρήσει την αλλαγή θέασης στη συνολικότερη σκηνική εμπειρία.

Αν και ήδη από τη δεκαετία του 1970 ο χορός έχει επιχειρήσει το άλμα έξω από τη σκηνή και τις παγιωμένες αναπαραστάσεις του σώματος, το αίτημα αυτό φαίνεται να επαναδιατυπώνεται σθεναρά και στις μέρες μας. Καλλιτέχνες, όπως η Έλενα Αντωνίου, επανεφευρίσκουν τη σημασία μιας εμπειρίας που μετα-κινεί και συν-κινεί τον θεατή και τον ενθαρρύνει να δει πέρα από το προφανές. Αυτή η «απελευθέρωση» του βλέμματος σημαίνει και τη μετατόπιση σε μια εμπειρία που προσλαμβάνεται συνολικά με το σώμα.

Χορογραφία & Περφόρμανς: Έλενα Αντωνίου

Μουσική & Ηχητικός Σχεδιασμός: Σταύρος Γασπαράτος

Κοστούμια & Εικαστικός Συνεργάτης: Μαρία Ταυλαρίου

Σχεδιασμός Φωτισμών: Εβίνα Βασιλακοπούλου

Οργάνωση & Εκτέλεση Παραγωγής: Delta Pi

Στην παράσταση συμμετέχουν φίλοι της Στέγης από 16 έως 65+ ετών, με ή χωρίς προηγούμενη σκηνική εμπειρία.


 

Πληροφορίες

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συγγρού 107

1 & 2 Μαρτίου 2019

Κεντρική Σκηνή | Μικρή Σκηνή | Εκθεσιακός Χώρος -1

 

ΟμάδαΡοπής: Dépaysement

Εκθεσιακός Χώρος -1 | 17:0019:0020:3022:00

Δανάη Δημητριάδη & Διονύσιος Αλαμάνος: ΑΤΜΑ

Μικρή Σκηνή | 18:00

PROLET OCD / Μαργαρίτα Τρίκκα: Defeat

Κεντρική Σκηνή | 19:30

Μυρτώ Γράψα: Brighter

Μικρή Σκηνή | 21:00

Έλενα Αντωνίου: MAINSTAGE

Κεντρική Σκηνή | 22:30

 

Εισιτήρια

Κανονικό: 7 €

Μειωμένο, Φίλος, Παρέα 5-9 άτομα: 6 €

Παρέα 10+ άτομα, ΑμεΑ, Συνοδός ΑμεΑ, Ανεργίας: 5 €

Combo ημέρας που υλοποιείται μόνο στο ταμείο βάσει διαθεσιμότητας: Με αγορά 2 διαφορετικών παραστάσεων ίδιας ημέρας, η τρίτη δωρεάν.

Ομαδικές κρατήσεις στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

https://www.onassis.org/el/whats-on/6th-young-choreographers-festival

ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ - Bubble Jam | Daniel Wetzel

ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ - Bubble Jam | Daniel Wetzel

Παρασκευή, 23/11/2018 - 19:02

24 Νοεμβρίου 2018 έως 21 Απριλίου 2019

5ος όροφος - Εργαστήριο Εφηβικού Θεάτρου | Σάββατο & Κυριακή 19:00

 

Στο “Bubble Jam”, τα πρόσωπα του έργου δεν βρίσκονται εδώ, αλλά σε κάποιο απομακρυσμένο chatroom. Oι θεατές τους ακολουθούν και ενίοτε αλληλεπιδρούν μαζί τους αλλά και μεταξύ τους. Πώς βλέπουμε τον κόσμο μέσα από την οθόνη του κινητού μας και πώς βλέπει ο κόσμος εμάς;

 

«Ποιος βρίσκεται στην άλλη άκρη του Internet και τι διαδραματίζεται όταν επικοινωνούμε μαζί του online;» Θέτοντας αυτήν την ερώτηση, ο Daniel Wetzel, ιδρυτικό μέλος της διεθνώς καταξιωμένης ομάδας Rimini Protokoll, στήνει, στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση από 24 Νοεμβρίου έως 21 Απριλίου, μια παράσταση-παιχνίδι, πείραμα και έργο για τη γενιά που έχει περίπου την ίδια ηλικία με το YouTube, που έχει μάθει να επικοινωνεί κατά βάση μέσω του Messenger, του Viber και του WhatsApp. Το Bubble Jam είναι μια παράσταση που προσπαθεί να μετατρέψει την τεχνολογία σε ιστορία, σε μια ιστορία της εποχής μας. Τι συμβαίνει όταν οι αλγόριθμοι μπαίνουν στη μέση και επηρεάζουν την επικοινωνία μας και την αίσθηση του εαυτού μας; Με ποιους επικοινωνούμε τελικά, και ποια είναι τελοσπάντων εκείνα στα οποία κάνουμε “like” και “follow”; Ποιοι, τελικά, είμαστε όλοι εμείς και τι ακριβώς κάνουμε εδώ πέρα; Μια παράσταση στην οποία η σκηνή ανήκει στο κοινό, ανήσυχους εφήβους και ενήλικες.

Δεν υπάρχουν θεατές στο Bubble Jam. Ούτε ηθοποιοί. Ούτε σκηνικό. Κι όμως, με κάποιον τρόπο υπάρχουν. Αντί για σκηνικό, κώδικας, αντί για θεατές, χρήστες. Οι θεατές-χρήστες εισάγονται στο Bubble Jam μέσα από τα μηνύματα που ακολουθούν με τα κινητά τους. Τα κινητά δένονται στα σώματα των χρηστών και όλοι μαζί σε ένα cloud που τους κατευθύνει. Το Bubble Jam είναι μια θεατρική πλατφόρμα που βρίσκεται ακόμα υπό κατασκευή. Κάθε παράσταση είναι ένα τεστ σε διάλογο με τους δημιουργούς του. Ανάλογα με τις απαντήσεις και τις αντιδράσεις τους, οι χρήστες πλοηγούνται σε διαφορετικές πορείες μέσα σε μια κοινή ιστορία.

Όλοι μαζί. Κι ο καθένας χωριστά.

 

Σύλληψη και Σκηνοθεσία: Daniel Wetzel

Συγγραφή: Daniel Wetzel, Γιώργος Παναγιωτάκης, Νικόλας Χανακούλας

Χώρος: Διδώ Γκόγκου

Φωτισμοί: Guy Στεφάνου

Σχεδιασμός και υλοποίηση του συστήματος λογισμικού: Δημήτρης Τράκας (ViRA)

Γραφικά: Δημήτρης Τράκας, Ρένια Παπαθανασίου (ViRA)

Σχεδιασμός και προγραμματισμός ήχου: Λάμπρος Πηγούνης

Επεξεργασία κειμένου: Ανδρέας Γ. Ανδρέου, Κωστής Καπιδάκης

Συντονισμός έργου: Νίκος Βογιατζής

Εκπαιδευόμενη: Kristin Brechler

Βοηθός σχεδιασμού χώρου: Ηλιάνα Καλαδάμη

Βοηθός ηχητικού σχεδιασμού: Στέφανος Συμινελάκης

Σύμβουλος-ψυχολόγος: Φλωρεντία Μπακομήτρου

Διεύθυνση παραγωγής: Juliane Männel (Rimini Protokoll), Γιαλένα Κλειδαρά (Apparat Athen)

Τεχνική διεύθυνση (Rimini Protokoll): Martin Schwemin

 

Στον κώδικα: Ανδρέας Γ. Ανδρέου, Δημήτρης Τράκας

Στο πλήθος: Κωστής Καπιδάκης, Νικόλας Χανακούλας

 

Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση & Rimini Apparat

Συμπαραγωγή: The Cultural Schoolbag Norway / DKS Asker (Asker municipality)

 

Στην παράσταση γίνεται χρήση τεχνολογίας και στοιχεία που έχει αναπτυχθεί για το πρότζεκτ των Rimini Protokoll, “Dreaming Collectives. Tapping Sheep”, γραμμένο από τον Daniel Wetzel και την Ιωάννα Βαλσαμίδου.

 

Διαβάστε περισσότερα

Γνώριμος στο κοινό της Στέγης από προηγούμενες συνεργασίες του, ο Ντάνιελ Βέτσελ (γενν. 1969) είναι ιδρυτικό μέλος της πρωτοποριακής ευρωπαϊκής ομάδας Rimini Protokoll (2002), η οποία συχνά δημιουργεί ρηξικέλευθα πρότζεκτ όχι με ηθοποιούς, αλλά με «ειδικούς» επί του εκάστοτε θέματος.


Είναι η τέταρτη φορά που οι
Rimini Protokoll συνεργάζονται με τη Στέγη, παρουσιάζοντας δουλειά τους στην Αθήνα. 


Η αμέσως προηγούμενη δουλειά του Ντάνιελ Βέτσελ στη Στέγη ήταν το
Evros Walk Water 1 & 2 στο πλαίσιο του Onassis Fast Forward Festival 4, μια εγκατάσταση βασισμένη στις αφηγήσεις και τους αυτοσχεδιασμούς ασυνόδευτων ανήλικων μεταναστών, όπου το κοινό συμμετείχε ενεργά: λαμβάνοντας οδηγίες από ακουστικά, επανεκτελούσε το μουσικό έργο “Water Walk” του John Cage. 


Ο Ντάνιελ Βέτσελ συμμετείχε επίσης στο
X Apartments Athens (2015), την περιπατητική site-specific περφόρμανς που δόθηκε εκτός Στέγης, σε διαμερίσματα και σπίτια στο κέντρο της Αθήνας, στο πλαίσιο του Onassis Fast Forward Festival 2. Παρουσίασε το έργο «Οδός Λήθης 7», στο οποίο δύο δίδυμες αδερφές έπαιζαν πιάνο στο ημιτελές διαμέρισμά τους που δεν κατάφεραν ποτέ να κατοικήσουν. 

 

Στις παραστάσεις που έχουν παρουσιαστεί στην Ελλάδα, οι Rimini Protokoll έχουν κατά καιρούς ανεβάσει στη σκηνή τους εξής «ειδικούς»: Ξεναγούς και φύλακες ελληνικών αρχαιολογικών χώρων (Hot spots ή Ήμουν εδώ, θέατρο Θησείον, 2004)· Ινδούς τηλεφωνητές (Calcutta in a box, Bios, 2009)· απολυμένους μουεζίνηδες του Καΐρου (Radio Muezin, Πειραιώς 260, Φεστιβάλ Αθηνών 2009)· 103 οικοδόμους, ζωγράφους, αντιρρησίες συνείδησης, πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες, ακτιβιστές και δικηγόρους, που συνιστούν τους σύγχρονους «Προμηθείς» της Ελλάδας, εκτιθέμενους –εν είδει στατιστικού γραφήματος– στη σκηνή του Ηρωδείου (Ο Προμηθέας στην Αθήνα, Φεστιβάλ Αθηνών 2011)· 20 ανθρώπους που η ζωή τους διαμορφώνεται από το παγκόσμιο εμπόριο όπλων (Situation Rooms, Fast Forward Festival 1, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, 2014)· ειδικούς στο διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα, έναν συντηρητή παλιών χειρογράφων, έναν εκ γενετής τυφλό μουσικό παραγωγό, έναν Ισραηλινό δικηγόρο και έναν Τούρκο hip-hop / metalcore καλλιτέχνη και εθνολόγο (Adolf Hitler: Ο Αγών μου, τόμοι Ι & ΙΙ, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, 2016).

 

«Εάν ο φυσικός χώρος του ανθρώπου είναι η κοινωνία, τότε εκείνος της τεχνητής νοημοσύνης είναι το διαδίκτυο. Τα κοινωνικά δίκτυα, παιδιά αυτών των δύο, είναι ταυτόχρονα και οι μητέρες των ψηφιακών αυτοχθόνων, των μετα-ανθρώπων, όλων εμάς που με ένα κινητό στο χέρι ψάχνουμε τον δρόμο που είναι μπροστά μας πιστεύοντας την οθόνη περισσότερο από τα μάτια μας.»

Πρόδρομος Τσιαβός, Υπεύθυνος Ψηφιακής Πολιτικής και Ανάπτυξης, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

 

 

Πληροφορίες

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συγγρού 107

24 Νοεμβρίου 2018 έως 21 Απριλίου 2019

5ος όροφος - Εργαστήριο Εφηβικού Θεάτρου

Απογευματινές παραστάσεις για το κοινό: Σάββατο & Κυριακή | 19:00

Πρωινές παραστάσεις για σχολεία: Πέμπτη & Παρασκευή | 11:00

Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά

 

Εισιτήρια

Κανονικό: 12 €

Μειωμένο, Φίλος, Παρέα 5-9 άτομα: 10 €

Παρέα 10+ άτομα: 9 €

Κάτοικος Γειτονιάς: 7 €

ΑμεΑ, Ανεργίας: 5 € | Συνοδός ΑμεA: 10 €

 

Ομαδικές κρατήσεις στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

ΧΟΡΟΣ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ - Gisèle Vienne, CROWD 18-19.11.2018

ΧΟΡΟΣ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ - Gisèle Vienne, CROWD 18-19.11.2018

Δευτέρα, 05/11/2018 - 00:04

17 & 18 Νοεμβρίου 2018 | Κεντρική Σκηνή | 20:30

 

Ένα ρέιβ πάρτι-αποκάλυψη. Ένα έργο για τη σκοτεινή σχέση ανάμεσα στη βία και τη διασκέδαση. Η Gisèle Vienne, χορογράφος και σκηνοθέτρια που διερευνά την έκσταση, τη φαντασίωση και την ανθρώπινη συμπεριφορά, έρχεται για πρώτη φορά στη Στέγη.

 

Ρέιβ, βία, ιεροτελεστία. Στις 17 & 18 Νοεμβρίου, η Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση δονείται από την επιθυμία μιας ομάδας νέων για ευφορία και από την κοινή τους αγάπη για την techno μουσική. Υπό τους ήχους ενός κανονικού ρέιβ πάρτι, τους οποίους έχει επιμεληθεί ο διάσημος Αμερικανός dj Peter Rehberg, στο Crowd της Ζιζέλ Βιέν παρακολουθούμε τα σώματα 15 νέων χορευτών να δημιουργούν μια ατέλειωτη σειρά από πίνακες σε πολύ αργή κίνηση. Ερωτισμός, βία, ένα συναισθηματικό rollercoaster υπό τους ήχους σημαντικών κομματιών της ηλεκτρονικής μουσικής και 15 νέοι που χάνονται και ξαναβρίσκονται στο «πλήθος».

Η ροή των κινήσεων διακόπτεται κάθε φορά, για να ακολουθήσει μια διαφορετική κατεύθυνση. Αυτά τα ανολοκλήρωτα ταμπλώ βιβάν αποκαλύπτουν, από τη μια, την εκστατική, σχεδόν θρησκευτική διάσταση της διασκέδασης και, από την άλλη, την πλήρως ασυνείδητη βία που ενυπάρχει σε αυτήν – μια βία απελευθερωτική και γονιμική, σαν σε αρχαία τελετουργία. Ανοίκειος αλλά και εκπληκτικά όμορφος, ο κόσμος του Crowd έλκει το βλέμμα σαν μαγνήτης.

Έχοντας θητεύσει μεταξύ άλλων και στον κινηματογράφο, η Ζιζέλ Βιέν δημιουργεί μια εκπληκτικής ακρίβειας παρτιτούρα κινήσεων. Καθεμιά τους εκτελείται με βάση ένα κινηματογραφικό εφέ, όπως είναι η αργή κίνηση, το πάγωμα της εικόνας ή η διαρκής και «σπασμένη» επανάληψη ενός αρχείου .gif.

Στα έργα της δημιουργεί ένα πανόραμα εικόνων εκπληκτικής ομορφιάς, ανοίκειο, παράξενο και αποπροσανατολιστικό, το οποίο μετατρέπεται σε μικροσκόπιο που επιτρέπει να φανούν καθαρά τα ατομικά και συλλογικά συναισθήματα, οι φαντασιώσεις και οι δυνάμεις που μετατοπίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση.

 

 

Συντελεστές

Σύλληψη, Χορογραφία και Σκηνογραφία: Gisèle Vienne

Βοηθοί: Anja Röttgerkamp και Nuria Guiu Sagarra 

Φωτισμοί: Patrick Riou

Δραματουργία: Gisèle Vienne και Denis Cooper

Μείξεις μουσικής και επιλογή σειράς των κομματιών: Peter Rehberg 

Επίβλεψη διάχυσης του ήχου: Stephen O’Malley

Κοστούμια: Gisèle Vienne, σε συνεργασία με την Camille Queval και τους ερμηνευτές


Ηχοληψία: Adrien Michel

Τεχνική διεύθυνση: Richard Pierre

Διεύθυνση σκηνής: Antoine Hordé 

Διεύθυνση φωτισμών: Arnaud Lavisse

Παραγωγή: Aima Office, Anne-Lise Gobin, Alix Sarrade & Camille Queval

Διαχείριση: Etienne Hunsinger 


Εκτελεστική παραγωγή: DACM


Μουσικά αποσπάσματα: Underground Resistance, KTL, Vapour Space, DJ Rolando, Drexciya, The Martian, Choice, Jeff Mills, Peter Rehberg, Manuel Göttsching, Sun Electric και Global Communication


Ερμηνευτές: Philip Berlin, Marine Chesnais, Kerstin Daley-Baradel, Sylvain Decloitre, Sophie Demeyer, Vincent Dupuy, Massimo Fusco, Rémi Hollant, Oskar Landström, Theo Livesey, Louise Perming, Katia Petrowick, Jonathan Schatz, Henrietta Wallberg και Tyra Wigg

 

Πληροφορίες

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συγγρού 107

17 & 18 Νοεμβρίου 2018

Κεντρική Σκηνή | 20:30

 

Εισιτήρια

Κανονικό: 7, 18 €
Μειωμένο, Φίλος, Παρέα 5-9 άτομα: 14 €
Παρέα 10+ άτομα: 13 €
Κάτοικος Γειτονιάς: 7 €
Ανεργίας, ΑμεA: 5 € | Συνοδός ΑμεA: 7, 10 €

Ομαδικές κρατήσεις στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

 


http://www.sgt.gr/gre/SPG2218/

 

 


ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΠΕΡΓΗΣ Thinking Things

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΠΕΡΓΗΣ Thinking Things

Σάββατο, 13/10/2018 - 20:58

3 Νοεμβρίου 2018 | Κεντρική Σκηνή | 20:30

 

Ένα ρομποτικό τοτέμ. Δύο φωνές. Μία χορεύτρια. Ένας δεξιοτέχνης των κρουστών. Όλοι τουςσυνθέτουν τη νέα δημιουργία, “Thinking Things”, του Γιώργου Απέργη, ενός ιδιοφυούς συνθέτη που εξακολουθεί να επανεφευρίσκει το μουσικό θέατρο με τον ολόδικό του τρόπο.

Ο Γιώργος Απέργης από το Centre Pompidou στη Στέγη.

Κλείνοντας την παρουσίαση στη Στέγη της άτυπης τριλογίας του, που ξεκίνησε με το “Machinations” (2000) και συνεχίστηκε με το “Luna Park” (2011), περνώντας μέσα από το διαρκώς εξελισσόμενο “Tourbillons” που είδαμε πέρυσι, ο Γιώργος Απέργης δημιουργεί στο Thinking Things” (2018). Το έργο του ιδιοφυούς συνθέτη μας μυεί, μετά το Centre Pompidou στο Παρίσι, για μία και μόνο βραδιά στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης, στις 3 Νοεμβρίου, σε ένα ηχητικό σύμπαν τεχνητό, πλαστικό, εξερευνώντας την αλληλεπίδραση ανθρώπων και μηχανών.

Από τους τελευταίους μεγάλους «Έλληνες του Παρισιού» (Καστοριάδης, Αξελός, Ξενάκης, Πετρόπουλος, Τάκις), ο Απέργης τοποθετεί επί σκηνής ένα τεράστιο ρομποτικό παζλ: ένα ρομπότ με μέλη ασύνδετα, διασκορπισμένα. Το ρομπότ όμως δεν έχει κατασκευαστεί με πρότυπο τον άνθρωπο. Στον σκηνικό κόσμο του Απέργη, οι άνθρωποι έχουν ρομποτικές πλευρές και τα ρομπότ ανθρώπινες. Μια παραγωγή του IRCAM-Centre Pompidou (Παρίσι), σε συμπαραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση.

Στο “Thinking Things”, ο Γιώργος Απέργης ξανασυναντά τους σταθερούς από χρόνια συνεργάτες και ερμηνευτές των έργων του: την Donatienne Michel-Dansac, συνοδοιπόρο του σχεδόν επί τριάντα χρόνια, με ερμηνείες που κινούνται από το μπαρόκ μέχρι το σύγχρονο ρεπερτόριο· τον Lionel Peintre, άλλη μια φωνή χωρίς όρια· την Johanne Saunier, χορεύτρια που θήτευσε πλάι στην Anne Teresa De Keersmaeker και την Michèle Anne De Mey, αλλά και ρηξικέλευθη χορογράφο· και, τέλος, τον Richard Dubelski, σολίστα των κρουστών, ο οποίος μάλιστα θα φέρει επί σκηνής έξι πιεζοηλεκτρικά μικρόφωνα, που θα παραγάγουν ήχους μέσω των κινήσεών του. Σχεδόν όλοι τους είναι γνώριμοι στο κοινό της Στέγης από τις προηγούμενες παραστάσεις έργων του Απέργη: “Machinations”, “Luna Park”, “Tourbillons”.

Συντελεστές
Σκηνοθεσία & Σύνθεση Μουσικής: Γιώργος Απέργης
Βοηθός Σκηνοθέτη: É
milie Morin
Σχεδιασμός Μουσικής Υπολογιστών IRCAM: Olivier Pasquet
Με τους: Richard Dubelski, Donatienne Michel-Dansac, Lionel Peintre, Johanne Saunier
Μηχανικός Ήχου:
Sylvain Cadars (IRCAM)
Διεύθυνση Σκηνής:
Cyril Claverie (IRCAM)
Φωτισμοί:
Hervé Frichet
Βίντεο, Προγραμματισμός Ρομπότ: Jérôme Tuncer, Yann Philippe 

Παραγωγή: IRCAM-Centre Pompidou (Παρίσι)

Συμπαραγωγή: Les Spectacles vivants-Centre Pompidou (Παρίσι), Südwestrundfunk (Στουτγάρδη), Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, Ultima Oslo Contemporary Music Festival (Όσλο)
Με τη συνεργασία του metalu.net, chantier numérique de Métalu A Chahuter
Η παραγωγή των ρομποτικών εντυπώσεων έγινε στο πλαίσιο του προγράμματος In Moov, που δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε από τον Gaël Langevin 
Με την υποστήριξη του Sacem

Πληροφορίες

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συγγρού 107

3 Νοεμβρίου 2018

Κεντρική Σκηνή | 20:30

 

Εισιτήρια

Κανονικό: 7, 12 €
Μειωμένο, Φίλος, Παρέα 5-9 άτομα: 10 €
Παρέα 10+ άτομα: 9 €
Κάτοικος Γειτονιάς: 7 €
Ανεργίας, ΑμεA: 5 € | Συνοδός ΑμεA: 7, 10 €

Ομαδικές κρατήσεις στο groupsales@sgt.gr


http://www.sgt.gr/gre/SPG2176/

ΣΙΝΕΜΑ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ  «HANAGATAMI»

ΣΙΝΕΜΑ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ «HANAGATAMI»

Σάββατο, 07/04/2018 - 20:42
του Nobuhiko Ôbayashi

Flix it στη Στέγη S02E06



21 Απριλίου 2018 | Κεντρική Σκηνή | 20:30

Ένα φιλμ για το οποίο άξιζε να περιμένουμε 40 χρόνια. Ή, αλλιώς, το "Hanagatami" δεν μοιάζει με οτιδήποτε έχετε ξαναδεί.



Με υπότιτλους στα αγγλικά και με υπότιτλους στα ελληνικά για κωφούς



Στις 21 Απριλίου, το «Flix it στη Στέγη» συστήνει έναν από τους σπουδαιότερους Ιάπωνες σκηνοθέτες, ο οποίος περιέργως παραμένει σχεδόν άγνωστος στη Δύση. Ο Nobuhiko Ôbayashi εκπληρώνει ένα κινηματογραφικό όνειρο 40 ετών με το τελευταίο του αριστούργημα, Hanagatami(2017), μια διαχρονική ιστορία για την αγνότητα της νιότης στο χάος του πολέμου.

Το Hanagatami είναι η πιο πρόσφατη ταινία στη φιλμογραφία του –ίσως, μάλιστα, η τελευταία στην καριέρα του– και η ιστορία της δημιουργίας της είναι σχεδόν τόσο συναρπαστική όσο και η ίδια η ταινία. Βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Καζούο Νταν, το Hanagatami επρόκειτο να γίνει η πρώτη μεγάλου μήκους του μετά από χρόνια πειραματικών ταινιών μικρού μήκους και διαφημιστικών, αλλά τελικά τα Toho Studios τού πρότειναν να γυρίσει το House (1977). Έτσι, η ταινία δεν υλοποιήθηκε τότε, αλλά παρέμενε πάντα στο μυαλό του σκηνοθέτη της, ο οποίος επέστρεψε σε αυτήν μετά από σαράντα χρόνια.

Το 2017, ο Ομπαγιάσι διαγνώστηκε με καρκίνο στο τέταρτο στάδιο και, μαθαίνοντας πως έχει έξι μήνες ζωής, αποφάσισε πως θα έπρεπε επιτέλους να εκπληρώσει το όνειρό του και να φέρει το Hanagatami στη μεγάλη οθόνη. Δουλεύοντας το φιλμ με πυρετώδεις ρυθμούς, στη διάρκεια των χημειοθεραπειών του, αλλά χωρίς να θυσιάζει τίποτε από το καλλιτεχνικό του όραμα, γύρισε σε 40 διαφορετικές τοποθεσίες, παραδίδοντας μια επική, μεγαλόπνοη ταινία.

Ένας από τους τελευταίους εν ζωή σκηνοθέτες της Ιαπωνίας που έχουν βιώσει τη φριχτή εμπειρία του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, ο Νομπουχίκο Ομπαγιάσι επιστρέφει σε μια κομβική στιγμή της Ιστορίας. Τοποθετημένο το 1941, τη χρονιά που ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος παρασύρει στο χάος του την Ιαπωνία, τοHanagatami είναι το ακριβώς αντίθετο μιας τυπικής ταινίας εποχής στην οποία ένας ηλικιωμένος σκηνοθέτης αναπολεί το παρελθόν. Πρόκειται για μια εντελώς μοντέρνα, αβανγκάρντ φαντασμαγορία ποιητικών στιγμών, ανυπέρβλητης κινηματογραφικής δύναμης και ιδιοφυούς γραφής. Ένα φιλμ τόσο ιδιοσυγκρασιακό που δεν σου αφήνει άλλη επιλογή από το να παραδοθείς στην ονειρική του υφή και να το αφήσεις να σε παρασύρει σε μια σαρωτική δίνη εικόνων, συναισθημάτων, συμβολισμών και κινηματογραφικής μαγείας.

Η διάθεσή του είναι απόλυτα μαξιμαλιστική, το ύφος του μπαρόκ και οι εικόνες του έχουν μια επουράνια γοητεία. Πολύ απλά, το Hanagatami δεν μοιάζει με οτιδήποτε έχετε ξαναδεί, κι αν το σύμπαν του Ομπαγιάσι σάς είναι άγνωστο, αναμφίβολα θα σας εκπλήξει με τον πλέον απροσδόκητο τρόπο. Η θέασή του μοιάζει με ένα εμπύρετο όνειρο διάρκειας τριών ωρών, μια μοναδική διαδρομή για το μυαλό, τα μάτια, τα συναισθήματα, τις αισθήσεις. Είναι από εκείνες τις ταινίες που ξεκινούν να αφηγούνται μια ιστορία, μα καταλήγουν να μιλούν για τα πάντα, ή ίσως για όλα εκείνα που έχουν σημασία: τη ζωή, τον θάνατο, τις αντιφάσεις της ύπαρξής μας. Κι αν αυτή είναι όντως η τελευταία ταινία του δημιουργού της, τότε δεν είναι τίποτα λιγότερο από το πιο μοναδικό, σπάνιο και ιδιαίτερο κύκνειο άσμα που άκουσες ποτέ.


Υπόθεση
Την άνοιξη του 1941, ο 16χρονος Τοσιχίκο επιστρέφει στην Ιαπωνία από το Άμστερνταμ και γράφεται στο σχολείο του Καράτσου, μιας μικρής πόλης στη δυτική ακτή της χώρας, φιλοξενούμενος στο σπίτι της θείας του, Κέικο, η οποία φροντίζει την άρρωστη κόρη της, Μίνα. Σύντομα, ο Τοσιχίκο θα γίνει φίλος με τους έφηβους της πόλης, οι οποίοι ήδη νιώθουν πάνω τους τη βαριά σκιά που ρίχνει ο πόλεμος στις ζωές τους.



Σκηνοθεσία: Nobuhiko Ôbayashi

Σενάριο: Nobuhiko Ôbayashi, Chiho Katsura

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Hisaki Sanbongi

Μοντάζ: Nobuhiko Ôbayashi, Hisaki Sanbongi

Σκηνογραφία: Koichi Takeuchi

Σχεδιασμός Ήχου: Makoto Uchida

Μουσική: Kosuke Yamashita

Ηθοποιοί: Shunsuke Kubozuka, Tokio Emoto, Shinnosuke Mitsushima, Honoka Yahagi, Takako Tokiwa, Keishi Nagatsuka, Hirona Yamazaki



Επιμέλεια-Οργάνωση: Flix.gr & Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Διοργάνωση: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση



Δείτε το τρέιλερ εδώ



Πληροφορίες 

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συγγρού 107

21 Απριλίου 2018 | 20:30

Κεντρική Σκηνή

Διάρκεια: 169 λεπτά



Έναρξη προπώλησης Φίλων της Στέγης: 4 Απριλίου 2018, 12:00

Έναρξη γενικής προπώλησης: 9 Απριλίου 2018, 09:00



Εισιτήρια:

Κανονικό: 5 €

Μειωμένο, Φίλος, ΑμΕΑ, Συνοδός, Κάτοικος Γειτονιάς, Παρέα 5-9 άτομα: 4 €

Ανεργίας, Παρέα 10+ άτομα: 3 €



Ομαδικές κρατήσεις στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Nobuhiko Ôbayashi


Flix it στη Στέγη S02E06



21 Απριλίου 2018 | Κεντρική Σκηνή | 20:30

Ένα φιλμ για το οποίο άξιζε να περιμένουμε 40 χρόνια. Ή, αλλιώς, το "Hanagatami" δεν μοιάζει με οτιδήποτε έχετε ξαναδεί.



Με υπότιτλους στα αγγλικά και με υπότιτλους στα ελληνικά για κωφούς



Στις 21 Απριλίου, το «Flix it στη Στέγη» συστήνει έναν από τους σπουδαιότερους Ιάπωνες σκηνοθέτες, ο οποίος περιέργως παραμένει σχεδόν άγνωστος στη Δύση. Ο Nobuhiko Ôbayashi εκπληρώνει ένα κινηματογραφικό όνειρο 40 ετών με το τελευταίο του αριστούργημα, Hanagatami(2017), μια διαχρονική ιστορία για την αγνότητα της νιότης στο χάος του πολέμου.

Το Hanagatami είναι η πιο πρόσφατη ταινία στη φιλμογραφία του –ίσως, μάλιστα, η τελευταία στην καριέρα του– και η ιστορία της δημιουργίας της είναι σχεδόν τόσο συναρπαστική όσο και η ίδια η ταινία. Βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Καζούο Νταν, το Hanagatami επρόκειτο να γίνει η πρώτη μεγάλου μήκους του μετά από χρόνια πειραματικών ταινιών μικρού μήκους και διαφημιστικών, αλλά τελικά τα Toho Studios τού πρότειναν να γυρίσει το House (1977). Έτσι, η ταινία δεν υλοποιήθηκε τότε, αλλά παρέμενε πάντα στο μυαλό του σκηνοθέτη της, ο οποίος επέστρεψε σε αυτήν μετά από σαράντα χρόνια.

Το 2017, ο Ομπαγιάσι διαγνώστηκε με καρκίνο στο τέταρτο στάδιο και, μαθαίνοντας πως έχει έξι μήνες ζωής, αποφάσισε πως θα έπρεπε επιτέλους να εκπληρώσει το όνειρό του και να φέρει το Hanagatami στη μεγάλη οθόνη. Δουλεύοντας το φιλμ με πυρετώδεις ρυθμούς, στη διάρκεια των χημειοθεραπειών του, αλλά χωρίς να θυσιάζει τίποτε από το καλλιτεχνικό του όραμα, γύρισε σε 40 διαφορετικές τοποθεσίες, παραδίδοντας μια επική, μεγαλόπνοη ταινία.

Ένας από τους τελευταίους εν ζωή σκηνοθέτες της Ιαπωνίας που έχουν βιώσει τη φριχτή εμπειρία του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, ο Νομπουχίκο Ομπαγιάσι επιστρέφει σε μια κομβική στιγμή της Ιστορίας. Τοποθετημένο το 1941, τη χρονιά που ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος παρασύρει στο χάος του την Ιαπωνία, τοHanagatami είναι το ακριβώς αντίθετο μιας τυπικής ταινίας εποχής στην οποία ένας ηλικιωμένος σκηνοθέτης αναπολεί το παρελθόν. Πρόκειται για μια εντελώς μοντέρνα, αβανγκάρντ φαντασμαγορία ποιητικών στιγμών, ανυπέρβλητης κινηματογραφικής δύναμης και ιδιοφυούς γραφής. Ένα φιλμ τόσο ιδιοσυγκρασιακό που δεν σου αφήνει άλλη επιλογή από το να παραδοθείς στην ονειρική του υφή και να το αφήσεις να σε παρασύρει σε μια σαρωτική δίνη εικόνων, συναισθημάτων, συμβολισμών και κινηματογραφικής μαγείας.

Η διάθεσή του είναι απόλυτα μαξιμαλιστική, το ύφος του μπαρόκ και οι εικόνες του έχουν μια επουράνια γοητεία. Πολύ απλά, το Hanagatami δεν μοιάζει με οτιδήποτε έχετε ξαναδεί, κι αν το σύμπαν του Ομπαγιάσι σάς είναι άγνωστο, αναμφίβολα θα σας εκπλήξει με τον πλέον απροσδόκητο τρόπο. Η θέασή του μοιάζει με ένα εμπύρετο όνειρο διάρκειας τριών ωρών, μια μοναδική διαδρομή για το μυαλό, τα μάτια, τα συναισθήματα, τις αισθήσεις. Είναι από εκείνες τις ταινίες που ξεκινούν να αφηγούνται μια ιστορία, μα καταλήγουν να μιλούν για τα πάντα, ή ίσως για όλα εκείνα που έχουν σημασία: τη ζωή, τον θάνατο, τις αντιφάσεις της ύπαρξής μας. Κι αν αυτή είναι όντως η τελευταία ταινία του δημιουργού της, τότε δεν είναι τίποτα λιγότερο από το πιο μοναδικό, σπάνιο και ιδιαίτερο κύκνειο άσμα που άκουσες ποτέ.


Υπόθεση
Την άνοιξη του 1941, ο 16χρονος Τοσιχίκο επιστρέφει στην Ιαπωνία από το Άμστερνταμ και γράφεται στο σχολείο του Καράτσου, μιας μικρής πόλης στη δυτική ακτή της χώρας, φιλοξενούμενος στο σπίτι της θείας του, Κέικο, η οποία φροντίζει την άρρωστη κόρη της, Μίνα. Σύντομα, ο Τοσιχίκο θα γίνει φίλος με τους έφηβους της πόλης, οι οποίοι ήδη νιώθουν πάνω τους τη βαριά σκιά που ρίχνει ο πόλεμος στις ζωές τους.




Σκηνοθεσία: Nobuhiko Ôbayashi

Σενάριο: Nobuhiko Ôbayashi, Chiho Katsura

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Hisaki Sanbongi

Μοντάζ: Nobuhiko Ôbayashi, Hisaki Sanbongi

Σκηνογραφία: Koichi Takeuchi

Σχεδιασμός Ήχου: Makoto Uchida

Μουσική: Kosuke Yamashita

Ηθοποιοί: Shunsuke Kubozuka, Tokio Emoto, Shinnosuke Mitsushima, Honoka Yahagi, Takako Tokiwa, Keishi Nagatsuka, Hirona Yamazaki



Επιμέλεια-Οργάνωση: Flix.gr & Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Διοργάνωση: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση



Δείτε το τρέιλερ εδώ



Πληροφορίες 

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συγγρού 107

21 Απριλίου 2018 | 20:30

Κεντρική Σκηνή

Διάρκεια: 169 λεπτά



Έναρξη προπώλησης Φίλων της Στέγης: 4 Απριλίου 2018, 12:00

Έναρξη γενικής προπώλησης: 9 Απριλίου 2018, 09:00



Εισιτήρια:

Κανονικό: 5 €

Μειωμένο, Φίλος, ΑμΕΑ, Συνοδός, Κάτοικος Γειτονιάς, Παρέα 5-9 άτομα: 4 €

Ανεργίας, Παρέα 10+ άτομα: 3 €



Ομαδικές κρατήσεις στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΣΙΝΕΜΑ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ " ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΝΕΥΡΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ"  του Pedro Almodóvar

ΣΙΝΕΜΑ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ " ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΝΕΥΡΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ" του Pedro Almodóvar

Πέμπτη, 15/02/2018 - 22:47
6 Μαρτίου 2018 | Μικρή Σκηνή | 20:00

Με υπότιτλους στα αγγλικά και με υπότιτλους στα ελληνικά για κωφούς



Τον Μάρτιο, στο «Flix it στη Στέγη» γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας με ένα μοναδικό αφιέρωμα στις γυναίκες του ελληνικού σινεμά και βλέπουμε μαζί τους, σε αποκατεστημένη κόπια, ακριβώς 30 χρόνια μετά την έξοδό του στις αίθουσες, τον κλασικό πλέον φόρο τιμής του Πέδρο Αλμοδόβαρ στις γυναίκες: Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Στις 6 Μαρτίου, στη Μικρή Σκηνή της Στέγης, προβάλλεται η ταινία που καθιέρωσε τον Πέδρο Αλμοδόβαρ και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, ένας εξωφρενικός και, συγχρόνως, τρυφερός φόρος τιμής στη γυναικεία ψυχολογία. Ένα κλασικό φιλμ για όλα όσα μπορούν να συμβούν όταν όλα γύρω σου αρχίζουν να καταρρέουν και, μαζί, ένας ξεκαρδιστικός, τραγικός, πολύχρωμος, απίστευτος κι όμως αληθινός οδηγός επιβίωσης για κάθε εποχή. Οι Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης χάρισαν το Βραβείο Σεναρίου στον Πέδρο Αλμοδόβαρ και το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στην Κάρμεν Μάουρα, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, ενώ ανάμεσα σε πολλές άλλες διακρίσεις η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Στην ταινία, εκτός από τη μούσα του Πέδρο Αλμοδόβαρ, Κάρμεν Μάουρα, πρωταγωνιστούν πολλοί από τους αγαπημένους του ηθοποιούς, με τους οποίους ξανασυνεργάστηκε στο μέλλον: η Ρόσι ντε Πάλμα, ο Αντόνιο Μπαντέρας, η Τσους Λαμπρεάβε και άλλοι. Η ταινία κυκλοφόρησε στις αίθουσες της Ισπανίας, τον Μάρτιο του 1988.

Πριν από την ταινία, θα προβληθεί ένα μοναδικό βίντεο-αφιέρωμα στις γυναίκες του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ μετά την προβολή θα ακολουθήσει πάρτι στο φουαγιέ του 5ου ορόφου με δυνατή μουσική και ακόμη πιο «δυνατά» γκασπάτσο.



Υπόθεση
Ο Ιβάν, μετά από πολλά χρόνια σχέσης με τη σύντροφό του και συνάδελφό του στις μεταγλωττίσεις ταινιών, Πέπα, την χωρίζει, αφήνοντάς της ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή. Η Πέπα ψάχνει απεγνωσμένα να τον βρει και να του ζητήσει εξηγήσεις, αλλά δεν τον βρίσκει πουθενά. Στη διαδρομή θα συναντήσει τη γυναίκα του, που έχει βγει πρόσφατα από το ψυχιατρείο, ενώ την ίδια στιγμή η φίλη της Πέπα, Καντέλα, έρχεται να μείνει στο σπίτι της, γιατί φοβάται τον τρομοκράτη εραστή της. Μέσα σε όλα αυτά, έρχεται στο σπίτι και ο Κάρλος, ο γιος του Ιβάν με την αρραβωνιαστικιά του! Καθώς η ώρα περνάει, όλοι ανακαλύπτουν πως συνδέονται με τρόπους που δεν είχαν ποτέ φανταστεί...

Συντελεστές

Σκηνοθεσία & Σενάριο: Pedro Almodóvar
Πρωταγωνιστούν: Carmen Maura, Antonio Banderas, Julieta Serrano, Maria Barranco, Rossy de Palma, Kiti Mánver, Chus Lampreave
Διεύθυνση Φωτογραφίας: José Luis Alcaine
Μουσική: Bernardo Bonezzi
Μοντάζ: José Salcedo

Επιμέλεια-Οργάνωση: Flix.gr & Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση



Λίγα λόγια από τον σκηνοθέτη

«Όπως τραγουδάει ο διάσημος Ισπανός Ραφαέλ σε ένα από τα τραγούδια του “και οι άντρες κλαίνε...”. Αλλά νομίζω ότι οι γυναίκες κλαίνε καλύτερα. Γι’ αυτό και είναι Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και όχι “Άντρες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης”. Αν και δεν είναι αυτοβιογραφικές, οι ταινίες μου αντανακλούν όσα μου συμβαίνουν τη δεδομένη στιγμή. Εκείνη την εποχή, αν έμπαινα στο σπίτι και το φωτάκι από τον τηλεφωνητή αναβόσβηνε, ήμουν ευτυχισμένος. Αν όχι, ένιωθα μια τρομερή ανασφάλεια.

Με αυτή την ταινία προσπάθησα να μιλήσω για την εγκατάλειψη, την έλλειψη κατανόησης ανάμεσα στις γυναίκες και τους άντρες. Η ιδέα γεννήθηκε από την Ανθρώπινη φωνή, το θεατρικό έργο του Ζαν Κοκτό του 1930. Συχνά ξεκινάω από μια ιδέα, δική μου ή κάποιου άλλου, και στη συνέχεια ανακαλύπτω πως είναι κάτι άλλο αυτό που θέλω να γράψω. Η αρχική ιδέα εξαφανίζεται, αλλά παίζει πάντα σημαντικό ρόλο, γιατί είναι αυτή που σε ώθησε να ξεκινήσεις.

Όταν χωρίζεις με κάποιον, είσαι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, είσαι επιρρεπής στο να χάσεις τον έλεγχο. Η Πέπα θα βγει έξω να αναζητήσει τον εραστή της και τότε το διαμέρισμά της θα γεμίσει με ανθρώπους που ο καθένας τους έχει από ένα διαφορετικό πρόβλημα. Στην αρχή, η Πέπα απωθεί όλους αυτούς τους ανθρώπους, αλλά καθώς αρχίζει να τους βοηθάει, ανακαλύπτει πως έχει ξεπεράσει το δικό της πρόβλημα.

Ήθελα να βρω έναν τρόπο να αστειευτώ με τα δικά μου προβλήματα. Το νόημα ήταν να πάρω μια επώδυνη κατάσταση και να την μετατρέψω σε κάτι κωμικό και αστείο. Ήθελα ένα ποπ-αρτ σκηνικό, με παστέλ χρώματα. Αν είχα τα χρήματα και τις επαφές, θα ζητούσα να το σχεδιάσει ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ. Οι κότες που είχε η Πέπα στην ταράτσα κυκλοφορούσαν ελεύθερες στο σετ. Όταν ήμουν παιδί, περιτριγυριζόμουν από ζώα. Μου άρεσε αυτή η νοσταλγική διάθεση – τοποθετημένη όμως πια σε ένα διαμέρισμα στη Μαδρίτη.

Οι Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης είναι ένα κομβικό φιλμ για τη ζωή μου. Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο και μου άνοιξε πόρτες. Έχουν ήδη γίνει δύο διασκευές σε μιούζικαλ και ένα θεατρικό έργο στην Ιταλία. Είναι μια ταινία που παραμένει ζωντανή.»

Πέδρο Αλμοδόβαρ, 2016



Λίγα λόγια για το «Flix it στη Στέγη»

Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση συνεργάζεται για δεύτερη χρονιά με το κινηματογραφικό site Flix.gr για μια σειρά μηνιαίων προβολών που, με όχημα τις εικόνες και οδηγό τις ταινίες, αγνοούν κάθε στερεότυπο και προτείνουν μια ολοκληρωμένη κινηματογραφική εμπειρία και έναν άλλον τρόπο να βλέπουμε σινεμά.

Το «Flix it στη Στέγη» επιστρέφει, για οχτώ ειδικά events, από τον Οκτώβριο του 2017 έως και τον Μάιο του 2018. Μια σειρά προβολών που κρύβουν εκπλήξεις, συστήνουν δημιουργούς, κάνουν τον γύρο του κόσμου, προτείνοντας το σινεμά που θέλουμε να βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη.

Το ραντεβού, όμως, επεκτείνεται και εκτός αίθουσας: live performances, μαθήματα κινηματογράφου, εκθέσεις, συναυλίες και ανοιχτές συζητήσεις με το κοινό συνοδεύουν κάθε προβολή, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη κινηματογραφική εμπειρία και έναν άλλον τρόπο να βλέπουμε σινεμά.

Διοργάνωση: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, Flix.gr



Πληροφορίες

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συγγρού 107



6 Μαρτίου 2018 | 20:00

Μικρή Σκηνή

Διάρκεια ταινίας: 88 λεπτά



Εισιτήρια

Κανονικό: 7 €

Μειωμένο, Φίλος, ΑμεΑ, Συνοδός, Κάτοικος Γειτονιάς, Παρέα 5-9 άτομα: 5 €

Ανεργίας, Παρέα 10+ άτομα: 4 €



Ομαδικές κρατήσεις στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.





Με την υποστήριξη:


ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Η υπηρεσία e-ticket / print@home είναι διαθέσιμη για τις online αγορές εισιτηρίων. Ανοίξτε το pdf στη smart συσκευή σας ή τυπώστε το εισιτήριό σας από όπου κι αν βρίσκεστε και μπείτε με αυτό απευθείας στην αίθουσα.



ΓΡΑΜΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
2109005800 Καθημερινά, 09:00 – 21:00



ΓΡΑΜΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΣΤΕΓΗΣ

2130178200 – Καθημερινά 09:00 – 20:00

ΕΚΔΟΤΗΡΙΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ (Συγγρού 107)
Ωράριο λειτουργίας: ΔΕ-ΚΥΡ 09:00-21:00
Γίνονται δεκτές πιστωτικές - χρεωστικές κάρτες Amex,Visa, MasterCard & Diners.

ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΑΠΟ ΤΡΙΤΟΥΣ
Σημεία πώλησης εκτός Στέγης
Στο εμπορικό κέντρο //www.google.gr/maps/place/Golden+Hall/@38.0341311,23.7922756,15z/data=!4m5!3m4!1s0x0:0xb3e239651be6581b!8m2!3d38.0341311!4d23.7922756">Golden Hall (ισόγειο – Ωράριο λειτουργίας: Δε-Πα: 12:00-20:00, Σα: 11:00-19:00)

Στα καταστήματα Γερμανός
Στα καταστήματα COSMOTE
Στο κατάστημα IANOSτης οδού Σταδίου (η αγορά εισιτηρίων πραγματοποιείται μόνο με μετρητά)




"Το σχολείο του αύριο - μια ανάγκη του σήμερα"

"Το σχολείο του αύριο - μια ανάγκη του σήμερα"

Τρίτη, 06/05/2014 - 09:30

Το σχολείο του αύριο - μια ανάγκη του σήμερα 6 Μαΐου 2014, 19:00, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

http://www.sgt.gr/gr/programme/event/1320

Παρακολουθήστε τη συζήτηση σε ζωντανή αναμετάδοση από το sgt.gr, την Τρίτη 6 Μαΐου στις 19:00, στα ελληνικά ή αγγλικά.

 

Η δωρεάν εκπαίδευση για όλους υπήρξε ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα της σύγχρονης εποχής. Σήμερα, το σχολείο που άλλαξε τη ζωή δισεκατομμυρίων ανθρώπων, βγάζοντάς τους από την κοινωνική απομόνωση και την αμάθεια, συχνά και από τη φτώχεια, δέχεται πιέσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, από δημοσιονομικές κρίσεις που απαιτούν μειώσεις κονδυλίων. Τίθεται ωστόσο και ένα θέμα απολογισμού πεπραγμένων και χάραξης μελλοντικών στόχων. Είναι ικανοποιητικό το περιεχόμενο της παρεχόμενης γνώσης σε μια εποχή που τα πάντα αλλάζουν με μεγάλη ταχύτητα;

Είναι το σχολείο ένας συντηρητικός θεσμός που δεν δέχεται εύκολα την αλλαγή ή μπορεί και να είναι ευέλικτος, αν πρέπει, για να προσαρμόζεται στις διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες; Και τι είδους οφείλει να είναι αυτή η προσαρμοστικότητα; Πρέπει να υπακούει στα κελεύσματα της αγοράς εργασίας ή να τα αγνοεί, υιοθετώντας μια οπτική πλήρους αυτονόμησης της παιδείας που θα ετοιμάζει πολίτες χωρίς να λαμβάνει υπόψη τέτοιες παραμέτρους; Μπορεί επίσης να εξασφαλίσει άμβλυνση των ανισοτήτων στην πρόσβαση της γνώσης;

 

Ομιλητές:
Pasi Sahlberg: Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Harvard
Γιώργος Τσιάκαλος: Ομότιμος Καθηγητής Παιδαγωγικής, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Νατάσα Μερκούρη: Eπόπτρια φιλολόγων στη Νέα Γενιά Ζηρίδη, μέλος του Δ.Σ. της Νέας Παιδείας

Συντονισμός:
Χριστίνα Κουλούρη: Καθηγήτρια Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας, Κοσμήτορας της Σχολής Πολιτικών Επιστημών, Διευθύντρια Κέντρου Έρευνας Νεότερης Ιστορίας (ΚΕΝΙ), Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών

Επιμέλεια κύκλου «Εκπαίδευση»: Μανώλης Πιμπλής