Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: ΟΚΔΕ - ERT Open
ΟΚΔΕ: Κάτω τα χέρια απ’ τη Βενεζουέλα! – Συγκεντρώσεις και πορείες σε Θεσσαλονίκη (30/1) και Αθήνα (31/1)

ΟΚΔΕ: Κάτω τα χέρια απ’ τη Βενεζουέλα! – Συγκεντρώσεις και πορείες σε Θεσσαλονίκη (30/1) και Αθήνα (31/1)

Τετάρτη, 30/01/2019 - 08:00

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΤΕΤΑΡΤΗ 30/1, 6μμ, Αριστοτέλους με Τσιμισκή –
Συγκέντρωση και διαμαρτυρία στο προξενείο των ΗΠΑ 

ΑΘΗΝΑ: ΠΕΜΠΤΗ 31/1, 6:30μμ – Πορεία από τα Προπύλαια σε Βουλή – Γραφεία ΕΕ – Πρεσβεία ΗΠΑ

Να ηττηθεί το πραξικόπημα του αντιδραστικού Γκουάιδο και των ιμπεριαλιστών στη Βενεζουέλα

Υπεράσπιση και Βάθεμα της «Μπολιβαριανής Επανάστασης», για τη νίκη των εργατικών και λαϊκών μαζών

Στις 23 Ιανουαρίου, οι ΗΠΑ σε συνεργασία με την εγχώρια αντίδραση στην Βενεζουέλα, ξεκίνησαν ένα πραξικόπημα ενάντια στον εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας Νικολάς Μαδούρο και την κυβέρνησή του, αναγνωρίζοντας τον Χουάν Γκουάιδο, επικεφαλής της νόθας «Εθνοσυνέλευσης», ηγέτη της αντιδραστικής και νεοφιλελεύθερης «αντιπολίτευσης», ο οποίος αυτοανακυρήχθηκε  «μεταβατικός πρόεδρος». Η κυβέρνηση των ΗΠΑ με τον αντιπρόεδρο Μάικ Πενς και τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και ακολούθως μια «συμμαχία προθύμων» στη Λ. Αμερική (Βραζιλία, Κολομβία, Αργεντινή, Παραγουάη, Χιλή, Γουατεμάλα, Εκουαδόρ) –οι περισσότερες χώρες με δεξιούς–ακροδεξιούς προέδρους– αναγνώρισαν τον Γκουάιδο. Ακυρώνοντας κάθε έννοια λαϊκής/εθνικής κυριαρχίας και την απόφαση του Βενεζουελάνικου λαού να ορίζει τις τύχες του, επεμβαίνουν με ωμό και προκλητικό τρόπο στα εσωτερικά μιας άλλης χώρας, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά πώς οι λαοί δεν είναι γι’ αυτούς τίποτα μπροστά στα συμφέροντα μιας χούφτας πολυεθνικών, επιχειρηματιών και των πολιτικών τους αντιπροσώπων.

Οι δήθεν υπέρμαχοι της δημοκρατίας έσπευσαν αμέσως να αναγνωρίσουν τον σφετεριστή πραξικοπηματία Γκουάιδο, ο οποίος δεν είχε καν θέσει προεδρική υποψηφιότητα στις προηγούμενες εκλογές (Μάιος 2018, όπου αναδείχτηκε ο Μαδούρο με 67,8%) και «ψήφισε» ο ίδιος τον εαυτό του! Από κοντά ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της ΕΕ Ντόναλντ Τουσκ πήρε θέση ενάντια στον Μαδούρο –πράγμα που έχουν κάνει οι Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία κ.ά.–, καλώντας και άλλες ευρωπαϊκές χώρες να προχωρήσουν στην αναγνώριση του Γκουάιδο. Οι ιμπεριαλιστές και τα τσιράκια τους, όταν δεν τους αρέσουν συγκεκριμένα καθεστώτα και αποτελέσματα εκλογικών διαδικασιών, επιχειρούν να τα ανατρέψουν χωρίς να διστάζουν μπροστά σε οποιοδήποτε μέσο. Δήθεν τους ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ελευθερίες του Βενεζουελάνικου λαού, χαρακτηρίζοντας τον Μαδούρο «δικτάτορα» και το καθεστώς του «διεφθαρμένο». Στην πραγματικότητα το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να ελέγξουν αυτό που θεωρούν «πίσω αυλή» τους (Λ. Αμερική), η αποτροπή της οικονομικής και πολιτικής διείσδυσης των νεοαναδυόμενων δυνάμεων στην περιοχή (Ρωσία, Κίνα) και να βάλουν χέρι στα τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου της Βενεζουέλας.

Είναι τα δικά τους «ζωτικά συμφέροντα» που επιχειρούν να προστατεύσουν και μαζί με αυτά να ταΐσουν και να στήσουν στα πόδια του ένα μαύρο μέτωπο συναποτελούμενο από δεξιά, ακροδεξιά και ούλτρα νεοφιλελεύθερα καθάρματα, για να στραγγαλίσουν τις κατακτήσεις της «Μπολιβαριανής Επανάστασης», που για πρώτη φορά στην πολύπαθη ιστορία τους είχαν γνωρίσει τα τελευταία 20 χρόνια οι λαϊκές μάζες της Βενεζουέλας, με πρωτοστάτη τη μεγάλη μορφή του εκλιπόντος Ούγκο Τσάβες. Μερικές από αυτές τις κατακτήσεις είναι: εθνικοποιήσεις τομέων–κλειδιά της οικονομίας, καταπολέμηση της φτώχειας και του αναλφαβητισμού, πρόγραμμα κατασκευής λαϊκών κατοικιών και διανομή εκτάσεων γης σε ακτήμονες αγρότες, ενίσχυση της υγείας και της παιδείας, αύξηση μισθών και συντάξεων κ.λπ. Αυτές τις κατακτήσεις, τις οποίες έχει κερδίσει με αγώνες ο Βενεζουελάνικος λαός, έχει βάλει στο μάτι η εγχώρια φιλοϊμπεριαλιστική αντίδραση.

Η «αντιπολίτευση» και οι ιμπεριαλιστές επιχειρούν να πάρουν πίσω ό,τι κερδήθηκε με αγώνες και γενικά να μπλοκάρουν κάθε προχώρημα προς την κατεύθυνση της υπεράσπισης ή διεύρυνσης των συμφερόντων των λαϊκών στρωμάτων. Η επίδραση της διεθνούς οικονομικής κρίσης αλλά κυρίως οι υποχωρήσεις μετά τον θάνατο του Τσάβες, δυστυχώς, είχαν επιτρέψει τα τελευταία χρόνια στους αντιδραστικούς να σηκώσουν κεφάλι, να εξαπολύσουν έναν ανελέητο ταξικό πόλεμο ενάντια στους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα της Βενεζουέλας. Αυτό το διαρκές πραξικόπημα περιλαμβάνει μία σειρά από οικονομικές, πολιτικές, ακόμα και ένοπλες επιθέσεις, ένα συνεχόμενο σαμποτάζ με στόχο την αποσταθεροποίηση του καθεστώτος: τεχνητή έλλειψη τροφίμων και ειδών βασικής ανάγκης, μείωση δυνατότητας δανεισμού, εμπάργκο στις εθνικοποιημένες επιχειρήσεις, απόκρυψη και φυγή κεφαλαίων, μαύρη αγορά, κυρώσεις ενάντια σε πρόσωπα και στην εξαγωγή πετρελαίου της Βενεζουέλας. Ιδιαίτερα η σημαντική εξάρτηση της Βενεζουελάνικης οικονομίας από το πετρέλαιο, την καθιστά ευάλωτη στις διακυμάνσεις της τιμής του, πράγμα που επηρέασε τις οικονομικές της επιδόσεις τα προηγούμενα χρόνια. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση που χτύπησε και την Βενεζουέλα, αλλά και την ανάδειξη νέων αντιδραστικών δυνάμεων στην περιοχή (ιδιαίτερα του Μπολσονάρο στη Βραζιλία), δημιουργούσαν, αντικειμενικά, ένα ασταθές έδαφος, πάνω στο οποίο επιχειρεί ο μηχανισμός της αντίδρασης.

Το επιχειρούμενο πραξικόπημα και η ιμπεριαλιστική επέμβαση πρέπει να αποκρουστεί και να ηττηθεί καταρχήν από την μαχητική κινητοποίηση των ίδιων των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων στη Βενεζουέλα. Είναι η δική τους οργάνωση και κινητοποίηση από την οποία αντλεί και ο Μαδούρο, αυτή είναι η δύναμή του. Που το κεφάλαιό της, όμως, έχει υπονομεύσει με τις πολλές υποχωρήσεις του και με το ότι δεν βάθυνε την «Μπολιβαριανή Επανάσταση» σε σοσιαλιστική, επιτρέποντας στους αντιδραστικούς να προσπαθούν διαρκώς να ξανασηκώσουν κεφάλι και να απεργάζονται πραξικοπήματα φασιστικού τύπου. Η κυβέρνηση Μαδούρο δεν έχει μόνο το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να τσακίσει με όλα τα μέσα την ιμπεριαλιστική επέμβαση και την ντόπια αντίδραση, να μην αφήσει τους πραξικοπηματίες να στραγγαλίσουν την «Μπολιβαριανή επανάσταση». Οι εργατικές και λαϊκές μάζες θα πρέπει να μπουν μπροστά και να επιβάλλουν αυτή τη λύση, να υπερασπίσουν τις κατακτήσεις τους, να βαθύνουν την επανάσταση μέχρι την εγκαθίδρυση της δικής τους εξουσίας. Μέρος ενός τέτοιου προγράμματος θα πρέπει να περιλαμβάνει μεγαλύτερης κλίμακας εθνικοποιήσεις/απαλλοτριώσεις χωρίς αποζημίωση και κάτω από εργατικό έλεγχο όλων των μεγάλων επιχειρήσεων, επέκταση της βιομηχανίας και οργάνωση όλης της παραγωγής κάτω από δημοκρατικό και σοσιαλιστικό σχεδιασμό, εγγύηση όλων των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των μαζών κ.λπ. – καθώς και τον εξοπλισμό του λαού. Προϋπόθεση είναι να ηττηθεί άμεσα το μαύρο μέτωπο της ντόπιας και ιμπεριαλιστικής αντίδρασης, καταπολεμώντας κάθε ολέθρια αυταπάτη για συμβιβασμό με τους αντιδραστικούς, για κάποια «ομαλή και δημοκρατική διέξοδο».

Η ΟΚΔΕ καταδικάζει απερίφραστα κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Βενεζουέλα και υποστηρίζει την ήττα της εγχώριας αντίδρασης και του «προέδρου» των πραξικοπηματιών Γκουάιδο. Καμία νομιμότητα δεν έχει αυτός ο πρόεδρος των πλουσίων, ο εκλεκτός των πολεμοκάπηλων ιμπεριαλιστών, ο φίλος των πιο αντιδραστικών καθεστώτων της περιοχής – και πρέπει να επιστρέψει εκεί όπου ανήκει: στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Καλούμε το εργατικό κίνημα, τη νεολαία και τα φτωχά λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα να κινητοποιηθούν και να υπερασπίσουν τον λαό της Βενεζουέλας ενάντια στον θανάσιμο κίνδυνο που αντιμετωπίζει. Εργαζόμενοι και νέοι σε Ελλάδα και Ευρώπη γνωρίζουμε οι ίδιοι από πολιτικά πραξικοπήματα, τη διαρκή αλλοίωση της βούλησής μας μέσω απανωτών νομοθετημάτων, δημοψηφισμάτων και εκλογών που αναιρούνται, κυβερνήσεων που κυβερνούν με τις δυνάμεις καταστολής, νεοφιλελεύθερων και ακροδεξιών συμμοριών που κυβερνούν με διαρκή μνημόνια. Η ήττα των ιμπεριαλιστών και της αντίδρασης στη Βενεζουέλα θα είναι μια νίκη μας ενάντια στους αντιδραστικούς και στην Ελλάδα, που κάνουν το Κράτος Έκτακτης Ανάγκης όλο και πιο μαύρο, δουλεύοντας γι’ αυτό χέρι–χέρι: είτε είναι ανοιχτά δεξιοί–ακροδεξιοί (Μητσοτάκης, Χρυσαυγίτες κ.λπ.) είτε λυσσασμένοι «κεντρώοι» και «προοδευτικοί» (όπως ο Τσίπρας) που μας εκφοβίζουν με το σκιάχτρο του «σοσιαλιστή δικτάτορα Μαδούρο» και λιβανίζουν τη «δημοκρατία» της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Στεκόμαστε αναφανδόν δίπλα στον αγωνιζόμενο λαό της Βενεζουέλας που δίνει τη μάχη ενάντια στους ιμπεριαλιστές και ενάντια στον «πρόεδρο» της ντόπιας αντίδρασης Γκουάιδο. ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ’ ΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ!

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ


www.okde.gr

Aνακοίνωση της ΟΚΔΕ: Κάτω τα χέρια απ' τη Βενεζουέλα!

Aνακοίνωση της ΟΚΔΕ: Κάτω τα χέρια απ' τη Βενεζουέλα!

Σάββατο, 26/01/2019 - 15:00

Να ηττηθεί το πραξικόπημα του αντιδραστικού Γκουάιδο και των ιμπεριαλιστών στη Βενεζουέλα

Υπεράσπιση και Βάθεμα της «Μπολιβαριανής Επανάστασης», για τη νίκη των εργατικών και λαϊκών μαζών

Στις 23 Ιανουαρίου, οι ΗΠΑ σε συνεργασία με την εγχώρια αντίδραση στην Βενεζουέλα, ξεκίνησαν ένα πραξικόπημα ενάντια στον εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας Νικολάς Μαδούρο και την κυβέρνησή του, αναγνωρίζοντας τον Χουάν Γκουάιδο, επικεφαλής της νόθας «Εθνοσυνέλευσης», ηγέτη της αντιδραστικής και νεοφιλελεύθερης «αντιπολίτευσης», ο οποίος αυτοανακυρήχθηκε  «μεταβατικός πρόεδρος». Η κυβέρνηση των ΗΠΑ με τον αντιπρόεδρο Μάικ Πενς και τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και ακολούθως μια «συμμαχία προθύμων» στη Λ. Αμερική (Βραζιλία, Κολομβία, Αργεντινή, Παραγουάη, Χιλή, Γουατεμάλα, Εκουαδόρ) –οι περισσότερες χώρες με δεξιούς–ακροδεξιούς προέδρους– αναγνώρισαν τον Γκουάιδο. Ακυρώνοντας κάθε έννοια λαϊκής/εθνικής κυριαρχίας και την απόφαση του Βενεζουελάνικου λαού να ορίζει τις τύχες του, επεμβαίνουν με ωμό και προκλητικό τρόπο στα εσωτερικά μιας άλλης χώρας, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά πώς οι λαοί δεν είναι γι’ αυτούς τίποτα μπροστά στα συμφέροντα μιας χούφτας πολυεθνικών, επιχειρηματιών και των πολιτικών τους αντιπροσώπων.

Οι δήθεν υπέρμαχοι της δημοκρατίας έσπευσαν αμέσως να αναγνωρίσουν τον σφετεριστή πραξικοπηματία Γκουάιδο, ο οποίος δεν είχε καν θέσει προεδρική υποψηφιότητα στις προηγούμενες εκλογές (Μάιος 2018, όπου αναδείχτηκε ο Μαδούρο με 67,8%) και «ψήφισε» ο ίδιος τον εαυτό του! Από κοντά ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της ΕΕ Ντόναλντ Τουσκ πήρε θέση ενάντια στον Μαδούρο –πράγμα που έχουν κάνει οι Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία κ.ά.–, καλώντας και άλλες ευρωπαϊκές χώρες να προχωρήσουν στην αναγνώριση του Γκουάιδο. Οι ιμπεριαλιστές και τα τσιράκια τους, όταν δεν τους αρέσουν συγκεκριμένα καθεστώτα και αποτελέσματα εκλογικών διαδικασιών, επιχειρούν να τα ανατρέψουν χωρίς να διστάζουν μπροστά σε οποιοδήποτε μέσο. Δήθεν τους ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ελευθερίες του Βενεζουελάνικου λαού, χαρακτηρίζοντας τον Μαδούρο «δικτάτορα» και το καθεστώς του «διεφθαρμένο». Στην πραγματικότητα το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να ελέγξουν αυτό που θεωρούν «πίσω αυλή» τους (Λ. Αμερική), η αποτροπή της οικονομικής και πολιτικής διείσδυσης των νεοαναδυόμενων δυνάμεων στην περιοχή (Ρωσία, Κίνα) και να βάλουν χέρι στα τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου της Βενεζουέλας.

Είναι τα δικά τους «ζωτικά συμφέροντα» που επιχειρούν να προστατεύσουν και μαζί με αυτά να ταΐσουν και να στήσουν στα πόδια του ένα μαύρο μέτωπο συναποτελούμενο από δεξιά, ακροδεξιά και ούλτρα νεοφιλελεύθερα καθάρματα, για να στραγγαλίσουν τις κατακτήσεις της «Μπολιβαριανής Επανάστασης», που για πρώτη φορά στην πολύπαθη ιστορία τους είχαν γνωρίσει τα τελευταία 20 χρόνια οι λαϊκές μάζες της Βενεζουέλας, με πρωτοστάτη τη μεγάλη μορφή του εκλιπόντος Ούγκο Τσάβες. Μερικές από αυτές τις κατακτήσεις είναι: εθνικοποιήσεις τομέων–κλειδιά της οικονομίας, καταπολέμηση της φτώχειας και του αναλφαβητισμού, πρόγραμμα κατασκευής λαϊκών κατοικιών και διανομή εκτάσεων γης σε ακτήμονες αγρότες, ενίσχυση της υγείας και της παιδείας, αύξηση μισθών και συντάξεων κ.λπ. Αυτές τις κατακτήσεις, τις οποίες έχει κερδίσει με αγώνες ο Βενεζουελάνικος λαός, έχει βάλει στο μάτι η εγχώρια φιλοϊμπεριαλιστική αντίδραση.

Η «αντιπολίτευση» και οι ιμπεριαλιστές επιχειρούν να πάρουν πίσω ό,τι κερδήθηκε με αγώνες και γενικά να μπλοκάρουν κάθε προχώρημα προς την κατεύθυνση της υπεράσπισης ή διεύρυνσης των συμφερόντων των λαϊκών στρωμάτων. Η επίδραση της διεθνούς οικονομικής κρίσης αλλά κυρίως οι υποχωρήσεις μετά τον θάνατο του Τσάβες, δυστυχώς, είχαν επιτρέψει τα τελευταία χρόνια στους αντιδραστικούς να σηκώσουν κεφάλι, να εξαπολύσουν έναν ανελέητο ταξικό πόλεμο ενάντια στους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα της Βενεζουέλας. Αυτό το διαρκές πραξικόπημα περιλαμβάνει μία σειρά από οικονομικές, πολιτικές, ακόμα και ένοπλες επιθέσεις, ένα συνεχόμενο σαμποτάζ με στόχο την αποσταθεροποίηση του καθεστώτος: τεχνητή έλλειψη τροφίμων και ειδών βασικής ανάγκης, μείωση δυνατότητας δανεισμού, εμπάργκο στις εθνικοποιημένες επιχειρήσεις, απόκρυψη και φυγή κεφαλαίων, μαύρη αγορά, κυρώσεις ενάντια σε πρόσωπα και στην εξαγωγή πετρελαίου της Βενεζουέλας. Ιδιαίτερα η σημαντική εξάρτηση της Βενεζουελάνικης οικονομίας από το πετρέλαιο, την καθιστά ευάλωτη στις διακυμάνσεις της τιμής του, πράγμα που επηρέασε τις οικονομικές της επιδόσεις τα προηγούμενα χρόνια. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση που χτύπησε και την Βενεζουέλα, αλλά και την ανάδειξη νέων αντιδραστικών δυνάμεων στην περιοχή (ιδιαίτερα του Μπολσονάρο στη Βραζιλία), δημιουργούσαν, αντικειμενικά, ένα ασταθές έδαφος, πάνω στο οποίο επιχειρεί ο μηχανισμός της αντίδρασης.

Το επιχειρούμενο πραξικόπημα και η ιμπεριαλιστική επέμβαση πρέπει να αποκρουστεί και να ηττηθεί καταρχήν από την μαχητική κινητοποίηση των ίδιων των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων στη Βενεζουέλα. Είναι η δική τους οργάνωση και κινητοποίηση από την οποία αντλεί και ο Μαδούρο, αυτή είναι η δύναμή του. Που το κεφάλαιό της, όμως, έχει υπονομεύσει με τις πολλές υποχωρήσεις του και με το ότι δεν βάθυνε την «Μπολιβαριανή Επανάσταση» σε σοσιαλιστική, επιτρέποντας στους αντιδραστικούς να προσπαθούν διαρκώς να ξανασηκώσουν κεφάλι και να απεργάζονται πραξικοπήματα φασιστικού τύπου. Η κυβέρνηση Μαδούρο δεν έχει μόνο το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να τσακίσει με όλα τα μέσα την ιμπεριαλιστική επέμβαση και την ντόπια αντίδραση, να μην αφήσει τους πραξικοπηματίες να στραγγαλίσουν την «Μπολιβαριανή επανάσταση». Οι εργατικές και λαϊκές μάζες θα πρέπει να μπουν μπροστά και να επιβάλλουν αυτή τη λύση, να υπερασπίσουν τις κατακτήσεις τους, να βαθύνουν την επανάσταση μέχρι την εγκαθίδρυση της δικής τους εξουσίας. Μέρος ενός τέτοιου προγράμματος θα πρέπει να περιλαμβάνει μεγαλύτερης κλίμακας εθνικοποιήσεις/απαλλοτριώσεις χωρίς αποζημίωση και κάτω από εργατικό έλεγχο όλων των μεγάλων επιχειρήσεων, επέκταση της βιομηχανίας και οργάνωση όλης της παραγωγής κάτω από δημοκρατικό και σοσιαλιστικό σχεδιασμό, εγγύηση όλων των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των μαζών κ.λπ. – καθώς και τον εξοπλισμό του λαού. Προϋπόθεση είναι να ηττηθεί άμεσα το μαύρο μέτωπο της ντόπιας και ιμπεριαλιστικής αντίδρασης, καταπολεμώντας κάθε ολέθρια αυταπάτη για συμβιβασμό με τους αντιδραστικούς, για κάποια «ομαλή και δημοκρατική διέξοδο».

Η ΟΚΔΕ καταδικάζει απερίφραστα κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Βενεζουέλα και υποστηρίζει την ήττα της εγχώριας αντίδρασης και του «προέδρου» των πραξικοπηματιών Γκουάιδο. Καμία νομιμότητα δεν έχει αυτός ο πρόεδρος των πλουσίων, ο εκλεκτός των πολεμοκάπηλων ιμπεριαλιστών, ο φίλος των πιο αντιδραστικών καθεστώτων της περιοχής – και πρέπει να επιστρέψει εκεί όπου ανήκει: στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Καλούμε το εργατικό κίνημα, τη νεολαία και τα φτωχά λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα να κινητοποιηθούν και να υπερασπίσουν τον λαό της Βενεζουέλας ενάντια στον θανάσιμο κίνδυνο που αντιμετωπίζει. Εργαζόμενοι και νέοι σε Ελλάδα και Ευρώπη γνωρίζουμε οι ίδιοι από πολιτικά πραξικοπήματα, τη διαρκή αλλοίωση της βούλησής μας μέσω απανωτών νομοθετημάτων, δημοψηφισμάτων και εκλογών που αναιρούνται, κυβερνήσεων που κυβερνούν με τις δυνάμεις καταστολής, νεοφιλελεύθερων και ακροδεξιών συμμοριών που κυβερνούν με διαρκή μνημόνια. Η ήττα των ιμπεριαλιστών και της αντίδρασης στη Βενεζουέλα θα είναι μια νίκη μας ενάντια στους αντιδραστικούς και στην Ελλάδα, που κάνουν το Κράτος Έκτακτης Ανάγκης όλο και πιο μαύρο, δουλεύοντας γι’ αυτό χέρι–χέρι: είτε είναι ανοιχτά δεξιοί–ακροδεξιοί (Μητσοτάκης, Χρυσαυγίτες κ.λπ.) είτε λυσσασμένοι «κεντρώοι» και «προοδευτικοί» (όπως ο Τσίπρας) που μας εκφοβίζουν με το σκιάχτρο του «σοσιαλιστή δικτάτορα Μαδούρο» και λιβανίζουν τη «δημοκρατία» της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Στεκόμαστε αναφανδόν δίπλα στον αγωνιζόμενο λαό της Βενεζουέλας που δίνει τη μάχη ενάντια στους ιμπεριαλιστές και ενάντια στον «πρόεδρο» της ντόπιας αντίδρασης Γκουάιδο. ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ’ ΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ!

26/1/2019

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ
Κάτω το πραξικόπημα και η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Βενεζουέλα! – Ανακοίνωση του PRT (μεξικάνικο τμήμα της 4ης Διεθνούς)

Κάτω το πραξικόπημα και η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Βενεζουέλα! – Ανακοίνωση του PRT (μεξικάνικο τμήμα της 4ης Διεθνούς)

Παρασκευή, 25/01/2019 - 15:00

Το PRT (Eργατικό Επαναστατικό Κόμμα) στέκεται εμφατικά ενάντια στη νέα απόπειρα πραξικοπήματος και ιμπεριαλιστικής επέμβασης ενάντια στη Βενεζουέλα. Σε μια ανοιχτή και κυνικά ενορχηστρωμένη καμπάνια που κάλεσε ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Μάικ Πενς (με δεδομένη την απαξία του Τραμπ για τη Λατινική Αμερική), με ένα βίντεο που διακινήθηκε τη νύχτα της 22ης Ιανουαρίου, δόθηκε το εναρκτήριο λάκτισμα σε μια στρατηγική, που μέσα σε λίγες ώρες οδήγησε στην αυτοανακήρυξη –χωρίς κανένας να το έχει ψηφίσει– του πραγματικού σφετεριστή Χουάν Γκουάιδο ως «προέδρου» της Βενεζουέλας. Ακολουθώντας αυτή την αυτοανακήρυξη, υπήρξε μια χιονοστιβάδα «αναγνωρίσεων» της υποτιθέμενης νέας κυβέρνησης από προέδρους και κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο, ορισμένους ανοιχτά νεοφασίστες, και χωρίς καμία απολύτως δημοκρατική παράδοση, από τον ίδιο τον Τραμπ ως τον Μάκρι (Αργεντινή) και Μπολσονάρο (Βραζιλία).

Συμμετέχουμε αποφασιστικά στις εθνικές και διεθνείς καμπάνιες καταδίκης αυτής της απόπειρας πραξικοπήματος και ιμπεριαλιστικής επέμβασης, που παραβιάζει την ελάχιστη βάση εθνικής ανεξαρτησίας, για την οποία οι λαοί της Αμερικής έχουν παλέψει για πάνω από δύο αιώνες. Καλούμε για την πλατύτερη λαϊκή, ενωτική, διεθνιστική και δημοκρατική κινητοποίηση ενάντια στο πραξικόπημα, που σημαίνει ότι –ανεξάρτητα από όλες τις διαφορές, κριτικές και αντιπαραθέσεις– η κυβέρνηση [της Βενεζουέλας] έχει δημοκρατική νομιμοποίηση μέσα από τις κάλπες και, σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η ανατροπή της από ένα ιμπεριαλιστικό πραξικόπημα. Ας είναι ο Βενεζουελάνικος λαός, που θα αποφασίσει ελεύθερα, ανεξάρτητα και δημοκρατικά ο ίδιος για το μέλλον του.

Κάτω το πραξικόπημα στη Βενεζουέλα

Για μια αντι-ιμπεριαλιστική και ανεξάρτητη-ελεύθερη λύση στην κρίση στη Βενεζουέλα

23 Ιανουαρίου 2019


//www.okde.gr/

Νέα μαφιόζικη επίθεση σε διανομέα στο Περιστέρι – Κάτω τα χέρια από τους εργαζόμενους! | ΟΚΔΕ

Νέα μαφιόζικη επίθεση σε διανομέα στο Περιστέρι – Κάτω τα χέρια από τους εργαζόμενους! | ΟΚΔΕ

Παρασκευή, 28/12/2018 - 19:00
Νέα μαφιόζικη επίθεση εργοδοτών που έχουν επιχείρηση στο Περιστέρι σε διανομέα. Η εργοδοσία δεν κατέβαλε στον  εργαζόμενο  Shakil Chaudhry Mohammad τα ένσημα σε σχέση με τη πραγματική εργασία του, τον ανάγκαζαν να δουλεύει έως και 12 ώρες την ημέρα χωρίς να του καταβάλουν τον νόμιμο μισθό και τις νόμιμες προσαυξήσεις. Ο διανομέας που είναι και μετανάστης κατέφυγε σε καταγγελίες καθώς δεν μπορούσε να ανανεώσει την άδεια παραμονής του.
 
Ο εργαζόμενος απολύθηκε, βρήκε αμέσως δουλειά σε άλλη εργοδοσία που όμως φρόντισε ο προηγούμενος εργοδότης να ενημερώσει ότι έχει γίνει καταγγελία σε βάρος του με αποτέλεσμα ο εργαζόμενος να απολυθεί και πάλι.Κατάφερε να βρει μια ακόμη εργασία και την Παρασκευή 21/12  τη νύχτα η εργοδοσία που ο εργαζόμενος έχει καταγγείλει, του έστησε ενέδρα. Τον έστειλαν για παραγγελία σε μια διεύθυνση που του επισημάνθηκε να μη χτυπήσει το κουδούνι και να πατήσει τη κόρνα του δικύκλου. Εκεί τον περίμεναν  δύο μπράβοι της εργοδοσίας που του ζήτησαν να υπογράψει την απόσυρση των καταγγελιών ο εργαζόμενος αρνήθηκε, και τότε ξεκίνησαν να τον χτυπούν στέλνοντας τον στο  νοσοκομείο.
 
Το περιστατικό μόνο τυχαίο δεν είναι, το τελευταίο διάστημα έχουν οξυνθεί οι επιθέσεις εργοδοτών σε ντόπιους και μετανάστες εργαζόμενους, ειδικά στα πιο πληβεία και ανοργάνωτα κομμάτια των εργαζομένων. Οι τραμπούκικες επιθέσεις από εργοδότες σε εργαζόμενους στην Θεσσαλονίκη, η φασιστική δολοφονία του εργάτη γης στην Λευκίμμη της Κέρκυρας, η άνανδρη επίθεση σε εργάτη μετανάστη στη Μυτιλήνη καθώς και τα δεκάδες εργατικά-δυστυχήματα δολοφονίες είναι αποτέλεσμα της όξυνσης της οικονομικής κρίσης.
 
Με την εφαρμογή των Μνημονίων Διαρκείας, οι εργαζόμενοι έχουν μείνει απροστάτευτοι στις άθλιες εργασιακές συνθήκες και στο Νέο Σύστημα Εκμετάλλευσης, που έχει ανοίξει τον δρόμο για τις δολοφονικές επιθέσεις εργοδοτών και φασιστών. Οι μαφιόζικες αυτές επιθέσεις είναι απαραίτητο συμπλήρωμα του Κράτους Έκτατης Ανάγκης που έχουν οικοδομήσει όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις. Κύριοι υπεύθυνοι είναι ο Τσίπρας και η παρέα του, που από την μια υπόσχεται  ψίχουλα στους εργαζόμενους και από την άλλη έχει πετάξει λευκή πετσέτα στους εργοδότες, αφήνοντας τους ανενόχλητους να επιτίθενται στους εργαζόμενους με μαφιόζικες μεθόδους. Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, η νεολαία και τα φτωχά λαϊκά στρώματα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα για να σταματήσουμε αυτά τα εγκλήματα. Πρέπει να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις, να δημιουργήσουμε τις δικές μας μορφές αυτο-άμυνας, για να τσακίσουμε τις μαφιόζικες επιθέσεις των εργοδοτών και του Κράτους Έκτακτης Ανάγκης.
Aντεπίθεση των Εργαζομένων


Πέμπτη, 27 Δεκέμβριος, 2018


://www.okde.gr/archives/8622
ΟΚΔΕ: Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2008, ΠΙΟ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟ ΠΟΤΕ —- 6/12, όλοι στις διαδηλώσεις Μνήμης και Αγώνα

ΟΚΔΕ: Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2008, ΠΙΟ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟ ΠΟΤΕ —- 6/12, όλοι στις διαδηλώσεις Μνήμης και Αγώνα

Πέμπτη, 06/12/2018 - 09:30

OΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΠΕΜΠΤΗ 6/12 – Συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις της νεολαίας το πρωί

Διαδηλώνουμε: Αθήνα, 5:30μμ, από τα Προπύλαια

Δέκα χρόνια έχουν περάσει από την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου από τους ειδικούς φρουρούς Ε. Κορκονέα και Β. Σαραλιώτη στα Εξάρχεια. Αυτή η δολοφονία στάθηκε αφορμή για μια από τις πιο δυναμικές εκρήξεις της νεολαίας που γνώρισε η Ελλάδα μετά τη Μεταπολίτευση. Χιλιάδες νέοι, ειδικά μαθητές, έκαναν καταλήψεις, επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα και δημόσια κτήρια και παρέλυσαν τα κέντρα των μεγάλων πόλεων.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 προανήγγειλε τις κινητοποιήσεις που θα γίνονταν τα επόμενα μνημονιακά χρόνια. Το υπόβαθρό της ήταν η κρίση και οι επιπτώσεις της, που μόλις είχαν αρχίσει να διαφαίνονται, καθώς και μια τεράστια επίθεση στα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας. Το μίσος της ντόπιας αστικής ελίτ εναντίον της νεολαίας είχε φτάσει στο έπακρο (βασικό ρόλο έπαιξε και το φοιτητικό κίνημα του 2006-2007). Αυτό φάνηκε με διάφορα «μεμονωμένα περιστατικά», όπως παρουσιάζονταν από τα δελτία ειδήσεων (π.χ. υπόθεση ζαρντινιέρα), μέχρις ότου μία κρατική δολοφονία ήρθε να πυροδοτήσει την κοινωνική έκρηξη. Η βιτρίνα της υποτιθέμενης παθητικότητας της νεολαίας, του καθαγιασμένου ρόλου της αστυνομίας και της απόκρυψης όλων των κοινωνικών προβλημάτων έσπασε με την έκρηξη του Δεκέμβρη του 2008.

Η τότε κυβέρνηση της ΝΔ, σε αγαστή συνεργασία με τα ΜΜΕξαπάτησης, προσπάθησε με κάθε τρόπο να αποτρέψει όλη την κοινωνία από το να βγει στο δρόμο. Πέρα από την πολύ άγρια καταστολή (εμφάνιση διμοιρίας ΕΚΑΜ, σχέδια για επέμβαση του στρατού κ.λπ.), η εξέγερση συκοφαντούνταν καθημερινά. Οι αγωνιστές ονομάστηκαν «μπαχαλάκηδες» και οι μαχητικές κινητοποιήσεις «τυφλή βία». Δε δίστασαν ακόμη και να παραποιήσουν το βίντεο της δολοφονίας, προσθέτοντας ήχους από επεισόδια, ώστε να δικαιολογήσουν τους ένστολους-δολοφόνους. Αντίστοιχη ήταν και η στάση του αστικού δικαστηρίου καθώς οι δύο δολοφόνοι αφέθηκαν ελεύθεροι μετά από 18 μήνες λόγω παρέλευσης του ορίου προφυλάκισης. Σήμερα, παρά την καταδίκη τους σε πρώτο βαθμό η δίκη δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη λόγω συνεχών αναβολών και εσκεμμένων καθυστερήσεων. Αποτέλεσμα, ο Σαραλιώτης, ενώ έχει καταδικαστεί σε 10 χρόνια φυλάκισης, αποφυλακίστηκε μόλις ένα χρόνο μετά την καταδίκη του!

Όσο αφορά τη στάση των υπολοίπων κομμάτων, το ΠΑΣΟΚ κατηγορούσε την κυβέρνηση, καταδίκασε όμως τις κινητοποιήσεις, καθώς δεν επιθυμούσε με τίποτα την πτώση της κυβέρνησης από μια γενικευμένη εξέγερση. Ο ΣΥΡΙΖΑ τότε, παρόλο που προσπάθησε να υποστηρίξει τις κινητοποιήσεις, φρόντιζε σε κάθε περίπτωση να «καταδικάζει τη βία από όπου και αν προέρχεται». Το ΚΚΕ από την άλλη, βάφτισε ορθά-κοφτά όλους τους διαδηλωτές και τους μαθητές ως πράκτορες και προβοκάτορες.

Δέκα χρόνια μετά, τα αίτια της εξέγερσης του Δεκέμβρη 2008 παραμένουν και οξύνονται. Η νεολαία, οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα έχουν δεχτεί πολύ σκληρά χτυπήματα από τα μνημόνια και τις πολιτικές λιτότητας που εφάρμοσαν όλες οι κυβερνήσεις ακολουθώντας τις επιταγές της Ε.Ε. Η σημερινή κυβέρνηση έχει βάλει στόχο την οριστική διάλυση της Δημόσιας και Δωρεάν Εκπαίδευσης. Με το νόμο Γαβρόγλου, έρχονται καταργήσεις και συγχωνεύσεις δεκάδων σχολών ΑΕΙ και ΤΕΙ, όπως και νέα μείωση της ήδη πετσοκομμένης χρηματοδότησης. Μαζί και το Νέο Λύκειο που μετατρέπει τα σχολεία σε εξεταστικά κέντρα.

Για να πετύχουν την μνημονιακή προσαρμογή της ελληνικής κοινωνίας, για να επιβάλλουν ένα Νέο Σύστημα Εκμετάλλευσης, χτυπούν με λύσσα τα συνδικαλιστικά μας δικαιώματα και τις δημοκρατικές ελευθερίες και προσπαθούν με κάθε τρόπο να καταργήσουν οποιαδήποτε μορφή μαχητικού συνδικαλισμού. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο χτυπούν το δικαίωμα στην απεργία και έχουν ανοίξει το δρόμο για την οριστική κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου (πόρισμα Παρασκευόπουλου). Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, οικοδομεί ένα τερατώδες Κράτος Έκτακτης Ανάγκης για να τσακιστεί κάθε μορφή αντίστασης απέναντι σε όλη αυτή την επίθεση. Ακολουθώντας πιστά το δόγμα «Νόμος και Τάξη» των προηγούμενων κυβερνήσεων επιχειρεί να καταστείλει κάθε αγώνα, να ποινικοποιεί κάθε αγωνιστή, να τρομοκρατεί όλους τους καταπιεσμένους ώστε να μην διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.

Τον Δεκέμβρη του 2008, η νεολαία δεν πάλεψε μόνο για να καταδικαστεί ο Κορκονέας. Πάλεψε απέναντι στην «κυβέρνηση των δολοφόνων», απέναντι στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα και την κρίση του. Σήμερα, είναι χρέος μας να κάνουμε κάτι αντίστοιχο. Η νίκη όμως απέναντι στα μνημόνια και τους υποτακτικούς, στον εθνικισμό και τον πόλεμο δεν θα μας προσφερθεί έτσι απλά. Για να σωθούμε από τη σαπίλα του καπιταλισμού χρειάζεται να πάμε μέχρι το τέλος τους αγώνες μας με μαχητικές μορφές πάλης, οργανωμένες από τους ίδιους τους εργαζόμενους, με επαναστατικό σχέδιο. Να προχωρήσουμε πιο δυναμικά και πιο οργανωμένα με νέες εξεγέρσεις στον δρόμο του Δεκέμβρη για μια κοινωνία χωρίς καταστολή, πολέμους και εκμετάλλευση. Δεν ξεχνάμε τον Δεκέμβρη του 2008, δεν συγχωρούμε αυτούς που δολοφονούν το παρόν και το μέλλον μας. Ή αυτοί με την βαρβαρότητα ή εμείς με τον Σοσιαλισμό.

OΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΟΚΔΕ: 51 χρόνια από τον Θάνατο του Ernesto CHE Guevara

ΟΚΔΕ: 51 χρόνια από τον Θάνατο του Ernesto CHE Guevara

Τετάρτη, 10/10/2018 - 09:00

Τρίτη, 9 Οκτώβριος, 2018
ΟΚΔΕ - Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελ:


Σήμερα 9 Οκτωβρίου, συμπληρώνονται 51 χρόνια από την εκτέλεση του μεγάλου επαναστάτη Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα, του θρυλικού Τσε.

Ο Τσε Γκεβάρα γεννήθηκε τον Ιούνη του 1928 στο Ροσάριο της Αργεντινής και ανήκε σε μεσοαστική οικογένεια, η οποία όμως ήταν αρκετά προοδευτική για τα δεδομένα της εποχής και της κοινωνικής τους τάξης. Σε αρκετά μικρή ηλικία εμφάνισε άσθμα (θα τον συνοδέψει μέχρι το τέλος της ζωής του), που ήταν βασικός παράγοντας για τη διαμόρφωση του δυναμικού και επίμονου χαρακτήρα του και συνέβαλε αρκετά στην απόφασή του να σπουδάσει Ιατρική. Όπως πολλοί φοιτητές στις αρχές της δεκαετίας του 1950, επηρεάστηκε απ’ τη φρικτή καθυστέρηση της Λατινικής Αμερικής και την εξάρτησή της απ’ τον ιμπεριαλισμό και προσπάθησε να βρει μια επαναστατική διέξοδο.

Ταξίδεψε και γνώρισε μια Λατινική Αμερική όπου η εξαθλίωση, η φτώχεια και η ταξική πάλη ήταν οξυμένες, ενώ οι επαναστάσεις, τα πραξικοπήματα, οι γενικές απεργίες και ο ανταρτοπόλεμος βρίσκονταν διαρκώς στην ημερήσια διάταξη. Στα τέλη του 1953, ο Τσε ταξίδεψε στη Γουατεμάλα, όπου ήρθε σε επαφή με την περουβιανή μαρξίστρια οικονομολόγο Ίλδα Γκαδέα, που ήταν εξόριστη εξαιτίας της δράσης της στη Λαϊκή Επαναστατική Αμερικανική Συμμαχία (APRA) του Περού. Με τη βοήθειά της, ο Γκεβάρα συνδέθηκε με έναν ευρύ κύκλο εξόριστων αριστερών διανοουμένων. Το 1954, συμμετείχε στη Γουατεμάλα στο κίνημα υποστηρικτών της προοδευτικής κυβέρνησης Άρμπενς. Το πραξικόπημα του συνταγματάρχη Άρμας (καθοδηγούμενο απ’ τη CIA) κατέπνιξε το κίνημα, παρά την ηρωική συμμετοχή των εργατών και αλλοδαπών εθελοντών στις ταξιαρχίες υποστήριξης. Οι πολιτικές εξελίξεις στη Γουατεμάλα σημάδεψαν βαθιά τον Γκεβάρα και η εμπειρία που αποκόμισε εκεί ήταν σημείο πολιτικής καμπής για τον ίδιο. 

Η έλλειψη μιας γνήσιας επαναστατικής πολιτικής απ’ τα ντόπια σταλινοποιημένα ΚΚ (δορυφόροι του Κρεμλίνου), η ανυπαρξία πλατιών εργατικών μαζών και επαναστατικών οργανώσεων ώθησαν τους πιο ριζοσπάστες διανοούμενους ν’ αναζητήσουν έναν πιο «άμεσο» δρόμο απ’ αυτόν του μαζικού εργατικού κινήματος: τον αντάρτικο αγώνα, στηριγμένο στους αγρότες, την ένοπλη περικύκλωση των πόλεων, που θα μετουσιωθεί αργότερα στη θεωρία του «εστιασμού».

Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1954, ο Γκεβάρα ταξίδεψε στο Μεξικό, που αποτελούσε κοινό προορισμό εξόριστων Λατινοαμερικανών. Εκεί γνώρισε τον Φιντέλ Κάστρο, με τον οποίο συμφώνησε για την οργάνωση αντάρτικου αγώνα στην Κούβα, με στόχο την ανατροπή του διεφθαρμένου, δικτατορικού και αμερικανόφιλου καθεστώτος του Μπατίστα.

Το 1956, ο Τσε και 82 άλλοι αντάρτες υπό τον Κάστρο έκαναν την περίφημη απόβαση με το πλοιάριο Γκράνμα. Οι αντάρτες όμως έπεσαν σε ενέδρα του στρατού του Μπατίστα και αποδεκατίστηκαν. Μόλις 22 από τους 83 επιβίωσαν, κατέφυγαν στην οροσειρά Σιέρρα Μαέστρα, ανασυγκροτήθηκαν και μετά από δύο χρόνια σκληρών αγώνων, η δικτατορία του Μπατίστα κατέρρευσε, όταν το αντάρτικο συνδυάστηκε με την αποφασιστική κινητοποίηση της εργατικής τάξης. Την Πρωτοχρονιά του 1959, ύστερα από μια μεγάλη γενική απεργία, οι αντάρτες μπήκαν στην Αβάνα και η επικράτηση της Κουβανέζικης Επανάστασης ήταν γεγονός.

Η νεαρή επανάσταση προχώρησε, μετεξελισσόμενη σε σοσιαλιστική, τσάκισε την εισβολή που οργάνωσαν οι ΗΠΑ στον Κόλπο των Χοίρων και σημείωσε σημαντικές επιτυχίες (εξάλειψη πείνας, ασθενειών, αναλφαβητισμού κ.α.). Πήρε ιδιάζουσα μορφή, με το προλεταριάτο και τις οργανώσεις του να παίζουν ρόλο «συμπληρωματικής δύναμης» στο αντάρτικο κίνημα (λάθος που θα πληρώσει με τη ζωή του ο Τσε στη Βολιβία, καθώς υποτίμησε τη σημασία του οργανωμένου προλεταριάτου), ενώ ταυτόχρονα η Κούβα προσδενόταν όλο και περισσότερο στο άρμα της γραφειοκρατίας της Σοβιετικής Ένωσης. Απ’ την άλλη, η Κούβα ενίσχυε αντάρτικα κινήματα διεθνώς, ενώ ο ίδιος ο Τσε ως υπουργός Βιομηχανίας προσκάλεσε στην Κούβα τον ηγέτη της 4ης Διεθνούς και επιφανή μαρξιστή Ερνέστ Μαντέλ για να συνδράμει στην προσπάθεια σοσιαλιστικής οικοδόμησης – μια κίνηση κατάφωρα αντίθετη με τη μονολιθικότητα και τον συντηρητισμό της σοβιετικής γραφειοκρατίας. Ο Τσε άρχισε να έρχεται σε αυξανόμενη αντίθεση με τη Μόσχα, πάνω στα θέματα των κρατικοποιήσεων, της έλλειψης υποστήριξης απ’ την ΕΣΣΔ στις εξαρτημένες χώρες και τις πελατειακές σχέσεις που επεδίωκε μ’ αυτές (γεγονός που καταγγέλθηκε απ’ τον Τσε στο 2ο αφροαμερικάνικο συνέδριο του 1965) και πρωτίστως της πολιτικής της «ειρηνικής συνύπαρξης» με τον ιμπεριαλισμό. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η επανάσταση πρέπει να επεκταθεί, εξού και το περίφημο σύνθημα «1,2,3, πολλά Βιετνάμ».

Η πνιγηρή ατμόσφαιρα που δημιουργούσε για τον γενναίο επαναστάτη ο σταδιακός θανάσιμος εναγκαλισμός της Κούβας με τη σοβιετική γραφειοκρατία τον ώθησε ν’ αφήσει το «νησί της επανάστασης», προσπαθώντας να οργανώσει εξεγέρσεις στο Κονγκό και τη Βολιβία. Ένα λάθος του ήταν μάλλον η απολυτοποίηση της «αντάρτικης συνταγής» της Κούβας, η μη ακριβής κατανόηση του ρόλου του μαζικού εργατικού και λαϊκού κινήματος. Με 12 μόνο μαχητές, μπήκε στη Βολιβία οργανώνοντας σαμποτάζ στα κυβερνητικά στρατεύματα. Αποτυγχάνοντας να ξεσηκώσει τους φτωχούς αγρότες, απομονωμένος απ’ την ντόπια εργατική τάξη και αντιμέτωπος με την εχθρότητα του βολιβιανού ΚΚ (ελεγχόμενου απ’ το Κρεμλίνο), αιχμαλωτίστηκε σε ενέδρα του στρατού. Όλοι οι άνδρες του σκοτώθηκαν, ενώ ο ίδιος εκτελέστηκε από τον υπαξιωματικό του βολιβιανού στρατού Μάριο Τεράν στις 9 Οκτωβρίου 1967.

Ο Αργεντινός επαναστάτης έγινε συνώνυμο του επαναστατικού ηρωισμού, ενέπνευσε γενιές και γενιές αγωνιστών, έγινε τραγούδι και σύμβολο εδώ και 50 χρόνια. Το άστρο του Τσε μας φωτίζει ακόμα τον δρόμο, ένα απ’ τα πιο κρυστάλλινα παραδείγματα αυτοθυσίας, ηρωισμού και εντιμότητας.

 
Ανακοίνωση κάλεσμα της ΟΚΔΕ σε συγκέντρωση στα δικαστήρια στα Χανιά την Παρασκευή 28/9 ώρα 9:00

Ανακοίνωση κάλεσμα της ΟΚΔΕ σε συγκέντρωση στα δικαστήρια στα Χανιά την Παρασκευή 28/9 ώρα 9:00

Τετάρτη, 26/09/2018 - 15:00

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΑΜΕΣΗ ΑΘΩΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΤΗΣ ΟΚΔΕ

Όλοι στα δικαστήρια στα Χανιά Παρασκευή 28/9 ώρα 9:00

Στις 27η Απρίλη 2014 κατά την προεκλογική καμπάνια  της Ο.Κ.Δ.Ε.  στα Χανιά, δύο αστυνομικοί της ασφάλειας  επιτέθηκαν αναίτια σε μέλος της οργάνωσης. Οι αστυνομικοί επιτέθηκαν σχεδιασμένα  στον σύντροφο (πιθανότητα ενημερώθηκαν από κάποιο καλοθελητή/χαφιεδάκο) χωρίς να επιδείξουν αστυνομική ταυτότητα και χωρίς καν να ανακοινώσουν την ιδιότητα  τους. Μάλιστα η αναίτια και βίαιη επίθεση αυτή στην οδό Τζανακάκη (λίγα μέτρα κάτω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής) προκάλεσε και την έντονη διαμαρτυρία αρκετών περαστικών που σοκαρίστηκαν από το περιστατικό. Παρότι ο σύντροφος αιμορραγούσε ύστερα από χτυπήματα από τους αστυνομικούς στο κεφάλι κρατήθηκε για ώρες στο αστυνομικό τμήμα κατηγορώντας τον για αντίσταση κατά της αρχής. για απρόκλητη επίθεση, για ξυλοδαρμό,  ακόμα και για την κλοπή του πορτοφολιού του ενός αστυνομικού ζητώντας να ομολογήσει τις κατηγορίες και να καταδώσει κάποιο  «συνεργό»! Πρόκειται για τη γνωστή τακτική της αστυνομίας που για να «τυλίξει» τους αγωνιστές σε μια κόλλα χαρτί διαστρεβλώνει τα πραγματικά γεγονότα, αποκρύπτει την αλήθεια  και δημιουργεί φανταστικά γεγονότα για να στηρίξει το κατηγορητήριο! Ύστερα από την παρέμβαση και την πίεση τοπικών πολιτικών και κοινωνικών οργανώσεων η αστυνομία αναγκάστηκε να οδηγήσει τον σύντροφο σε εξέταση από ιατροδικαστή και σε εισαγωγή του για εξετάσεις σε νοσοκομείο, όμως  από την πίσω πόρτα για να μην γίνει αντιληπτός από κανένα. Ταυτόχρονα, όπως φαίνεται από το κλητήριο θέσπισμα  ο ιατροδικαστής ανακάλυψε μώλωπες, αμυχές, εκχυμώσεις…στα όργανα της αστυνομίας για να κάνει το παραμύθι αληθοφανές. Ο σύντροφός πέρασε την διαδικασία του αυτοφώρου και πέρασε την επόμενη ημέρα από την εισαγγελέα, ταυτόχρονα οι αστυνομικοί τροποποίησαν την κατάθεση τους και «υποσχέθηκαν» ότι το περιστατικό έχει λήξει.
Τρία χρόνια μετά η Αστυνομία Χανίων με την συνενοχή της κυβέρνησης ξεθάβει και επαναφέρει το περιστατικό με ακόμα περισσότερα ψέματα, οδηγώντας τους δύο συντρόφους μας στα δικαστήρια και κατηγορεί:
  • τον ένα σύντροφο που συνελήφθη, για αντίσταση κατά της αρχής και πρόκληση σωματικής βλάβης στους δύο αστυνομικούς
  • τον δεύτερο σύντροφο που δεν ήταν καν στην Κρήτη και δεν συνελήφθη ποτέ για κλοπή πορτοφολιού αστυνομικού
  • και τους δυο μαζί για φθορά ξένης ιδιοκτησίας στο υποκατάστημα του Ο.Τ.Ε. !

Στης 28 Σεπτέμβριου υπάρχει εκ νέου το νέο δικαστήριο (έχει πάρει ήδη δύο αναβολές λόγω φόρτου του πινακίου) και πρέπει οι δύο σύντροφοι να απαλλαγούν από τις χαλκευμένες κατηγορίες. Αντί να βρίσκονται μέσα στις φυλακές δολοφόνοι σαν το χρυσαυγίτη Ρουπακιά που σκότωσε τον Παύλο Φύσσα, τους υπεύθυνους της Κυβέρνησης για τις μαζικές δολοφονίες στην Μάτι και στην Μάντρα Αττικής, τους εργοδότες που ευθύνονται για τις δολοφονίες από τα εργατικά δυστυχήματα σέρνονται στα δικαστήρια και φυλακίζονται αγωνιστές των εργατικών και κοινωνικών κινημάτων. Οι διώξεις αυτές είναι καθαρά πολιτικές και η κατασκευή αυτών των περιστατικών έχει σαν σκοπό να τρομοκρατήσει όσους θέλουν να αγωνιστούν για το τσάκισμα των μνημονίων, την διάλυση της αντιδραστικής και ιμπεριαλιστικής Ε.Ε.  Καλούμε όλους τους αγωνιστές και τις οργανώσεις κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων στα δικαστήρια στα Χανιά την Παρασκευή 28 Σεπτέμβριου ώρα 9.00 να εκφράσουν την στήριξη και την αλληλεγγύη στους δύο συντρόφους και να πέσουν οι χαλκευμένες κατηγορίες της αστυνομίας και τις αστικής δικαιοσύνης.
OΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ
ΟΚΔΕ: Όλοι στη διαδήλωση της ΔΕΘ – Σάββατο 8/9. Συγκέντρωση 6μμ, Εγνατία με Αγ. Σοφίας

ΟΚΔΕ: Όλοι στη διαδήλωση της ΔΕΘ – Σάββατο 8/9. Συγκέντρωση 6μμ, Εγνατία με Αγ. Σοφίας

Πέμπτη, 30/08/2018 - 14:00

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ


Το «τέλος των Μνημονίων» σημαίνει Μνημόνια για πάντα!

Καμία λύση δεν υπάρχει με οποιαδήποτε μνημονιακή κυβερνητική εναλλαγή

Μόνη διέξοδος οι αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας

Ενάντια σε Ανεργία, Φτώχεια, Εθνικισμό, Πόλεμο, Ιμπεριαλισμό

ΟΛΟΙ στη διαδήλωση της ΔΕΘ – Σάββατο 8/9, 6μμ, Εγνατία με Αγ. Σοφίας


Η αθλιότητα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ ξεπέρασε κάθε όριο με το διάγγελμα Τσίπρα στην Ιθάκη. Η «έξοδος από τα Μνημόνια», που με τυμπανοκρουσίες ανήγγειλε, είναι ακόμα ένα μνημείο πολιτικού ψεύδους. Τα μνημόνια αποτελούν μια ακραία αντεργατική πολιτική, που αν και έχει αποτύχει σε όλους τους διακηρυγμένους στόχους (μείωση χρέους, αύξηση επενδύσεων, ανάπτυξη κ.λπ.), ισοπέδωσε τα δικαιώματα των εργαζομένων. Μέσα σε μια 8ετία, η μείωση του ΑΕΠ κατά 25% θυμίζει περίοδο πολέμου, η παραγωγική βάση φθίνει διαρκώς, η οικονομία «παράγει» χρέη (δημόσια και ιδιωτικά). Η ανεργία εκτινάχθηκε στο 27,5 %, το ίδιο η γενικευμένη υποαπασχόληση (μερική, ελαστική, «μαύρη» απασχόληση κ.λπ.). Το βιοτικό επίπεδο και τα στάνταρτ ζωής ισοπεδώθηκαν, η φτωχοποίηση και περιθωριοποίηση αυξάνονται ραγδαία. Το χρέος (για το οποίο υποτίθεται μπήκαμε σε μνημόνια και επιτήρηση) εκτοξεύτηκε στο 179% του ΑΕΠ (129% πριν τα μνημόνια)! Όλη η δημόσια περιουσία έχει υποθηκευτεί, σε ειδικό λογαριασμό, απ’ όπου οι δανειστές θα αρπάζουν αυτόματα, αν δεν εξυπηρετείται το χρέος. Τα εργατικά, συνδικαλιστικά, κοινωνικά δικαιώματα, οι δημοκρατικές ελευθερίες έχουν μπει «στο γύψο». Όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις, στην υπηρεσία του κεφαλαίου και με την καθοδήγηση των ΕΕ/ΔΝΤ, χτίζουν ένα νέο καθεστώς εκμετάλλευσης της εργασίας: αγορά εργασίας–ζούγκλα, εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα, στα όρια του δουλοπάροικου. Που δουλεύουν και πληρώνονται αν, όσο και όποτε επιθυμεί κάθε εργοδότης, που το κέρδος του είναι το μόνο δίκιο που αναγνωρίζεται. Οι πληγές της κοινωνίας είναι αμέτρητες: μετανάστευση, φονικά εργατικά δυστυχήματα, αυτοκτονίες, δημογραφική συρρίκνωση, οικολογικές καταστροφές και μνημονιακά εγκλήματα (πυρκαγιές, πλημμύρες κ.ά.).

Πάνω στον ενθουσιασμό του, ο Τσίπρας «ξέχασε» πως η «έξοδός» του σημαίνει:

– Δεν καταργείται κανένα μνημονιακό μέτρο που ψηφίστηκε από το 2010. Με βάση τα κυβερνητικά συμφωνηθέντα, διατηρούνται τα κατώτατα μισθολογικά όρια (586,08 ευρώ και 510,15 για νέους κάτω των 25). Παρά τα φούμαρα περί επαναφοράς των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των ΣΣΕ, εδραιώνεται η Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου που τις κατάργησε. Σειρά νομοθετημάτων κάνουν πρακτικά αδύνατη την υπογραφή ΣΣΕ και την καθιστούν ανίσχυρη (ακόμα κι αν γίνει κατορθωτή). Δεν καταργούνται τα μέτρα ενάντια στο δικαίωμα στον συνδικαλισμό και στην απεργία (άπιαστες «νόμιμες προϋποθέσεις», λοκ άουτ, φακέλωμα κ.λπ.). Αντίθετα, έρχεται νέο κύμα αντιδραστικών «Μεταρρυθμίσεων»: «εργασιακά» (νέο χτύπημα στο δικαίωμα σε απεργία–συνδικαλισμό), στη φορολογία (ουσιαστικά κατάργηση αφορολόγητου), μείωση συντάξεων, χειροτέρευση καθεστώτος για «κόκκινα» δάνεια και πλειστηριασμούς–κατασχέσεις, εφαρμογή «κόφτη» κ.λπ.

– Η επιτήρηση δεν σταματάει, επεκτείνεται μέχρι τουλάχιστον το 2060. Εμπεδώνονται πλήρως τα χαρακτηριστικά μιας αποικίας χρέους: αξιολογήσεις 4 φορές το χρόνο, ενισχυμένη εποπτεία (μέχρι την εξόφληση του 75% των δανείων προς την ΕΕ), αυτόματη επιβολή επιπλέον «διαρθρωτικών» μέτρων από την Κομισιόν όταν «δεν βγαίνουν τα νούμερα».

Τα πρωτογενή πλεονάσματα που έχουν συμφωνηθεί είναι εξωφρενικά: από 3,56% μέχρι 5,19% του ΑΕΠ το 2019–22 και μετά 2,22% (μέσος όρος) ετησίως μέχρι το 2060. Δεσμεύσεις παντελώς αδύνατο να επιτευχθούν, ειδικά στον ημιθανή ελληνικό καπιταλισμό. Θα σημάνουν όμως νέα αιματοβαμμένα μέτρα: μειώσεις μισθών–συντάξεων, απολύσεις, διάλυση υγείας, εκπαίδευσης κ.λπ. και αυτή τη φορά με προμετωπίδα τη «μείωση του κράτους».

Η μόνη διαφορά είναι ότι πλέον τα μνημόνια δεν έχουν αριθμό και ημερομηνία λήξης! Για τους εργαζόμενους και νέους τα δύσκολα δεν πέρασαν, είναι μπροστά μας. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ γίνεται ολοένα πιο άθλια και επικίνδυνη, όπως δείχνουν και οι νέες απάτες της περί ανασχηματισμών, «παροχών» ελεημοσύνης, «προοδευτικού μετώπου». Εξίσου άθλια και επικίνδυνη θα γίνεται η ΝΔ (υπόσχεται κατάργηση του ν. Κατρούγκαλου κ.λπ.), όσο ο ΣΥΡΙΖΑ τη φέρνει κοντύτερα στην εξουσία. Καθώς και κάθε άλλη «τσόντα» του αστικού πολιτικού σκηνικού (ΚινΑλλ κ.ά.), που βουλιάζει σε πρωτοφανή σήψη.

Όσο κυριαρχούν αυτές οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, οι εργαζόμενοι, η νεολαία, τα φτωχά λαϊκά στρώματα θα οδηγούμαστε σε πιο βαθύ αδιέξοδο. Το πολιτικό σκηνικό θα γίνεται όλο και πιο αντιδραστικό και αποκρουστικό. Οι πρόσφατες αποφάσεις του Αρείου Πάγου (απαλλαγή εργοδοτών για μη καταβολή δεδουλευμένων, συνυπαιτιότητα εργαζομένων στα εργατικά ατυχήματα κ.ά.), η όλο και πιο αντιδραστική λειτουργία της αστικής δικαιοσύνης (που καταργεί κάθε δικαίωμα για τους «από κάτω»), δείχνουν γοργή επαναφορά ενός Κράτους Έκτακτης Ανάγκης, που θα χειροτερεύσει με το δόγμα «νόμος και τάξη». Η κατάσταση αυτή είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, ειδικά όσο αντιδραστικές ή ακροδεξιές δυνάμεις (ντυμένες με το μανδύα του Μακεδονικού και των «εθνικών θεμάτων») επιχειρούν να παίξουν πιο κεντρικό ρόλο. Και κυρίως όσο εκρήγνυται η αστάθεια σε Βαλκάνια και ΝΑ Μεσόγειο λόγω των σχεδίων ΗΠΑ–ΝΑΤΟ, των ανταγωνισμών των ιμπεριαλιστών και των πολυεθνικών. Όσο έρχεται κοντά η απειλή ακόμα μεγαλύτερων συγκρούσεων και πολέμων.

Μέτωπο ενάντια σε Πόλεμο, Εθνικισμό, Ιμπεριαλισμό! Για την Ενότητα και Αντεπίθεση του εργατικού κινήματος!

Στη φετινή ΔΕΘ, τιμώμενη χώρα είναι οι ΗΠΑ. Η αμερικάνικη σημαία που θα κυματίζει στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, πρέπει να υπενθυμίζει στους εργαζόμενους και τη νεολαία τον επικίνδυνο τυχοδιωκτισμό της κυβέρνησης και του ελληνικού καπιταλισμού. Που στοιχίζεται πλήρως με τους ιμπεριαλιστές ΗΠΑ–ΝΑΤΟ , που έχουν αιματοκυλίσει τον πλανήτη και την περιοχή (Συρία κ.ά.). Τους προσφέρουν γη και ύδωρ με τις βάσεις (Σούδα, Ανδραβίδα, Καλαμάτα, Αλεξανδρούπολη), εμπλεκόμενοι ενεργητικά στους πολεμικούς σχεδιασμούς. Βαθαίνουν τις συμμαχίες με τα αιματοβαμμένα καθεστώτα Ισραήλ και Αιγύπτου. Δαπανούν δις για νέους υπερσύγχρονους εξοπλισμούς, την ίδια ώρα που ο ελληνικός λαός στενάζει. Οξύνουν την αντιπαράθεση με την Τουρκία, παίζοντας ξανά το παιχνίδι των ΗΠΑ, ρισκάροντας μια σύγκρουση. Τέλος, με τη Συμφωνία των Πρεσπών, από τη μία εξυπηρετούν και πάλι τα συμφέροντα των ΗΠΑ–ΝΑΤΟ–ΕΕ, από την άλλη βοηθάνε τους εθνικιστές και αποπροσανατολίζουν τους εργαζόμενους, τόσο στην Ελλάδα όσο και στη γειτονική Μακεδονία.

Η αντιπαράθεση του εργατικού κινήματος με ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ, ΝΔ, όλα τα τυχοδιωτικά, επικίνδυνα επιτελεία του ελληνικού καπιταλισμού, με την ΕΕ και τις ΗΠΑ–ΝΑΤΟ, που θέλουν τα Βαλκάνια μια τεράστια στρατιωτική βάση, είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. Κανένας εργαζόμενος και νέος να μην πέσει στην παγίδα του εθνικισμού και των «εθνικών συμφερόντων». Δεν έχουμε κανένα συμφέρον από καμία τυχοδιωκτική «αναβάθμιση» του ελληνικού καπιταλισμού, από τα συμφέροντα των καπιταλιστών στους αγωγούς της ενέργειας, που γι’ αυτά μας θέλουν κρέας για τα κανόνια.

Μόνο πραγματικό συμφέρον μας είναι η υπεράσπιση και επέκταση των εργατικών, κοινωνικών, συνδικαλιστικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων μας. Για να γίνει αυτό, πρέπει να βάλουμε τέλος στην αδράνεια και αναμονή, στην απόγνωση και ματαιότητα όπου μας θέλουν να βουλιάξουμε για να συνεχιστούν ανεμπόδιστα τα μνημόνια. Να επιλέξουμε το μόνο ρεαλιστικό δρόμο: ανασυγκρότηση–ανασύνθεση του εργατικού κινήματος, Ενότητα στους Αγώνες και Αγώνας για την Ενότητα. Ενάντια σε κάθε ξεπούλημα και διαίρεση της αστικοποιημένης γραφειοκρατίας ΓΣΕΕ–ΑΔΕΔΥ, που έχει ταχθεί υπέρ των Μνημονίων και «Μένουμε Ευρώπη». Στα παχιά «ταξικά» λόγια χωρίς αντίκρισμα, στον καταστροφικό σεχταρισμό του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ. Για ένα νέο γύρο αγώνων, που θα γκρεμίσει το καθεστώς των Μνημονίων και όλες τις δυνάμεις που τα εφάρμοσαν. Που θα βάλει τις βάσεις για μια Κυβέρνηση των Εργαζομένων, τη μόνη δύναμη που μπορεί να εφαρμόσει ένα «αντίστροφο μνημόνιο» σε όλους αυτούς που μας οδήγησαν στην καταστροφή. Ώστε να αρχίσουν να επουλώνονται οι πληγές, να ανοίξει ο δρόμος για μια κοινωνία χωρίς ανεργία, φτώχεια, εκμετάλλευση, οικολογικές καταστροφές πόλεμο. Μία κοινωνία σοσιαλιστική.

  • Κάτω τα Μνημόνια Διαρκείας – Κάτω παλιοί και νέοι μνημονιακοί!

  • Διαγραφή του χρέους. Έξω από Ευρώ/ΕΕ. Κοινή πάλη των εργαζόμενων στην Ευρώπη.

  • Εθνικοποίηση των τομέων–κλειδιά της οικονομίας, χωρίς αποζημίωση, με εργατικό έλεγχο.

  • Ενάντια σε πόλεμο και εθνικισμό – Διεθνισμός των εργατών και των λαών. Έξω το ΝΑΤΟ και οι βάσεις. Όχι στους εξοπλισμούς. Καμιά εμπλοκή σε πολεμικές επιχειρήσεις. Κάτω ο αντιδραστικός άξονας με Ισραήλ–Αίγυπτο–Κύπρο.

  • Ενάντια στον ρατσισμό. Ανοιχτά σύνορα, με ασφαλή και οργανωμένη διέλευση, ενάντια στις ρατσιστικές συμφωνίες της ΕΕ. Άσυλο στους πρόσφυγες, χαρτιά στους μετανάστες.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ




Πληροφορίες για συμμετοχή-μετακίνηση:
 
Αθήνα: 6949937522, Ιωάννινα: 6972728101

ΟΚΔΕ: Τα μνημόνια τέλειωσαν – Ζήτω τα μνημόνια!

ΟΚΔΕ: Τα μνημόνια τέλειωσαν – Ζήτω τα μνημόνια!

Πέμπτη, 23/08/2018 - 12:00
Ανακοίνωση της ΟΚΔΕ για το διάγγελμα Τσίπρα:
Τα μνημόνια τέλειωσαν – Ζήτω τα μνημόνια!


Στις 21/8 ο Τσίπρας, ξεπερνώντας κάθε όριο υποκρισίας, γελοιότητας και αμοραλισμού, απηύθυνε προς τον ελληνικό λαό ένα διάγγελμα πραγματική κοροϊδία για την «έξοδο» της χώρας από τα μνημόνια, στο οποίο είναι δύσκολο να βρει κανείς έστω καιμία πρόταση που να μην έρχεται σε κραυγαλέα αντίφαση με την πραγματικότητα.

1) «Τα μνημόνια της λιτότητας, της ύφεσης και της κοινωνικής ερήμωσης επιτέλους τελείωσαν.»

Όμως η πρόσφατη συμφωνία στο Γιούρογκρουπ διαψεύδει τον Τσίπρα αφού διαιωνίζει και βαθαίνει τα μνημόνια. Για τα Μνημόνια που ήδη εφαρμόζονται στο νέο καθεστώς «ενισχυμένης επιτήρησης» προβλέπεται «ρήτρα μη αντιστρεψιμότητας», ενώ έρχεται ο Αρμαγεδώνας από τα ψηφισμένα μέτρα που δεν έχουν ακόμη εφαρμοστεί (μείωση αφορολόγητου και συντάξεων, χειροτέρευση καθεστώτος για «κόκκινα» δάνεια, πλειστηριασμούς, κατασχέσεις κ.ά.). Ακόμη χειρότερα η ίδια συμφωνία διαιωνίζει και βαθαίνει το καθεστώς της Αποικίας Χρέους. Το τεράστιο δημόσιο χρέος -το 2009, το δημόσιο χρέος ήταν 129% του ΑΕΠ, σήμερα, μετά από 8 χρόνια βάρβαρων αντεργατικών μέτρων βρίσκεται στο 179%- δεν υπέστη καμία ελάφρυνση και η «βιωσιμότητά» του απειλείται διαρκώς με κατάρρευση, η εξυπηρέτησή του τις επόμενες δεκαετίες θα είναι τοκογλυφική (επιτόκια μεταξύ 4,5–6% ή και παραπάνω λόγω της αστάθειας στην περιοχή) και καταστροφική για τον ελληνικό λαό.

2) «Η χώρα μας ανακτά το δικαίωμα της, να ορίζει αυτή τις τύχες και το μέλλον της. (…) Χωρίς εξωτερικούς καταναγκασμούς. Χωρίς άλλους εκβιασμούς.»

Και πάλι τα συμφωνηθέντα του Τσίπρα και της κυβερνησής του τον διαψεύδουν. Η «ενισχυμένη εποπτεία» των θεσμών θα είναι δρακόντεια: i) Εποπτεία μέχρι την εξόφληση του 75% των δανείων προς την ΕΕ. ii) Αυτόματη επιβολή επιπλέον «διαρθρωτικών» μέτρων από την Κομισιόν στο κηδεμονευόμενο κράτος. iii) Αξιολογήσεις τέσσερις φορές τον χρόνο. Ταυτόχρονα έχει δρομολογηθεί δημιουργία νέων «Ανεξάρτητων Αρχών», που ελέγχονται άμεσα από την ΕΕ, αποσπούν σχεδόν κάθε οικονομικό έλεγχο από το ελληνικό κράτος και ενισχύουν το καθεστώς επιτροπείας/αποικίας χρέους.

3) «Χωρίς άλλες θυσίες του λαού μας.»

Το ψέμα αυτό είναι προφανές με βάση το 3ο Μνημόνιο και τις επικαιροποιήσεις του που προβλέπουν μέχρι το 2022 εξωφρενικά πλεονάσματα (σε αντίθετη περίπτωση ενεργοποιείται ο «αυτόματος κόφτης»): 3,56% του ΑΕΠ το 2018, 3,96% το 2019, 4,15% το 2020, 4,53% το 2021 και 5,19% το 2022. ενώ έχει υπογραφεί η διατήρηση των πλεονασμάτων μετά το 2022 στο 2,2% κατά μέσο όρο μέχρι το 2060 (!), πράγμα που δεν έχει πετύχει ποτέ καμία οικονομία στην ιστορία του καπιταλισμού.Αυτά θα «πιαστούν» από την τρομακτική αφαίμαξη πόρων από την οικονομία, την παραγωγή και κυρίως τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, με επιπλέον περικοπές– κατάρρευση των κοινωνικών υπηρεσιών και εξοντωτική υπερφορολόγηση.

Το ψέμα είναι επίσης προφανές όσο συνεχίζεται η ιδιωτικοποίηση σε οτιδήποτε είχε απομείνει (μεταφορές, ενέργεια, ύδρευση κ.λπ.) και η διάλυση του δημόσιου τομέα, της υγείας και της εκπαίδευσης.

Το ψέμα γίνεται ακόμη πιο προφανές και προκαλεί οργή αν αναλογιστούμε τα μέτρα για τα εργασιακά. Θα πρέπει καταρχήν να αναφέρουμε ότι το πραγματικό ποσοστό ανεργίας το 2017 ήταν 27,5% (1,5 εκ.) και η υποαπασχόληση ανέρχεται στις 350.000 άτομα. Στους παραπάνω δεν προσμετρούνται όσοι μετανάστευσαν κατά την μνημονιακή 8ετία (500.000 περίπου). Ο αριθμός των εργαζομένων που λαμβάνει καθαρές μηνιαίες αποδοχές κάτω από 700 ευρώ ανέρχεται σε 37,5% το 2017 (13% το 2009), εκ των οποίων πολλοί με μισθούς των 100–400 ευρώ. Με βάση τα συμφωνηθέντα της κυβέρνησης, διατηρείται το καθεστώς των κατώτατων νομοθετημένων μισθολογικών ορίων (586,08 ευρώ και το ρατσιστικό 510,15 ευρώ για τους νέους κάτω των 25), οι τριετίες παραμένουν «παγωμένες» και με την μείωση του αφορολόγητου θα έχουμε μείωση 1 ως 3 μισθούς στο έτος.

Δηλαδή παρά τα φούμαρα που μας πουλάνε οι υπουργοί του Τσίπρα, ότι δήθεν παλεύουν για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των ΣΣΕ, έχουμε την εδραίωση της Πράξης Υπουργικού Συμβουλίου, που τις κατάργησε. Την ίδια στιγμή μία σειρά νομοθετημάτων κάνουν πρακτικά αδύνατη την υπογραφή ΣΣΕ και την καθιστούν άνευ ισχύος αν αυτή γίνει κατορθωτή, ενώ τα μέτρα ενάντια στο δικαίωμα στον συνδικαλισμό και στην απεργία (άπιαστες «νόμιμες προϋποθέσεις», λοκ άουτ, φακέλωμα κ.λπ.) βρίσκονται μόνο στην αρχή τους.

Από εκεί και πέρα το διάγγελμα είναι ένας απέραντος τραγέλαφος. Οι αναφορές για μάχες ενάντια σε συμφέροντα και διαπλοκή, ενάντια στον κυνισμό της πολιτικής ελίτ, από τον άνθρωπο που μετέτρεψε το «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού σε 3ο μνημόνιο, που ψήφισε και εφαρμόζει τα μνημόνια τα οποία εκλέχθηκε να καταργήσει, είναι ανεκδιήγητες. Η προσπάθεια να παρουσιάσει τον εαυτό του και την κυβέρνηση του ως εκπρόσωπο της θέλησης και των πόθων του λαού, ενώ ισορροπεί στην εξουσία ακριβώς λόγω της υποχώρησης των αγώνων που οι προδοσίες του προκάλεσαν, είναι αχαρακτήριστες. Μόνο σαν τραγέλαφος μπορούν να σχολιαστούν και τα ψελλίσματα της άλλης όψης του μνημονιακού νομίσματος, της ΝΔ και του Κιν.Αλ. που από την μία διαψεύδουν την «έξοδο» του Τσίπρα και από την άλλη η μόνη εναλλακτική που έχουν να παρουσιάσουν είναι η πιο πιστή εφαρμογή των μνημονίων.

Η κυβερνητική προπαγάνδα για «σταθεροποίηση», «ανάκαμψη», «δίκαιη ανάπτυξη» κ.λπ, όπως και το διάγγελμα του Τσίπρα δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και η αλήθεια βρίσκεται στην εξάντληση των δυνατοτήτων του ελληνικού καπιταλισμού με την διάλυση των βάσεων και του ιστού της οικονομίας, ειδικά στα μνημονιακά χρόνια. Η όποια άνοδος των κερδών στην βάση του Νέου Συστήματος Εκμετάλλευσης της εργασίας που επέβαλλαν τα μνημόνια, δεν αναπληρώνει την παραγωγική βάση που φθίνει ασταμάτητα, ενώ οι επενδύσεις που γίνονται είναι μηδαμινές σε σχέση με ότι θα απαιτούνταν για να αντιστραφεί η αποεπένδυση και η μείωση της παραγωγικότητας που μεταφράζονται σε εξάπλωση της ανεργίας, της μετανάστευσης, της παιδικής θνησιμότητας, της φτωχοποίησης και εξαθλίωσης των εργαζομένων και λαϊκών μαζών. Αυτή η κατάσταση του χρεοκοπημένου ελληνικού καπιταλισμού δεν διορθώνεται με αλλαγή κυβερνήσεων. Όσες κυβερνήσεις και αν αλλάξουν, αν υπηρετούν το καπιταλιστικό σύστημα, τα πράγματα για μας τους εργαζόμενους θα γίνονται διαρκώς χειρότερα.

Το μόνο σημείο από το διάγγελμα το οποίο αξίζει να συγκρατήσουν οι εργαζόμενοι, η νεολαία και τα φτωχά λαϊκά στρώματα είναι το: «Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τις αιτίες και τα πρόσωπα που οδήγησαν τη χώρα στα μνημόνια» και πρέπει να απαλλαγούν από αυτά το συντομότερο δυνατό. Η μόνη διέξοδος είναι να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις, στην ενότητα και την οργάνωσή μας. Με τους αγώνες μας να απαλλαγούμε μια και καλή από τα Μνημόνια και όλους αυτούς που τα υπηρετούν. Με μια πολιτική που θα βάλει στο κέντρο της τα συμφέροντα των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών μαζών, θα καταργήσει όλα τα βάρβαρα μέτρα, θα διαγράψει το χρέος, θα απελευθερώσει την οικονομία από το ζουρλομανδύα του ευρώ, θα οικοδομήσει μια κοινωνία αλληλεγγύης και ισότητας, μια Κοινωνία Σοσιαλιστική.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

Σελίδα 1 από 10