Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: ΚΩΣΤΑΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ - ERT Open
Να είμαστε άνθρωποι

Να είμαστε άνθρωποι

Κυριακή, 10/11/2019 - 15:00

Κώστας Αρβανίτης

Βρασνά, Νέα Κρήνη, Γιάννενα, Κως, Νάουσα. 

Τις τελευταίες ημέρες παρατηρούμε κύμα αντιδράσεων από κατοίκους διαφόρων περιοχών της Ελλάδας, που διαφωνούν με τη μετεγκατάσταση προσφύγων και μεταναστών σε δομές της ενδοχώρας. Πολλές φορές εμποδίζοντας την έλευσή τους, με ρατσιστικά και ξενοφοβικά συνθήματα· με απειλές ακόμη και κατά συμπολιτών τους που τολμούν να δείξουν αλληλεγγύη. 

 

Στις πιο ακραίες, ντροπιαστικές -για τη χώρα μας, για την ανθρωπιά μας- περιπτώσεις, βλέπουμε αντιμεταναστευτικά μπάρμπεκιου με χοιρινό, έξω από δομές προσφύγων. Λες και το χοιρινό λειτουργεί αφοριστικά -όπως το σκόρδο για τους βρυκόλακες. Πρόκειται για σκηνικά που μας θυμίζουν εξίσου ντροπιαστικές εποχές υποδοχής προσφύγων με γουρουνοκεφαλές στη Σκύδρα Πέλλας. Στη Νάουσα, κάποιοι που θεωρούν τον εαυτό τους περισσότερο Έλληνες από όσους δεν νιώθουμε απειλή από τα κύματα των κατατρεγμένων, θέλησαν να αποτρέψουν την αποβίβαση προσφύγων. Και για να δείξουν την επιθετικότητά τους, ορισμένοι ντύθηκαν Μακεδονομάχοι, δίνοντας ζωή σε ένα ακόμη ρατσιστικό καρναβάλι. 

Πρόκειται για ρατσιστικές θύελλες που καλούμαστε να θερίσουμε, επειδή η κυβέρνηση έσπειρε, προεκλογικά, εθνικιστικές κραυγές. Με χρυσαυγίτικη ρητορική και φρασεολογία, έδωσε σε φασιστικά στοιχεία την ευκαιρία να αποκτήσουν πολιτική νομιμοποίηση και έρεισμα στην κοινωνία.

Τώρα, βέβαια, άλλαξαν τα πράγματα. Τώρα τους πρόσφυγες δεν τους φέρνει κανένας ΣΥΡΙΖΑ και καμία Τασία. Τώρα, με τη ΝΔ στην κυβέρνηση, το προσφυγικό είναι ζήτημα με γεωπολιτικές προεκτάσεις και οι μετεγκαταστάσεις αποτελούν αναγκαιότητα. Ε, κι αν προεκλογικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης και τα εκ του ΛΑΟΣ προερχόμενα φερέφωνά του υποκινούσαν ξεσηκωμούς και εντάσεις, περασμένα ξεχασμένα…

Ο υπουργός Εσωτερικών Τάκης Θεοδωρικάκος ζήτησε πρόσφατα, μιλώντας σε τηλεοπτικό κανάλι, να «βάλουμε όλοι πλάτη στο μεταναστευτικό». Ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, γνωστός για την έλλειψη αιδούς και αναστολών, δήλωσε ότι «όποιος αντιδρά, πρέπει να ξέρει ότι έχουμε τρόπους να του επιβάλουμε την κατάσταση». Δήλωση που έχει προκαλέσει ποικίλα σχόλια, και μάλιστα εκ δεξιών. 

 

Θρασύτατα και αμετανόητα, πετούν στα σκουπίδια την αντιπροσφυγική ρητορική που χρησιμοποίησαν προεκλογικά. Δεν τους χρειάζεται πια. Γνώριζαν εξαρχής πως η χώρα δεσμεύεται από ευρωπαϊκές συμβάσεις. Συμβάσεις που ως κυβέρνηση οφείλουν να τηρήσουν

Προεκλογικά, έπαιξαν με τον φόβο, συνέβαλαν στην έξαρση του ρατσισμού και του φασισμού για να αντλήσουν ψήφους. Τώρα, καλούνται να διαχειριστούν το προσφυγικό υπό αντίξοες συνθήκες, καθώς βρίσκουν απέναντι το ξενοφοβικό κύμα που οι ίδιοι επέλεξαν να «καβαλήσουν» για να τους φέρει πιο κοντά στην κυβερνητική όχθη. Εκείνη τη μερίδα πολιτών που φωνάζει και προπηλακίζει, θεωρώντας πως υπερασπίζεται την ελληνικότητά της.

 
 
 

Μιλάμε για το σύνολο των πολιτών; Όχι. Δεν είναι όλοι ρατσιστές, δεν είναι όλοι φασίστες. Δεν ξεχνάμε τα αντανακλαστικά της κοινωνίας στην κορύφωση της προσφυγικής κρίσης, το 2016. Η συλλογή τροφίμων και ρούχων δεν έγινε αποκλειστικά από «αριστερούς, εθνομηδενιστές και αναρχοαυτόνομους» - ναι, οι φασίστες βάζουν ταμπέλες και δαιμονοποιούν ακόμη και την αλληλεγγύη. 

Ανθρωπιστική βοήθεια προσφέρθηκε από μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού, που ξέρει από προσφυγιά και καταλαβαίνει την ανάγκη του συνανθρώπου του. Που όμως ανησυχεί για την αύξηση των ροών και προβληματίζεται για την ενδεχόμενη μετεγκατάσταση προσφύγων στην περιοχή του.

Σε αυτούς τους πολίτες πρέπει να ανοιχτούμε. Να μιλήσουμε, να εξηγήσουμε, να δούμε μαζί τη μεγάλη εικόνα. Και η μεγάλη εικόνα είναι ο πόλεμος. Πόλεμος σημαίνει προσφυγιά.

Πόλεμος σημαίνει θάνατος, ξεκλήρισμα οικογενειών και τραύματα αγιάτρευτα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδεικνύει προκλητική αδιαφορία μπροστά σε αυτό το έγκλημα και εμμένει στις ίδιες τακτικές που αποδεικνύονται καταστροφικές δεκαετίες τώρα. Το προσφυγικό ζήτημα είναι μακροχρόνιο. Ακόμη και να σταματήσει ο πόλεμος σήμερα, οι πληγείσες χώρες θα χρειαστούν δεκαετίες για να ανακάμψουν. 

Να βάλουμε λοιπόν όλοι πλάτες, γιατί είμαστε άνθρωποι. Να βάλουμε πλάτες αποδεικνύοντας ότι δεν επηρεαστήκαμε από το ρατσιστικό παραλήρημα των φασιστών, κυβερνώντων και μη. 

Όπλο μας είναι η αλληλεγγύη. Η κοινωνική ενσωμάτωση, όσων θέλουν να ζήσουν εδώ και να πλουτίσουν την κοινωνία μας. Η ελπίδα, για όσους η Ελλάδα είναι μόνο ένα λιμάνι στον δρόμο για την Ιθάκη τους. Η αλληλεγγύη, και η ανθρωπιά.

Και το βασικότερο, να μην ξεχνάμε ότι αυτό που βιώνουν, και κατ’ επέκταση αυτό που βιώνουμε εμείς, δεν είναι κανονικό, δεν είναι φυσιολογικό. Είναι μία μηχανή που παράγει κέρδος, και καταναλώνει ζωές, ξεκληρίζει οικογένειες, τραυματίζει ψυχές, φέρνει στην πόρτα μας ικέτες. Είναι ο πόλεμος. 



ΠΗΓΗ  / tvxs / Κώστας Αρβανίτης /

Πέθανε ο ψαράς, παράδειγμα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης, Κώστας Αρβανίτης – Έσωσε 70 ανθρώπους από τη φωτιά στο Μάτι (ΒΙΝΤΕΟ)

Πέθανε ο ψαράς, παράδειγμα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης, Κώστας Αρβανίτης – Έσωσε 70 ανθρώπους από τη φωτιά στο Μάτι (ΒΙΝΤΕΟ)

Κυριακή, 11/08/2019 - 22:00

Έφυγε από τη ζωή ο ψαράς Κώστας Αρβανίτης ο οποίος με το καΐκι του κατάφερε να σώσει δεκάδες πυρόπληκτους στο Μάτι όταν η φονική λαίλαπα της 23ης Ιουλίου κατάκαιγε την περιοχή.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα tempo24.news, την ημέρα της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι, ο Κώστας Αρβανίτης βγήκε με το καΐκι του « ταξιάρχης» με πλήρωμα τη γυναίκα του Χρύσα, τον γιο του Δημήτρη και τον Μαχμούντ Μεσαφέρ και έσωσαν 70 ανθρώπους, που ήταν στη θάλασσα και καλούσαν για βοήθεια. Ήταν η ημέρα των γενεθλίων του 23 Ιουλίου.


Όπως είχε πει ο Αιγύπτιος ψαράς που ήταν μαζί του στο σκάφος, «εκείνο το βράδυ το αφεντικό μου, ο Κώστας Αρβανίτης, που είναι και ιδιοκτήτης του σκάφους, είχε γενέθλια και μετά τη δουλειά κανονίζαμε να γιορτάσουμε.
Ενώ ήμουν σπίτι και ετοιμαζόμουν να βγω για τη γιορτή, με πήρε τηλέφωνο και μου είπε να τα παρατήσω όλα γιατί πρέπει να πάμε να σώσουμε ανθρώπους που πνίγονται. Κατέβηκα γρήγορα και μαζί με τον Κώστα, τον γιο του Δημήτρη και την γυναίκα του Χρύσα βγήκαμε αμέσως στα ανοιχτά γύρω στις 6.30πμ».

«Ήμασταν το πρώτο καΐκι που βγήκε, πριν ακόμα από το λιμενικό. Ήταν η πιο δύσκολη στιγμή, είχε πάρα πολύ αέρα και όταν πλησιάζαμε στο σημείο με τη φωτιά ο καπνός ήταν τρομερός. Από τον πολύ καπνό δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις που ξεκινάει η θάλασσα. Ήμασταν σε πολύ δύσκολη κατάσταση αλλά έπρεπε να μπούμε μέσα στο μαύρο καπνό».

«Μέσα στα επόμενα λίγα λεπτά και μέσα στον πυκνό καπνό αρχίσαμε να βλέπουμε δεξιά και αριστερά ανθρώπους που είχαν μπει στη θάλασσα για να σωθούν από τη φωτιά. Αρχίσαμε να μαζεύουμε κόσμο. Ένας άντρας φώναζε μέσα στο μαύρο καπνό το όνομα της γυναίκας του, Κατερίνα, Κατερίνα… Αμέσως μετά μαζέψαμε ένα ζευγάρι, έριξα σκοινί και σημαδούρα και τους τράβηξα. Λίγο πιο κάτω βρήκαμε κάποιους ηλικιωμένους. Δεν μπορούσαν να δουν την παραλία. Κολυμπούσαν αλλά κόντευαν να πεθάνουν. Αυτοί οι άνθρωποι, μα το θεό, αν δεν ήμασταν εκείνη την ώρα εκεί να τους μαζέψουμε θα χανόντουσαν».

Ήταν μέρα και παρόλα αυτά δεν μπορούσες να δεις τίποτα. Δεν μπορούσες να πάρεις αέρα, μαύρα όλα. Εμείς όμως πήγαμε ακόμα πιο μπροστά κοντά στις πέτρες. Ο Δημήτρης, ο γιος του Αρβανίτη, έπεσε στη θάλασσα και με μια μεγάλη σημαδούρα τράβαγε τον κόσμο προς το σκάφος. Εγώ τους ανέβαζα στη βάρκα. Μικρούς, μεγάλους, τους τράβαγα πάνω από την κουπαστή, σαν τα ψάρια. Μεταξύ τους ήταν πολλά μικρά παιδιά και μωρά. Και όλοι μαζί τρομαγμένοι κλαίγανε. Άλλοι μας αγκαλιάζανε, μας φιλούσαν, άλλοι φώναζαν τα ονόματα των δικών τους. Μέσα στα επόμενα λίγα λεπτά μαζέψαμε 24 ανθρώπους από τη θάλασσα και τα βράχια.

Τότε ξεκίνησαν να έρχονται κι άλλα καϊκια και το λιμενικό. Πήραμε τα 24 άτομα και τα μεταφέραμε στη Ραφήνα. Αμέσως μετά ξαναγυρίσαμε πάλι αφού ήταν εκατοντάδες εγκλωβισμένοι στις παραλίες. Μας είπαν πως στο Μάτι είχαν εγκλωβιστεί 150 άτομα. Αμέσως μόλις τους αποβιβάσαμε φύγαμε τρέχοντας ξανά πίσω. Είχε νυχτώσει και είχαν έρθει πλέον πάρα πολλές βάρκες. Είχε έρθει και το Λιμενικό που όμως δεν μπορούσε να βγει στο γιαλό, γι’ αυτό και πηγαίναμε εμείς στη παραλία μαζεύαμε τους ανθρώπους και τους πηγαίναμε στο σκάφος του λιμενικού. Μέχρι τις 2 το βράδυ κάναμε συνεχή δρομολόγια. Όταν μας τελείωσε το πετρέλαιο γυρίσαμε πίσω. Όλα πλέον είχαν σχεδόν τελειώσει…….».




πηγή ://atexnos.gr/