Από το 2005 μέχρι σήμερα, σχεδόν τριπλασιάστηκε ο αριθμός των κατοίκων της Ιταλίας που είναι σε κατάσταση απόλυτης ένδειας, σύμφωνα με το Ιταλικό Ινστιτούτο Στατιστικής Istat.

Το 2005 ήταν 1,9 εκατομμύριο, ενώ πέρυσι άγγιξαν τα 5,6 εκατομμύρια, δηλαδή το 9,4% του συνόλου του πληθυσμού. Οι δε οικογένειες, από 800 χιλιάδες έφτασαν σχεδόν τα 2 εκατομμύρια.

Η διαβίωση σε συνθήκες απόλυτης ένδειας είναι τρεις φορές συχνότερη στα ανήλικα άτομα σε σχέση με τον εθνικό μέσο όρο, ενώ στους νέους 18 με 34 ετών, το σχετικό ποσοστό αγγίζει το 11,1%. Το 2005, το αντίστοιχο ποσοστό δεν ξεπερνούσε το 3,1%.

Πιο φτωχοί οι ξένοι πολίτες και ο ιταλικός Νότος

Το Ιταλικό Ινστιτούτο Στατιστικής υπογραμμίζει, παράλληλα, ότι στις οικογένειες που απαρτίζονται μόνο από ξένους πολίτες, το ποσοστό φτώχειας είναι πολύ υψηλότερο και κατά μέσο όρο φτάνει το 25% του συνόλου.

Στον ιταλικό Νότο, το 12,1% των κατοίκων πέρυσι ζούσε σε συνθήκες πλήρους ένδειας.

Το Ινστιτούτο Στατιστικής Istat, τέλος, τονίζει ότι το κοινωνικό εισόδημα που χορηγήθηκε στους ανέργους το 2020 επέτρεψε σε ένα εκατομμύριο πολίτες της Ιταλίας να μην αντιμετωπίσουν μεγάλες οικονομικές δυσκολίες και μην βρεθούν σε απόλυτη φτώχεια.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στην Ελλάδα οι άνω των 60 πλήρωναν πρόστιμο

Το Δικαστήριο Διοικητικής Δικαιοσύνης της Σικελίας έκρινε ότι η υποχρεωτική εντολή εμβολιασμού της Ιταλίας κατά του Covid είναι αντισυνταγματική.

Το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι οι υποτιθέμενες θεραπείες mRNA που αποσκοπούν στην προστασία του κοινού από τον Covid έχει αποδειχθεί ότι προκαλούν «σοβαρές ή θανατηφόρες ανεπιθύμητες ενέργειες».

Το δικαστήριο εξηγεί ότι ακόμη και αν τέτοιοι θάνατοι είναι σπάνιοι, ένας μόνο θάνατος αρκεί για να καταστεί η εντολή αντισυνταγματική.

Η απόφαση της Σικελίας διαβίβασε την απόφαση στο Συνταγματικό Δικαστήριο, το οποίο θα πρέπει πλέον να αποφανθεί για το θέμα.

Δείτε στο παρακάτω βίντεο αναφορά του Ιταλού δικηγόρου Marco Mori σχετικά με την ρηξικέλευθη απόφαση:

 

Ιταλικό δικαστήριο αποφασίζει ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός είναι αντισυνταγματικός

 

 

Όπως ανακοινώθηκε το βράδυ της Παρασκευής 29 Απριλίου 2022, η Γερμανία προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης της Χάγης εναντίον της Ιταλίας για δεύτερη φορά μετά το 2008 επικαλούμενη ότι η Ιταλία συνεχίζει να επιτρέπει την άσκηση αξιώσεων αποζημίωσης στα εθνικά δικαστήρια, παρά την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαιοσύνης της Χάγης (International Court of Justice) στις 3 Φεβρουαρίου 2012 και ότι αυτό παραβιάζει το δικαίωμα του Βερολίνου στην κρατική ασυλία.. Ο στόχος της αμετανόητης Γερμανίας είναι σαφής και διπλός: να εμποδίσει τα Ιταλικά Δικαστήρια να εκδώσουν αποφάσεις κατάσχεσης περιουσίας του γερμανικού δημοσίου προς αποζημίωση των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας και να σταματήσει την έκδοση νέων αποφάσεων υπέρ των θυμάτων του ναζισμού.

Υπενθυμίζουμε ότι η Γερμανία είχε προσφύγει εναντίον της Ιταλίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης το 2008. Η δίκη (προφορική διαδικασία) έλαβε χώρα από τις 12 έως τις 16 Σεπτεμβρίου 2011 και η Ελλάδα συμμετείχε ως παρεμβαίνουσα (μη διάδικο μέρος) κατόπιν επίσημου αιτήματός της το οποίο κατατέθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2011 κι έγινε αποδεκτό από το Διεθνές Δικαστήριο με διάταξή του στις 4/15 Ιουλίου 2011.  Πληρεξούσιος της Ελληνικής Δημοκρατίας ήταν ο Καθηγητής Στέλιος Περράκης, ενώ στην ελληνική νομική ομάδα συμμετείχαν, επίσης, ο Καθηγητής Αντώνης Μπρεδήμας και η Λέκτορας (τότε) Μαρία – Ντανιέλλα Μαρούδα.

Είχα την τιμή να εκπροσωπώ το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα και έζησα από κοντά, από την πρώτη μέρα, την ιστορική αυτή διαδικασία. Παράλληλα, συμμετείχα, μαζί με άλλους Έλληνες συναγωνιστές σε σημαντικές εκδηλώσεις εκτός του Δικαστηρίου, τις οποίες οργάνωσε η Ομάδα “ΑΚ Distomo” από το Αμβούργο, σε συνεργασία με τη Διεθνή Αμνηστία και άλλους φορείς. Στόχος των παρεμβάσεων αυτών ήταν η έκφραση διεθνιστικής αλληλεγγύης στα θύματα του Διστόμου και των άλλων ελληνικών Ολοκαυτωμάτων, η ενημέρωση της κοινής γνώμης και η στήριξη του αγώνα για Δικαιοσύνη. Είναι χαρακτηριστικά τα συνθήματα που φωνάξαμε στους δρόμους της Χάγης εκείνες τις μέρες, Γερμανοί, Ολλανδοί και Έλληνες συναγωνιστές: «Δικαιοσύνη και Αποζημίωση», «άμεση αποζημίωση όλων των θυμάτων του εθνικοσοσιαλισμού» και «όχι κρατική ασυλία για τα εγκλήματα των Ναζί - έξω (η γερμανική κυβέρνηση) από τη Χάγη!».
 
Στη μνήμη μου έχει αποτυπωθεί έντονα η εξαιρετική εκδήλωση στο Πανεπιστήμιο της Χάγης, παράλληλα με τη διεξαγωγή της δίκης, την οποία είχαν οργανώσει η Διεθνής Αμνηστία Ολλανδίας και η Ομάδα “ΑΚ Distomo” από το Αμβούργο με κύριο ομιλητή τον διεθνούς φήμης Γερμανό Καθηγητή Διεθνούς Δικαίου Δρ. Michael Bothe. Η ποιότητα των επιχειρημάτων του, η ρητορική του ικανότητα αλλά και το γεγονός ότι αυτός, ένας Γερμανός, δεν δίστασε να καταρρίψει πλήρως τα επιχειρήματα της Γερμανίας με έκανε να αναρωτηθώ γιατί, άραγε, δεν είχε κληθεί να στηρίξει την ελληνική νομική ομάδα στο δύσκολο έργο της… Ας ελπίσουμε ότι θα κληθεί αυτή τη φορά!

Η Γερμανία στην επιχειρηματολογία της κατά την πρώτη μέρα της διαδικασίας προσπάθησε να απορρίψει το προβάδισμα του Ανθρωπιστικού Δικαίου εντός του Διεθνούς Δικαίου, εκφράζοντας την άποψη της απόλυτης εφαρμογής, χωρίς εξαίρεση,  του προνομίου της κρατικής ασυλίας - ετεροδικίας. Υποστήριξε δηλαδή ότι καμία υπόθεση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται διαφορετικά (δηλαδή να εξαιρείται της εφαρμογής της αρχής της ετεροδικίας), ακόμα κι αυτές που παραβιάζουν τα πιο θεμελιώδη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στρέφονται εναντίον της ανθρωπότητας («jus cogens»). Η Γερμανία προχώρησε, μάλιστα, ακόμα πιο πέρα, δείχνοντας την προϊούσα ηθική έκπτωση του γερμανικού κράτους: προειδοποίησε (ή καλύτερα απείλησε) ότι στην περίπτωση που γίνουν δεκτές οι αποφάσεις των Ιταλικών Δικαστηρίων, που δικαιώνουν τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας, ο πλανήτης θα βυθισθεί στο χάος και θα υπάρξει παγκόσμια αναρχία! Το Διεθνές Δικαστήριο δέχθηκε, ουσιαστικά, τον εκβιασμό της ισχυρής Γερμανίας αλλά στην πράξη συνέβη το ακριβώς αντίθετο από αυτό που επικαλούνταν η Γερμανία: η μη απόδοση Δικαιοσύνης στα θύματα του ναζισμού και ο μη έμπρακτος σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου κινδυνεύει να βυθίσει σήμερα τον πλανήτη στο χάος!

Όμως, παρά την απόφαση της Χάγης, η Ιταλική Δικαιοσύνη απέδειξε το υψηλό της κύρος. Με ιστορικές αποφάσεις τους τα Ιταλικά Δικαστήρια, συμπεριλαμβανομένου του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ιταλίας (Οκτώβριος 2014), δεν δέχθηκαν το σχετικό νόμο της Ιταλικής Βουλής, που επιχειρούσε την εφαρμογή της απόφασης της Χάγης και απέρριψαν εκ νέου την απόλυτη εφαρμογή της αρχής της ετεροδικίας, η οποία προσβάλλει τόσο το Ιταλικό Σύνταγμα όσο και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ακολούθησε, δε, ο Ιταλικός Άρειος Πάγος με την πολύ σημαντική απόφασή του της 3ης Σεπτεμβρίου 2019 με την οποία απέρριψε όλους τους ισχυρισμούς της Γερμανίας και άνοιξε διάπλατα το δρόμο για τη δικαίωση των θυμάτων του Διστόμου δικαιώνοντας τον πρωτοπόρο της δικαστικής διεκδίκησης Γιάννη Σταμούλη και τον δικηγόρο Φλωρεντίας Γιόακιμ Λάου που πέτυχε τις σημαντικές αυτές αποφάσεις.

Αξίζει να σημειωθεί ότι παρά την απόφαση του Δ.Δ. της Χάγης, χάρη στις γενναίες αποφάσεις της Ιταλικής Δικαιοσύνης, έχουν κατατεθεί στην Ιταλία μετά τις 3.2.2012  περισσότερες από 25 νέες αγωγές αποζημίωσης κατά του γερμανικού κράτους για εγκλήματα του Γ' Ράιχ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σε πολλές από αυτές τις υποθέσεις, τα δικαστήρια έχουν διατάξει τη Γερμανία να καταβάλει αποζημίωση, ενώ σε δύο τέτοιες υποθέσεις Ιταλικά Δικαστήρια προσπαθούν να κατασχέσουν ακίνητα του Γερμανικού Δημοσίου στη Ρώμη.

Η νέα προσφυγή της Γερμανίας εναντίον της Ιταλίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποτελεί αναμφισβήτητα σημαντική εξέλιξη που αφορά και την Ελλάδα και δικαιώνει όσους υποστηρίζαμε ότι το θέμα δεν έχει κλείσει! Και εκθέτει τη χώρα μας που δεν έχει προχωρήσει αποφασιστικά στη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών. Ταυτόχρονα η σθεναρή στάση της Ιταλικής Δικαιοσύνης στην προάσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας απέναντι στα κελεύσματα της κρατικής εξουσίας, υπενθυμίζει σε μας τους Έλληνες, άμεσα θύματα και απογόνους θυμάτων της ναζιστικής κατοχής, ότι πρέπει να συνεχίσουμε τον αγώνα και να δώσουμε και στην Ελληνική Δικαιοσύνη την ευκαιρία μέσω της άσκησης αγωγών, να σταθεί στο ύψος της Ιταλικής Δικαιοσύνης.

Αλλά και η Ελληνική Δημοκρατία οφείλει να ζητήσει επισήμως να παρέμβει στη δίκη της Γερμανίας εναντίον της Ιταλίας στη Χάγη και να στείλει την κατάλληλη νομική αντιπροσωπεία με ισχυρή στήριξη, αφού -ας μη το ξεχνάμε- στην Ιταλία συνεχίζεται ο δικαστικός αγώνας της υπόθεσης του Διστόμου εξαιτίας του οποίου και προκλήθηκε η προηγούμενη προσφυγή της Γερμανίας στη Χάγη. Παράλληλα οφείλει η ελληνική κυβέρνηση να άρει πλήρως τα δικαστικά εμπόδια (δικαστικό ένσημο για αγωγές θυμάτων, αλλαγή του άρθρου 923 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, που αποτελεί κατάλοιπο της δικτατορίας του Μεταξά, κ.α.) διευκολύνοντας την πρόσβαση των θυμάτων των ελληνικών Ολοκαυτωμάτων σε δίκη και δικαστή, όπως επιτάσσει ο σεβασμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου!

Αναμφισβήτητα, ο αγώνας για Δικαιοσύνη κι Αποζημίωση μπαίνει σε μια ενδιαφέρουσα και κρίσιμη φάση. Η Γερμανία μετά την μονομερή και αντίθετη με τις Διεθνείς Συνθήκες απόφασή της για τον περαιτέρω επανεξοπλισμό της προχωρά σε νέα πρόκληση επιχειρώντας, κυνικά και απροκάλυπτα, να μπλοκάρει τη δικαίωση των Ιταλών και Ελλήνων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας. Αποδεικνύει, έτσι, ότι δεν της αξίζει ο ρόλος της ηγέτιδας δύναμης της Ευρώπης αλλά η περιφρόνηση όσων πιστεύουν στην ισχύ της Ηθικής και του Δικαίου απέναντι στο δίκαιο της ισχύος.

Ο ελληνικός και ο ιταλικός λαός πρέπει να κινητοποιηθούν για να αναγκάσουν όλους τους εμπλεκόμενους – και ιδίως τις κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Ιταλίας – να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων!

* Δρ. Αριστομένης Ι. Συγγελάκης Συγγραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα και μέλος της Ένωσης Θυμάτων Ολοκαυτώματος Δήμου Βιάννου. Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Πηγή: tvxs.gr

Τα παιδιά που γεννιούνται θα πρέπει να αποκτούν, αυτόματα, το επώνυμο και των δυο γονέων. Θα μπορούν να φέρουν μόνον το ένα από τα δυο επώνυμα, αν οι γονείς έχουν εκφράσει την συγκεκριμένη βούληση, όπως όρισε με σημερινή του απόφαση, το Ιταλικό Συνταγματικό Δικαστήριο.

Ο μέχρι τώρα κανόνας της αυτόματης απόκτησης μόνον του πατρικού επωνύμου, «ζημιώνει την ταυτότητα του παιδιού και αποτελεί διάκριση», σύμφωνα με τους Ιταλούς ανώτατους δικαστές.

Η απόφαση, φυσικά, αφορά όλα τα παιδιά, τόσο παντρεμένων, όσο και ανύπαντρων γονέων και της υιοθεσίες. Ωστόσο, θα πρέπει να τροποποιηθεί από το ιταλικό κοινοβούλιο, η ισχύουσα νομοθεσία, προκειμένου να ισχύσει, ο νέος αυτός κανόνας.

Τα μέσα ενημέρωσης της Ιταλίας κάνουν λόγο για απόφαση ιστορικής σημασίας, η οποία αλλάζει σε βάθος την κοινωνική πραγματικότητα της χώρας.
 

Η βελγοϊταλίδα ηθοποιός Κατρίν Σπάακ, ηγερία του ιταλικού μεταπολεμικού σινεμά, πέθανε την Κυριακή 17/4 σε ηλικία 77 ετών, μετέδωσε η Rai. Όπως ήταν γνωστό, η Σπάακ είχε υποστεί εγκεφαλικό το 2020 και έκτοτε βρισκόταν σε νοσοκομείο της Ρώμης.

 

Λίγα λόγια για την «αιώνια έφηβη του ιταλικού σινεμά»

Κόρη του σεναριογράφου Σαρλ Σπάακ, ανιψιά του βέλγου πρωθυπουργού Πολ-Ανρί Σπάακ, εκ των πατέρων της Ευρώπης, η Κατρίν Σπάακ γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1945 στην Γαλλία.

 

 

Συνεργάσθηκε με τον Ζαν Μπεκέρ ("Le trou") πριν φύγει για την Ιταλία όπου θα εξελιχθεί σε σταρ του σινεμά και της τηλεόρασης.

Εμφανίσθηκε στις ταινίες «Ο Φανφαρόνος» του Ντίνο Ρίζι, «Η Γάτα με τις Εννιά Ουρές» του Ντάριο Αρτζέντο, «Weekend at Dunkirk, Δουνκέρκη - 2 Ιουνίου) του Ανρί Βερνέιγ, «Scandalo Secreto», της Μόνικα Βίτι.

Τραγουδίστρια, έγινε γνωστή το 1963 με το «Quelli della mia eta», διασκευή του «Tous les garcons et les filles» της Φρανσουάζ Αρντί.

Στο Twitter, ο Πιερ Λεσκύρ, πρόσωπο της γαλλικής τηλεόρασης, χαιρέτισε την «εφηβική και ελεύθερη ομορφιά» της, ενώ ο συγγραφέας Ανρί-Ζαν Σερβά «την αιώνια έφηβη του ιταλικού σινεμά».

Στην Ιταλία, ο υπουργός Πολιτισμού Ντάριο Φραντσεσκίνι αποχαιρέτησε «την εκλεκτική, καλλιεργημένη και εκλεπτυσμένη καλλιτέχνιδα που βρήκε στην χώρα μας το σπίτι που την υποδέχθηκε και αγάπησε».

Από το αεροδρόμιο της Πίζας επιχειρήθηκε να σταλούν όπλα στην Ουκρανία μεταμφιεσμένα ως «ανθρωπιστική βοήθεια», σύμφωνα με την καταγγελία του Συνδικάτου USB Ιταλίας.

Οι εργαζόμενοι αρνούνται να φορτώσουν τα αεροπλάνα και καλούν σε κινητοποίηση το Σάββατο 19 Μάρτη.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του συνδικάτου USB Ιταλίας που δημοσιεύει το pamehellas, εργαζόμενοι του πολιτικού αεροδρομίου Galileo Galilei στην Πίζα ενημέρωσαν για ένα πολύ σοβαρό γεγονός: «ανθρωπιστικές» πτήσεις που αναχωρούν από το πολιτικό αεροδρόμιο, που θα έπρεπε να είναι γεμάτες με προμήθειες, τρόφιμα, φάρμακα και οτιδήποτε άλλο χρήσιμο για τον λαό της Ουκρανίας που βασανίζονται για εβδομάδες από βομβαρδισμούς και μάχες. Αλλά δεν είναι έτσι!

Όταν εργαζόμενοι πήγαν κάτω από το αεροπλάνο βρέθηκαν αντιμέτωποι με κιβώτια γεμάτα όπλα διαφόρων τύπων, πυρομαχικά και εκρηκτικά.

Αντιμέτωποι με αυτό το πολύ σοβαρό γεγονός, οι εργάτες αρνήθηκαν να φορτώσουν το φορτίο.

Το συνδικάτο USB Ιταλίας καταγγέλλει την υποκρισία, η οποία χρησιμοποιεί κυνικά «ανθρωπιστική» κάλυψη για να συνεχίσει να πυροδοτεί τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Το συνδικάτο USB απαιτεί
1) οι δομές ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας του πολιτικού αεροδρομίου να μπλοκάρουν αμέσως αυτές τις πτήσεις θανάτου που μεταμφιέζονται ως «ανθρωπιστική» βοήθεια·

2) οι εργαζόμενοι να συνεχίσουν να αρνούνται να φορτώνουν όπλα και εκρηκτικά που τροφοδοτούν τον πόλεμο

3) Διαδήλωση το Σάββατο 19 Μαρτίου μπροστά από το αεροδρόμιο Galilei (3 μ.μ.) με σύνθημα «Από την Τοσκάνη γέφυρες ειρήνης, όχι πτήσεις πολέμου!».

 Πηγή: www.rosa.gr

Οι εισαγγελείς της Φλωρεντίας ζήτησαν την παραπομπή σε δίκη του πρώην πρωθυπουργού της Ιταλίας, Ματέο Ρέντσι, με τις κατηγορίες της διαφθοράς και της παράνομης χρηματοδότησης.

H υπόθεση αφορά στο πολιτιστικό ίδρυμα Open, το οποίο είχε ιδρύσει με συνεργάτες του ο Ιταλός πρώην πρωθυπουργός και πρώην γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος, και τον βοήθησε να αναρριχηθεί από το δημαρχείο της Φλωρεντίας στον πρωθυπουργικό θώκο.

Σύμφωνα με τους εισαγγελείς, το ίδρυμα Open «από το 2012 μέχρι το 2018 έδρασε ως επέκταση κομματικού μηχανισμού» και, «παραβιάζοντας τον νόμο για την χρηματοδότηση των κομμάτων», φέρεται να έλαβε περίπου 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Το ποσό αυτό, λένε οι υπεύθυνοι των ερευνών, χρησιμοποιήθηκε και για την ενίσχυση του εσωκομματικού ρεύματος των «Δημοκρατικών» το οποίο στήριζε στον Ρέντσι.

Οι εισαγγελείς ζήτησαν, επίσης, την παραπομπή σε δίκη της πρώην υπουργού και στενής συνεργάτιδας του Ρέντσι, Μαρία Έλενα Μπόσκι, του πρώην δεύτερου γραμματέα του Δημοκρατικού Κόμματος, Λούκα Λότι, του πρώην προέδρου του Open και δικηγόρου, Αλμπέρτο Μπιάνκι, και του επιχειρηματία Μάρκο Καράι.

Σύμφωνα με την εισαγγελία της Φλωρεντίας, οι κύριες επιχειρήσεις που φέρονται να χρηματοδότησε το ίδρυμα Open είναι οι οικοδομικές εταιρείες Toto Costruzioni και Immobil Green, η Βritish American Tobacco Italia και η εταιρεία του τομέα μοριακής βιολογίας Irbm spa. Όπως γράφει ο ιταλικός Τύπος, οι φλωρεντινοί εισαγγελείς θεωρούν ότι, μέσω του Λούκα Λότι, μέρος των εταιρειών που χρηματοδότησε το ίδρυμα του Ρέντσι ζήτησε να ευνοηθεί η επιχειρηματική τους δραστηριότητα.

Καθοριστικό στοιχείο της υπόθεσης είναι ο ακριβής χαρακτήρας του Open. Η Δικαιοσύνη θα πρέπει να αποφανθεί αν ήταν όντως ένα πολιτιστικό ίδρυμα (για το οποίο προβλέπεται μεγαλύτερη «ελευθερία» στην διαχείριση των διαφόρων χρηματοδοτήσεων) ή- όπως επιμένει η εισαγγελική Αρχή- ένα «παρακλάδι» του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος. Σε αυτή την περίπτωση, οι οικονομικοί έλεγχοι και οι ισχύοντες κανόνες, είναι πολύ πιο αυστηροί.

Ο Ματέο Ρέντσι, από την πλευρά του, απάντησε ότι οι εισαγγελείς «χρησιμοποίησαν σκανδαλώδεις μεθόδους». Επισήμανε ότι σε έναν από τους εισαγγελείς της έρευνας «έχουν επιβληθεί κυρώσεις από το Ιταλικό Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, λόγω σεξουαλικής παρενόχλησης», ενώ «ένας άλλος έχει κατηγορηθεί από καραμπινιέρο ότι προσπάθησε να αλλοιώσει αποδεικτικά στοιχεία στο γραφείο τραπεζικού μάνατζερ ο οποίος αυτοκτόνησε». Ο Ιταλός πρώην πρωθυπουργός, παράλληλα, αποφάσισε να καταθέσει μήνυση κατά των εισαγγελέων, για κατάχρηση δικαιώματος.

Πηγή: Politico

Η Μόνικα Βίτι, η ιταλίδα ηθοποιός που φώτισε το έργο του Μικελάντζελο Αντονιόνι, πέθανε σε ηλικία 90 ετών, ανακοίνωσε ο υπουργός Πολιτισμού Ντάριο Φραντσεσκίνι.

«Αντίο Μόνικα Βίτι, αντίο στην βασίλισσα το ιταλικού σινεμά. Η σημερινή είναι μία ημέρα μεγάλης θλίψης, μία μεγάλη καλλιτέχνις και μία μεγάλη Ιταλίδα χάθηκε», αναφέρει στην ανακοίνωσή του ο υπουργός.

Η Μόνικα Βίτι γεννήθηκε το 1931 στη Ρώμη. Πρωταγωνίστησε σε ταινίες του Λουίς Μπουνιουέλ του Ντίνο Ρίζι, του Μάριο Μονιτσέλι, όμως έγινε γνωστή κυρίως από τις ταινίες του Μικελάντζελο Αντονιόνι, του οποίου ήταν καλλιτεχνική μούσα και σύντροφος. Το 1968, ο Αντονιόνι αποφάσισε να ζητήσει τη Μόνικα Βίτι σε γάμο. “Με αιφνιδίασε!”, σχολίασε η Βίτι. “Σκεφθείτε ότι συμβιώνουμε έντεκα χρόνια και ποτέ δεν ετέθη ζήτημα γάμου…”

Έχει λάβει πολλά βραβεία, μεταξύ αυτών 9 βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο, 11 ιταλικές Χρυσές Σφαίρες, μία Αργυρή Άρκτο καλύτερης ηθοποιού και τον Τιμητικό Χρυσό Λέοντα για την προσφορά της στον κινηματογράφο.

Ζούσε απομονωμένη στην Ελβετία έχοντας τη νόσο του Αλτσχάιμερ.

 

Ενδεικτική φιλμογραφία:

• 1955 Adriana Lecouvreur
• 1960 Η Περιπέτεια
• 1961 Η Νύχτα
• 1962 Η Έκλειψη
• 1963 Το αλατοπίπερο της ζωής
• 1964 The flying saucer
• 1964 Κόκκινη Έρημος
• 1965 Οι κούκλες
• 1966 Οι βασίλισσες
• 1969 Βοήθησέ με… αγάπη μου!
• 1970 Σκάνδαλα παντρεμένων
• 1971 Δώδεκα φορές θηλυκό
• 1974 Το Φάντασμα της Ελευθερίας
• 1975 Τρελές γυναίκες τα μεσάνυχτα
• 1978 Αγάπες μου
• 1979 Πονηρά κρεβάτια, κατεργάρες γόησσες
• 1983 Φλερτ
• 1990 Scandalo segreto
• 

 

Τα πρωτοσέλιδα των Ιταλικών ΜΜΕ είναι σήμερα αφιερωμένα στην πρωτόγνωρη για την Ιταλία απόφαση της Επιτροπής Δεοντολογίας της Υγειονομικής Εταιρείας της Περιφέρειας Marche (Asur), η οποία έδωσε το πράσινο φως σε νόμιμη πρόσβαση στην “ευθανασία” ενός τετραπληγικού ασθενή.

Η είδηση, την οποία πρώτη ανακοίνωσε η εφημερίδα La Stampa, τονίζει πως ο Μάριο (όνομα φαντασίας λόγω της προστασίας προσωπικών δεδομένων) είναι ένας τετραπληγικός ασθενής ο οποίος βρίσκεται ακινητοποιημένος στο κρεβάτι εδώ και δέκα χρόνια. Σύμφωνα με την Asur λοιπόν, ο Μάριο πληροί τις προϋποθέσεις για νόμιμη πρόσβαση σε θανατηφόρο φάρμακο που θα τον οδηγήσουν στην “ευθανασία”.

Η απόφαση ήρθε μετά από μακρόχρονη μάχη με την γραφειοκρατία, συμπεριλαμβανομένων δύο νομικών αγωγών κατά της Asur. Σημαντικός υπήρξε ο ρόλος και η υποστήριξη που προσέφερε η Ένωση Luca Coscioni, η οποία εδώ και πολλά χρόνια μάχεται υπέρ του δικαιώματος της επιλογής του τέλους ζωής.

Ο ανταποκριτής της ΕΡΤ στην Ιταλία, Κρίστιαν Μαυρής, επικοινώνησε με τα γραφεία της Ένωσης σχετικά με την εν λόγω απόφαση και έλαβε την ακόλουθη γραπτή απάντηση.

Ο πρόεδρος της Ένωσης, κ. Cappato, δηλώνει πως επρόκειτο περί “Γολγοθά λόγω της θεσμικής αξιοπρέπειας” και μετέφερε το σχόλιο του ασθενή Μάριο, ο οποίος δήλωσε χαρακτηριστικά: “Αισθάνομαι πιο ανάλαφρος, άδειασα τον εαυτό μου από όλη την ένταση που συσσωρεύτηκε με τα χρόνια”.

Παράλληλα η δικηγόρος υπεράσπισης του Μάριο και γραμματέας της Ένωσης, κα. Gallo, που παρακολούθησε την υπόθεση από κοντά δηλώνει πως ο Μάριο “κρατιέται στη ζωή με θεραπείες, πάσχει από μια μη αναστρέψιμη παθολογία, μια πηγή σωματικής ή ψυχολογικής ταλαιπωρίας που θεωρεί ανυπόφορη, είναι πλήρως σε θέση να λαμβάνει ελεύθερες και τεκμηριωμένες αποφάσεις, και δεν είναι πρόθεσή του να χρησιμοποιήσει άλλες θεραπείες υγείας για πόνο και βαθιά καταστολή”. Πρόκειται για τις 4 συνθήκες που ορίζει το Ιταλικό Συνταγματικό Δικαστήριο (απόφαση 242/2019) ως προϋποθέσεις της μη τιμωρίας της “ευθανασίας” και που εξέτασε η Επιτροπή Δεοντολογίας.

Η κα. Gallo τονίζει επίσης πως “είναι πολύ σοβαρό ότι χρειάστηκε πολύς χρόνος” για να παρθεί τούτη η απόφαση και υπογράμμισε πως τώρα αναμένεται απάντηση από την Asur “για τους τρόπους υλοποίησης της “ευθανασίας” ώστε η Συνταγματική απόφαση και η απόφαση του Δικαστηρίου της Ανκόνα να γίνουν σεβαστές”.

Επί του θέματος τοποθετήθηκε και ο Marco Cappato, Ταμίας της Ένωσης Luca Coscioni, με αιχμές κατά του Ιταλικού Συστήματος Υγείας. “Μετά την καταδίκη του Συνταγματικού Δικαστηρίου που ουσιαστικά νομιμοποίησε την “ευθανασία”, κανένας ασθενής δεν κατάφερε μέχρι στιγμής να επωφεληθεί από αυτήν” δήλωσε ο Cappato “καθώς η Εθνική Υπηρεσία Υγείας “κρύβεται πίσω από την απουσία νόμου που καθορίζει τις διαδικασίες”.

Δεδομένων των εξελίξεων, δεν αποκλείεται η απόφαση της Επιτροπής Δεοντολογίας να επιτρέψει σύντομα στον Μάριο να αποκτήσει αυτό που ζητούσε εδώ και 14 μήνες. Όμως, σύμφωνα με τον Cappato “είναι βέβαιο ότι για να υπάρξουν σαφείς κανόνες που θα ξεπερνούν το ζήτημα της “ευθανασίας” και θα την ρυθμίσουν με την ευρύτερη έννοια, θα χρειαστεί η παρέμβαση του Ιταλικού λαού, με το δημοψήφισμα που αποποινικοποιεί εν μέρει το αδίκημα της δολοφονίας του συναινούντος”.

Η Γερουσία 315 μελών ψήφισε με 154 κατά 131 την Τετάρτη για να μπλοκάρει τη συζήτηση για τον νόμο, ο οποίος πήρε το όνομά του από τον ομοφυλόφιλο νομοθέτη του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος (PD) Alessandro Zan και είχε προηγουμένως εγκριθεί από την Κάτω Βουλή ενόψει μηνών. διαμαρτυρίες ακροδεξιών και καθολικών ομάδων.