Της Γιαγιάς Σου - Το ξέρω ότι δεν ξέρεις αυτό που ξέρω
Από τον Νοέμβριο στο ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΓΩ
Τι κοινό έχουν ένας θησαυρός, δύο κηδείες, ένα τραπεζάκι σαλονιού, δύο κολλητές και μια γιαγιά?
Η απάντηση θα δίνεται στο θέατρο Αργώ κάθε Δευτέρα και Τρίτη το βράδυ, στην ανατρεπτική κωμωδία παρεξηγήσεων και οικογενειακών μυστικών, που παρουσιάζει η Core Productions σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη και πρωτότυπο κείμενο του Πέτρου Λιόντα.
Η Μαρία μετά την κηδεία του άντρα της, ετοιμάζεται να σερβίρει την καθιερωμένη ψαρόσουπα στην κολλητή της φίλη Λουκία.
Όμως τίποτα δεν εξελίσσεται όπως το σχεδίασε. Κλέφτες εισβάλουν στο σπίτι της και η ληστεία του αιώνα, έχει μόλις ξεκινήσει!
Οικογενειακά μυστικά, απρόσκλητοι επισκέπτες, απρόσμενοι έρωτες, απίθανες παρεξηγήσεις και ένα κυνήγι χαμένου θησαυρού, μετατρέπουν το σαλόνι της Μαρίας σε .. πεδίο δράσης μιας καταιγιστικής κωμωδίας, γεμάτης περιπέτεια και σουρεαλιστικές καταστάσεις.
Ποιοι είναι όμως αυτοί που ψάχνουν τον θησαυρό; Ποιος θα ξετυλίξει το κουβάρι της υπόθεσης; Και τι μυστικά κρύβονται πίσω από τις κλειστές πόρτες;
Ποιος ξέρει τι?
Ποιος δεν ξέρει, τι ξέρει ο άλλος?
Και τι δεν ξέρει, αυτός που ξέρει?
Μια σύγχρονη ανατρεπτική κωμωδία γεμάτη γέλιο, μυστήριο, αλλά και γλυκιές στιγμές που μας υπενθυμίζει τις σημαντικές αξίες της ζωής.
Ο έμπειρος ηθοποιός Γιώργος Δάμπασης επιστρέφει στη σκηνοθεσία και στο έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, παρουσιάζοντας ένα νέο θεατρικό κείμενο – μια παράσταση-δοκιμή εμπνευσμένη από το «Ο Γορίλας και η Ορτανσία», που μεταφέρει την ιστορία στο σήμερα.
Το «Optansia & Guerrilla» κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Αργώ στις 27 Απριλίου, για μόλις 10 παραστάσεις, με μια τετράδα χαρισματικών ηθοποιών: Βασίλης Ζαφειρόπουλος, Σπύρος Σουρβίνος, Παναγιώτης Τζαφέρης και Δανάη Αναστασία Γεωργούλα.
Λίγα λόγια για την υπόθεση:
O Όμηρος σκηνοθέτης, ερευνητής και δάσκαλος του θεάτρου, ψάχνει να βρει νέες θεατρικές φόρμες. Πειραματίζεται με τρεις ηθοποιούς: τη Μαίρη, τον Φίλιππο και τον (Κανέναν).Αυτοί οι τρεις αντιστέκονται και μεταμορφώνονται σε guerrrilla, θεατρικοί αντάρτες ξανακερδίζοντας την χαμένη δημιουργικότητάς τους. Μια παράσταση αφιερωμένη στους ηθοποιούς που αντιστάθηκαν και αντιστέκονται στον διασκεδαστικό ρόλο του θεάτρου.
Σκηνοθετικό σημείωμα:
Πριν από 11 χρόνια, διαβάζοντας το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Ο Γορίλας και η Ορτανσία», κινητοποιήθηκα εσωτερικά και αποφάσισα να το ανεβάσω. Τελικά σκηνοθέτησα «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού» στο Θέατρο Τζένη Καρέζη και στη συνέχεια έπαιξα τον ρόλο του Αντωνάκου στο «Ο Δρόμος περνάει από μέσα», στο ίδιο θέατρο.
Ποτέ μου όμως δεν ξέχασα τις ερωτήσεις του ίδιου του Καμπανέλλη κάτω από τον τίτλο του έργου, που ρωτούσε τον αναγνώστη αν αυτό το έργο είναι: «Κωμωδία; Φάρσα; Παραμύθι; Παραβολή; Ή ένα παιχνίδι για τέσσερις ηθοποιούς και όσους θεατές θέλουν να παίξουν μαζί τους;»
Τότε ήθελα να σκηνοθετήσω μια παράσταση. Τώρα θέλω να κάνω ένα θεατρικό δοκίμιο. Και με αυτόν τον όρο θέλω να δηλώσω ότι αποπειρώμαι να δοκιμάσω τον εαυτό μου. Γιατί δοκίμιο σημαίνει μια πρώτη δοκιμή. Και μόνο αυτή φέρνει τα πρώτα ξαφνιάσματα, τα οποία κάνουν τη θεατρική πράξη να πάλλεται από τη ζωή του πνεύματος. Έτσι, μαζί με τους ηθοποιούς, θα προσπαθήσουμε να παγιδεύσουμε στη σκηνή τη νεόκοπη λάμψη της πρώτης ανακάλυψης.
Χρησιμοποιώντας τον μαγικό όρο του θεάτρου «Και αν συνέβαινε αυτό», κατέληξα στη διασκευή του έργου και στον τίτλο «Optansia & Guerrilla».
Κατανοώντας πια ότι, βάζοντας στόχους, γελά το πεπρωμένο, θα υλοποιήσουμε αυτή την παράσταση υπηρετώντας κάποιο σκοπό. Ο σκοπός ευτυχώς δε φανερώνεται στον άνθρωπο. Είναι μυστήριο, εμπεριέχει ιερότητα. Και εκεί έγκειται το μεγαλείο μας, που μας καθιστά τραγικούς.
«Μπορεί να αναιρεθεί το οτιδήποτε, μπορεί να αναιρεθεί και ο κόσμος όλος, όμως η τραγικότητα του ανθρώπου δεν μπορεί να αναιρεθεί. Είμαστε σε πόλεμο».
Kάθε φορά που λέμε ιστορίες από τη ζωή μας, τις ξαναπλάθουμε. Σήμερα που η ταυτότητα είναι διαρκώς υπό διαπραγμάτευση,
στα social media, στη δημόσια σφαίρα, στις ίδιες μας τις σχέσεις, τι σημαίνει τελικά να αφηγείσαι τον εαυτό σου;
Η παραστασιακή αφήγηση της Αιμιλίας Υψηλάντη ξεκινά από μια απλή, σχεδόν καθημερινή συνθήκη: μια ηθοποιός που δεν φεύγει από τη σκηνή μετά το τέλος της παράστασης. Μένει. Και αρχίζει να μιλά.
Ανασύρει εικόνες, μνήμες, θραύσματα ζωής. Παιδικά χρόνια, οικογένεια, έρωτες, κοινωνικές επιταγές, σώμα, ελευθερία. Όμως τίποτα δεν επιστρέφει όπως ήταν. Κάθε ανάμνηση μετασχηματίζεται τη στιγμή που την αφηγείται. Κάθε ιστορία γίνεται μια νέα εκδοχή της.
Μια ζωή που ξεκίνησε στη μεγάλη οθόνη της δεκαετίας του '60 φτάνει ως τη σημερινή εποχή, μεταφράζοντας το παρελθόν με το λεξιλόγιο του σήμερα. Το προσωπικό διασταυρώνεται με το συλλογικό, και η ιδιωτική μνήμη με την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς. Από τις κοινωνικές απαγορεύσεις και τα στερεότυπα, μέχρι τις κατακτήσεις και τις ελευθερίες που σήμερα θεωρούμε δεδομένες, ενώ εξακολουθούν να επαναπροσδιορίζονται.
Μέσα σε αυτήν την αφήγηση υπάρχει ένας κύκλος που επαναλαμβάνεται: άνθιση, φθορά, αναγέννηση. Κάθε εποχή αφήνει το αποτύπωμά της πάνω στο πρόσωπο, στη φωνή, στο σώμα. Και η φωνή εξακολουθεί να αντηχεί.
Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκεται ένα ερώτημα που αφορά άμεσα το σήμερα: είμαστε αυτό που ζήσαμε ή αυτό που επιλέγουμε να θυμόμαστε και να αφηγούμαστε;
Η παράσταση επιστρέφει στο πιο απλό και πιο εκτεθειμένο εργαλείο: τον άνθρωπο πάνω στη σκηνή, τη φωνή, το σώμα, την ανάσα. Και εκεί, μέσα σε αυτή την κοινή συνθήκη, κάτι αναγνωρίζουμε. Κάτι που κρατά τη ζεστασιά, το βλέμμα και την ταυτότητα ανέπαφα.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Μια παραστασιακή αφήγηση από την Αιμιλία Υψηλάντη
Κείμενο: Γιώργος Αγγελίδης-Αιμιλία Υψηλάντη
Σκηνοθετική Επιμέλεια: Βασίλης Αποστολάτος
Γραφιστική Επιμέλεια: Άρης Σομπότης-Playwalk
Δημόσιες Σχέσεις & Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble
Μετά τη μεγάλη επιτυχία της παράστασης στο Θέατρο Αθηνών και τη θριαμβευτική περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, ο Σωτήρης Καλυβάτσης, με τον CAVEMAN, επιστρέφει στην Αθήνα, στο Θέατρο Αργώ, μετά το Πάσχα, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, από τις 24 Απριλίου.
Ο Σωτήρης Καλυβάτσης φοράει προβιά (γνωστού οίκου μόδας) και ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου Αργώ για να γίνει ο σύγχρονος CAVEMAN: ο άνθρωπος των σπηλαίων της διπλανής πόρτας, ένας πρωτόγονος με Wi-Fi, τηλεκοντρόλ και πιστωτική! Είναι έτοιμος να αποδείξει ότι το αιώνιο μπρα-ντε-φερ μεταξύ άντρα και γυναίκας ξεκίνησε πολύ πριν ανακαλύψουμε το delivery, το Tik-Tok και το γάλα αμυγδάλου.
Διασκευή-σκηνοθεσία, με ρόπαλο του Νεάντερτάλ, αναλαμβάνει ο Γιώργος Γαλίτης.
Το παγκόσμιο φαινόμενο CAVEMAN – η πιο επιτυχημένη κωμωδία για της σχέσεις των δύο φύλων- είναι εδώ, με πολύ γέλιο, αυτοσαρκασμό, συγκίνηση, χορό, τραγούδι, μπαλέτα, λιοντάρια, κροκοδείλους, ένα μοναδικό υπερθέαμα με χιλιάδες κομπάρσους και προϊστορικές αλήθειες που σπάνε κόκαλα (μαμούθ)!
Μια παράσταση που απαντά στα μεγάλα ερωτήματα:
Γιατί οι άντρες δε βρίσκουν ποτέ τα πράγματά τους;
Γιατί οι γυναίκες επιμένουν να μιλάνε για τα συναισθήματά τους… ΤΩΡΑ;
Γιατί ένας άντρας από την πολλή στοχοπροσήλωση, χάνει και το στόχο και την προσήλωση;
Γιατί η απάντηση μιας γυναίκας είναι αυτή που πάντοτε επαναπροσδιορίζει την ερώτηση;
Το «TOXIC» του Γιώργου Αγγελίδη ολοκληρώνει τον κύκλο του με δύο ακόμη παραστάσεις έως τις 18 Μαρτίου. Το ψυχολογικό θρίλερ που κράτησε τους θεατές σε αγωνία από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, απέσπασε εξαιρετικές αντιδράσεις για την ατμοσφαιρική σκηνοθεσία και τις δυνατές ερμηνείες της Νατάσας Παπαδάκη και του Κώστα Φραγκολιά. Όσοι δεν πρόλαβαν να το παρακολουθήσουν έχουν δύο ακόμη ευκαιρίες, την Τετάρτη 11.3 και την Τετάρτη 18.3.
Τι είναι πιο τρομακτικό; Ο κόσμος που πεθαίνει έξω, ή ο άνθρωπος που κοιμάται δίπλα σου;
Ένας άντρας, μια γυναίκα κι ένα αποστειρωμένο δωμάτιο. Έξω, ο κόσμος καταρρέει. Ένας θανατηφόρος ιός, ο COVID-38, σαρώνει τα πάντα. Οι ειδήσεις στην τηλεόραση αναγγέλλουν το τέλος.
Μέσα, είναι ασφαλείς. Κλειδωμένοι. Όμως, όταν η πόρτα σφραγίζει, ο πραγματικός κίνδυνος ξεκινά.
Ο Γιώργος Αγγελίδης, μετά την επιτυχία της παράστασης «Αυτόματη Εστίαση», επιστρέφει με το «Toxic» — ένα ψυχολογικό θρίλερ που επιδιώκει να υπενθυμίσει πόσο αδιόρατα μπορεί να μεταμορφωθεί το οικείο σε απειλή.
Ένα αργό παιχνίδι εξουσίας, σχεδόν ανεπαίσθητο, όπου οι ρόλοι εναλλάσσονται, η ισορροπία μετακινείται, και αυτό που κάποτε ήταν αγάπη γίνεται ένα περιβάλλον που παράγει τους δικούς του κανόνες και παγιδεύει τους ανθρώπους μέσα του.
Το «Toxic» είναι μια παρτίδα σκάκι κεκλεισμένων των θυρών με μοναδικό στόχο την επιβίωση. Μια κλειστοφοβική εμπειρία που ανατρέπει τα πάντα, μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
- Κάθε Τετάρτη στις 21.00 έως 18 Μαρτίου στο Θέατρο Αργώ, Ελευσινίων 13-15 (Πλησίον του Μετρό Μεταξουργείο) | Τηλέφωνο: 2105201684 | www.argotheater.gr
Εσύ μέχρι που θα έφτανες για να πετύχεις στην καριέρα σου;
Λόγω της μεγάλης επιτυχίας και απήχησης στους θεατές, η παράσταση "Εκτροφείο Τεράτων" του πολυβραβευμένου συγγραφέα Γιάννη Παπάζογλουπουανέβηκε σεπαγκόσμια πρώτηφέτος τον Οκτώβριο συνεχίζει σε καινούργιο χώρο, στο ΘέατροΑργώγια λίγες ακόμη παραστάσεις από 22 Ιανουαρίου και κάθε Πέμπτη στις 20:00. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιάννης Παπαδογιάννης ("Οι Αρουραίοι", "Το Φως του Γκαζιού").
Πρόκειται για ένα απόλυτα σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό θρίλερ με ψυχολογικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις. Διερευνά τα διλήμματα, τους φόβους, τις υποχρεώσεις και τις θυσίες μιας μοντέρνας γυναίκας προκειμένου να πετύχει.
Μέχρι που είναι διατεθειμένη να φτάσει; Θα απαρνηθεί τον εαυτό της και τις ηθικές της αρχές; Τελικά η ζωή που κυνηγά τόσο σθεναρά είναι επιτυχία πραγματική ή κατάρα;
Μια γυναίκα. Υψηλόβαθμο τραπεζικό στέλεχος. Νυχτερινές υπερωρίες. Καταναγκαστικές. Παρέλαση φαντασμάτων. Οι άνδρες που την έχουν στοιχειώσει. Οι θύτες και τα θύματα. Σε διαρκή εναλλαγή ρόλων. Απολογισμός ζωής. Η καριέρα υπεράνω όλων. Ο έρωτας ως ανάμνηση. Πτώμα στη φορμόλη. Η κρίση γιγαντώνεται. Υπαρξιακή…Οικονομική… Κοινωνική… Ο κόσμος εξεγείρεται. Διαδηλώνει. Πολιορκεί στην τράπεζα. Μολότοφ και χημικά. Καταστολή και βαρβαρότητα. Το ισοζύγιο του βίου παθητικό. Λύτρωση πουθενά. Αρπάζεται απ’ τα ξέφτια της μνήμης. Ένα κομμάτι τζαζ και οι παιδικές ζωγραφιές. Το πατρικό με το φοίνικα. Ο κλοιός σφίγγει. Ασφυξία. Λίγος αέρας. Μια ανάσα. Ανέβασμα στην ταράτσα. Ήχοι από ερπύστριες. Οι καπνοί της ήττας απλώνονται στην πόλη. Ήττας προσωπικής και συλλογικής. Η νύχτα αποδεικνύεται ένα απέραντο εκτροφείο τεράτων.
Ενδεικτικά κριτικές για την παράσταση:
Κριτικές κριτικών θεάτρου:
«Εξαιρετικές ερμηνείες από την Αθηνά Ασημάκη, που είναι υπέροχη στον ρόλο της, και τον Γιάννη Παπαδογιάννη που παίζει πολλαπλούς ρόλους. Το θέατρο στα καλύτερά του, με τέτοιες παραστάσεις που μεταφέρουν τα μηνύματα που αξίζει να υιοθετήσουμε και να προβληματιστούμε.» (Γεώργιος Κονίδης, koukidaki.gr)
«Η πένα του πολυβραβευμένου θεατρικού συγγραφέα Γιάννη Παπάζογλου μεγαλουργεί για πολλοστή φορά, δημιουργώντας ένα τόσο επίκαιρο και δυνατό έργο…Ο Γιάννης Παπαδογιάννης σκηνοθέτησε με μαεστρία την παράσταση…Οι θαυμάσιες ερμηνείες των ηθοποιών: Αθηνάς Ασημάκη και Γιάννη Παπαδογιάννη (σε πολλούς ρόλους), οι οποίοι ενσάρκωσαν πολύ πειστικά τους δύο ήρωες, σε συνδυασμό με τη δύναμη του έργου και την έξοχη σκηνοθεσία, απογειώνουν την παράσταση. Οι θεατές παρακολουθούν με αμείωτο ενδιαφέρον τη σκληρή, ατμοσφαιρική και αγωνιώδη παράσταση, ανταμείβοντας όλους τους συντελεστές, στο τέλος. Εύγε!» (Νίκος Μπατσικανής, CRITICS CORNER)
«Ένα κοινωνικοπολιτικό θρίλερ... με κοφτερή ματιά...Μια παράσταση που δεν χαρίζεται ...που δεν μένει απλώς στο μυαλό·κάτι σου ψιθυρίζει μέσα σου.» (Χρυσούλα Ζαφειράκη, CrunchyNewz)
«Ο σκηνοθέτης Γιάννης Παπαδογιάννης στήνει ένα κλειστοφοβικό, κοινωνικοπολιτικό θρίλερ που αρνείται να χαϊδέψει τα αυτιά του θεατή.... Αποδομεί με χειρουργική ακρίβεια το επιχείρημα «ο σώζων εαυτόν σωθήτω»...Η σκηνοθεσία εκμεταλλεύεται την ένταση του θρίλερ... Η παράσταση αποτελεί μια ηχηρή καταγγελία για τη «βαθιά νύχτα» που γεννά τέρατα... Μια εμπειρία δυνατή, ωμή και απόλυτα αναγκαία για όποιον αντέχει να δει το είδωλό του στον καθρέφτη της κρίσης.» (Μέλπω Αποσπόρη, Open Mind)
«Έχουμε να κάνουμε με ένα υπέροχο, πραγματικά σπουδαίο έργο που δικαίως μας κάνει να πιστεύουμε πως είμαστε περήφανοι για το σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Συγχαρητήρια αξίζουν και στους δύο καλλιτέχνες: τον Γιάννη Παπαδογιάννη που επιμελήθηκε τη σκηνοθεσία… αλλά και υποδύθηκε όλους τους αντρικούς ρόλους του έργου με τον ίδιο ζήλο…Την Αθηνά Ασημάκη που έδωσε σάρκα και οστά σε μια κοπέλα που τελικά δεν είναι τόσο σκληρή όσο επιδιώκει πεισματικά να είναι.» (Μαρίνα Αποστόλου, theatrikesapopseis.blogspot.com)
Κριτικές κοινού (Αθηνόραμα, Θεατρομάνια)
«Εξαιρετικοί ηθοποιοί, η σκηνοθεσία άψογη και το κείμενο!!!Το συστήνω ανεπιφύλακτα!»
«Το Εκτροφείο Τεράτων είναι από τις παραστάσεις που δεν πρέπει απλώς να δει κάποιος αλλά πρέπει και να τη βιώσει... Σε συνταράσσει, σε προβληματίζει και σε κρατά καθηλωμένο μέχρι την τελευταία στιγμή. Συγχαρητήρια στους συντελεστές για το θάρρος, την αλήθεια και τη δύναμη που έφεραν στη σκηνή!!! Μην το χάσετε με τίποτα!!»
«Ωραίο κείμενο με διαχρονικά μηνύματα.Η σκηνοθεσία πολύ ευρηματική και οι ερμηνείες των δύο ηθοποιών συγκλονιστικές.Πολλά μπράβο!!!Αξίζει σίγουρα μια ευκαιρία,το προτείνω ανεπιφύλακτα!»
«Μη χάσετε το Εκτροφείο Τεράτων!!!!!! Είναι μια παράσταση που ταράζει, συγκινεί και σε αναγκάζει να κοιτάξεις κατάματα όσα συνήθως προσπερνάς... Αξίζει πραγματικά να τη δείτε!!!!!»
«Η παράσταση ξεχωρίζει κυρίως για τη στιβαρή, ευφυή σκηνοθεσία της· κάθε σκηνή είναι μελετημένη ώστε να ανεβάζει την ένταση χωρίς υπερβολές, χτίζοντας μια ζοφερή αλλά απολύτως καθηλωτική ατμόσφαιρα. Οι ερμηνείες είναι το μεγάλο ατού: οι ηθοποιοί κινούνται με αφοπλιστική φυσικότητα ανάμεσα στο τραγικό και το σκοτεινά χιουμοριστικό, δίνοντας βάθος και αλήθεια σε κάθε στιγμή.»
«Μια παράσταση δυνατή, δεμένη και εξαιρετικά αποτελεσματική στο να σε κρατάει σε εγρήγορση από το πρώτο δευτερόλεπτο.»
«Zyklon ή το Πεπρωμένο», ένα παιχνίδι για δύο άτομα, ή μήπως όχι; Ένα από τα πιο αιχμηρά και προκλητικά έργα του Θανάση Τριαρίδη, ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τσικούρα (Τσικ) στο Θέατρο Αργώ, από τη Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2026.
Τα δύο πρόσωπα του έργου ερμηνεύουν δύο νέοι χαρισματικοί ηθοποιοί, η Φλώρα Καραβελατζή και ο Βασίλης Τσαλίκης
Δύο άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι συναντιούνται για να παίξουν ένα παιχνίδι φαινομενικά απλό αλλά με άγνωστους κανόνες. Το παιχνίδι έχει ένα όνομα: Zyklon. Ένα όνομα φορτισμένο, που κουβαλά το βάρος της Ιστορίας και ειδικά αυτή του Ολοκαυτώματος.
Τι είναι όμως το Ζyklon; Ποιο είναι πραγματικά το παιχνίδι; Τι είναι αλήθεια, τι ψέμα; Τι φαντασία, τι πραγματικότητα;
Μέσα από τους δύο παίκτες το έργο αναμετριέται με την σύγχρονη ιστορία και το κατά πόσο αυτή θα μπορούσε να επαναληφθεί, όχι υποχρεωτικά με την ίδια μορφή, αλλά ακόμα και «μασκαρεμένη». Ο Primo Levi στο βιβλίο του «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» αναφέρει για το ολοκαύτωμα πως «συνέβη επομένως μπορεί να ξανασυμβεί... αυτή είναι η ουσία όσων έχουμε να πούμε». Ο Θανάσης Τριαρίδης με το έργο του ίσως έρχεται να απαντήσει ή μάλλον να συμπληρώσει αυτή τη φράση και εμείς μέσα από την παράσταση να αναρωτηθούμε για το αν γνωρίζουμε ποιοι είμαστε στα αλήθεια. Πόσο εύκολα φοράμε την μάσκα που μας προσφέρεται;
«Zyklon ή το Πεπρωμένο», ένα παιχνίδι που προσπαθεί να ξεγυμνώσει τη συνενοχή, τη βία και το πεπρωμένο του ανθρώπου.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τσικούρας (Τσικ)
Σκηνικά: Γιάννης Θεοδωράκης
Μουσική - Ηχητικός σχεδιασμός: Γιώργος Στεφανακίδης
Τι είναι πιο τρομακτικό; Ο κόσμος που πεθαίνει έξω, ή ο άνθρωπος που κοιμάται δίπλα σου;
Ένας άντρας, μια γυναίκα κι ένα αποστειρωμένο δωμάτιο. Έξω, ο κόσμος καταρρέει. Ένας θανατηφόρος ιός, ο COVID-38, σαρώνει τα πάντα. Οι ειδήσεις στην τηλεόραση αναγγέλλουν το τέλος.
Μέσα, είναι ασφαλείς. Κλειδωμένοι. Όμως, όταν η πόρτα σφραγίζει, ο πραγματικός κίνδυνος ξεκινά.
Ο Γιώργος Αγγελίδης, μετά την επιτυχία της παράστασης «Αυτόματη Εστίαση», επιστρέφει με το «Toxic» — ένα ψυχολογικό θρίλερ που επιδιώκει να υπενθυμίσει πόσο αδιόρατα μπορεί να μεταμορφωθεί το οικείο σε απειλή.
Ένα αργό παιχνίδι εξουσίας, σχεδόν ανεπαίσθητο, όπου οι ρόλοι εναλλάσσονται, η ισορροπία μετακινείται, και αυτό που κάποτε ήταν αγάπη γίνεται ένα περιβάλλον που παράγει τους δικούς του κανόνες και παγιδεύει τους ανθρώπους μέσα του.
Το «Toxic» είναι μια παρτίδα σκάκι κεκλεισμένων των θυρών με μοναδικό στόχο την επιβίωση. Μια κλειστοφοβική εμπειρία που ανατρέπει τα πάντα, μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
- Από 14 Ιανουαρίου, κάθε Τετάρτη στις 21.00 για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων στο Θέατρο Αργώ, Ελευσινίων 13-15 (Πλησίον του Μετρό Μεταξουργείο) | Τηλέφωνο: 2105201684 | www.argotheater.gr
Ο Πάρης Μαντόπουλος και η Ομάδα Θεάτρου και Χορού 4PLAY παρουσιάζουν την χοροθεατρική παράσταση:
«Το Βιβλίο της Ανησυχίας -
Ημερολόγιο αποχαιρετισμού»
Mια χοροθεατρική παράσταση, εμπνευσμένη από το Βιβλίο της Ανησυχίας και τη Θαλασσινή Ωδή του Φερνάντο Πεσσόα.
Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2025
Θέατρο ΑΡΓΩ
Κάθε Παρασκευή, 21:00 και Σάββατο, 18:00
Ο Πάρης Μαντόπουλος και η Ομάδα Θεάτρου και Χορού 4PLAY παρουσιάζουν τη χοροθεατρική παράσταση «Το Βιβλίο της Ανησυχίας – Ημερολόγιο Αποχαιρετισμού», ένα έργο εμπνευσμένο από τη μελαγχολική, ποιητική και υπαινικτική γραφή του Φερνάντο Πεσσόα.
Στην παράσταση, ο λόγος συναντά τον σύγχρονο χορό και το Contact Improvisation (αυτοσχεδιασμός με επαφή), συνθέτοντας ένα σκηνικό σύμπαν όπου το σώμα μετατρέπεται σε φορέα της ποίησης. Μέσα από αυτοσχεδιασμούς, ντουέτα και ακροβατικούς συνδυασμούς, η μυσταγωγική ατμόσφαιρα του Πεσσόα αποκτά σωματική υπόσταση, μεταμορφώνοντας την εσωτερική του αγωνία σε εικόνες της ανθρώπινης περιπέτειας και της διαρκούς αναζήτησης της ύπαρξης.
Η παράσταση επιχειρεί μια ποιητική συνομιλία ανάμεσα στη σκέψη και την κίνηση, εκεί όπου ο στοχασμός γίνεται χορός και ο χορός στοχασμός.
Σημείωμα σκηνοθέτη:
Tο «Βιβλίο της Ανησυχίας» αποτελεί ένα αποσπασματικό, εσωτερικό ημερολόγιο∙ μια εξομολόγηση της ανθρώπινης ύπαρξης που περιπλανιέται ανάμεσα στην ποίηση και τον πεζό λόγο, στην αναζήτηση και την αποδοχή. Μέσα από τον ιδιαίτερο λόγο του Πεσσόα, ξεδιπλώνεται κάθε πτυχή του ψυχισμού, σε μια μυσταγωγική διαδρομή που οδηγεί τον θεατή να αναμετρηθεί με τον ίδιο του τον εαυτό.
Στην παράσταση, το έργο συνομιλεί με τη «Θαλασσινή Ωδή» του ίδιου δημιουργού — ένα ποιητικό ταξίδι που ξεκινά από μια ερημική αποβάθρα και εξελίσσεται σε υπαρξιακή εξερεύνηση του «Ακαθόριστου». Ο άνθρωπος, μόνος απέναντι στο άγνωστο, αναζητά τις συντεταγμένες του, τα όρια και τη βαθύτερη ουσία της ζωής.
Το αποτέλεσμα είναι μια σκηνική εξομολόγηση που ισορροπεί ανάμεσα στη σιωπή και τη θάλασσα, στο βλέμμα προς τα μέσα και την ανάγκη του ανθρώπου να ταξιδεύει — ακόμη κι όταν δεν υπάρχει προορισμός.
Ο Πάρης Μαντόπουλος και η Ομάδα Θεάτρου και Χορού 4PLAY παρουσιάζουν την χοροθεατρική παράσταση:
«Το Βιβλίο της Ανησυχίας -
Ημερολόγιο αποχαιρετισμού»
Mια χοροθεατρική παράσταση, εμπνευσμένη από το Βιβλίο της Ανησυχίας και τη Θαλασσινή Ωδή του Φερνάντο Πεσσόα.
Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2025
Θέατρο ΑΡΓΩ
Κάθε Παρασκευή, 21:00 και Σάββατο, 18:00
Ο Πάρης Μαντόπουλος και η Ομάδα Θεάτρου και Χορού 4PLAY παρουσιάζουν τη χοροθεατρική παράσταση «Το Βιβλίο της Ανησυχίας – Ημερολόγιο Αποχαιρετισμού», ένα έργο εμπνευσμένο από τη μελαγχολική, ποιητική και υπαινικτική γραφή του Φερνάντο Πεσσόα.
Στην παράσταση, ο λόγος συναντά τον σύγχρονο χορό και το Contact Improvisation (αυτοσχεδιασμός με επαφή), συνθέτοντας ένα σκηνικό σύμπαν όπου το σώμα μετατρέπεται σε φορέα της ποίησης. Μέσα από αυτοσχεδιασμούς, ντουέτα και ακροβατικούς συνδυασμούς, η μυσταγωγική ατμόσφαιρα του Πεσσόα αποκτά σωματική υπόσταση, μεταμορφώνοντας την εσωτερική του αγωνία σε εικόνες της ανθρώπινης περιπέτειας και της διαρκούς αναζήτησης της ύπαρξης.
Η παράσταση επιχειρεί μια ποιητική συνομιλία ανάμεσα στη σκέψη και την κίνηση, εκεί όπου ο στοχασμός γίνεται χορός και ο χορός στοχασμός.
Σημείωμα σκηνοθέτη:
Tο «Βιβλίο της Ανησυχίας» αποτελεί ένα αποσπασματικό, εσωτερικό ημερολόγιο∙ μια εξομολόγηση της ανθρώπινης ύπαρξης που περιπλανιέται ανάμεσα στην ποίηση και τον πεζό λόγο, στην αναζήτηση και την αποδοχή. Μέσα από τον ιδιαίτερο λόγο του Πεσσόα, ξεδιπλώνεται κάθε πτυχή του ψυχισμού, σε μια μυσταγωγική διαδρομή που οδηγεί τον θεατή να αναμετρηθεί με τον ίδιο του τον εαυτό.
Στην παράσταση, το έργο συνομιλεί με τη «Θαλασσινή Ωδή» του ίδιου δημιουργού — ένα ποιητικό ταξίδι που ξεκινά από μια ερημική αποβάθρα και εξελίσσεται σε υπαρξιακή εξερεύνηση του «Ακαθόριστου». Ο άνθρωπος, μόνος απέναντι στο άγνωστο, αναζητά τις συντεταγμένες του, τα όρια και τη βαθύτερη ουσία της ζωής.
Το αποτέλεσμα είναι μια σκηνική εξομολόγηση που ισορροπεί ανάμεσα στη σιωπή και τη θάλασσα, στο βλέμμα προς τα μέσα και την ανάγκη του ανθρώπου να ταξιδεύει — ακόμη κι όταν δεν υπάρχει προορισμός.
