Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: ΔΝΤ - ERT Open
Reuters: Η Ελλάδα επιδιώκει συμφωνία για πρόωρη αποπληρωμή των μισών δανείων από ΔΝΤ, εντός του Σαββατοκύριακου

Reuters: Η Ελλάδα επιδιώκει συμφωνία για πρόωρη αποπληρωμή των μισών δανείων από ΔΝΤ, εντός του Σαββατοκύριακου

Σάββατο, 13/04/2019 - 15:00

Η Ελλάδα επιδιώκει να συνάψει συμφωνία αυτό το Σαββατοκύριακο για να αποπληρώσει πρόωρα περίπου τα μισά δάνεια που έλαβε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, σε μία προσπάθεια να μειώσει το χρέος της, δήλωσε ανώτερος αξιωματούχος χθες το βράδυ, σύμφωνα με το Reuters.

«Η αποπληρωμή στο ΔΝΤ θα συμφωνηθεί αυτό το Σαββατοκύριακο», δήλωσε ο αξιωματούχος στο Reuters, υπό το καθεστώς της ανωνυμίας, στο περιθώριο της εαρινής Συνόδου του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσιγκτον. Πρόσθεσε επίσης, ότι η Γερμανία και η Ολλανδία φέρουν αντιρρήσεις για αυτή την κίνηση, καθώς ανησυχούν ότι το ΔΝΤ θα επιθυμεί να αποχωρήσει από τις τακτικές αξιολογήσεις για τις ελληνικές μεταρρυθμίσεις, εντούτοις δεν θα εκτροχιάσουν τη διαδικασία. «Λαμβάνουν διαβεβαιώσεις ότι το ΔΝΤ θα παραμείνει στην αξιολόγηση, επομένως θα άρουν τις αντιρρήσεις τους. Η Ελλάδα θα αποπληρώσει περίπου 4-5 δισεκ. ευρώ», υπογράμμισε ο αξιωματούχος. Ο ESM, στον οποίο σύμφωνα με τους κανονισμούς θα έπρεπε να δοθεί ανάλογο ποσό, είναι πιθανό ότι θα παραιτηθεί από αυτό το δικαίωμα, ικανοποιημένος από τη βελτίωση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, δήλωσε την περασμένη βδομάδα ο επικεφαλής του, Κλάους Ρέγκλινγκ.

Το Reuters μετέδωσε στις 3 Απριλίου ότι η Ελλάδα εξετάζει νέα έξοδο στις αγορές στα τέλη Ιουνίου για να ενισχύσει την αποπληρωμή του χρέους. Επισημαίνεται ότι η Ελλάδα πρέπει να αποπληρώσει περί τα 9,3 δισεκ. ευρώ στο ΔΝΤ μέχρι το 2024, με επιτόκιο 5%, ενώ το ανάλογο επιτόκιο για τα δάνεια από τα κράτη μέλη της ευρωζώνης μέσω του ESM είναι 0,9%. Η Αθήνα έχει κεφαλαιακό απόθεμα ύψους 27 δισεκ. ευρώ από την έξοδό της στις αγορές και δάνεια που δεν χρησιμοποιήθηκαν. Αυτό το κεφάλαιο είναι επαρκές για τις χρηματοδοτικές της ανάγκες μέχρι το 2021 χωρίς να χρειάζεται να ξαναβγεί στις αγορές έως τότε.

Economist: Μικρότερο το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Ελλάδας

Η Ελλάδα σημείωσε έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου 1,7 δισεκ. ευρώ για τον μήνα Φεβρουάριο, περί τα 61 εκατομμύρια ευρώ λιγότερο (3,6%) από το προηγούμενο έτος, γράφει ο Economist.

Οι εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 9,3%, ξεπερνώντας την αύξηση 4% της αξίας των εισαγωγών κατά την ίδια περίοδο. Οι εξαγωγές προς χώρες εκτός Ε.Ε. αυξήθηκαν κατά 16,4% ετησίως, έναντι 3,5% για πωλήσεις σε άλλα μέλη της Ένωσης.

Έπειτα από δύο δύσκολους μήνες, οι ελληνικές εξαγωγές επέστρεψαν σε άνοδο τον Φεβρουάριο, παρά τις σαφείς ενδείξεις αποδυνάμωσης της περιφερειακής αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας. Τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο οι ελληνικές εξαγωγές είχαν υποχωρήσει, σε ετήσια βάση, κατά 2,2% και 1,2% αντίστοιχα. Αυτό υποδηλώνει ότι η ασθενέστερη εξωτερική ζήτηση είχε επιπτώσεις στον εξαγωγικό τομέα της χώρας. Το προηγούμενο διάστημα, οι ελληνικές εξαγωγές παρουσίαζαν ισχυρή πορεία, σημειώνοντας ανάπτυξη κατά μέσο όρο 17,4% ετησίως, κατά τους 12 μήνες έως τον Νοέμβριο του 2018 (η υψηλή βάση που προκάλεσε η έντονη ανάπτυξη του περασμένου έτους καθιστά την απόδοση του Φεβρουαρίου ακόμη πιο εντυπωσιακή). Οι ισχυρές εξαγωγικές επιδόσεις κατά το μεγαλύτερο μέρος του 2018 καθορίστηκαν από τη σταθερή ζήτηση από την ΕΕ και από χώρες εκτός ΕΕ. Μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, η Ελλάδα είναι μεταξύ των χωρών της ΕΕ που είναι λιγότερο ενσωματωμένες στις ευρωπαϊκές περιφερειακές αλυσίδες αξίας ως μερίδιο του συνολικού εμπορίου, με το μεγαλύτερο μερίδιο του εξωτερικού εμπορίου να διεξάγεται με οικονομίες εκτός της Ένωσης.

Η αύξηση των εισαγωγών κατά 4% που σημειώθηκε τον Φεβρουάριο ήταν ίδια με τον Ιανουάριο, η οποία με τη σειρά της είχε ενισχυθεί σημαντικά έναντι του 0,6% τον Δεκέμβριο. Κατά τους προηγούμενους έξι μήνες, η αξία των εισαγωγών αυξήθηκε κατά μέσο όρο κατά 19,9% ετησίως.

Οι εισαγωγές είναι πολύ μεγαλύτερες από τις εξαγωγές σε απόλυτες τιμές και παρά το ελαφρώς μειωμένο εμπορικό έλλειμμα τον Φεβρουάριο, η υποκείμενη τάση είναι αύξηση του εξωτερικού ελλείμματος.

Αναμένουμε χαμηλότερες παγκόσμιες τιμές ενέργειας από τα τέλη του 2018 που αναμένεται να επιβραδύνουν την αύξηση των τιμών των εισαγωγών, γεγονός που θα συμβάλει στη συγκράτηση του κόστους των εισαγωγών το 2019. Παρόλο που η δυναμική ανάπτυξης επιβραδύνθηκε στη ζώνη του ευρώ, η σχετικά υψηλή έκθεση της Ελλάδας σε άλλες αγορές αναμένεται να βοηθήσει τις εξαγωγές, αναφέρει ο Economist.

Το ΔΝΤ ενέκρινε επισήμως ένα ενισχυμένο πρόγραμμα βοήθειας προς την Αργεντινή

Το ΔΝΤ ενέκρινε επισήμως ένα ενισχυμένο πρόγραμμα βοήθειας προς την Αργεντινή

Παρασκευή, 26/10/2018 - 21:30
Το συμβούλιο των διοικητών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) ενέκρινε σήμερα επισήμως την ενίσχυση του προγράμματος βοήθειας προς την Αργεντινή, προκειμένου να συμβάλει στη σταθεροποίηση της τρίτης μεγαλύτερης οικονομίας της Λατινικής Αμερικής.

Κατά συνέπεια το δάνειο που είχε εγκρίνει το ΔΝΤ τον Ιούνιο αυξάνεται από τα 50 δισεκατομμύρια στα 56,3 δισεκατομμύρια, επεσήμανε το Ταμείο σε ανακοίνωσή του. Μετά την κατοβολή μιας νέας δόσης ύψους 5,7 δισεκατομμυρίων, το ποσό που θα έχει ήδη καταβάλει ο διεθνής οργανισμός στην Αργεντινή θα ανέλθει στα 20,4 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η νομισματική κρίση που ξέσπασε στα τέλη Σεπτεμβρίου στην Αργεντινή επιτάχυνε την άνοδο των τιμών. Από τον Ιανουάριο το πέσο έχει χάσει το 50% της αξίας του έναντι του δολαρίου, αυξάνοντας τον πληθωρισμό.
Η μείωση του ΑΕΠ της χώρας αναμένεται να φτάσει το 2,6% φέτος, σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις του ΔΝΤ, το οποίο αναθεώρησε προς τα κάτω τις προβλέψεις του. Εξάλλου η ύφεση αναμένεται να συνεχιστεί το 2019, με μείωση του ΑΕΠ κατά 1,6%.
Ωστόσο το ΔΝΤ αναμένει "αύξηση 3,2% μεσοπρόθεσμα χάρη στην εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και στην επιστροφή της εμπιστοσύνης".

ΑΠΕ
Αργεντινή: Διαδηλώσεις για τη λιτότητα στο πλαίσιο της συμφωνίας με το ΔΝΤ

Αργεντινή: Διαδηλώσεις για τη λιτότητα στο πλαίσιο της συμφωνίας με το ΔΝΤ

Πέμπτη, 13/09/2018 - 14:00

Εργατικά συνδικάτα και κοινωνικές οργανώσεις έκαναν πορεία και έκλεισαν δρόμους στο κέντρο του Μπουένος Άιρες την Τετάρτη, καθώς εντείνονται οι κινητοποιήσεις εναντίον των μέτρων λιτότητας που προωθεί η κυβέρνηση του προέδρου Μαουρίσιο Μάκρι στο πλαίσιο της συμφωνίας της Αργεντινής με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με στόχο να μειωθεί το κρατικό χρέος της τρίτης μεγαλύτερης οικονομίας της Λατινικής Αμερικής.

Οι διαδηλωτές εξέφρασαν την οργή τους για τα μέτρα λιτότητας που προωθούνται, ειδικά διότι πλήττονται υπηρεσίες προς τους πολίτες με τα χαμηλότερα εισοδήματα, την ώρα που ο πληθωρισμός έχει φθάσει το 31% και συνεχίζει να ανεβαίνει.

Αψηφώντας τις διαδηλώσεις, ο πρόεδρος Μάκρι επιμένει ότι η κυβέρνησή του θα συνεχίσει να εφαρμόζει τα μέτρα, που χαρακτηρίζει απαραίτητα για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης των επενδυτών και τη μείωση των δημοσίων δαπανών.

Η προοπτική της οικονομίας της Αργεντινής μοιάζει όλο και πιο σκοτεινή, τόσο για τους λεγόμενους ορθόδοξους οικονομολόγους, όσο και αριστερούς οικονομολόγους. Οι σχεδιαζόμενες περικοπές σε δημόσιες υπηρεσίες, που θα αναγκάσουν μεγάλο μέρος των πολιτών να πληρώνει περισσότερα για τις μετακινήσεις ή ακόμη για την ηλεκτροδότηση, αναμένεται πως θα συνεχίσουν να ασκούν ανοδική πίεση στον δείκτη τιμών καταναλωτή για το υπόλοιπο του 2018.

«Η καθημερινή αβεβαιότητα γίνεται όλο και χειρότερη», είπε η Γκαμπριέλα, 49 ετών, μητέρα πέντε παιδιών, που πήρε μέρος στη διαδήλωση.

Οικονομολόγοι προβλέπουν ότι η χρονιά θα κλείσει με τον πληθωρισμό στο 40%. Εκείνα που πλήττονται περισσότερο είναι τα νοικοκυριά με τα χαμηλότερα εισοδήματα, που ξοδεύουν το μεγαλύτερο μέρος των διαθεσίμων τους για τρόφιμα.

«Οι φτωχότεροι πολίτες της χώρας βρίσκονται στα πρόθυρα της πείνας», τόνισε ο Ντανιέλ Μενέντες, εκπρόσωπος της Barrios de Pie, μιας από τις οργανώσεις που κάλεσαν στη διαδήλωση.

Τα μέτρα με στόχο την τιθάσευση του πληθωρισμού, όπως η αύξηση του βασικού επιτοκίου της κεντρικής τράπεζας στο 60%, ωθούν την οικονομία βαθύτερα στην ύφεση, στραγγαλίζοντας τις χορηγήσεις πιστώσεων. Το να υπάρξει πακέτο τόνωσης της οικονομίας θα ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την υπόσχεση του Μάκρι να φέρει το πρωτογενές δημοσιονομικό έλλειμμα στο μηδέν το 2019. Ο προηγούμενος στόχος για το έλλειμμα το 2019 ήταν 1,3% του ΑΕΠ.

Ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Νικολάς Ντουχόβνε έκρινε νωρίτερα αυτόν τον μήνα ότι ήταν η αδυναμία της «δημοσιονομικής πτέρυγας» της Αργεντινής αυτή που προκάλεσε την ελεύθερη πτώση του πέσο τον Αύγουστο. Το νόμισμα της χώρας απώλεσε το 26% της αξίας του τον περασμένο μήνα και πλέον πάνω από τη μισή αξία του εντός του 2018.

Την Τρίτη, το πέσο υπέστη πτώση 1,4%, φθάνοντας σε μια ισοτιμία 38,5 προς ένα έναντι του αμερικανικού δολαρίου.

Η κυβέρνηση του Μάκρι, που υπέγραψε μια συμφωνία δανεισμού ύψους 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων με το ΔΝΤ τον Ιούνιο, δεσμεύθηκε όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με την επίθεση στο πέσο ότι θα προχωρήσει σε ακόμη πιο μεγάλες περικοπές δαπανών, προκειμένου να εξασφαλίσει την εσπευσμένη εκταμίευση δόσεων.

Οι νέοι στόχοι για τις δημοσιονομικές δαπάνες τελούν υπό διαπραγμάτευση ανάμεσα σε στελέχη της κυβέρνησης και μια αποστολή του ΔΝΤ που βρίσκεται στο Μπουένος Άιρες, ανέφερε ο θεσμός της Ουάσινγκτον σε ανακοίνωση που δημοσιοποίησε την Τετάρτη. «Ο κοινός μας στόχος είναι να υπάρξει ταχεία ολοκλήρωση αυτών των συνομιλιών ώστε να παρουσιαστεί μια πρόταση στο εκτελεστικό συμβούλιο του ΔΝΤ», ανέφερε η ανακοίνωση.

Οι νέοι στόχοι θα συμπεριληφθούν στο υπό κατάρτιση σχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού του 2019 που ο Μάκρι αναμένεται να στείλει στο Κογκρέσο μέσα στις προσεχείς ημέρες.

Καθώς οι επενδυτές αξιώνουν η κυβέρνηση να τηρήσει το πρόγραμμα περικοπών των δημοσίων δαπανών που έχει εξαγγείλει, οικονομολόγοι προειδοποιούν ότι τα σκληρά μέτρα που περιλαμβάνει η συνταγή του ΔΝΤ για το Μπουένος Άιρες ίσως αποδειχθούν πολύ πιο επώδυνα από ό,τι η ύφεση και ο πληθωρισμός που ήδη δοκίμαζαν την Αργεντινή.

«Οι χρηματαγορές είναι κλειστές για τη χώρα. Η κυβέρνηση της Αργεντινής αντιδρά αποπειρώμενη μια πολύ πιο δραστική δημοσιονομική προσαρμογή», επισήμανε ο Μαρτίν Γκουσμάν, οικονομολόγος στο Columbia University Business School.

«Η άποψή μου είναι ότι ένα πακέτο τέτοιων μέτρων θα οδηγήσει σε νέα ύφεση το 2019», συμπλήρωσε.






ΑΠΕ

Δημήτρης Στρατούλης από Βρυξέλλες: κυρία Λαγκάρτ, αφού θεωρείτε τις συντάξεις στην Ελλάδα υψηλές, ελάτε να πάρετε σύνταξη στην χώρα μας

Δημήτρης Στρατούλης από Βρυξέλλες: κυρία Λαγκάρτ, αφού θεωρείτε τις συντάξεις στην Ελλάδα υψηλές, ελάτε να πάρετε σύνταξη στην χώρα μας

Πέμπτη, 01/02/2018 - 09:00
Ο Δημήτρης Στρατούλης, μέλος της Π.Γ. της Λαϊκής Ενότητας, πρώην υπουργός Κοινωνικής ασφάλισης, μιλώντας στην εκδήλωση με θέμα:


«
Οι συντάξεις σε καιρούς κρίσης, ποιο είναι το μέλλον τους;», που πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες, στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, με πρωτοβουλία του ευρωβουλευτή της ΛΑ.Ε., Νίκου Χουντή, καθώς και της ανεξάρτητης ευρωβουλευτή, Σοφία Σακοράφα, και της ευρωβουλευτή, Λίντια Σένρα, από την εναλλακτική Αριστερά της Γαλικίας, ανέφερε τα εξής:


«Θα ήθελα πριν αρχίσω την ομιλία μου να στείλω ένα μήνυμα στην κυρία Λαγκάρντ, την επικεφαλής του ΔΝΤ, σχετικά με αυτό που είπε δημόσια, ότι οι συντάξεις στην Ελλάδα ήταν και είναι υψηλές.

Κυρία Λαγκάρντ λέτε συνειδητά ψέματα και μάλιστα μπροστά σε παγκόσμιο ακροατήριο.

Και λέτε συνειδητά ψέματα, γιατί γνωρίζετε, ότι, μετά τις 26 σφαγιαστικές μειώσεις συντάξεων που επιβάλατε στην χώρα μας μαζί με την ΕΕ και τις μνημονιακές κυβερνήσεις ΝΔ- ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το 60% των συνταξιούχων στην Ελλάδα παίρνουν μηνιαίες μικτές συντάξεις από 152 μέχρι 600 ευρώ. Επίσης, ότι μετά τις νέες μειώσεις συντάξεων που προβλέπονται στο ανομολόγητο 4ο μνημόνιο από 1/1/2019 και τη νέα μείωση του αφορολόγητου από 1/1/2020 η μέση καθαρή μηνιαία σύνταξη θα φτάσει τα 480 ευρώ.

Εάν λοιπόν κυρία Λαγκάρντ θεωρείτε αυτές τις συντάξεις υψηλές, τότε ελάτε μετά την θητεία σας στο ΔΝΤ να πάρετε σύνταξη στην χώρα μας.





ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ





Η ΕΕ και η Ευρωζώνη προωθούν με ιδεολογική εμμονή το νεοφιλελεύθερο μοντέλο εργασίας και το κεφαλαιοποιητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

Μεγάλα θέματα που έχουν προκαλέσει έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο σχετικά με την κοινωνική ασφάλιση είναι τα παρακάτω:

Δημογραφικό – ελαστικές εργασιακές σχέσεις

Η όξυνση του δημογραφικού και η επέκταση των ελαστικώνμορφών εργασίας στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη στερούν τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης από σημαντικά έσοδα.

Οι νεοφιλελεύθερες λογικές και τα μνημόνια της λιτότητας, που εφαρμόστηκαν στις χώρες του φτωχού ευρωπαϊκού Νότου, με πρόσχημα την οικονομική κρίση και το δημογραφικό, προωθούν αντεργατικές επιλογές φορτώνοντας τα βάρη στους εργαζόμενους και συνταξιούχους. Συγκεκριμένα αυξάνουν τις ασφαλιστικές εισφορές, μειώνουν το ποσοστό αναπλήρωσης και κατά συνέπεια το ύψος των συντάξεων, αυξάνουν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, μειώνουν τη δημόσια χρηματοδότηση και ενισχύουν τα ατομικά κεφαλαιοποιητικά συστήματα κοινωνικής ασφάλισης σε βάρος των δημόσιων αναδιανεμητικών.

Οι δυνάμεις της Αριστεράς είναι αντίθετες μ' αυτές τις πολιτικές και θεωρούν ότι χρειάζεται μια εναλλακτική προοδευτική πολιτική, με μέτρα, όπως:

  • Αύξηση του όγκου απασχόλησης με κεντρικό μοχλό την δραστική μείωση του χρόνου εργασίας και πολιτικές απασχόλησης, που θα αυξάνουν την πλήρη και σταθερή εργασία σε βάρος της ελαστικής και θα δημιουργούν πρόσθετη απασχόληση στον κοινωνικό τομέα, την ποιότητα ζωής και το περιβάλλον.

  • Κοινωνική και οικονομική ένταξη των μεταναστών με πλήρη ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα.

  • Δραστικός περιορισμός, με στόχο την κατάργηση, της “μαύρης” - ανασφάλιστης εργασίας.

  • Αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας με δημόσιες κοινωνικές πολιτικές ενίσχυσης της οικογένειας και των νέων.

  • Μακροοικονομικές πολιτικές, που να προωθούν αυξημένους ρυθμούς ανάπτυξης, η οποία να δημιουργεί θέσεις εργασίας και να αναδιανέμει εισοδήματα και δικαιώματα υπέρ της μισθωτής εργασίας.

Κοινωνική Ασφάλιση – Ιδιωτική Ασφάλιση

Στην Ε.Ε δεν υπάρχει ένα ενιαίο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, ούτε σε κάθε χώρα υπάρχει πλέον αμιγές σύστημα, που να στηρίζεται αποκλειστικά είτε στο αναδιανεμητικό είτε στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα. Η κεντρική όμως κατεύθυνση είναι η αντικατάσταση των αναδιανεμητικών συστημάτων από ατομικά - κεφαλαιοποιητικά.

Η ΕΕ και η Ευρωζώνη προωθούν πολιτικές ενίσχυσης της ιδιωτικήςασφάλισης σε βάρος της δημόσιας, με αποκορύφωμα το πανευρωπαϊκό ατομικό συνταξιοδοτικό πρόγραμμα ΡΕΡΡ. Αυτό συζητιέται αυτή την περίοδο στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και αναμένεται να εγκριθεί το 2019. Επιδιώκει να στρέψει τους ασφαλισμένους προς ατομικά ασφαλιστικά συμβόλαια, που θα έχουν ενιαία ισχύ σε όλες τις χώρες της Ε.Ε.

Εμείς, αντιθέτως εκτιμούμε, ότι πρέπει να στηριχθούν τα δημόσια αναδιανεμητικά συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, που βασίζονται στην αλληλεγγύη γενεών, εργαζομένων - ανέργων, εργαζομένων – συνταξιούχων. Κι αυτό να γίνει σε βάρος όσων εξατομικεύουν την ασφαλιστική προσδοκία και στηρίζονται αποκλειστικά στους νόμους της καπιταλιστικής αγοράς.

Ως Αριστερά μας ενδιαφέρει να έχουμε εργαζόμενους, που αγωνίζονται για την συλλογική βελτίωση των δικαιωμάτων τους, και όχι άθροισμα ανθρώπων που ωθούνται στο να σκέφτονται περισσότερο την επενδυτική συμπεριφορά των ταμείων τους ή την τύχη των μετοχών εκείνων, που θα τους διασφαλίσουν το ατομικό ασφαλιστικό τους μέλλον. Η εμπειρία, άλλωστε, από χρεοκοπίες μεγάλων ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών, που συμπαρέσυραν αντίστοιχα ασφαλιστικά σχήματα, είναι οδυνηρή και διδακτική.

Εμείς θέλουμε τους ασφαλισμένους να λειτουργούν ως ενεργοί πολίτες, που διεκδικούν δημόσιες, συλλογικές και καθολικές κοινωνικές υπηρεσίες και παροχές και όχι ως καταναλωτές των υπηρεσιών ασφάλισης των αγορών.





Χρηματοδότηση Κοινωνικής Ασφάλισης

Ο τρόπος χρηματοδότησης και το ύψος συμμετοχής των συντελεστών της ποικίλει από χώρα σε χώρα της ΕΕ.

Θα πρέπει να αποτελεί κεντρικό ζήτημα, όχι μόνο η κοινωνική αποτελεσματικότητα (αξιοπρεπείς συντάξεις), αλλά και η οικονομική βιωσιμότητα των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης. Αυτή πρέπει να στηρίζεται στην τριμερή χρηματοδότηση, δηλαδή εκτός από τους εργαζόμενους και εργοδότες και από ισχυρή δημόσια χρηματοδότηση.

Κατά τη γνώμη μου, το νεοφιλελεύθερο σύστημα που έχει δημιουργηθεί στη ΕΕ δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί, αλλά πρέπει, κάτω από τον αγώνα των λαών, να ανατραπεί και να διαμορφωθεί ένα νέο πλαίσιο σχέσεων ισότιμης συνεργασίας ανεξάρτητων και κυρίαρχων χωρών και λαών της Ευρώπης.

Παράλληλα, όμως, θεωρώ σημαντική οποιαδήποτε κοινή πανευρωπαϊκή κινηματική και πολιτική πρωτοβουλία, η οποία θέτει υπό δημοκρατική αμφισβήτηση το νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα της ΕΕ.

Για τους λόγους αυτούς, όσον αφορά την κοινωνικήασφάλιση, οι Αριστερές δυνάμεις και τα κοινωνικά κινήματα μπορούμε και πρέπει να αναζητήσουμε κοινούς στόχους, που μπορούν να αρθούν πάνω από τις διαφορετικότητες που υπάρχουν από χώρα σε χώρα και να αποτελέσουν το κοινό πεδίο των Ευρωπαϊκών μας διεκδικήσεων. Αυτές αφορούν τον χρόνο συνταξιοδότησης, τον εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας, την εγγυημένη κατώτερη σύνταξη, τον αξιοπρεπή κατώτατο μισθό, την ενίσχυση των Δημοσίων συστημάτων ασφάλισης, το κατώτερο και το ανώτατο ποσοστό αναπλήρωσης του μισθού με την σύνταξη, τις προϋποθέσεις ασφαλούς εγγυημένης αποδοτικής αξιοποίησης των αποθεματικών της κοινωνικής ασφάλισης.





Εναλλακτικές προτάσεις για το ελληνικό σύστημα κοινωνικής Ασφάλισης

Η Κοινωνική Ασφάλιση στην Ελλάδα δεν έχει προβλήματα λόγω υψηλών δαπανών της για συντάξεις, όπως ισχυρίζονται ψευδώς η ΕΕ και η Ευρωζώνη.Οι συντάξεις έχουν μειωθεί δραματικά (50-80%) τα χρόνια των μνημονίων της λιτότητας.Αυτά που, επίσης, μειώθηκαν ήταν τα έσοδα της κοινωνικής ασφάλισης, εξαιτίας των πολιτικών συνεχούς λιτότητας και απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, που οδήγησε σε εκτίναξη της αδήλωτης και ανασφάλιστης εργασίας και λόγω της μεγάλης μείωσης της δημόσιας χρηματοδότησής τους.

Επομένως η κοινωνική ασφάλιση μπορεί να στηριχτεί και να αναβαθμιστεί,μόνον εφόσον καταργηθούν τα μνημόνια της λιτότητας και διασφαλιστούν και αυξηθούν τα έσοδά της, δηλαδή ΕΑΝ:

  1. Ανακεφαλαιοποιηθεί, δηλαδή αποκατασταθεί με συμπληρωματικούς δημόσιους πόρους, η διαχρονική λεηλασία των αποθεματικών της, που συντελέστηκε στη χώρα μας μετά το 1950, από τις κυβερνήσεις, τις τράπεζες και την μεγαλοεργοδοσία.

  2. Μειωθεί η ανεργία με την προώθηση ενός αναπτυξιακού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης.

  3. Χτυπηθεί η εισφοροδιαφυγή και η ανασφάλιστη εργασία, ώστε να αποδοθούν στην κοινωνική ασφάλιση οι πόροι που διαφεύγουν.

  4. Αρχίσουν να αυξάνονται οι μισθοί, με την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, που ουσιαστικά έχουν καταργηθεί.

  5. Επαναρρυθμιστούν οι εργασιακές σχέσεις και περιοριστούν δραστικά οι ελαστικές μορφές εργασίας προς όφελος της πλήρους και σταθερής απασχόλησης.

  6. Αυξηθεί η κρατική χρηματοδότησή της κοινωνικής ασφάλισης, σύμφωνα με τις ανάγκες της.

  7. Αξιοποιείται με ασφάλεια και αποδοτικότητα και όχι με ρίσκο η εναπομείνασα κινητή και ακίνητη περιουσία της.

  8. Γίνει βαθειά διαγραφή του δημοσίου χρέους της χώρας, ώστε να υπάρξουν οι αναγκαίοι δημόσιοι πόροι για την χρηματοδότηση της κοινωνικής ασφάλισης, των κοινωνικών πολιτικών και της ανάπτυξης.

Αυτό που χρειάζεται είναι ένα δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, εγγυημένων παροχών, αλληλέγγυο, αναδιανεμητικό και καθολικό.

Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, σε συνδυασμό με ένα προοδευτικό πρόγραμμα ανάπτυξης και παραγωγικού μετασχηματισμού της, μπορούν να δώσουν την αναγκαία οικονομική ρευστότητα για να χρηματοδοτηθεί μια δραστική αύξηση των δημόσιων κοινωνικών και ιδιωτικών επενδύσεων, να μειωθεί η ανεργία, να στηριχτεί οικονομικά η κοινωνική ασφάλιση, να χρηματοδοτηθεί η δημόσια Παιδεία, Κοινωνική Προστασία και Υγεία.

Η αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος στη χώρα μας προϋποθέτει ακύρωση της λιτότητας, ανάπτυξη με δημιουργία θέσεων εργασίας και αναδιανομή εισοδημάτων υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, ενίσχυση των κοινωνικών πολιτικών και των κοινωνικών δομών στήριξης της οικογενείας, των νέων καθώς και των παιδιών.





Βασικές αρχές οργάνωσης, λειτουργίας και χρηματοδότησης της κοινωνικής ασφάλισης.

Αγωνιζόμαστε για ένα δημόσιο σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης που είναι:

  • Ισχυρό και κοινωνικά αποτελεσματικό, έξω από τη λειτουργία της αγοράς, χωρίς να έχει σχέση με ''ασφαλιστικά προϊόντα'', που προωθούν ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες.

  • Δημόσιο και υποχρεωτικό. Για εμάς ο χαρακτηρισμός «δημόσιο» δεν βασίζεται μόνο στο τυπικό κριτήριο οργάνωσης και νομικής μορφής, αλλά έχει την έννοια, ότι το κράτος υποχρεούται να μεριμνά για την εκπλήρωση των θεσμοθετημένων υποχρεώσεων και παροχών της κοινωνικής ασφάλισης και κυρίως για τη χορήγηση αξιοπρεπών συντάξεων.

  • Καθολικό, που θα προστατεύει εξ ίσου όλου/ες τους ασφαλισμένους, ανεξάρτητα από το χρόνο που εντάχθηκαν στην ασφάλιση.

  • Αναδιανεμητικό, σε αντιπαράθεση με το κεφαλαιοποιητικό μοντέλο ατομικών κουμπαράδων, που θα αναδεικνύει τα θετικά αποτελέσματα της αλληλεγγύης των γενεών και τα αδιέξοδα της ατομικής κεφαλαιοποίησης.

  • Αλληλέγγυο μεταξύ των γενεών και όλων των εργαζομένων.

Η ενίσχυση των δημοσίων ελεγκτικών υπηρεσιών, η κωδικοποίηση και απλούστευση της ασφαλιστικής νομοθεσίας, με στόχο να θεσπιστεί Κώδικας Ασφαλιστικού Δικαίου, η έκδοση χρηστικού ασφαλιστικού οδηγού και η προώθηση μιας μεγάλης δημόσιας καμπάνιας ενημέρωσης των εργαζομένων για τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα μπορούν να ελαχιστοποιήσουν την ανασφάλιστη εργασία και την εισφοροδιαφυγή.

Ο εγγυητικός ρόλος του Κράτους στην κοινωνική ασφάλιση οφείλει να συνδυάζεται με διαδικασίες ουσιαστικού κοινωνικού ελέγχου, ενεργή ενημέρωση και συμμετοχή εκπροσώπων των ασφαλισμένων στη Διοίκηση των Ασφαλιστικών Ταμείων, στη λήψη των αποφάσεων και στο σχεδιασμό πολιτικών για την κοινωνική ασφάλιση, αλλά και δυνατότητα ουσιαστικών ελέγχων των εκπροσώπων των εργαζομένων μέσα στις επιχειρήσεις.

Η κοινωνική ασφάλιση πρέπει να στηρίζεται οικονομικά, εκτός από τις ασφαλιστικές εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών και στην κρατική χρηματοδότηση σε εφαρμογή της 102 Διεθνούς Σύμβασης Εργασίας (άρθρο 71.3), το κράτος πρέπει να συμμετέχει στην κοινωνική ασφάλιση ως:

- νομοθέτης,

- επόπτης της λειτουργίας της,

- συγχρηματοδότης λόγω του υποχρεωτικού χαρακτήρα της,

-και εγγυητής της καταβολής των προβλεπόμενων παροχών της προς τους ασφαλισμένους.





Άμεσες προτεραιότητες μας για την Κοινωνική Ασφάλιση στην Ελλάδα.

  • Επαναφορά του δημόσιου – καθολικού - αναδιανεμητικού χαρακτήρα της Κοινωνικής Ασφάλισης, με κατάργηση όλων των νόμων που ψηφίστηκαν στη διάρκεια των μνημονίων λιτότητας που εφαρμόζονται στη χώρα μας από το 2010, με τους οποίους το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης μετατράπηκε κατά 70% σε κεφαλαιοποιητικό.

  • Να σταματήσουν οι μειώσεις κύριων - επικουρικών συντάξεων και εφάπαξ παροχών.

  • Σταδιακή αποκατάσταση των μειωμένων κατά 50 %-80% μετά το 2010 συντάξεων, με βάση τους ρυθμούς ανάκαμψης της οικονομίας ξεκινώντας από τους χαμηλοσυνταξιούχους.

Έχουμε ως πρώτη προτεραιότητα την υπεράσπιση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης και την απόκρουση της νεοφιλελεύθερης αντιμεταρρρύθμισής της. Στην Ελλάδα απαιτείται μια μεγάλη δημοκρατική - αντιμνημονιακή ανατροπή και ένα προοδευτικό αναπτυξιακό πρόγραμμα ανασυγκρότησης. Μία ανατροπή που μπορεί να έρθει με την ανάπτυξη των εργατικών και λαϊκών αγώνων, την κοινή δράση των αριστερών και των αντιμνημονιακών δυνάμεων για την οποία η ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ εργάζεται με συνέπεια».





Ουδέτερες οι γερμανικές εκλογές για το ελληνικό χρέος – Πώς επηρεάζουν το ΔΝΤ

Ουδέτερες οι γερμανικές εκλογές για το ελληνικό χρέος – Πώς επηρεάζουν το ΔΝΤ

Δευτέρα, 18/09/2017 - 19:00
Το γεγονός ότι κατά την προεκλογική εκστρατεία στη Γερμανία η Ελλάδα πέρασε σχεδόν απαρατήρητη, ερμηνεύεται ως ένδειξη ομαλοποίησης των συνθηκών στη χώρα μας. Ωστόσο, δείχνει και κάτι άλλο. Πως κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας, τους Χριστιανοδημοκράτες και τους Σοσιαλιστές δεν ήταν διατεθειμένο να θέσει το ζήτημα της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους.

Η επικρατούσα άποψη στη Γερμανία είναι πως το ελληνικό χρέος επιμηκύνθηκε σε βάθος χρόνου σε τέτοιο βαθμό, ώστε από οικονομικής άποψης είναι απόλυτα βιώσιμο.

Τη θέση αυτή την ασπάζονται πολλοί Ευρωπαίοι, αλλά όχι το ΔΝΤ που θεωρεί πως παρά το ευνοϊκό «προφίλ» του ελληνικού χρέους οι εγγενείς αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας και κυρίως οι πιέσεις από το δημογραφικό, θα απαιτήσουν μια ακόμη μεγαλύτερη ελάφρυνση του χρέους μεσοπρόθεσμα.

Δεν είναι τυχαίο πως ακόμη και επικριτές της λιτότητας που επέβαλαν η Γερμανία και η ευρωζώνη στην Ελλάδα, όπως ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Βίρατσμπουργκ και μέλος του συμβουλίου των «Πέντε Σοφών» της γερμανικής κυβέρνησης Πέτερ Μπόφινγκερ, θεωρούν πως το ελληνικό χρέος έχει ήδη καταστεί βιώσιμο.

Σύμφωνα με πρόσφατες δηλώσεις του Μπόφινγκερ, το βουνό του ελληνικού χρέους υφίσταται πλέον περισσότερο στα χαρτιά, καθώς αν και συνεχίζει νομικά να υπάρχει, έχει κατανεμηθεί στα επόμενα 40-50 χρόνια μειώνοντας την ετήσια επιβάρυνση της Ελλάδας για την αποπληρωμή τόκων και χρεολυσίων εντός των ορίων που θεωρούνται βιώσιμα.

Αυτή άλλωστε τη θέση εκπέμπει συχνά πυκνά και ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας Κλάους Ρέγκλινγκ ο όποιος υποστηρίζει πως για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους έχουν γίνει πάρα πολλά και πως η οικονομική ελάφρυνση για την Ελλάδα έχει έρθει εδώ και καιρό.

Παρά τις δεσμεύσεις του Eurogroup του Μάιου του 2016 για το ελληνικό χρέος και τις πιο πρόσφατες αποφάσεις του Eurogroup του Ιουνίου 2017, η νέα γερμανική κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου δεν αναμένεται να κάνει καμία «γενναία» κίνηση ελάφρυνσης του χρέους, ειδικά εάν σχηματιστεί μια κυβέρνηση Χριστιανοδημοκρατών – Φιλελευθέρων.

Κάτι τέτοιο αργά ή γρήγορα θα θέσει το ΔΝΤ εκτός του ελληνικού προγράμματος, καθώς η μη ελάφρυνση του χρέους θα καταστήσει άκυρη τη συμφωνία για «επί της αρχής» χρηματοδότηση της Ελλάδος με 1,6 δισ. ευρώ από το Ταμείο.

Υπενθυμίζεται πως το ΔΝΤ θεωρεί ότι το ελληνικό χρέος είναι «εξαιρετικά μη βιώσιμο», καθώς εκτιμά πως οι ακαθάριστες ανάγκες χρηματοδότησης της χώρας μας θα υπερβούν το όριο του 15% του ΑΕΠ μέχρι το 2028 και το 20% μέχρι το 2033, φτάνοντας στο 45% έως το 2060.



Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο βασίζει τις αρνητικές αυτές εκτιμήσεις στο γεγονός ότι η ανάπτυξη στην Ελλάδα θα σταθεροποιηθεί στο 1% σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, λόγω κυρίως της γήρανσης του πληθυσμού, αλλά και στο ότι η στρατηγική μείωσης του χρέους της ΕΕ, η οποία βασίζεται στην διατήρηση πολύ υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων εκ μέρους της Ελλάδος ή πολύ ισχυρής ανάπτυξης για μεγάλες περιόδους δεν είναι αξιόπιστη, ακόμα και με πλήρη εφαρμογή των σχεδιαζόμενων πολιτικών.

Το ΔΝΤ επιμένει λοιπόν σε μία στρατηγική η οποία θα βασίζεται σε ρεαλιστικές παραδοχές για πλεονάσματα και ανάπτυξη και η οποία θα καθιστά πραγματικά βιώσιμο το ελληνικό χρέος.

Αν και θεωρείται απίθανο η νέα γερμανική κυβέρνηση να ενδώσει σε αυτές τις πιέσεις, ωστόσο η στάση που θα κρατήσει το Βερολίνο είναι ένα από τα μεγάλα ερωτηματικά των επομένων μηνών.




ΠΗΓΗ: www.cnn.gr / Θανάσης Κουκάκης

"Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (IMF) και ο ρόλος του" των Δημήτρη Λιάπη &  Θωμά Χρηστίδη

"Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (IMF) και ο ρόλος του" των Δημήτρη Λιάπη & Θωμά Χρηστίδη

Τετάρτη, 07/06/2017 - 15:01
Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (IMF)
(Απόσπασμα από το άρθρο με τίτλο " Οι Σύγχρονες Δομές της Παγκόσμιας Οικονομικής Διακυβέρνησης και τα κράτη BRICS")

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, επινοήθηκε στη Διάσκεψη του Bretton Woods το 1944 και η λειτουργία του ξεκίνησε το 1947. Το ΔΝΤ, ιδρύεται με σκοπό την επίβλεψη της ομαλής λειτουργίας του παγκόσμιου νομισματικού συστήματος, διαμέσου ενός συστήματος ρύθμισης των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Καλείται λοιπόν, να εξομαλύνει στρεβλώσεις που προκύπτουν σε κάποια χώρα λόγω ελλειμμάτων στο ισοζύγιο πληρωμών.
Έτσι, σύμφωνα με το νέο σύστημα συναλλαγματικών ισοτιμιών, κάθε νόμισμα θα όριζε συγκεκριμένη ισοτιμία με το δολάριο, ενώ οι ΗΠΑ δεσμεύτηκαν να συνδέσουν το δολάριο με το χρυσό και να εγγυηθούν την πλήρη μετατρεψιμότητα των δολαρίων σε χρυσό (IMF, 2016, α). Το συγκεκριμένο σύστημα, παρουσίασε δυσκολίες στην πρακτική του εφαρμογή, καθώς η μεγάλη υποτίμηση της στερλίνας στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ήταν δυνατή να προκαλέσει υποτίμηση της αξίας των νομισμάτων και από άλλες χώρες. Το γεγονός αυτό,  άσκησε δυναμικά αυξητική πίεση στη διεθνή τιμή του χρυσού, με αποτέλεσμα τη δυσκολία αντιμετώπισης των κλιμακούμενων αποτιμήσεων των αγορών, καθώς σταδιακά θα δημιουργούνταν αναντιστοιχία μεταξύ δολαρίου και των αποθεμάτων χρυσού.

Έτσι, το 1971 οι ΗΠΑ ανέστειλαν τη μετατρεψιμότητα των δολαρίων που βρίσκονταν στην κατοχή άλλων κυβερνήσεων σε χρυσό (Peet, 2009, σελ.146). Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, κατά την περίοδο (1947-1971) εμπνεύστηκε από την Κεϋνσιανή προσέγγιση,  μέσω της αντικυκλικής πολιτικής για τη διατήρηση της νομισματικής και κατ’ επέκταση της οικονομικής ισορροπίας σε διεθνές επίπεδο. Παρ’ όλα αυτά δεν παρατηρούμε πρακτική εφαρμογή της πολιτικής αυτής (Βαρουφάκης, 2008, σελ.127). Το 1971, μετά την κατάργηση του συστήματος του Bretton Woods από τις ΗΠΑ, αναδεικνύεται η αδυναμία του ΔΝΤ να διασφαλίσει την ισορροπία του παγκόσμιου νομισματικού συστήματος. Η διαχείριση όμως των πετρελαϊκών κρίσεων τη δεκαετία του ’70, καθώς επίσης και το αίτημα χορήγησης δανείου “stand-by” από την Βρετανία, έφερε το ΔΝΤ δυναμικά και πάλι στο προσκήνιο. Οι όροι όμως που επιβλήθηκαν, περιελάμβαναν και την άφιξη στο Λονδίνο διαπραγματευτικής ομάδας στελεχών του ΔΝΤ. Η νέα προσέγγιση διατήρησης της οικονομικής σταθερότητας που υιοθετεί το ΔΝΤ, είναι βασισμένη στην υιοθέτηση των συμβατικών εννοιών των νεοκλασικών οικονομικών (Peet, 2009, σελ.148). Έχοντας σημειώσει αύξηση της τάξεως του 12% ανά έτος, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, οι τιμές των εμπορευμάτων στις αρχές του 1980 σημείωσαν απότομη πτώση, δημιουργώντας καταστροφικές συνθήκες για τις χώρες όπου ο προσανατολισμός των οικονομιών τους ήταν οι εξαγωγή εμπορευμάτων με τη μορφή πρώτων υλών. Αυτό, οδήγησε το 1982 το Μεξικό και τη Βραζιλία να παρουσιάσουν έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών και την παρέμβαση του ΔΝΤ (Peet, 2009, σελ.159). Το ΔΝΤ, το 1982, ενέκρινε τη χορήγηση δανείου στο Μεξικό, υπό την προϋπόθεση να δεχθεί ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της ελεύθερης αγοράς. Το πρόγραμμα, περιελάμβανε ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων, μείωση εμπορικών φραγμών, βιομηχανική απορρύθμιση, απελευθέρωση των ξένων επενδύσεων και δημοσιονομική λιτότητα, το οποίο οδήγησε στη μείωση των κρατικών επιδοτήσεων  στα βασικά καταναλωτικά αγαθά, με αποτέλεσμα την συρρίκνωση της οικονομίας κατά 4,2% το 1983, ενώ οι πραγματικοί μισθοί κατά τη διάρκεια της επόμενης πενταετίας, μειώθηκαν περίπου κατά 30% (Rabo Bank, 2016). Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, τα διεθνή επιτόκια αυξήθηκαν και η Βραζιλία δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει δάνεια ώστε να χρηματοδοτήσει την οικονομία της.

 Οι τιμές των εξαγωγών της μειώθηκαν σημαντικά, με αποτέλεσμα να ανακοινώσει “μορατόριουμ” στην αποπληρωμή των ξένων χρεών της το 1982. Το ΔΝΤ επιβάλλοντας μία σειρά υπερβολικών δημοσιονομικών στόχων και πλεονασμάτων και σε συνδυασμό με την άρνηση της κυβέρνησης να εφαρμόσει εξ’ ολοκλήρου τα μέτρα αυτά, η Βραζιλία στράφηκε προς μία κατεύθυνση, που όπως υποστήριζε το Ταμείο θα της επέτρεπε να εξυπηρετήσει τα χρέη της. Ακολούθησε υποτίμηση του νομίσματος, χαμηλότεροι πραγματικοί μισθοί και περικοπές στις κρατικές επιχορηγήσεις (Alejandro, 1983, σελ.515). Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, μεγάλο μέρος της Λατινικής Αμερικής και αφρικανικών κρατών βρίσκονταν κάτω από κάποιας μορφής επιτήρηση από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα (Peet, 2009, σελ.161). Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, γνώρισε τη μεγαλύτερη επέκτασή του λόγω της πτώσης του τείχους του Βερολίνου το 1989 και της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Ο στόχος του Ταμείου ήταν να συνδράμει στη μετάβαση των οικονομιών αυτών, από οικονομίες κεντρικού προγραμματισμού σε οικονομίες της αγοράς, με την παροχή βοήθειας μέσω συμβουλευτικών υπηρεσιών ως προς την τεχνική ανάλυση, αλλά και οικονομικής υποστήριξής (IMF, 2012, Chapter 8). Το 1997, ένα κύμα οικονομικών κρίσεων σάρωσε την Ανατολική Ασία, από την Ινδονησία έως τη Ν. Κορέα, όπου σχεδόν κάθε πληγείσα χώρα προσέφυγε στο ΔΝΤ, τόσο για οικονομική υποστήριξη, όσο και για βοήθεια στο σχεδιασμό της οικονομικής μετάβασης. Κατά την περίοδο 2000-2009, το ΔΝΤ ακολουθεί πολιτική η οποία είναι σταθερά βασισμένη σε βασικές έννοιες των νεοκλασικών οικονομικών. Ένα μεταλλασσόμενο παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον, στο οποίο το σύνολο των εθνικών οικονομιών παρουσιάζουν έντονη αλληλεξάρτηση. Παρατηρούμε όμως, ότι ο τρόπος με τον οποίο το ΔΝΤ προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις ανισορροπίες στο νέο διεθνές οικονομικό περιβάλλον, δεν αλλάζουν κατεύθυνση και δεν διαφοροποιούνται ανάλογα με το περιβάλλον και τη δομή της οικονομίας κάθε κράτους. Ακολουθεί πολιτικές μείωσης των δημοσίων δαπανών, ιδιωτικοποιήσεων των μέσων παραγωγής και του τραπεζικού κλάδου, καθώς και αύξηση της φορολογίας με οριζόντιο τρόπο (Essential Action, 2016). Ορισμένες ενδεικτικές περιπτώσεις επέμβασης του ΔΝΤ σε εθνικές οικονομίες κατά την περίοδο αυτή είναι οι εξής: Αργεντινή: Στα τέλη του 2000 και υπό την απειλή χρεοκοπίας, εξασφαλίζει δάνειο 40 δισ. δολαρίων από το ΔΝΤ. Η διαχείριση της κρίσης εκ μέρους του οργανισμού θεωρείται αποτυχημένη, κυρίως γιατί επέβαλε τους ίδιους όρους λιτότητας που είχαν χρησιμοποιηθεί και κατά την Ασιατική κρίση του '97. Το 2001, η χώρα δεν αποφεύγει τη χρεοκοπία (μείωση 22% του ΑΕΠ μεταξύ 1998-2002) και το τραπεζικό της σύστημα καταρρέει. Από το 1999 έως το 2001, περίοδο εφαρμογής των πολιτικών του Ταμείου, το ΔΝΤ προέβλεπε ρυθμούς μεγέθυνσης 1,5%, 3,7%, και 2,6% για κάθε έτος ενώ οι πραγματικοί ρυθμοί ήταν  -0,8%, -4,4% και -10,9% αντίστοιχα (IMF, 2003). Η Τουρκία, έχει λάβει κατ' επανάληψη δάνεια στήριξης από το ΔΝΤ.

Μερικά παραδείγματα, αποτελούν τα 4 δισ. δολάρια του 1999, τα 7,5 δισ. δολάρια του 2000 και το 3ετές πρόγραμμα των 10 δισ. δολαρίων που συμφωνήθηκε το 2004. Το ΔΝΤ, θεωρεί ότι η εμπλοκή του στην οικονομία της Τουρκίας έχει στεφθεί από επιτυχία. Εξαιτίας της οριζόντιας εφαρμογής των πολιτικών που συνόδευαν τα προγράμματα του ΔΝΤ, η κυβέρνηση της Τουρκίας βρέθηκε αντιμέτωπη με έντονες αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας. Έτσι, ο πρόεδρος Ερντογάν απέφυγε με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια της τελευταίας οικονομικής κρίσης να προσφύγει στο ΔΝΤ, γνωρίζοντας ότι οι απαιτήσεις του οργανισμού για μειώσεις κρατικών δαπανών και αναδιάρθρωση του προϋπολογισμού, θα επέφεραν μεγάλο πολιτικό κόστος (IMF, 2002). Δύο ακόμη περιπτώσεις όπου έχει εμπλακεί το ΔΝΤ είναι αυτές της Ουγγαρίας και της Ρουμανίας, το 2008 και το 2009 αντίστοιχα. Αξίζει να συγκρίνουμε εδώ τις δύο περιπτώσεις διότι πρόκειται για δύο οικονομίες με παρόμοιο κοινωνικό-οικονομικό υπόβαθρο (δύο χώρες που πραγματοποίησαν μετάβαση από οικονομίες κεντρικού προγραμματισμού σε οικονομίες της αγοράς). Και οι δύο χώρες πριν το ξέσπασμα της κρίσης του 2008, με πλήθος ιδιωτικοποιήσεων και προσέλκυση ξένων επενδύσεων, σημείωσαν θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Ωστόσο, λόγω της οικονομικής κρίσης και οι δύο χώρες παρουσίασαν αύξηση στο εξωτερικό τους χρέος. Έτσι, σύναψαν συμφωνία βοήθειας με το ΔΝΤ. Αποτέλεσμα των πολιτικών που άσκησε το ΔΝΤ στη Ρουμανία το 2009 (μειώσεις μισθών κατά 25% και αύξηση της φορολογίας) είναι η συρρίκνωση της οικονομίας της κατά 7.1%, ελλείμματα στον προϋπολογισμό και περαιτέρω συρρίκνωση του ΑΕΠ. Στην περίπτωση της Ουγγαρίας το 2008, εφαρμόστηκε παρόμοια προσέγγιση του προβλήματος από το ΔΝΤ, (περικοπές δαπανών, μειώσεις μισθών και συντάξεων και μέτρα λιτότητας), σε αντίθεση όμως με τη Ρουμανία, η περίπτωση της Ουγγαρίας στέφθηκε με επιτυχία. Ο λόγος είναι ότι η Ουγγαρία πριν την παρέμβαση του ΔΝΤ παρουσίαζε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης περιορίζοντας τις δημόσιες δαπάνες μέσω μέτρων λιτότητας σε συνδυασμό με την προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Άρα η επιτυχία της περίπτωσης της Ουγγαρίας σε σχέση με της Ρουμανίας έγκειται στο γεγονός, ότι στην Ουγγαρία το ΔΝΤ βρήκε πρόσφορο έδαφος καθώς ο λαός της ήταν εξοικειωμένος με τέτοιου είδους πολιτικές, σε αντίθεση με το λαό της Ρουμανίας αλλά και άλλων κρατών (IEO, 2012).

Η παγκόσμια οικονομική ύφεση του 2008 είναι το αποτέλεσμα που προκλήθηκε από τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση του 2007, σε τομείς της πραγματικής οικονομίας της διεθνούς κοινότητας. Η πιστωτική κρίση από την έλλειψη ρευστότητας έγινε εμφανής στους χρηματιστηριακούς δείκτες των ανεπτυγμένων χωρών. Οι εθνικές οικονομίες στο σύνολό τους, βρέθηκαν αντιμέτωπες με αρνητική επίδραση των οικονομικών τους μεγεθών,  όπως αύξηση της ανεργίας, νέες πληθωριστικές πιέσεις, υποτίμηση νομισμάτων κ.α. Η κατάσταση της οικονομικής ύφεσης παρουσιάζει κοινά στοιχειά  με την παγκόσμια οικονομική ύφεση του 1929, με τους ρυθμούς ανάπτυξης να υποχωρούν και τα δημοσιονομικά των χωρών να εκτίθενται στο ενδεχόμενο εκτροπής. Στην προσπάθεια να επιτευχθεί οικονομική και χρηματοπιστωτική σταθερότητα σε παγκόσμιο επίπεδο, πλήθος χωρών ζήτησαν τη στήριξη του ΔΝΤ. Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις κρατών όπου το ΔΝΤ ενεπλάκη με χορήγηση δανείων και πολιτικές προσαρμογής (Wisman and Baker, 2013). Αναπόφευκτα, προκύπτει το ερώτημα το οποίο ήταν το ίδιο και κατά την ίδρυση του Ταμείου, εάν μπορεί να εγγυηθεί την παγκόσμια οικονομική σταθερότητα ώστε να ξεπεραστεί η μεγάλη οικονομική αστάθεια που διανύουμε. Ως προς αυτή την κατεύθυνση, το καλάθι των νομισμάτων που συνθέτουν τα Ειδικά Τραβηκτικά Δικαιώματα (SDR), δέχτηκε το 2015 – για πρώρη φορά μετά την ίδρυσή του το 1969 – το γουάν (RMB) της Κίνας ως νέο μέλος στην «νομισματική οικογένεια» του ΔΝΤ. Το SDR περιελάμβανε το μάρκο, το γαλλικό φράγκο – που μετέπειτα συγχωνεύθηκαν στο ευρώ – το δολάριο, τη στερλίνα και το ιαπωνικό γεν. Η συμπερίληψη του RMB αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο για την ένταξη της κινεζικής οικονομίας στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Τέλος, ο προσδιορισμός του ΔΝΤ ότι το RMB είναι ελεύθερα χρησιμοποιήσιμο, αποτελεί το έναυσμα για την επέκταση του ρόλου της Κίνας στο παγκόσμιο εμπόριο και την ουσιαστική αύξηση στη διεθνή χρήση και εμπορία του γουάν (IMF, 2016, β).

Δημήτρης Λιάπης & Θωμάς Χρηστίδης
Οικονομολόγοι






Απαιτήσεις - σοκ του ΔΝΤ για να μετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα

Απαιτήσεις - σοκ του ΔΝΤ για να μετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα

Σάββατο, 15/10/2016 - 16:00
Βαθιές αλλαγές, στα εργασιακά και τη φορολογία, απαιτεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, προκειμένου να μετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα.

 

Αυτές είναι οι απαιτήσεις - σοκ του ΔΝΤ για να μετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα


Σύμφωνα με την εφημερίδα Αγορά, το Ταμείο απαιτεί πλαφόν 1.200 ευρώ σε όλες τις συντάξεις,
αφορολόγητο 5.000 ευρώ, κατάργηση φοροαπαλλαγών και πλήρη απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων...




ΔΝΤ: Εξαφανίστε τους ηλικιωμένους

ΔΝΤ: Εξαφανίστε τους ηλικιωμένους

Τρίτη, 23/08/2016 - 11:05
Μια μελέτη του ΔΝΤ θεωρεί ότι εκτός όλων των άλλων δεινών που έρχονται στο άμεσο μέλλον και μας απειλούν είναι και η γήρανση του εργατικού δυναμικού στην Ευρώπη και ιδίως στη χώρα μας με τα άλυτα δημοσιονομικά προβλήματα, μετά τη χρεοκοπία (που φαίνεται ήρθε από τον ουρανό να μας κάψει).

Τα επόμενα είκοσι χρόνια, λένε λοιπόν οι τεχνοκράτες, το εργατικό δυναμικό θα είναι πολύ περισσότερο γερασμένο και, συνεπώς, θα πέσει η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, δεν θα έχουμε ανάπτυξη και δεν θα βρίσκουν δουλειά οι παραγωγικές ηλικίες.

Δεν θα μειωθεί η ανεργία και τα χρέη -ιδιωτικά και δημόσια- θα διευρύνονται και μάλλον δεν θα μπορούμε να τα αποπληρώνουμε κ.ο.κ.

Πέρα από την ομοιότητα που έχει αυτή η ανάλυση με τις κακορίζικες προφητείες των «γερόντων» της μοναστικής φράξιας της Ορθοδοξίας, που τις δοξάζει καθημερινά ο ακροδεξιός και ο κίτρινος ελληνικός Τύπος, οι μελετητές του ΔΝΤ διαπιστώνουν, πολύ... επιστημονικά, ότι η πιο ευαίσθητη υγεία των εργαζομένων μεγαλύτερης ηλικίας και οι παρωχημένες δεξιότητές τους θα μειώσουν την παραγωγικότητα.

Και μάλιστα ανακαλύπτουν οι φωστήρες και έναν πρωτοφανή αριθμητικό αλγόριθμο που λέει ότι αν αυξηθεί ο πληθυσμός των εργαζομένων ηλικίας 55-64 ετών κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες, τότε θα πέσει η παραγωγικότητα κατά τρεις μονάδες!

Και επειδή εκτιμούν ότι την επόμενη 20ετία οι εργαζόμενοι ηλικίας 55 έως 64 ετών προβλέπεται να αυξηθούν (από 15% στο 20%), θα έρθει η απόλυτη καταστροφή.

Αν οι δανειστές μας πιστεύουν στην ευθανασία των αυξανόμενων συνταξιούχων (με τις κοστοβόρες απαιτήσεις τους για αμοιβές και φάρμακα) και των αντιπαραγωγικών γερασμένων τμημάτων της εργατικής τάξης να το πουν ευθέως και να εξηγήσουν τη μέθοδό τους.

Αλλιώς, τι νόημα έχει οι «θεσμοί» σαν το ΔΝΤ (που φέρονται σαν να μας διασώζουν από τις χρεοκοπίες που συνειδητά και κερδοσκοπικά τις προκάλεσαν) να μας επιβάλλουν νομοθετικά την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και συνεπώς και την υποχρεωτική παράταση του «αντιπαραγωγικού» εργάσιμου βίου των ανθρώπων;
Παναγιώτης Λαφαζάνης: ΚΟΛΑΦΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΩ Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΙΕΟ ΤΟΥ ΔΝΤ ΓΙΑ ΕΕ – ΔΝΤ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ

Παναγιώτης Λαφαζάνης: ΚΟΛΑΦΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΩ Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΙΕΟ ΤΟΥ ΔΝΤ ΓΙΑ ΕΕ – ΔΝΤ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ

Σάββατο, 30/07/2016 - 11:29
ΔΗΛΩΣΗ ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΟΥ ΠΣ ΤΗΣ ΛΑ.Ε:

ΚΟΛΑΦΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΩ Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΙΕΟ ΤΟΥ ΔΝΤ ΓΙΑ ΕΕ – ΔΝΤ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ
ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΤΗ ΧΩΡΑ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ, ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ ΚΑΙ ΜΙΑΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ

Η Έκθεση – βόμβα του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης (ΙΕΟ) του ΔΝΤ έρχεται να στήσει στο εδώλιο για εγκλήματα κατά της χώρας μας που οδήγησαν στην καταστροφή της τόσο το κυρίαρχο κατεστημένο της ΕΕ και το ίδιο το ΔΝΤ αλλά και το σύνολο της εγχώριας μνημονιακής πολιτικής τάξης της χώρας μας.

Η Έκθεση του ΙΕΟ αναγνωρίζει ότι η συμμετοχή του ΔΝΤ στο μνημονιακό πρόγραμμα της Ελλάδας έγινε κατ' εξαίρεση, με πλήρη παραβίαση του Κανονισμού του, αφού το ίδιο το ΔΝΤ είχε διαπιστώσει ότι το ελληνικό χρέος ήταν μη βιώσιμο και όφειλε να είχε προηγηθεί η αναδιάρθρωση – κούρεμα του.

Η ίδια η Λαγκάρντ με δηλώσεις της αναγνωρίζει ότι το πρόγραμμα δεν κατασκευάστηκε για να πετύχει αλλά για να “αγορασθεί χρόνος”, προκειμένου να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και να προστατευθεί η ευρωζώνη.

Έρχονται , λοιπόν, οι ίδιοι οι αρχιτέκτονες της, δήθεν, διάσωσης της χώρας και ομολογούν με απέραντο κυνισμό ότι κατέστρεψαν συνειδητά τον τόπο και ότι η Ελλάδα και ο λαός της θυσιάστηκαν για να παραμείνει η χώρα στο ευρώ και για να διασωθεί η ευρωζώνη!

Η έκθεση αυτή του ΙΕΟ του ΔΝΤ αποτελεί ταυτόχρονα ένα αμείλικτο κατηγορώ για όλη την μνημονιακή και ευρωζωνική πολιτική τάξη της χώρας μας και όχι μόνο για τον Γ. Α. Παπανδρέου και την κυβέρνηση του.

Το κατηγορώ του ΙΕΟ του ΔΝΤ δεν αφορά μόνο το πρώτο μνημόνιο αλλά και το δεύτερο και το τρίτο, αφού, δυστυχώς, και εκείνα συνεχίζουν και κλιμακώνουν την ίδια καταστρεπτική πολιτική και οικονομική φιλοσοφία της άγριας λιτότητας και της φορολεηλασίας, την ίδια ώρα, μάλιστα, που το χρέος παραμένει επαχθές, επονείδιστο και μη βιώσιμο και

συνεχώς αυξάνεται.

Η Έκθεση του ΙΕΟ του ΔΝΤ αφήνει βαρύτατα εκτεθειμένους για πολιτική προδοσία της χώρας και του λαού όλο το μνημονιακό πολιτικό κόσμο, όλους όσους ψήφισαν και διαχειρίστηκαν μνημόνια και επισύρει σε βάρος τους όχι μόνο πελώριες πολιτικές αλλά και βαριές ποινικές ευθύνες .

Είναι σαφές, πλέον, ότι οι ηγέτες των μνημονιακών και νεομνημονιακών κομμάτων και το πολιτικό προσωπικό τους, από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, ως το ΠΑΣΟΚ, το ΠΟΤΑΜΙ, τη ΔΗΜΑΡ και την ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ, συνειδητά εγκληματούν σε βάρος της χώρας και θέτουν το ευρώ και την ευρωζώνη, μαζί με τα συμφέροντα μιας ληστρικής ολιγαρχίας, πάνω από τον τόπο και το λαό, συνεχίζοντας τυφλωμένοι να τους θυσιάζουν σε μια πρωτοφανή και χωρίς παγκόσμιο προηγούμενο πορεία φαύλου κύκλου και αδιεξόδου.

Αυτήν την ώρα η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως και χωρίς καμιά αναβολή μια βαθιά δημοκρατική αντιμνημονιακή ανατροπή, που θα πετάξει στο περιθώριο την κυβέρνηση Τσίπρα και όλη την εθελόδουλη μνημονιακή πολιτική “σαβούρα” και θα βάλει τη χώρα σε μια νέα δημοκρατική αντιμνημονιακή τροχιά, αποκαθιστώντας τη νομισματική της και την εθνική της κυριαρχία στη βάση ενός ριζοσπαστικού προγράμματος:

~διαγραφής του χρέους

~ευρύτατης σεισάχθειας των ιδιωτικών χρεών

~εθνικοποίησης των τραπεζών

~ανακοπής των ιδιωτικοποιήσεων και ανάκτησης του δημοσίου πλούτου

~ισχυρής ρευστότητας με μηδενικά, σχεδόν, επιτόκια για τη στήριξη διπλάσιων, τουλάχιστον, δημόσιων παραγωγικών επενδύσεων και των
μικρομεσαίων δραστηριοτήτων με την διεύρυνση της απασχόλησης, το σεβασμό και αναβάθμιση των εργασιακών σχέσεων στήριξης και ενίσχυσης, μισθών συντάξεων και της μικρομεσαίας αγροτιάς αλλαγής της δημόσιας διοίκησης και θεσμοθέτησης ενός απλού σταθερού και δίκαιου φορολογικού συστήματος .

Σήμερα η ΛΑ.Ε καλεί σε ένα ευρύ αριστερό ριζοσπαστικό προοδευτικό πατριωτικό πολιτικό και εκλογικό μέτωπο όλες τις συνεπείς αντιμνημονιακές δυνάμεις για να σταματήσουμε αυτήν την ανεπανάληπτη καταστροφή της χώρας, που έχουν φτάσει να την ομολογούν κυνικά οι ίδιοι οι αρχιτέκτονες της.
Ζωή Κωνσταντοπούλου: Η έκθεση του ΔΝΤ συγκροτεί ένα πολύ ισχυρό όπλο στα χέρια του λαού μας

Ζωή Κωνσταντοπούλου: Η έκθεση του ΔΝΤ συγκροτεί ένα πολύ ισχυρό όπλο στα χέρια του λαού μας

Σάββατο, 30/07/2016 - 14:03
«Είναι έγκλημα κατά του πολιτεύματος το Μνημόνιο»
«Εκλογικός νόμος – μεθόδευση για Κυβέρνηση μνημονιακής συνενοχής»

Για την έκθεση του ΔΝΤ και την Κριστίν Λαγκάρντ που παραδέχεται ότι έγιναν λάθη στο ελληνικό πρόγραμμα, τα εγκαίνια του αεροδρομίου στην Πάρο παρουσία του Αλέξη Τσίπρα, τις πρόσφατες πρωθυπουργικές ανακοινώσεις για «κοινωνικές παροχές» ως αντιστάθμισμα στην περικοπή του ΕΚΑΣ αλλά και την Συνταγματική Αναθεώρηση, την δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο, για τη διαπλοκή αλλά και τις τηλεοπτικές άδειες μίλησε μεταξύ άλλων σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη η Ζωή Κωνσταντοπούλου στον Σπύρο Χαριτάτο στον σταθμό Alpha 989.


Έκθεση ΔΝΤ με την οποία ομολογείται λάθος του Ταμείου στην περίπτωση των Μνημονίων που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα

«Πρόκειται για στοιχεία τα οποία θεμελιώνουν ευθύνη και, μάλιστα, όχι μόνον διεθνή, όχι μόνον ποινική αλλά και αστική του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των επιτελών του. Και είναι χαρακτηριστικό ότι αυτές οι εκθέσεις προκαλούν και έναν πανικό στα στελέχη των διεθνών αυτών οργανισμών. Είναι χαρακτηριστικό επί παραδείγματι ότι η κυρία Λαγκάρντ σπεύδει να μετακυλήσει τις ευθύνες στον προκάτοχο της, τον κύριο Στρος Καν, και σπεύδει επίσης να παρασιωπήσει αυτό που αποτελεί κορυφαίο γεγονός και αποκάλυψη της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους πέρυσι , ότι δηλαδή, η μη διαγραφή χρέους το 2010, δεν έγινε από παραδρομή: έγινε σε συμφωνία με τις Κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Γερμανίας, προκειμένου να διασωθούν οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες που διακρατούσαν ομόλογα του ελληνικού δημοσίου. Σας θυμίζω, το 2010, Υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, ήταν η κυρία Λαγκάρντ. Αυτά λοιπόν δεν έγιναν από κάποιους ξένους ...

Έχει ενδιαφέρον ότι η γαλλική Δικαιοσύνη, δεν δίστασε ούτε να κάνει έρευνα κατ' οίκον στην κυρία Λαγκάρντ, ούτε να την καλέσει ως ύποπτη, ούτε να κατασχέσει στοιχεία. Και αυτό πρέπει να είναι ένα μάθημα - υπόδειγμα και για την ελληνική Δικαιοσύνη, που θα έπρεπε προ πολλού στο θέμα του Μνημονίου, που αποτελεί έγκλημα κατά του πολιτεύματος, με συμμετοχή ξένων επιτετραμμένων, θα έπρεπε να έχει κινηθεί. Υπάρχουν χίλιες δικαιολογίες και χίλια άλλοθι , υπάρχουν τα εμπόδια του νόμου περί ευθύνης Υπουργών, που δεν βλέπω ούτε αυτή η Κυβέρνηση να βιάζεται να προωθήσει την αναθεώρηση του σχετικού συνταγματικού άρθρου. Παρ’ όλα αυτά υπάρχει και η δυνατότητα ακριβώς με τις διατάξεις των εγκλημάτων κατά του πολιτεύματος και τις διατάξεις του Διεθνούς Δικαίου που αφορούν τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, να ελεγχθούν εκείνοι οι οποίοι επιβάλλουν αυτές τις συνθήκες και αυτό το καθεστώς στην χώρα μας».




Για την εκδήλωση στα Εξάρχεια στις 24/7/16 και τις δηλώσεις Τόσκα

Τα Εξάρχεια είναι η γειτονιά μου. Εκεί έχω το γραφείο μου. Αν είναι άβατο για εκείνους που δεν μπορούν γενικά να κυκλοφορήσουν, αυτό είναι άλλη ιστορία. Τα Εξάρχεια είναι φιλήσυχος, ανοιχτός και ελεύθερος χώρος. Η περιγραφή του με μελανά χρώματα είναι στοχοποίηση μερίδας πολιτών. Ανακοινώσαμε ότι θα πάμε στα Εξάρχεια. Πήγαμε. Ήρθαν πολλοί πολίτες, θα ξαναπάμε. Η Δημοκρατία είναι υπόθεση διεκδίκησης σε όλα τα επίπεδα. Η Δημοκρατία είναι καθημερινή πράξη και δράση.

Η Πλεύση Ελευθερίας και η πρωτοβουλία που έχουμε φτιάξει το «ΟΧΙ στα Ναι τους» επέλεξε να βρεθεί ανάμεσα στους πολίτες στην πλατεία Εξαρχείων και να πούμε ότι η Δημοκρατία είναι υπόθεση των πολιτών.

Η Πλεύση Ελευθερίας θα πάει παντού, δίπλα στους πολίτες. Διεκδικεί οι πολίτες να μπορούν να αναπνέουν ελεύθεροι.

Σχολιάζοντας την δήλωση του κ. Τόσκα (ότι «καθάρισαν τα Εξάρχεια») είπε χαρακτηριστικά: «Θα πω ότι υπερασπίστηκα και θα υπερασπιστώ εκείνους που διεκδικούν έναν άλλο τρόπο ύπαρξης. Η στοχοποίησή τους από πολιτικούς, δικαστικούς, εισαγγελικούς και αστυνομικούς μηχανισμούς δεν εξυπηρετεί αυτό που ευαγγελίζεται, δηλαδή, την ασφάλειά μας. Από τί καθαρίζουν την περιοχή των Εξαρχείων;




Ταξίδι του Α. Τσίπρα στην Πάρο

«Κατά το πρότυπο των παλαιοκομματικών παραδόσεων το ταξίδι του πρωθυπουργού στην Πάρο. Δείχνει το πραγματικό πρόσωπο αυτής της Κυβέρνησης, που είναι «μία από τα ίδια, και χειρότερα. Όσο ήμουν Πρόεδρος της Βουλής δεν χρέωσα την Βουλή ούτε μισό ευρώ ούτε για αποστολή στο εξωτερικό ούτε για βενζίνη. Θέλησα έτσι να συγκροτήσω ένα άλλο υπόδειγμα. Φαίνεται ότι κάποιοι άλλοι είχαν κάτι άλλο στο μυαλό τους».




Εξαγγελίες του Πρωθυπουργού για «κοινωνικές παροχές»

«Με εντυπωσιάζει η έλλειψη φαντασίας (της κυβέρνησης). Η εκστρατεία του κυβερνητικού επιτελείου προσιδιάζει στην προεκλογική εκστρατεία της Ν.Δ. το ’14 πριν τις ευρωεκλογές. Είναι η ίδια τακτική και η διανομή ψιχίων για να διασκεδαστούν οι καταστροφικές συνέπειες των Μνημονίων.Υπάρχει μία κοινοβουλευτική πλειοψηφία που με απόλυτα αποφασισμένο τρόπο προωθεί την καταστροφή της χώρας και της κοινωνίας. Έχουν επινοήσει γελοία επιχειρήματα για να δικαιολογούν στον εαυτό τους το κακό που κάνουν. Το χειρότερο όλων είναι το λάθος να πιστεύουν ότι ο λαός είναι κουτός».

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου εκτίμησε πωςοι εκλογές δεν θα αργήσουν,λέγοντας πως«είναι ξεκάθαρο ότι το κυβερνητικό επιτελείο έχει στο μυαλό του το πώς θα αφηγηθούν την πραγματικότητα στις επόμενες εκλογές, που είναι σαφές ότι δεν θα αργήσουν. Ήταν εύκολο πέρσι τον Σεπτέμβρη να εκπέμπουν σποτάκια στα οποία εμφανιζόταν ο Α. Τσίπρας ως ο υπέρμαχος του λαού, ήταν εύκολο να παριστάνουν ότι θα χτυπήσουν την διαπλοκή με την οποία μια χαρά συμπράττουν».

«Η Ιστορία, ευτυχώς, δεν σταματάει. Αποκλείεται στην πορεία των πραγμάτων να μην αποκαλυφθούν τα πάντα. Ο Α. Τσίπρας αγόρασε χρόνο που θα τον πληρώσει ακριβά. Η κολοσσιαία εξαπάτηση και υφαρπαγή της εμπιστοσύνης ήταν η καταδίκη του κ. Τσίπρα. Τον λυπάμαι, γιατί είναι ένας νέος άνθρωπος που θα ζήσει ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του με το όνειδος αυτών που έκανε. Θα περάσει την υπόλοιπη ζωή του κουβαλώντας αυτά που έκανε».



Πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους

«Όπλο που του δόθηκε ετοιμοπαράδοτο», χαρακτήρισε η Ζωή Κωνσταντοπούλου το Πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους της Βουλής. «Για εμένα το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν χρησιμοποίησε αυτό το πόρισμα την κρίσιμη στιγμή και, μάλιστα, δεν το χρησιμοποίησε την ώρα που αυτό το πόρισμα είχε προκαλέσει πανικό στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, όσο προετοιμαζόταν το πόρισμα αυτό και καλούσε η επιτροπή μάρτυρες, η κυρία Λαγκάρντ είχε στείλει ακόμα και απειλητική επιστολή στον εκπρόσωπο της Ελλάδας, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, στον κύριο Ρουμελιώτη, ζητώντας του, να μην καταθέσει στην Επιτροπή μας. Και ουσιαστικά εμμέσως απειλώντας τον, ότι θα έχει συνέπειες. Του έγραφε ‘’Να θυμάσαι ότι έχεις ασυλία, την οποία μόνο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μπορεί να άρει’’. Το γεγονός ότι το πόρισμα προκάλεσε πανικό στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το οποίο προέβη σε δύο διαδοχικές εκθέσεις, μια στα τέλη Ιουνίου 2015 και μια στις 14 Ιουλίου ‘15 στις οποίες συνομολογούσε για άλλη μια φορά , ότι το χρέος πρέπει να διαγραφεί, ότι είναι μη βιώσιμο, δεν αποτέλεσε καν αφορμή για τον Αλέξη Τσίπρα, να διεκδικήσει τα ελάχιστα, για εμένα αυτό το γεγονός, δηλαδή ότι ένα όπλο που του παρασχέθηκε, ετοιμοπαράδοτο στα χέρια του και στο οποίο αναφέρθηκαν πάρα πολλοί σημαντικοί άνθρωποι και θεσμοί από το εξωτερικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο πόρισμα αυτό αναφέρθηκε και ο Ανεξάρτητος Εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ για το χρέος και τα ανθρώπινα δικαιώματα και η Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων Ανθρώπου στην Ελλάδα , που είναι το ανεξάρτητο όργανο της Πολιτείας και μια σειρά επιφανέστατων καθηγητών και του Διεθνούς Δικαίου και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και από την Ευρώπη και από την Αμερική. Αυτό το πόρισμα, λοιπόν, ο κύριος Τσίπρας, υποκρινόταν ότι δεν υπάρχει. Και αυτό αποδεικνύει, στην δική μου συνείδηση, όπως και το γεγονός ότι υποκρινόταν ότι δεν υπάρχει το πόρισμα για τις Γερμανικές Οφειλές, ότι ο κύριος Τσίπρας, στην πραγματικότητα, είχε προδρομολογήσει μια συμφωνία πάση θυσία και δεν ήθελε επ’ ουδενί να ταράξει αυτήν προδρολογημένη και εντελώς προδοτική, κατά την δική μου πεποίθηση, πορεία».




Για την άρνησή της να παρευρεθεί στη δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο

«Δεν θα ξεπουλούσα αυτά που πιστεύω για να παρευρεθώ σε μία φιέστα που είναι από μόνη της ύβρις: αυτοί που παρέδωσαν τα κλειδιά της χώρας να κάνουν τελετή «με βαθύχρωμο ένδυμα» προκειμένου να αναφερθούν στην επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας. Αρνούμαι να γιορτάζω με εκείνους που πρόδωσαν σε έναν περίκλειστο χώρο, με τις κλούβες γύρω-γύρω και τους πολίτες να πεινάνε».




Ο Προκόπης Παυλόπουλος υπόλογος για εγκλήματα κατά του Πολιτεύματος

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου συνέχισε λέγοντας: «υπήρξα ο αποδέκτης της -παρά το Σύνταγμα- σύμπραξης του κ. Παυλόπουλου και του κ. Τσίπρα με τους δανειστές. Ο κ. Παυλόπουλος είχε φτάσει να προσπαθεί να με παρακάμψει για να πάρει στα χέρια του ΦΕΚ για τα προαπαιτούμενα και να το πάει στους δανειστές.Συνολικά η δράση του κ. Παυλόπουλου παραβιάζει και το καθήκον του και το πολίτευμα. Κανονικά ο κ. Παυλόπουλος πρέπει να είναι ο πρώτος ΠτΔ στον οποίο μία επόμενη Βουλή θα υποβάλει πρόταση μομφής.




Εκλογικός νόμος – μεθόδευση για Κυβέρνηση μνημονιακής συνενοχής

«Δεν έφερε την απλή αναλογική (ο Τσίπρας). Του κάνατε το χατίρι (οι δημοσιογράφοι). Του κάνατε το χατίρι να συνομολογείτε ότι είναι απλή αναλογική. Εδώ έχεις ένα σύστημα ενισχυμένης αναλογική, με εκλογο-μαγειρική, που εξυπηρετεί τις μεθοδεύσεις και τα διάφορα κόλπα. Βλέπουν ότι με δεδομένο ότι αυτός ο Νόμος δεν θα εφαρμοστεί στις επόμενες εκλογές, γιατί δεν υπήρχαν οι 200 ψήφοι, μπορούν να πιέσουν τα υπόλοιπα μνημονιακά κόμματα να συμπράξουν σε Κυβέρνηση Μνημονιακής Συνενοχής. Θα πέσουν θύματα οι εμπνευστές αυτών των μεθοδεύσεων,της ίδιας τους της «πολυμηχανίας». Ποτέ δεν ωφελήθηκε μακροπρόθεσμα κανένας από αυτούς που μαγείρεψαν εκλογικούς νόμους. Θα φροντίσω προσωπικά να παλεύουν για το 3%».



Δημοψηφίσματα

«Τα δημοψηφίσματα αποτελούν εγγύηση δημοκρατικής νομιμοποίησης των κυβερνητικών επιλογών και ταυτόχρονα αποτελούν το απόλυτο όριο της κυβερνητικής δράσης. Εγώ είμαι πολύ περήφανη που προήδρευσα της συνεδρίασης και της Βουλής η οποία αποφάσισε το δημοψήφισμα. Ο Πρωθυπουργός ο οποίος πήρε το αποτέλεσμα του πρώτου και μόνου δημοψηφίσματος που διενεργήθηκε από το 1975 και το τσαλαπάτησε είναι προκλητικό να λέει ότι τώρα θα αρχίσει να απευθύνεται στον λαό με δημοψηφίσματα για να επικυρώνει διεθνείς συμφωνίες. Του έδωσε ο λαός ένα υπέρλαμπρο ΟΧΙ, ένα πραγματικά περήφανο ΟΧΙ και εκείνος πήρε αυτό το ΟΧΙ και υπέγραψε το «ΝΑΙ σε όλα». Με ποια αξιοπιστία και με ποιο θράσος απευθύνεται αυτή τη στιγμή, σε ποιους; σε λωτοφάγους; αναρωτιέμαι-λέγοντας ότι «οραματίζεται μια δημοψηφισματική λειτουργία». Τάσσομαι υπέρ των δημοψηφισμάτων στα θέματα για τα οποία, ούτως ή άλλως, προβλέπονται από το Σύνταγμα αλλά τάσσομαι και κατά της κοροϊδίας».




Ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΤΑΙΠΕΔ

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μιλάμε για κοροϊδία: έχουμε να κάνουμε με μια Κυβέρνηση που ξεπουλάει το σύμπαν και δρομολογεί το ξεπούλημα περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου που ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δεν φαντάστηκαν ότι θα πουλήσουν ο Στουρνάρας και ο Σαμαράς.

Ας το ακούσουν οι αγοραστές της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ότι δεν υπάρχει καλόπιστος τρίτος. Αυτή η διαδικασία παραβιάζει το δημόσιο συμφέρον. Όταν μεθαύριο ακυρωθούν αυτές οι δικαιοπραξίες, δεν θα μπορούν αυτά τα συμφέροντα να προφασίζονται ότι δήθεν δεν ήξεραν και δεν κατάλαβαν.

Λέμε ξεκάθαρα ότι όλα αυτά θα ακυρωθούν. Υπάρχει και η νομική βάση να ακυρωθούν. Έχω φροντίσει να καταγραφεί στα πρακτικά ότι έχουμε όρους που παραβιάζουν το Σύνταγμά μας. Μιλάμε για εκποίηση με ζημία του ελληνικού δημοσίου. Αυτά θα ανακτηθούν, αν δοθεί αυτή η δυνατότητα δημοκρατικά. Θα βρεθούν σε δύσκολη θέση αυτοί που συμμετείχαν σε δικαιοπραξίες με το ΤΑΙΠΕΔ, καθώς και η Διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ, ο κ. Πιτσιόρλας. Όλες αυτές οι δικαιοπραξίες είναι εκτός του πεδίου εντολής του».




Διαπλοκή και τηλεοπτικές άδειες

«Η κυβέρνηση οραματίζεται να στήσει τη δική της διαπλοκή και το κάνει με όρους μαφίας. Την ώρα που συγκρουόμουν με την διαπλοκή, την ίδια ώρα ο κ. Τσίπρας έφτιαχνε εσπρέσσο, έκανε τον καφετζή στον κ. Ψυχάρη. Η Κυβέρνηση ήξερε ότι το ΕΣΡ θα μπορούσε να αποτελέσει εγγύηση μίας αντικειμενικής διαδικασίας χορήγησης αδειών. Αν ήθελε την διαφάνεια, θα έπρεπε να ανακαλέσει την άδεια τηςDIGEA. Θα έπρεπε να φροντίσει να γίνει η ΕΡΤ δημόσια τηλεόραση και όχι κυβερνητικό εργαλείο.


 
Σελίδα 1 από 6