Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: ΔΝΤ - ERT Open
Το βίντεο - σχόλιο του ΜέΡΑ25 για όσους «σοκαρίστηκαν» με το ΔΝΤ: Η πρόβλεψη Βαρουφάκη και ο Σταϊκούρας

Το βίντεο - σχόλιο του ΜέΡΑ25 για όσους «σοκαρίστηκαν» με το ΔΝΤ: Η πρόβλεψη Βαρουφάκη και ο Σταϊκούρας

Τρίτη, 14/04/2020 - 23:40

Με ένα βίντεο προειδοποιεί το ΜέΡΑ25 «όσους σοκαρίστηκαν με τα στοιχεία του ΔΝΤ για ύφεση 10%» ότι προβλέπει να έρχεται το τσουνάμι του 5ου μνημονίου.

Στο βίντεο ο επικεφαλής του ΜέΡΑ25, Γιάνης Βαρουφάκης εμφανίζεται στις 17 Μαρτίου να δηλώνει:
«Ξέρετε ποιο θα είναι το ΑΕΠ μας; Με αυτά τα δεδομένα; Μείον 10%».

 

Αμέσως μετά εμφανίζεται ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Σταϊκούρας να δηλώνει στις 18 Μαρτίου, δηλαδή μία ημέρα μετά, να δηλώνει: «Σας προϊδεάζω ότι σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, η οικονομία θα κυμανθεί οριακά στο μηδέν».

Ακολουθούν δηλώσεις των δυο σε μεταγενέστερες ημερομηνίες με τον Γιάνη Βαρουφάκη να επιμένει στο μείον 10% και μάλιστα να σημειώνει ότι αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο και τον Χρήστο Σταϊκούρα να κάνει στις 26 Μαρτίου λόγο για μείωση 5% και «σε ένα ακραίο σενάριο το 9%» αλλά για την… Ευρώπη. Στις 5 Απριλίου, ο υπουργός Οικονομικών δηλώνει ότι κανείς δεν μπορεί να κάνει ασφαλής προβλέψεις και στις 13 Απριλίου επαναλαμβάνει ότι δεν μπορεί να γίνει ασφαλής εκτίμηση.

 
 
 

Τελικά το ΔΝΤ ανακοίνωσε σήμερα τις προβλέψεις του για το 2020. Αυτές για την Ελλάδα προβλέπουν ύφεση στο 10% - την μεγαλύτερη στην ευρωζώνη - και ανεργία 22,3%. 

Προειδοποιούμε όσους "σοκαρίστηκαν" με τα στοιχεία του #ΔΝΤ για #Ύφεση 10% πως βλέπουμε να έρχεται το τσουνάμι του 5ου μνημονίου.

Κάποιοι έπεσαν από τα σύννεφα με την έκθεση του ΔΝΤ που μιλάει για Ύφεση -10%.
Τους προειδοποιούμε πως βλέπουμε να έρχεται το τσουνάμι του 5ου μνημονίου.




πηγή tvxs.gr
Προβλέψεις ΔΝΤ: Η Ελλάδα θα έχει την μεγαλύτερη ύφεση στην ευρωζώνη

Προβλέψεις ΔΝΤ: Η Ελλάδα θα έχει την μεγαλύτερη ύφεση στην ευρωζώνη

Τετάρτη, 15/04/2020 - 14:15

Ύφεση 10% και έκρηξη της ανεργίας στο 22,3% του εργατικού δυναμικού προβλέπει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για την Ελλάδα το 2020. Πρόκειται για την χειρότερη επίδοση στο σύνολο της ευρωζώνης.

Στην έκθεση World Economic Outlook, η οποία δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα, προβλέπεται επιστροφή σε τροχιά ανάκαμψης με επέκταση 5,1% το 2021 ενώ οι επιπτώσεις στην αγορά εργασίας φαίνεται ότι δεν ανατραπούν καθώς το ΔΝΤ εκτιμά ότι η ανεργία στην Ελλάδα για το 2021 θα είναι 19%. Σημαντική επιδείνωση προβλέπεται και στο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών με άνοιγμα της ψαλίδας από το 2,1% στο 6,5% του ΑΕΠ το 2020 πριν περιοριστεί στο 3,4% το 2021.

 

Στην ευρωζώνη, το ΔΝΤ προβλέπει ύφεση 7,5% φέτος (επέκταση 4,7% το 2021) με την Ελλάδα να αγγίζει το -10%, την Ιταλία στο -9,1%, την Ισπανία στο -8%, τη Γαλλία στο -7,2% και τη Γερμανία στο -7%. Η ύφεση στην παγκόσμια οικονομία προβλέπεται στο 3% με την αναθεώρηση να ξεπερνά τις 6 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τις προβλέψεις πριν ο κόσμος αρχίσει να δοκιμάζεται από την πανδημία.

Το ΔΝΤ συγκρίνει ευθέως το μέγεθος της παρούσας κρίσης με αυτή της Μεγάλης Ύφεσης του 1930 αναδεικνύοντας τις μεγάλες αβεβαιότητες στη διατύπωση προβλέψεων. Όπως σημείωνει άλλωστε η προβλεπόμενη ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας με 5,8% στο βασικό σενάριο το 2021 εξαρτάται καθοριστικά από το ρυθμό με τον οποίο θα περιορίζεται το δεύτερο εξάμηνο του 2020 η πανδημία, επιτρέποντας τη σταδιακή άρση των περιοριστικών μέτρων και την επάνοδο της καταναλωτικής και επενδυτικής εμπιστοσύνης.

Το ΔΝΤ στην έκθεσή του για τις Παγκόσμιες Οικονομικές Προοπτικές, εξηγώντας γιατί αυτή η κρίση διαφέρει από τις προηγούμενες, αναφέρει: 

 
  • Πρώτον το σοκ είναι τεράστιο. Η απώλεια του ΑΕΠ που σχετίζεται με αυτήν την έκτακτη υγειονομική κατάσταση και τα μέτρα περιορισμού της, υπερακοντίζουν τις απώλειες που προκάλεσε η παγκόσμια χρηματοοιονομική κρίση.
  • Δεύτερον, όπως σε μια πολεμική ή πολιτική κρίση, υπάρχει συνεχιζόμενη σοβαρή αβεβαιότητα ως προς τη διάρκεια και την ένταση του σοκ.
  • Τρίτον, υπό τις τρέχουσες συνθήκες, ο ρόλος της οικονομικής πολιτικής είναι πολύ διαφορετικός. Σε κανονικές κρίσεις, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής προσπαθούν να ενθαρρύνουν την οικονομική δραστηριότητα τονώνοντας τη συνολική ζήτηση όσο το δυνατόν συντομότερα. Αυτή τη φορά όμως, η κρίση είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της ανάγκης για μέτρα περιορισμού. Αυτό καθιστά πιο δύσκολη την τόνωση της δραστηριότητας ή και ανεπιθύμητη για τους τομείς που επηρεάζονται περισσότερο.

Σύμφωνα με το ΔΝΤ, είναι πολύ πιθανό φέτος η παγκόσμια οικονομία να βιώσει την χειρότερη ύφεση από την περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης, ξεπερνώντας αυτήν που βίωσε κατά την περίοδο της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης πριν από μια δεκαετία.

Το βασικό σενάριο

Το βασικό σενάριο του ΔΝΤ προβλέπει πως το 2020 θα καταγραφεί παγκόσμια ύφεση 3%, πολύ χειρότερη από αυτήν που κατεγράφη κατά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Πρόκειται για πρόβλεψη χειρότερη κατά περισσότερο από 6 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τις προηγούμενες εκτιμήσεις των Παγκόσμιων Οικονομικών Προβλέψεων (Οκτωβρίου 2019 και Ιανουαρίου 2020).

Η ανάπτυξη στην ομάδα των αναπτυγμένων χωρών - όπου αρκετές οικονομίες βιώνουν εκτεταμένα κρούσματα και εφαρμόζουν μέτρα περιορισμού - προβλέπεται στο -6,1% το 2020. Οι περισσότερες οικονομίες της ομάδας αυτής προβλέπεται να συρρικνωθούν φέτος, περιλαμβανομένων των ΗΠΑ (-5,9%), της Ιαπωνίας (-5,2%), του Ηνωμένου Βασιλείου (-6,5%), της Γερμανίας (-7%), της Γαλλίας (-7,2%), της Ιταλίας (-9,1%) και της Ισπανίας (-8%). Στις αναδυόμενες και αναπτυσσόμενες οικονομίες, προβλέπεται συρρίκνωση 1% το 2020, ενώ εξαιρουμένης της Κίνας ο ρυθμός ανάπτυξης της ομάδας αυτής αναμένεται να είναι -2,2%.

Αβέβαιη ανάκαμψη το 2021

 
 
 

Η παγκόσμια ανάπτυξη αναμένεται να ανακάμψει στο 5,8% το 2021, πολύ υψηλότερα της τάσης, αντανακλώντας την ομαλοποίηση της οικονομικής δραστηριότητας από πολύ χαμηλά επίπεδα. Ουσιαστικά, δηλαδή, προβλέπει μια ανάκαμψη τύπου “V”. Η ομάδα των αναπτυγμένων οικονομιών προβλέπεται να αναπτυχθεί με ρυθμό 4,5%, ενώ η ανάπτυξη στην ομάδα των αναδυόμενων αγορών και των αναπτυσσόμενων οικονομιών προβλέπεται στο 6,6%. Συγκριτικά, το 2010 η παγκόσμια ανάπτυξη ανέκαμψε στο 5,4% από -0,1% το 2009.

Η ανάκαμψη του 2021 θα εξαρτηθεί από την αποκλιμάκωση της πανδημίας κατά το β’ εξάμηνο του 2020, τονίζει το ΔΝΤ στην έκθεσή του, κάτι που θα επιτρέψει τη σταδιακή χαλάρωση των περιοριστικών μέτρων και την αποκατάσταση της καταναλωτικής και επενδυτικής εμπιστοσύνης. Όπως σημειώνει το Ταμείο, έχουν ήδη ληφθεί σημαντικές ενέργειες οικονομικής πολιτικής σε όλον τον κόσμο, που επικεντρώνονται στη διευκόλυνση των απαιτήσεων για τη δημόσια υγεία, περιορίζοντας ταυτόχρονα την ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας και του χρηματοπιστωτκού συστήματος. Η προβλεπόμενη ανάκαμψη υποθέτει πως αυτές οι ενέργειες πολιτικής θα είναι αποτελεσματικές στην αποτροπή εκτεταμένων χρεοκοπιών επιχειρήσεων, εκτεταμένης απώλειας θέσεων εργασίας και συστημικών χρηματοπιστωτικών πιέσεων.

Οι υποθέσεις του βασικού σεναρίου

Το ΔΝΤ, στο βασικό του σενάριο, χρησιμοποιεί τις εξής υποθέσεις:

  • Πανδημία: Θα εξασθενίσει στο β’ εξάμηνο του 2020, δίνοντας τη δυνατότητα για μια σταδιακή άρση των μέτρων περιορισμού
  • Διάρκεια shutdown: Δεδομένου ότι μέχρι το τέλος Μαρτίου του 2020 ο κορωνοϊός είχε εξαπλωθεί στις περισσότερες χώρες, οι προβλέψεις για την παγκόσμια ανάπτυξη υποθέτουν πως όλες οι χώρες βιώνουν διαταράξεις στην οικονομική τους δραστηριότητα. Οι διαταράξεις θεωρείται πως συγκεντρώνονται κυρίως το β’ τρίμηνο του 2020 για όλες σχεδόν τις χώρες, εκτός της Κίνας (που επηρεάστηκε περισσότερο το α’ τρίμηνο), με μια σταδιακή ανάκαμψη μετά από αυτό, καθώς θα χρειαστεί κάποιος χρόνος για να ενισχυθεί η παραγωγή μετά το σοκ.
  • Χρηματοπιστωτικές συνθήκες: Οι δύσκολες χρηματοπιστωτικές συνθήκες για τις αναπτυγμένες και αναδυόμενες οικονομίες αναμένεται να διατηρηθούν κατά το πρώτο εξάμηνο του έτους και να χαλαρώσουν το β’ εξάμηνο, εάν υπάρξει σταδιακή ομαλοποίηση της οικονομικής δραστηριότητας.
  • Τιμές εμπορευμάτων: Με βάση την τιμολόγηση στην αγορά των futures στο τέλος Μαρτίου 2020, η μέση τιμή spot του πετρελαίου εκτιμάται στα 35,60 δολάρια το βαρέλι φέτος και στα 37,9 δολάρια το 2021.

Ενδεχόμενο χειρότερο σενάριο

Το ΔΝΤ προειδοποιεί πως ακόμα και μετά τη σοβαρή υποβάθμιση της παγκόσμιας ανάπτυξης, τα ρίσκα για τις προοπτικές παραμένουν πτωτικά. Η πανδημία θα μπορούσε να αποδειχθεί πιο επίμονη από τις υποθέσεις που περιλαμβάνονται στο βασικό σενάριο, ενώ οι επιπτώσεις της υγειονομικής κρίσης στην οικονομική δραστηριότητα και τις χρηματαγορές θα μπορούσαν να αποδειχθούν πολύ ισχυρότερες και μεγαλύτερης διάρκειας, δοκιμάζοντας τα όρια των κεντρικών τραπεζών στην προστασία των χρηματοπιστωτικών συστημάτων και αυξάνοντας περισσότερο το δημοσιονομικό βάρος του σοκ. Φυσικά, γράφει το ΔΝΤ, εάν βρεθεί νωρίτερα του αναμενόμενου κάποια θεραπεία ή ένα εμβόλιο, τότε τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης μπορούν να αρθούν και η ανάκαμψη μπορεί να έρθει πιο γρήγορα από το αναμενόμενο.

Στις αρχές Απριλίου του 2020 η πορεία της πανδημίας του Covid-19 παραμένει αβέβαιη. Οι ισχυρές προσπάθειες περιορισμού που εφαρμόζονται για να επιβραδυνθεί η εξάπλωση του ιού μπορεί να χρειαστεί να παραμείνουν σε ισχύ και μετά το πρώτο εξάμηνο του έτους, εάν η πανδημία αποδειχθεί να είναι πιο επίμονη από αυτήν που προβλέπεται στο βασικό σενάριο των Παγκόσμιων Οικονομικών Προβλέψεων.

Όταν αρθούν οι προσπάθειες περιορισμού και ο κόσμος αρχίσει να κινείται πιο ελεύθερα, ο ιός θα μπορούσε και πάλι να εξαπλωθεί ταχύτατα από τοπικά clusters. Επιπλέον, περιοχές που μειώνουν επιτυχώς την εξάπλωση εντός της κοινότητάς τους, θα μπορούσαν να είναι ευάλωτες σε νέες «εισερχόμενες» μολύνσεις. Σε τέτοιες περιπτώσεις, τα μέτρα δημόσιας υγείας θα πρέπει και πάλι να ενισχυθούν, οδηγώντας σε πιο μακροχρόνια κάμψη από αυτήν που προβλέπεται στο βασικό σενάριο. Και ενώ η ασθένεια επικεντρώνεται περισσότερο στις αναπτυγμένες οικονομίες, η εμφάνιση νέων κρουσμάτων σε μεγάλες αναδυόμενες αγορές ή αναπτυσσόμενες οικονομίες θα μπορούσε να εμποδίσει περαιτέρω την όποια ανάπτυξη, ενώ η φύση της επιδημίας θα μπορούσε να υποδηλώσει μεγαλύτερης διάρκειας διαταράξεις στα ταξίδια.

Η ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας θα μπορούσε να είναι πιο αδύναμη του αναμενόμενου μετά την επιβράδυνση της εξάπλωσης του ιού για διάφορους άλλους λόγους, όπως η αβεβαιότητα που αισθάνεται ο κόσμος για την μετάδοση, η αποτυχία βελτίωσης της εμπιστοσύνης, οι διαρθρωτικές μεταβολές στη συμπεριφορά επιχειρήσεων και νοικοκυριών, που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε περισσότερες και μεγαλύτερης διάρκειας διαταράξεις στην αλυσίδα προμηθειών και σε αδυναμία της συνολικής ζήτησης.



πηγή ://tvxs.gr/

Reuters: Η Ελλάδα επιδιώκει συμφωνία για πρόωρη αποπληρωμή των μισών δανείων από ΔΝΤ, εντός του Σαββατοκύριακου

Reuters: Η Ελλάδα επιδιώκει συμφωνία για πρόωρη αποπληρωμή των μισών δανείων από ΔΝΤ, εντός του Σαββατοκύριακου

Σάββατο, 13/04/2019 - 15:00

Η Ελλάδα επιδιώκει να συνάψει συμφωνία αυτό το Σαββατοκύριακο για να αποπληρώσει πρόωρα περίπου τα μισά δάνεια που έλαβε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, σε μία προσπάθεια να μειώσει το χρέος της, δήλωσε ανώτερος αξιωματούχος χθες το βράδυ, σύμφωνα με το Reuters.

«Η αποπληρωμή στο ΔΝΤ θα συμφωνηθεί αυτό το Σαββατοκύριακο», δήλωσε ο αξιωματούχος στο Reuters, υπό το καθεστώς της ανωνυμίας, στο περιθώριο της εαρινής Συνόδου του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσιγκτον. Πρόσθεσε επίσης, ότι η Γερμανία και η Ολλανδία φέρουν αντιρρήσεις για αυτή την κίνηση, καθώς ανησυχούν ότι το ΔΝΤ θα επιθυμεί να αποχωρήσει από τις τακτικές αξιολογήσεις για τις ελληνικές μεταρρυθμίσεις, εντούτοις δεν θα εκτροχιάσουν τη διαδικασία. «Λαμβάνουν διαβεβαιώσεις ότι το ΔΝΤ θα παραμείνει στην αξιολόγηση, επομένως θα άρουν τις αντιρρήσεις τους. Η Ελλάδα θα αποπληρώσει περίπου 4-5 δισεκ. ευρώ», υπογράμμισε ο αξιωματούχος. Ο ESM, στον οποίο σύμφωνα με τους κανονισμούς θα έπρεπε να δοθεί ανάλογο ποσό, είναι πιθανό ότι θα παραιτηθεί από αυτό το δικαίωμα, ικανοποιημένος από τη βελτίωση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, δήλωσε την περασμένη βδομάδα ο επικεφαλής του, Κλάους Ρέγκλινγκ.

Το Reuters μετέδωσε στις 3 Απριλίου ότι η Ελλάδα εξετάζει νέα έξοδο στις αγορές στα τέλη Ιουνίου για να ενισχύσει την αποπληρωμή του χρέους. Επισημαίνεται ότι η Ελλάδα πρέπει να αποπληρώσει περί τα 9,3 δισεκ. ευρώ στο ΔΝΤ μέχρι το 2024, με επιτόκιο 5%, ενώ το ανάλογο επιτόκιο για τα δάνεια από τα κράτη μέλη της ευρωζώνης μέσω του ESM είναι 0,9%. Η Αθήνα έχει κεφαλαιακό απόθεμα ύψους 27 δισεκ. ευρώ από την έξοδό της στις αγορές και δάνεια που δεν χρησιμοποιήθηκαν. Αυτό το κεφάλαιο είναι επαρκές για τις χρηματοδοτικές της ανάγκες μέχρι το 2021 χωρίς να χρειάζεται να ξαναβγεί στις αγορές έως τότε.

Economist: Μικρότερο το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Ελλάδας

Η Ελλάδα σημείωσε έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου 1,7 δισεκ. ευρώ για τον μήνα Φεβρουάριο, περί τα 61 εκατομμύρια ευρώ λιγότερο (3,6%) από το προηγούμενο έτος, γράφει ο Economist.

Οι εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 9,3%, ξεπερνώντας την αύξηση 4% της αξίας των εισαγωγών κατά την ίδια περίοδο. Οι εξαγωγές προς χώρες εκτός Ε.Ε. αυξήθηκαν κατά 16,4% ετησίως, έναντι 3,5% για πωλήσεις σε άλλα μέλη της Ένωσης.

Έπειτα από δύο δύσκολους μήνες, οι ελληνικές εξαγωγές επέστρεψαν σε άνοδο τον Φεβρουάριο, παρά τις σαφείς ενδείξεις αποδυνάμωσης της περιφερειακής αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας. Τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο οι ελληνικές εξαγωγές είχαν υποχωρήσει, σε ετήσια βάση, κατά 2,2% και 1,2% αντίστοιχα. Αυτό υποδηλώνει ότι η ασθενέστερη εξωτερική ζήτηση είχε επιπτώσεις στον εξαγωγικό τομέα της χώρας. Το προηγούμενο διάστημα, οι ελληνικές εξαγωγές παρουσίαζαν ισχυρή πορεία, σημειώνοντας ανάπτυξη κατά μέσο όρο 17,4% ετησίως, κατά τους 12 μήνες έως τον Νοέμβριο του 2018 (η υψηλή βάση που προκάλεσε η έντονη ανάπτυξη του περασμένου έτους καθιστά την απόδοση του Φεβρουαρίου ακόμη πιο εντυπωσιακή). Οι ισχυρές εξαγωγικές επιδόσεις κατά το μεγαλύτερο μέρος του 2018 καθορίστηκαν από τη σταθερή ζήτηση από την ΕΕ και από χώρες εκτός ΕΕ. Μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, η Ελλάδα είναι μεταξύ των χωρών της ΕΕ που είναι λιγότερο ενσωματωμένες στις ευρωπαϊκές περιφερειακές αλυσίδες αξίας ως μερίδιο του συνολικού εμπορίου, με το μεγαλύτερο μερίδιο του εξωτερικού εμπορίου να διεξάγεται με οικονομίες εκτός της Ένωσης.

Η αύξηση των εισαγωγών κατά 4% που σημειώθηκε τον Φεβρουάριο ήταν ίδια με τον Ιανουάριο, η οποία με τη σειρά της είχε ενισχυθεί σημαντικά έναντι του 0,6% τον Δεκέμβριο. Κατά τους προηγούμενους έξι μήνες, η αξία των εισαγωγών αυξήθηκε κατά μέσο όρο κατά 19,9% ετησίως.

Οι εισαγωγές είναι πολύ μεγαλύτερες από τις εξαγωγές σε απόλυτες τιμές και παρά το ελαφρώς μειωμένο εμπορικό έλλειμμα τον Φεβρουάριο, η υποκείμενη τάση είναι αύξηση του εξωτερικού ελλείμματος.

Αναμένουμε χαμηλότερες παγκόσμιες τιμές ενέργειας από τα τέλη του 2018 που αναμένεται να επιβραδύνουν την αύξηση των τιμών των εισαγωγών, γεγονός που θα συμβάλει στη συγκράτηση του κόστους των εισαγωγών το 2019. Παρόλο που η δυναμική ανάπτυξης επιβραδύνθηκε στη ζώνη του ευρώ, η σχετικά υψηλή έκθεση της Ελλάδας σε άλλες αγορές αναμένεται να βοηθήσει τις εξαγωγές, αναφέρει ο Economist.

Το ΔΝΤ ενέκρινε επισήμως ένα ενισχυμένο πρόγραμμα βοήθειας προς την Αργεντινή

Το ΔΝΤ ενέκρινε επισήμως ένα ενισχυμένο πρόγραμμα βοήθειας προς την Αργεντινή

Παρασκευή, 26/10/2018 - 21:30
Το συμβούλιο των διοικητών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) ενέκρινε σήμερα επισήμως την ενίσχυση του προγράμματος βοήθειας προς την Αργεντινή, προκειμένου να συμβάλει στη σταθεροποίηση της τρίτης μεγαλύτερης οικονομίας της Λατινικής Αμερικής.

Κατά συνέπεια το δάνειο που είχε εγκρίνει το ΔΝΤ τον Ιούνιο αυξάνεται από τα 50 δισεκατομμύρια στα 56,3 δισεκατομμύρια, επεσήμανε το Ταμείο σε ανακοίνωσή του. Μετά την κατοβολή μιας νέας δόσης ύψους 5,7 δισεκατομμυρίων, το ποσό που θα έχει ήδη καταβάλει ο διεθνής οργανισμός στην Αργεντινή θα ανέλθει στα 20,4 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η νομισματική κρίση που ξέσπασε στα τέλη Σεπτεμβρίου στην Αργεντινή επιτάχυνε την άνοδο των τιμών. Από τον Ιανουάριο το πέσο έχει χάσει το 50% της αξίας του έναντι του δολαρίου, αυξάνοντας τον πληθωρισμό.
Η μείωση του ΑΕΠ της χώρας αναμένεται να φτάσει το 2,6% φέτος, σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις του ΔΝΤ, το οποίο αναθεώρησε προς τα κάτω τις προβλέψεις του. Εξάλλου η ύφεση αναμένεται να συνεχιστεί το 2019, με μείωση του ΑΕΠ κατά 1,6%.
Ωστόσο το ΔΝΤ αναμένει "αύξηση 3,2% μεσοπρόθεσμα χάρη στην εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και στην επιστροφή της εμπιστοσύνης".

ΑΠΕ
Αργεντινή: Διαδηλώσεις για τη λιτότητα στο πλαίσιο της συμφωνίας με το ΔΝΤ

Αργεντινή: Διαδηλώσεις για τη λιτότητα στο πλαίσιο της συμφωνίας με το ΔΝΤ

Πέμπτη, 13/09/2018 - 14:00

Εργατικά συνδικάτα και κοινωνικές οργανώσεις έκαναν πορεία και έκλεισαν δρόμους στο κέντρο του Μπουένος Άιρες την Τετάρτη, καθώς εντείνονται οι κινητοποιήσεις εναντίον των μέτρων λιτότητας που προωθεί η κυβέρνηση του προέδρου Μαουρίσιο Μάκρι στο πλαίσιο της συμφωνίας της Αργεντινής με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με στόχο να μειωθεί το κρατικό χρέος της τρίτης μεγαλύτερης οικονομίας της Λατινικής Αμερικής.

Οι διαδηλωτές εξέφρασαν την οργή τους για τα μέτρα λιτότητας που προωθούνται, ειδικά διότι πλήττονται υπηρεσίες προς τους πολίτες με τα χαμηλότερα εισοδήματα, την ώρα που ο πληθωρισμός έχει φθάσει το 31% και συνεχίζει να ανεβαίνει.

Αψηφώντας τις διαδηλώσεις, ο πρόεδρος Μάκρι επιμένει ότι η κυβέρνησή του θα συνεχίσει να εφαρμόζει τα μέτρα, που χαρακτηρίζει απαραίτητα για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης των επενδυτών και τη μείωση των δημοσίων δαπανών.

Η προοπτική της οικονομίας της Αργεντινής μοιάζει όλο και πιο σκοτεινή, τόσο για τους λεγόμενους ορθόδοξους οικονομολόγους, όσο και αριστερούς οικονομολόγους. Οι σχεδιαζόμενες περικοπές σε δημόσιες υπηρεσίες, που θα αναγκάσουν μεγάλο μέρος των πολιτών να πληρώνει περισσότερα για τις μετακινήσεις ή ακόμη για την ηλεκτροδότηση, αναμένεται πως θα συνεχίσουν να ασκούν ανοδική πίεση στον δείκτη τιμών καταναλωτή για το υπόλοιπο του 2018.

«Η καθημερινή αβεβαιότητα γίνεται όλο και χειρότερη», είπε η Γκαμπριέλα, 49 ετών, μητέρα πέντε παιδιών, που πήρε μέρος στη διαδήλωση.

Οικονομολόγοι προβλέπουν ότι η χρονιά θα κλείσει με τον πληθωρισμό στο 40%. Εκείνα που πλήττονται περισσότερο είναι τα νοικοκυριά με τα χαμηλότερα εισοδήματα, που ξοδεύουν το μεγαλύτερο μέρος των διαθεσίμων τους για τρόφιμα.

«Οι φτωχότεροι πολίτες της χώρας βρίσκονται στα πρόθυρα της πείνας», τόνισε ο Ντανιέλ Μενέντες, εκπρόσωπος της Barrios de Pie, μιας από τις οργανώσεις που κάλεσαν στη διαδήλωση.

Τα μέτρα με στόχο την τιθάσευση του πληθωρισμού, όπως η αύξηση του βασικού επιτοκίου της κεντρικής τράπεζας στο 60%, ωθούν την οικονομία βαθύτερα στην ύφεση, στραγγαλίζοντας τις χορηγήσεις πιστώσεων. Το να υπάρξει πακέτο τόνωσης της οικονομίας θα ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την υπόσχεση του Μάκρι να φέρει το πρωτογενές δημοσιονομικό έλλειμμα στο μηδέν το 2019. Ο προηγούμενος στόχος για το έλλειμμα το 2019 ήταν 1,3% του ΑΕΠ.

Ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Νικολάς Ντουχόβνε έκρινε νωρίτερα αυτόν τον μήνα ότι ήταν η αδυναμία της «δημοσιονομικής πτέρυγας» της Αργεντινής αυτή που προκάλεσε την ελεύθερη πτώση του πέσο τον Αύγουστο. Το νόμισμα της χώρας απώλεσε το 26% της αξίας του τον περασμένο μήνα και πλέον πάνω από τη μισή αξία του εντός του 2018.

Την Τρίτη, το πέσο υπέστη πτώση 1,4%, φθάνοντας σε μια ισοτιμία 38,5 προς ένα έναντι του αμερικανικού δολαρίου.

Η κυβέρνηση του Μάκρι, που υπέγραψε μια συμφωνία δανεισμού ύψους 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων με το ΔΝΤ τον Ιούνιο, δεσμεύθηκε όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με την επίθεση στο πέσο ότι θα προχωρήσει σε ακόμη πιο μεγάλες περικοπές δαπανών, προκειμένου να εξασφαλίσει την εσπευσμένη εκταμίευση δόσεων.

Οι νέοι στόχοι για τις δημοσιονομικές δαπάνες τελούν υπό διαπραγμάτευση ανάμεσα σε στελέχη της κυβέρνησης και μια αποστολή του ΔΝΤ που βρίσκεται στο Μπουένος Άιρες, ανέφερε ο θεσμός της Ουάσινγκτον σε ανακοίνωση που δημοσιοποίησε την Τετάρτη. «Ο κοινός μας στόχος είναι να υπάρξει ταχεία ολοκλήρωση αυτών των συνομιλιών ώστε να παρουσιαστεί μια πρόταση στο εκτελεστικό συμβούλιο του ΔΝΤ», ανέφερε η ανακοίνωση.

Οι νέοι στόχοι θα συμπεριληφθούν στο υπό κατάρτιση σχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού του 2019 που ο Μάκρι αναμένεται να στείλει στο Κογκρέσο μέσα στις προσεχείς ημέρες.

Καθώς οι επενδυτές αξιώνουν η κυβέρνηση να τηρήσει το πρόγραμμα περικοπών των δημοσίων δαπανών που έχει εξαγγείλει, οικονομολόγοι προειδοποιούν ότι τα σκληρά μέτρα που περιλαμβάνει η συνταγή του ΔΝΤ για το Μπουένος Άιρες ίσως αποδειχθούν πολύ πιο επώδυνα από ό,τι η ύφεση και ο πληθωρισμός που ήδη δοκίμαζαν την Αργεντινή.

«Οι χρηματαγορές είναι κλειστές για τη χώρα. Η κυβέρνηση της Αργεντινής αντιδρά αποπειρώμενη μια πολύ πιο δραστική δημοσιονομική προσαρμογή», επισήμανε ο Μαρτίν Γκουσμάν, οικονομολόγος στο Columbia University Business School.

«Η άποψή μου είναι ότι ένα πακέτο τέτοιων μέτρων θα οδηγήσει σε νέα ύφεση το 2019», συμπλήρωσε.






ΑΠΕ

Δημήτρης Στρατούλης από Βρυξέλλες: κυρία Λαγκάρτ, αφού θεωρείτε τις συντάξεις στην Ελλάδα υψηλές, ελάτε να πάρετε σύνταξη στην χώρα μας

Δημήτρης Στρατούλης από Βρυξέλλες: κυρία Λαγκάρτ, αφού θεωρείτε τις συντάξεις στην Ελλάδα υψηλές, ελάτε να πάρετε σύνταξη στην χώρα μας

Πέμπτη, 01/02/2018 - 09:00
Ο Δημήτρης Στρατούλης, μέλος της Π.Γ. της Λαϊκής Ενότητας, πρώην υπουργός Κοινωνικής ασφάλισης, μιλώντας στην εκδήλωση με θέμα:


«
Οι συντάξεις σε καιρούς κρίσης, ποιο είναι το μέλλον τους;», που πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες, στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, με πρωτοβουλία του ευρωβουλευτή της ΛΑ.Ε., Νίκου Χουντή, καθώς και της ανεξάρτητης ευρωβουλευτή, Σοφία Σακοράφα, και της ευρωβουλευτή, Λίντια Σένρα, από την εναλλακτική Αριστερά της Γαλικίας, ανέφερε τα εξής:


«Θα ήθελα πριν αρχίσω την ομιλία μου να στείλω ένα μήνυμα στην κυρία Λαγκάρντ, την επικεφαλής του ΔΝΤ, σχετικά με αυτό που είπε δημόσια, ότι οι συντάξεις στην Ελλάδα ήταν και είναι υψηλές.

Κυρία Λαγκάρντ λέτε συνειδητά ψέματα και μάλιστα μπροστά σε παγκόσμιο ακροατήριο.

Και λέτε συνειδητά ψέματα, γιατί γνωρίζετε, ότι, μετά τις 26 σφαγιαστικές μειώσεις συντάξεων που επιβάλατε στην χώρα μας μαζί με την ΕΕ και τις μνημονιακές κυβερνήσεις ΝΔ- ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το 60% των συνταξιούχων στην Ελλάδα παίρνουν μηνιαίες μικτές συντάξεις από 152 μέχρι 600 ευρώ. Επίσης, ότι μετά τις νέες μειώσεις συντάξεων που προβλέπονται στο ανομολόγητο 4ο μνημόνιο από 1/1/2019 και τη νέα μείωση του αφορολόγητου από 1/1/2020 η μέση καθαρή μηνιαία σύνταξη θα φτάσει τα 480 ευρώ.

Εάν λοιπόν κυρία Λαγκάρντ θεωρείτε αυτές τις συντάξεις υψηλές, τότε ελάτε μετά την θητεία σας στο ΔΝΤ να πάρετε σύνταξη στην χώρα μας.





ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ





Η ΕΕ και η Ευρωζώνη προωθούν με ιδεολογική εμμονή το νεοφιλελεύθερο μοντέλο εργασίας και το κεφαλαιοποιητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

Μεγάλα θέματα που έχουν προκαλέσει έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο σχετικά με την κοινωνική ασφάλιση είναι τα παρακάτω:

Δημογραφικό – ελαστικές εργασιακές σχέσεις

Η όξυνση του δημογραφικού και η επέκταση των ελαστικώνμορφών εργασίας στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη στερούν τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης από σημαντικά έσοδα.

Οι νεοφιλελεύθερες λογικές και τα μνημόνια της λιτότητας, που εφαρμόστηκαν στις χώρες του φτωχού ευρωπαϊκού Νότου, με πρόσχημα την οικονομική κρίση και το δημογραφικό, προωθούν αντεργατικές επιλογές φορτώνοντας τα βάρη στους εργαζόμενους και συνταξιούχους. Συγκεκριμένα αυξάνουν τις ασφαλιστικές εισφορές, μειώνουν το ποσοστό αναπλήρωσης και κατά συνέπεια το ύψος των συντάξεων, αυξάνουν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, μειώνουν τη δημόσια χρηματοδότηση και ενισχύουν τα ατομικά κεφαλαιοποιητικά συστήματα κοινωνικής ασφάλισης σε βάρος των δημόσιων αναδιανεμητικών.

Οι δυνάμεις της Αριστεράς είναι αντίθετες μ' αυτές τις πολιτικές και θεωρούν ότι χρειάζεται μια εναλλακτική προοδευτική πολιτική, με μέτρα, όπως:

  • Αύξηση του όγκου απασχόλησης με κεντρικό μοχλό την δραστική μείωση του χρόνου εργασίας και πολιτικές απασχόλησης, που θα αυξάνουν την πλήρη και σταθερή εργασία σε βάρος της ελαστικής και θα δημιουργούν πρόσθετη απασχόληση στον κοινωνικό τομέα, την ποιότητα ζωής και το περιβάλλον.

  • Κοινωνική και οικονομική ένταξη των μεταναστών με πλήρη ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα.

  • Δραστικός περιορισμός, με στόχο την κατάργηση, της “μαύρης” - ανασφάλιστης εργασίας.

  • Αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας με δημόσιες κοινωνικές πολιτικές ενίσχυσης της οικογένειας και των νέων.

  • Μακροοικονομικές πολιτικές, που να προωθούν αυξημένους ρυθμούς ανάπτυξης, η οποία να δημιουργεί θέσεις εργασίας και να αναδιανέμει εισοδήματα και δικαιώματα υπέρ της μισθωτής εργασίας.

Κοινωνική Ασφάλιση – Ιδιωτική Ασφάλιση

Στην Ε.Ε δεν υπάρχει ένα ενιαίο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, ούτε σε κάθε χώρα υπάρχει πλέον αμιγές σύστημα, που να στηρίζεται αποκλειστικά είτε στο αναδιανεμητικό είτε στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα. Η κεντρική όμως κατεύθυνση είναι η αντικατάσταση των αναδιανεμητικών συστημάτων από ατομικά - κεφαλαιοποιητικά.

Η ΕΕ και η Ευρωζώνη προωθούν πολιτικές ενίσχυσης της ιδιωτικήςασφάλισης σε βάρος της δημόσιας, με αποκορύφωμα το πανευρωπαϊκό ατομικό συνταξιοδοτικό πρόγραμμα ΡΕΡΡ. Αυτό συζητιέται αυτή την περίοδο στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και αναμένεται να εγκριθεί το 2019. Επιδιώκει να στρέψει τους ασφαλισμένους προς ατομικά ασφαλιστικά συμβόλαια, που θα έχουν ενιαία ισχύ σε όλες τις χώρες της Ε.Ε.

Εμείς, αντιθέτως εκτιμούμε, ότι πρέπει να στηριχθούν τα δημόσια αναδιανεμητικά συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, που βασίζονται στην αλληλεγγύη γενεών, εργαζομένων - ανέργων, εργαζομένων – συνταξιούχων. Κι αυτό να γίνει σε βάρος όσων εξατομικεύουν την ασφαλιστική προσδοκία και στηρίζονται αποκλειστικά στους νόμους της καπιταλιστικής αγοράς.

Ως Αριστερά μας ενδιαφέρει να έχουμε εργαζόμενους, που αγωνίζονται για την συλλογική βελτίωση των δικαιωμάτων τους, και όχι άθροισμα ανθρώπων που ωθούνται στο να σκέφτονται περισσότερο την επενδυτική συμπεριφορά των ταμείων τους ή την τύχη των μετοχών εκείνων, που θα τους διασφαλίσουν το ατομικό ασφαλιστικό τους μέλλον. Η εμπειρία, άλλωστε, από χρεοκοπίες μεγάλων ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών, που συμπαρέσυραν αντίστοιχα ασφαλιστικά σχήματα, είναι οδυνηρή και διδακτική.

Εμείς θέλουμε τους ασφαλισμένους να λειτουργούν ως ενεργοί πολίτες, που διεκδικούν δημόσιες, συλλογικές και καθολικές κοινωνικές υπηρεσίες και παροχές και όχι ως καταναλωτές των υπηρεσιών ασφάλισης των αγορών.





Χρηματοδότηση Κοινωνικής Ασφάλισης

Ο τρόπος χρηματοδότησης και το ύψος συμμετοχής των συντελεστών της ποικίλει από χώρα σε χώρα της ΕΕ.

Θα πρέπει να αποτελεί κεντρικό ζήτημα, όχι μόνο η κοινωνική αποτελεσματικότητα (αξιοπρεπείς συντάξεις), αλλά και η οικονομική βιωσιμότητα των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης. Αυτή πρέπει να στηρίζεται στην τριμερή χρηματοδότηση, δηλαδή εκτός από τους εργαζόμενους και εργοδότες και από ισχυρή δημόσια χρηματοδότηση.

Κατά τη γνώμη μου, το νεοφιλελεύθερο σύστημα που έχει δημιουργηθεί στη ΕΕ δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί, αλλά πρέπει, κάτω από τον αγώνα των λαών, να ανατραπεί και να διαμορφωθεί ένα νέο πλαίσιο σχέσεων ισότιμης συνεργασίας ανεξάρτητων και κυρίαρχων χωρών και λαών της Ευρώπης.

Παράλληλα, όμως, θεωρώ σημαντική οποιαδήποτε κοινή πανευρωπαϊκή κινηματική και πολιτική πρωτοβουλία, η οποία θέτει υπό δημοκρατική αμφισβήτηση το νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα της ΕΕ.

Για τους λόγους αυτούς, όσον αφορά την κοινωνικήασφάλιση, οι Αριστερές δυνάμεις και τα κοινωνικά κινήματα μπορούμε και πρέπει να αναζητήσουμε κοινούς στόχους, που μπορούν να αρθούν πάνω από τις διαφορετικότητες που υπάρχουν από χώρα σε χώρα και να αποτελέσουν το κοινό πεδίο των Ευρωπαϊκών μας διεκδικήσεων. Αυτές αφορούν τον χρόνο συνταξιοδότησης, τον εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας, την εγγυημένη κατώτερη σύνταξη, τον αξιοπρεπή κατώτατο μισθό, την ενίσχυση των Δημοσίων συστημάτων ασφάλισης, το κατώτερο και το ανώτατο ποσοστό αναπλήρωσης του μισθού με την σύνταξη, τις προϋποθέσεις ασφαλούς εγγυημένης αποδοτικής αξιοποίησης των αποθεματικών της κοινωνικής ασφάλισης.





Εναλλακτικές προτάσεις για το ελληνικό σύστημα κοινωνικής Ασφάλισης

Η Κοινωνική Ασφάλιση στην Ελλάδα δεν έχει προβλήματα λόγω υψηλών δαπανών της για συντάξεις, όπως ισχυρίζονται ψευδώς η ΕΕ και η Ευρωζώνη.Οι συντάξεις έχουν μειωθεί δραματικά (50-80%) τα χρόνια των μνημονίων της λιτότητας.Αυτά που, επίσης, μειώθηκαν ήταν τα έσοδα της κοινωνικής ασφάλισης, εξαιτίας των πολιτικών συνεχούς λιτότητας και απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, που οδήγησε σε εκτίναξη της αδήλωτης και ανασφάλιστης εργασίας και λόγω της μεγάλης μείωσης της δημόσιας χρηματοδότησής τους.

Επομένως η κοινωνική ασφάλιση μπορεί να στηριχτεί και να αναβαθμιστεί,μόνον εφόσον καταργηθούν τα μνημόνια της λιτότητας και διασφαλιστούν και αυξηθούν τα έσοδά της, δηλαδή ΕΑΝ:

  1. Ανακεφαλαιοποιηθεί, δηλαδή αποκατασταθεί με συμπληρωματικούς δημόσιους πόρους, η διαχρονική λεηλασία των αποθεματικών της, που συντελέστηκε στη χώρα μας μετά το 1950, από τις κυβερνήσεις, τις τράπεζες και την μεγαλοεργοδοσία.

  2. Μειωθεί η ανεργία με την προώθηση ενός αναπτυξιακού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης.

  3. Χτυπηθεί η εισφοροδιαφυγή και η ανασφάλιστη εργασία, ώστε να αποδοθούν στην κοινωνική ασφάλιση οι πόροι που διαφεύγουν.

  4. Αρχίσουν να αυξάνονται οι μισθοί, με την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, που ουσιαστικά έχουν καταργηθεί.

  5. Επαναρρυθμιστούν οι εργασιακές σχέσεις και περιοριστούν δραστικά οι ελαστικές μορφές εργασίας προς όφελος της πλήρους και σταθερής απασχόλησης.

  6. Αυξηθεί η κρατική χρηματοδότησή της κοινωνικής ασφάλισης, σύμφωνα με τις ανάγκες της.

  7. Αξιοποιείται με ασφάλεια και αποδοτικότητα και όχι με ρίσκο η εναπομείνασα κινητή και ακίνητη περιουσία της.

  8. Γίνει βαθειά διαγραφή του δημοσίου χρέους της χώρας, ώστε να υπάρξουν οι αναγκαίοι δημόσιοι πόροι για την χρηματοδότηση της κοινωνικής ασφάλισης, των κοινωνικών πολιτικών και της ανάπτυξης.

Αυτό που χρειάζεται είναι ένα δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, εγγυημένων παροχών, αλληλέγγυο, αναδιανεμητικό και καθολικό.

Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, σε συνδυασμό με ένα προοδευτικό πρόγραμμα ανάπτυξης και παραγωγικού μετασχηματισμού της, μπορούν να δώσουν την αναγκαία οικονομική ρευστότητα για να χρηματοδοτηθεί μια δραστική αύξηση των δημόσιων κοινωνικών και ιδιωτικών επενδύσεων, να μειωθεί η ανεργία, να στηριχτεί οικονομικά η κοινωνική ασφάλιση, να χρηματοδοτηθεί η δημόσια Παιδεία, Κοινωνική Προστασία και Υγεία.

Η αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος στη χώρα μας προϋποθέτει ακύρωση της λιτότητας, ανάπτυξη με δημιουργία θέσεων εργασίας και αναδιανομή εισοδημάτων υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, ενίσχυση των κοινωνικών πολιτικών και των κοινωνικών δομών στήριξης της οικογενείας, των νέων καθώς και των παιδιών.





Βασικές αρχές οργάνωσης, λειτουργίας και χρηματοδότησης της κοινωνικής ασφάλισης.

Αγωνιζόμαστε για ένα δημόσιο σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης που είναι:

  • Ισχυρό και κοινωνικά αποτελεσματικό, έξω από τη λειτουργία της αγοράς, χωρίς να έχει σχέση με ''ασφαλιστικά προϊόντα'', που προωθούν ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες.

  • Δημόσιο και υποχρεωτικό. Για εμάς ο χαρακτηρισμός «δημόσιο» δεν βασίζεται μόνο στο τυπικό κριτήριο οργάνωσης και νομικής μορφής, αλλά έχει την έννοια, ότι το κράτος υποχρεούται να μεριμνά για την εκπλήρωση των θεσμοθετημένων υποχρεώσεων και παροχών της κοινωνικής ασφάλισης και κυρίως για τη χορήγηση αξιοπρεπών συντάξεων.

  • Καθολικό, που θα προστατεύει εξ ίσου όλου/ες τους ασφαλισμένους, ανεξάρτητα από το χρόνο που εντάχθηκαν στην ασφάλιση.

  • Αναδιανεμητικό, σε αντιπαράθεση με το κεφαλαιοποιητικό μοντέλο ατομικών κουμπαράδων, που θα αναδεικνύει τα θετικά αποτελέσματα της αλληλεγγύης των γενεών και τα αδιέξοδα της ατομικής κεφαλαιοποίησης.

  • Αλληλέγγυο μεταξύ των γενεών και όλων των εργαζομένων.

Η ενίσχυση των δημοσίων ελεγκτικών υπηρεσιών, η κωδικοποίηση και απλούστευση της ασφαλιστικής νομοθεσίας, με στόχο να θεσπιστεί Κώδικας Ασφαλιστικού Δικαίου, η έκδοση χρηστικού ασφαλιστικού οδηγού και η προώθηση μιας μεγάλης δημόσιας καμπάνιας ενημέρωσης των εργαζομένων για τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα μπορούν να ελαχιστοποιήσουν την ανασφάλιστη εργασία και την εισφοροδιαφυγή.

Ο εγγυητικός ρόλος του Κράτους στην κοινωνική ασφάλιση οφείλει να συνδυάζεται με διαδικασίες ουσιαστικού κοινωνικού ελέγχου, ενεργή ενημέρωση και συμμετοχή εκπροσώπων των ασφαλισμένων στη Διοίκηση των Ασφαλιστικών Ταμείων, στη λήψη των αποφάσεων και στο σχεδιασμό πολιτικών για την κοινωνική ασφάλιση, αλλά και δυνατότητα ουσιαστικών ελέγχων των εκπροσώπων των εργαζομένων μέσα στις επιχειρήσεις.

Η κοινωνική ασφάλιση πρέπει να στηρίζεται οικονομικά, εκτός από τις ασφαλιστικές εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών και στην κρατική χρηματοδότηση σε εφαρμογή της 102 Διεθνούς Σύμβασης Εργασίας (άρθρο 71.3), το κράτος πρέπει να συμμετέχει στην κοινωνική ασφάλιση ως:

- νομοθέτης,

- επόπτης της λειτουργίας της,

- συγχρηματοδότης λόγω του υποχρεωτικού χαρακτήρα της,

-και εγγυητής της καταβολής των προβλεπόμενων παροχών της προς τους ασφαλισμένους.





Άμεσες προτεραιότητες μας για την Κοινωνική Ασφάλιση στην Ελλάδα.

  • Επαναφορά του δημόσιου – καθολικού - αναδιανεμητικού χαρακτήρα της Κοινωνικής Ασφάλισης, με κατάργηση όλων των νόμων που ψηφίστηκαν στη διάρκεια των μνημονίων λιτότητας που εφαρμόζονται στη χώρα μας από το 2010, με τους οποίους το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης μετατράπηκε κατά 70% σε κεφαλαιοποιητικό.

  • Να σταματήσουν οι μειώσεις κύριων - επικουρικών συντάξεων και εφάπαξ παροχών.

  • Σταδιακή αποκατάσταση των μειωμένων κατά 50 %-80% μετά το 2010 συντάξεων, με βάση τους ρυθμούς ανάκαμψης της οικονομίας ξεκινώντας από τους χαμηλοσυνταξιούχους.

Έχουμε ως πρώτη προτεραιότητα την υπεράσπιση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης και την απόκρουση της νεοφιλελεύθερης αντιμεταρρρύθμισής της. Στην Ελλάδα απαιτείται μια μεγάλη δημοκρατική - αντιμνημονιακή ανατροπή και ένα προοδευτικό αναπτυξιακό πρόγραμμα ανασυγκρότησης. Μία ανατροπή που μπορεί να έρθει με την ανάπτυξη των εργατικών και λαϊκών αγώνων, την κοινή δράση των αριστερών και των αντιμνημονιακών δυνάμεων για την οποία η ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ εργάζεται με συνέπεια».





Ουδέτερες οι γερμανικές εκλογές για το ελληνικό χρέος – Πώς επηρεάζουν το ΔΝΤ

Ουδέτερες οι γερμανικές εκλογές για το ελληνικό χρέος – Πώς επηρεάζουν το ΔΝΤ

Δευτέρα, 18/09/2017 - 19:00
Το γεγονός ότι κατά την προεκλογική εκστρατεία στη Γερμανία η Ελλάδα πέρασε σχεδόν απαρατήρητη, ερμηνεύεται ως ένδειξη ομαλοποίησης των συνθηκών στη χώρα μας. Ωστόσο, δείχνει και κάτι άλλο. Πως κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας, τους Χριστιανοδημοκράτες και τους Σοσιαλιστές δεν ήταν διατεθειμένο να θέσει το ζήτημα της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους.

Η επικρατούσα άποψη στη Γερμανία είναι πως το ελληνικό χρέος επιμηκύνθηκε σε βάθος χρόνου σε τέτοιο βαθμό, ώστε από οικονομικής άποψης είναι απόλυτα βιώσιμο.

Τη θέση αυτή την ασπάζονται πολλοί Ευρωπαίοι, αλλά όχι το ΔΝΤ που θεωρεί πως παρά το ευνοϊκό «προφίλ» του ελληνικού χρέους οι εγγενείς αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας και κυρίως οι πιέσεις από το δημογραφικό, θα απαιτήσουν μια ακόμη μεγαλύτερη ελάφρυνση του χρέους μεσοπρόθεσμα.

Δεν είναι τυχαίο πως ακόμη και επικριτές της λιτότητας που επέβαλαν η Γερμανία και η ευρωζώνη στην Ελλάδα, όπως ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Βίρατσμπουργκ και μέλος του συμβουλίου των «Πέντε Σοφών» της γερμανικής κυβέρνησης Πέτερ Μπόφινγκερ, θεωρούν πως το ελληνικό χρέος έχει ήδη καταστεί βιώσιμο.

Σύμφωνα με πρόσφατες δηλώσεις του Μπόφινγκερ, το βουνό του ελληνικού χρέους υφίσταται πλέον περισσότερο στα χαρτιά, καθώς αν και συνεχίζει νομικά να υπάρχει, έχει κατανεμηθεί στα επόμενα 40-50 χρόνια μειώνοντας την ετήσια επιβάρυνση της Ελλάδας για την αποπληρωμή τόκων και χρεολυσίων εντός των ορίων που θεωρούνται βιώσιμα.

Αυτή άλλωστε τη θέση εκπέμπει συχνά πυκνά και ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας Κλάους Ρέγκλινγκ ο όποιος υποστηρίζει πως για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους έχουν γίνει πάρα πολλά και πως η οικονομική ελάφρυνση για την Ελλάδα έχει έρθει εδώ και καιρό.

Παρά τις δεσμεύσεις του Eurogroup του Μάιου του 2016 για το ελληνικό χρέος και τις πιο πρόσφατες αποφάσεις του Eurogroup του Ιουνίου 2017, η νέα γερμανική κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου δεν αναμένεται να κάνει καμία «γενναία» κίνηση ελάφρυνσης του χρέους, ειδικά εάν σχηματιστεί μια κυβέρνηση Χριστιανοδημοκρατών – Φιλελευθέρων.

Κάτι τέτοιο αργά ή γρήγορα θα θέσει το ΔΝΤ εκτός του ελληνικού προγράμματος, καθώς η μη ελάφρυνση του χρέους θα καταστήσει άκυρη τη συμφωνία για «επί της αρχής» χρηματοδότηση της Ελλάδος με 1,6 δισ. ευρώ από το Ταμείο.

Υπενθυμίζεται πως το ΔΝΤ θεωρεί ότι το ελληνικό χρέος είναι «εξαιρετικά μη βιώσιμο», καθώς εκτιμά πως οι ακαθάριστες ανάγκες χρηματοδότησης της χώρας μας θα υπερβούν το όριο του 15% του ΑΕΠ μέχρι το 2028 και το 20% μέχρι το 2033, φτάνοντας στο 45% έως το 2060.



Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο βασίζει τις αρνητικές αυτές εκτιμήσεις στο γεγονός ότι η ανάπτυξη στην Ελλάδα θα σταθεροποιηθεί στο 1% σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, λόγω κυρίως της γήρανσης του πληθυσμού, αλλά και στο ότι η στρατηγική μείωσης του χρέους της ΕΕ, η οποία βασίζεται στην διατήρηση πολύ υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων εκ μέρους της Ελλάδος ή πολύ ισχυρής ανάπτυξης για μεγάλες περιόδους δεν είναι αξιόπιστη, ακόμα και με πλήρη εφαρμογή των σχεδιαζόμενων πολιτικών.

Το ΔΝΤ επιμένει λοιπόν σε μία στρατηγική η οποία θα βασίζεται σε ρεαλιστικές παραδοχές για πλεονάσματα και ανάπτυξη και η οποία θα καθιστά πραγματικά βιώσιμο το ελληνικό χρέος.

Αν και θεωρείται απίθανο η νέα γερμανική κυβέρνηση να ενδώσει σε αυτές τις πιέσεις, ωστόσο η στάση που θα κρατήσει το Βερολίνο είναι ένα από τα μεγάλα ερωτηματικά των επομένων μηνών.




ΠΗΓΗ: www.cnn.gr / Θανάσης Κουκάκης

"Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (IMF) και ο ρόλος του" των Δημήτρη Λιάπη &  Θωμά Χρηστίδη

"Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (IMF) και ο ρόλος του" των Δημήτρη Λιάπη & Θωμά Χρηστίδη

Τετάρτη, 07/06/2017 - 15:01
Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (IMF)
(Απόσπασμα από το άρθρο με τίτλο " Οι Σύγχρονες Δομές της Παγκόσμιας Οικονομικής Διακυβέρνησης και τα κράτη BRICS")

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, επινοήθηκε στη Διάσκεψη του Bretton Woods το 1944 και η λειτουργία του ξεκίνησε το 1947. Το ΔΝΤ, ιδρύεται με σκοπό την επίβλεψη της ομαλής λειτουργίας του παγκόσμιου νομισματικού συστήματος, διαμέσου ενός συστήματος ρύθμισης των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Καλείται λοιπόν, να εξομαλύνει στρεβλώσεις που προκύπτουν σε κάποια χώρα λόγω ελλειμμάτων στο ισοζύγιο πληρωμών.
Έτσι, σύμφωνα με το νέο σύστημα συναλλαγματικών ισοτιμιών, κάθε νόμισμα θα όριζε συγκεκριμένη ισοτιμία με το δολάριο, ενώ οι ΗΠΑ δεσμεύτηκαν να συνδέσουν το δολάριο με το χρυσό και να εγγυηθούν την πλήρη μετατρεψιμότητα των δολαρίων σε χρυσό (IMF, 2016, α). Το συγκεκριμένο σύστημα, παρουσίασε δυσκολίες στην πρακτική του εφαρμογή, καθώς η μεγάλη υποτίμηση της στερλίνας στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ήταν δυνατή να προκαλέσει υποτίμηση της αξίας των νομισμάτων και από άλλες χώρες. Το γεγονός αυτό,  άσκησε δυναμικά αυξητική πίεση στη διεθνή τιμή του χρυσού, με αποτέλεσμα τη δυσκολία αντιμετώπισης των κλιμακούμενων αποτιμήσεων των αγορών, καθώς σταδιακά θα δημιουργούνταν αναντιστοιχία μεταξύ δολαρίου και των αποθεμάτων χρυσού.

Έτσι, το 1971 οι ΗΠΑ ανέστειλαν τη μετατρεψιμότητα των δολαρίων που βρίσκονταν στην κατοχή άλλων κυβερνήσεων σε χρυσό (Peet, 2009, σελ.146). Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, κατά την περίοδο (1947-1971) εμπνεύστηκε από την Κεϋνσιανή προσέγγιση,  μέσω της αντικυκλικής πολιτικής για τη διατήρηση της νομισματικής και κατ’ επέκταση της οικονομικής ισορροπίας σε διεθνές επίπεδο. Παρ’ όλα αυτά δεν παρατηρούμε πρακτική εφαρμογή της πολιτικής αυτής (Βαρουφάκης, 2008, σελ.127). Το 1971, μετά την κατάργηση του συστήματος του Bretton Woods από τις ΗΠΑ, αναδεικνύεται η αδυναμία του ΔΝΤ να διασφαλίσει την ισορροπία του παγκόσμιου νομισματικού συστήματος. Η διαχείριση όμως των πετρελαϊκών κρίσεων τη δεκαετία του ’70, καθώς επίσης και το αίτημα χορήγησης δανείου “stand-by” από την Βρετανία, έφερε το ΔΝΤ δυναμικά και πάλι στο προσκήνιο. Οι όροι όμως που επιβλήθηκαν, περιελάμβαναν και την άφιξη στο Λονδίνο διαπραγματευτικής ομάδας στελεχών του ΔΝΤ. Η νέα προσέγγιση διατήρησης της οικονομικής σταθερότητας που υιοθετεί το ΔΝΤ, είναι βασισμένη στην υιοθέτηση των συμβατικών εννοιών των νεοκλασικών οικονομικών (Peet, 2009, σελ.148). Έχοντας σημειώσει αύξηση της τάξεως του 12% ανά έτος, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, οι τιμές των εμπορευμάτων στις αρχές του 1980 σημείωσαν απότομη πτώση, δημιουργώντας καταστροφικές συνθήκες για τις χώρες όπου ο προσανατολισμός των οικονομιών τους ήταν οι εξαγωγή εμπορευμάτων με τη μορφή πρώτων υλών. Αυτό, οδήγησε το 1982 το Μεξικό και τη Βραζιλία να παρουσιάσουν έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών και την παρέμβαση του ΔΝΤ (Peet, 2009, σελ.159). Το ΔΝΤ, το 1982, ενέκρινε τη χορήγηση δανείου στο Μεξικό, υπό την προϋπόθεση να δεχθεί ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της ελεύθερης αγοράς. Το πρόγραμμα, περιελάμβανε ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων, μείωση εμπορικών φραγμών, βιομηχανική απορρύθμιση, απελευθέρωση των ξένων επενδύσεων και δημοσιονομική λιτότητα, το οποίο οδήγησε στη μείωση των κρατικών επιδοτήσεων  στα βασικά καταναλωτικά αγαθά, με αποτέλεσμα την συρρίκνωση της οικονομίας κατά 4,2% το 1983, ενώ οι πραγματικοί μισθοί κατά τη διάρκεια της επόμενης πενταετίας, μειώθηκαν περίπου κατά 30% (Rabo Bank, 2016). Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, τα διεθνή επιτόκια αυξήθηκαν και η Βραζιλία δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει δάνεια ώστε να χρηματοδοτήσει την οικονομία της.

 Οι τιμές των εξαγωγών της μειώθηκαν σημαντικά, με αποτέλεσμα να ανακοινώσει “μορατόριουμ” στην αποπληρωμή των ξένων χρεών της το 1982. Το ΔΝΤ επιβάλλοντας μία σειρά υπερβολικών δημοσιονομικών στόχων και πλεονασμάτων και σε συνδυασμό με την άρνηση της κυβέρνησης να εφαρμόσει εξ’ ολοκλήρου τα μέτρα αυτά, η Βραζιλία στράφηκε προς μία κατεύθυνση, που όπως υποστήριζε το Ταμείο θα της επέτρεπε να εξυπηρετήσει τα χρέη της. Ακολούθησε υποτίμηση του νομίσματος, χαμηλότεροι πραγματικοί μισθοί και περικοπές στις κρατικές επιχορηγήσεις (Alejandro, 1983, σελ.515). Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, μεγάλο μέρος της Λατινικής Αμερικής και αφρικανικών κρατών βρίσκονταν κάτω από κάποιας μορφής επιτήρηση από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα (Peet, 2009, σελ.161). Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, γνώρισε τη μεγαλύτερη επέκτασή του λόγω της πτώσης του τείχους του Βερολίνου το 1989 και της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Ο στόχος του Ταμείου ήταν να συνδράμει στη μετάβαση των οικονομιών αυτών, από οικονομίες κεντρικού προγραμματισμού σε οικονομίες της αγοράς, με την παροχή βοήθειας μέσω συμβουλευτικών υπηρεσιών ως προς την τεχνική ανάλυση, αλλά και οικονομικής υποστήριξής (IMF, 2012, Chapter 8). Το 1997, ένα κύμα οικονομικών κρίσεων σάρωσε την Ανατολική Ασία, από την Ινδονησία έως τη Ν. Κορέα, όπου σχεδόν κάθε πληγείσα χώρα προσέφυγε στο ΔΝΤ, τόσο για οικονομική υποστήριξη, όσο και για βοήθεια στο σχεδιασμό της οικονομικής μετάβασης. Κατά την περίοδο 2000-2009, το ΔΝΤ ακολουθεί πολιτική η οποία είναι σταθερά βασισμένη σε βασικές έννοιες των νεοκλασικών οικονομικών. Ένα μεταλλασσόμενο παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον, στο οποίο το σύνολο των εθνικών οικονομιών παρουσιάζουν έντονη αλληλεξάρτηση. Παρατηρούμε όμως, ότι ο τρόπος με τον οποίο το ΔΝΤ προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις ανισορροπίες στο νέο διεθνές οικονομικό περιβάλλον, δεν αλλάζουν κατεύθυνση και δεν διαφοροποιούνται ανάλογα με το περιβάλλον και τη δομή της οικονομίας κάθε κράτους. Ακολουθεί πολιτικές μείωσης των δημοσίων δαπανών, ιδιωτικοποιήσεων των μέσων παραγωγής και του τραπεζικού κλάδου, καθώς και αύξηση της φορολογίας με οριζόντιο τρόπο (Essential Action, 2016). Ορισμένες ενδεικτικές περιπτώσεις επέμβασης του ΔΝΤ σε εθνικές οικονομίες κατά την περίοδο αυτή είναι οι εξής: Αργεντινή: Στα τέλη του 2000 και υπό την απειλή χρεοκοπίας, εξασφαλίζει δάνειο 40 δισ. δολαρίων από το ΔΝΤ. Η διαχείριση της κρίσης εκ μέρους του οργανισμού θεωρείται αποτυχημένη, κυρίως γιατί επέβαλε τους ίδιους όρους λιτότητας που είχαν χρησιμοποιηθεί και κατά την Ασιατική κρίση του '97. Το 2001, η χώρα δεν αποφεύγει τη χρεοκοπία (μείωση 22% του ΑΕΠ μεταξύ 1998-2002) και το τραπεζικό της σύστημα καταρρέει. Από το 1999 έως το 2001, περίοδο εφαρμογής των πολιτικών του Ταμείου, το ΔΝΤ προέβλεπε ρυθμούς μεγέθυνσης 1,5%, 3,7%, και 2,6% για κάθε έτος ενώ οι πραγματικοί ρυθμοί ήταν  -0,8%, -4,4% και -10,9% αντίστοιχα (IMF, 2003). Η Τουρκία, έχει λάβει κατ' επανάληψη δάνεια στήριξης από το ΔΝΤ.

Μερικά παραδείγματα, αποτελούν τα 4 δισ. δολάρια του 1999, τα 7,5 δισ. δολάρια του 2000 και το 3ετές πρόγραμμα των 10 δισ. δολαρίων που συμφωνήθηκε το 2004. Το ΔΝΤ, θεωρεί ότι η εμπλοκή του στην οικονομία της Τουρκίας έχει στεφθεί από επιτυχία. Εξαιτίας της οριζόντιας εφαρμογής των πολιτικών που συνόδευαν τα προγράμματα του ΔΝΤ, η κυβέρνηση της Τουρκίας βρέθηκε αντιμέτωπη με έντονες αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας. Έτσι, ο πρόεδρος Ερντογάν απέφυγε με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια της τελευταίας οικονομικής κρίσης να προσφύγει στο ΔΝΤ, γνωρίζοντας ότι οι απαιτήσεις του οργανισμού για μειώσεις κρατικών δαπανών και αναδιάρθρωση του προϋπολογισμού, θα επέφεραν μεγάλο πολιτικό κόστος (IMF, 2002). Δύο ακόμη περιπτώσεις όπου έχει εμπλακεί το ΔΝΤ είναι αυτές της Ουγγαρίας και της Ρουμανίας, το 2008 και το 2009 αντίστοιχα. Αξίζει να συγκρίνουμε εδώ τις δύο περιπτώσεις διότι πρόκειται για δύο οικονομίες με παρόμοιο κοινωνικό-οικονομικό υπόβαθρο (δύο χώρες που πραγματοποίησαν μετάβαση από οικονομίες κεντρικού προγραμματισμού σε οικονομίες της αγοράς). Και οι δύο χώρες πριν το ξέσπασμα της κρίσης του 2008, με πλήθος ιδιωτικοποιήσεων και προσέλκυση ξένων επενδύσεων, σημείωσαν θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Ωστόσο, λόγω της οικονομικής κρίσης και οι δύο χώρες παρουσίασαν αύξηση στο εξωτερικό τους χρέος. Έτσι, σύναψαν συμφωνία βοήθειας με το ΔΝΤ. Αποτέλεσμα των πολιτικών που άσκησε το ΔΝΤ στη Ρουμανία το 2009 (μειώσεις μισθών κατά 25% και αύξηση της φορολογίας) είναι η συρρίκνωση της οικονομίας της κατά 7.1%, ελλείμματα στον προϋπολογισμό και περαιτέρω συρρίκνωση του ΑΕΠ. Στην περίπτωση της Ουγγαρίας το 2008, εφαρμόστηκε παρόμοια προσέγγιση του προβλήματος από το ΔΝΤ, (περικοπές δαπανών, μειώσεις μισθών και συντάξεων και μέτρα λιτότητας), σε αντίθεση όμως με τη Ρουμανία, η περίπτωση της Ουγγαρίας στέφθηκε με επιτυχία. Ο λόγος είναι ότι η Ουγγαρία πριν την παρέμβαση του ΔΝΤ παρουσίαζε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης περιορίζοντας τις δημόσιες δαπάνες μέσω μέτρων λιτότητας σε συνδυασμό με την προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Άρα η επιτυχία της περίπτωσης της Ουγγαρίας σε σχέση με της Ρουμανίας έγκειται στο γεγονός, ότι στην Ουγγαρία το ΔΝΤ βρήκε πρόσφορο έδαφος καθώς ο λαός της ήταν εξοικειωμένος με τέτοιου είδους πολιτικές, σε αντίθεση με το λαό της Ρουμανίας αλλά και άλλων κρατών (IEO, 2012).

Η παγκόσμια οικονομική ύφεση του 2008 είναι το αποτέλεσμα που προκλήθηκε από τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση του 2007, σε τομείς της πραγματικής οικονομίας της διεθνούς κοινότητας. Η πιστωτική κρίση από την έλλειψη ρευστότητας έγινε εμφανής στους χρηματιστηριακούς δείκτες των ανεπτυγμένων χωρών. Οι εθνικές οικονομίες στο σύνολό τους, βρέθηκαν αντιμέτωπες με αρνητική επίδραση των οικονομικών τους μεγεθών,  όπως αύξηση της ανεργίας, νέες πληθωριστικές πιέσεις, υποτίμηση νομισμάτων κ.α. Η κατάσταση της οικονομικής ύφεσης παρουσιάζει κοινά στοιχειά  με την παγκόσμια οικονομική ύφεση του 1929, με τους ρυθμούς ανάπτυξης να υποχωρούν και τα δημοσιονομικά των χωρών να εκτίθενται στο ενδεχόμενο εκτροπής. Στην προσπάθεια να επιτευχθεί οικονομική και χρηματοπιστωτική σταθερότητα σε παγκόσμιο επίπεδο, πλήθος χωρών ζήτησαν τη στήριξη του ΔΝΤ. Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις κρατών όπου το ΔΝΤ ενεπλάκη με χορήγηση δανείων και πολιτικές προσαρμογής (Wisman and Baker, 2013). Αναπόφευκτα, προκύπτει το ερώτημα το οποίο ήταν το ίδιο και κατά την ίδρυση του Ταμείου, εάν μπορεί να εγγυηθεί την παγκόσμια οικονομική σταθερότητα ώστε να ξεπεραστεί η μεγάλη οικονομική αστάθεια που διανύουμε. Ως προς αυτή την κατεύθυνση, το καλάθι των νομισμάτων που συνθέτουν τα Ειδικά Τραβηκτικά Δικαιώματα (SDR), δέχτηκε το 2015 – για πρώρη φορά μετά την ίδρυσή του το 1969 – το γουάν (RMB) της Κίνας ως νέο μέλος στην «νομισματική οικογένεια» του ΔΝΤ. Το SDR περιελάμβανε το μάρκο, το γαλλικό φράγκο – που μετέπειτα συγχωνεύθηκαν στο ευρώ – το δολάριο, τη στερλίνα και το ιαπωνικό γεν. Η συμπερίληψη του RMB αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο για την ένταξη της κινεζικής οικονομίας στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Τέλος, ο προσδιορισμός του ΔΝΤ ότι το RMB είναι ελεύθερα χρησιμοποιήσιμο, αποτελεί το έναυσμα για την επέκταση του ρόλου της Κίνας στο παγκόσμιο εμπόριο και την ουσιαστική αύξηση στη διεθνή χρήση και εμπορία του γουάν (IMF, 2016, β).

Δημήτρης Λιάπης & Θωμάς Χρηστίδης
Οικονομολόγοι






Απαιτήσεις - σοκ του ΔΝΤ για να μετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα

Απαιτήσεις - σοκ του ΔΝΤ για να μετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα

Σάββατο, 15/10/2016 - 16:00
Βαθιές αλλαγές, στα εργασιακά και τη φορολογία, απαιτεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, προκειμένου να μετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα.

 

Αυτές είναι οι απαιτήσεις - σοκ του ΔΝΤ για να μετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα


Σύμφωνα με την εφημερίδα Αγορά, το Ταμείο απαιτεί πλαφόν 1.200 ευρώ σε όλες τις συντάξεις,
αφορολόγητο 5.000 ευρώ, κατάργηση φοροαπαλλαγών και πλήρη απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων...




ΔΝΤ: Εξαφανίστε τους ηλικιωμένους

ΔΝΤ: Εξαφανίστε τους ηλικιωμένους

Τρίτη, 23/08/2016 - 11:05
Μια μελέτη του ΔΝΤ θεωρεί ότι εκτός όλων των άλλων δεινών που έρχονται στο άμεσο μέλλον και μας απειλούν είναι και η γήρανση του εργατικού δυναμικού στην Ευρώπη και ιδίως στη χώρα μας με τα άλυτα δημοσιονομικά προβλήματα, μετά τη χρεοκοπία (που φαίνεται ήρθε από τον ουρανό να μας κάψει).

Τα επόμενα είκοσι χρόνια, λένε λοιπόν οι τεχνοκράτες, το εργατικό δυναμικό θα είναι πολύ περισσότερο γερασμένο και, συνεπώς, θα πέσει η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, δεν θα έχουμε ανάπτυξη και δεν θα βρίσκουν δουλειά οι παραγωγικές ηλικίες.

Δεν θα μειωθεί η ανεργία και τα χρέη -ιδιωτικά και δημόσια- θα διευρύνονται και μάλλον δεν θα μπορούμε να τα αποπληρώνουμε κ.ο.κ.

Πέρα από την ομοιότητα που έχει αυτή η ανάλυση με τις κακορίζικες προφητείες των «γερόντων» της μοναστικής φράξιας της Ορθοδοξίας, που τις δοξάζει καθημερινά ο ακροδεξιός και ο κίτρινος ελληνικός Τύπος, οι μελετητές του ΔΝΤ διαπιστώνουν, πολύ... επιστημονικά, ότι η πιο ευαίσθητη υγεία των εργαζομένων μεγαλύτερης ηλικίας και οι παρωχημένες δεξιότητές τους θα μειώσουν την παραγωγικότητα.

Και μάλιστα ανακαλύπτουν οι φωστήρες και έναν πρωτοφανή αριθμητικό αλγόριθμο που λέει ότι αν αυξηθεί ο πληθυσμός των εργαζομένων ηλικίας 55-64 ετών κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες, τότε θα πέσει η παραγωγικότητα κατά τρεις μονάδες!

Και επειδή εκτιμούν ότι την επόμενη 20ετία οι εργαζόμενοι ηλικίας 55 έως 64 ετών προβλέπεται να αυξηθούν (από 15% στο 20%), θα έρθει η απόλυτη καταστροφή.

Αν οι δανειστές μας πιστεύουν στην ευθανασία των αυξανόμενων συνταξιούχων (με τις κοστοβόρες απαιτήσεις τους για αμοιβές και φάρμακα) και των αντιπαραγωγικών γερασμένων τμημάτων της εργατικής τάξης να το πουν ευθέως και να εξηγήσουν τη μέθοδό τους.

Αλλιώς, τι νόημα έχει οι «θεσμοί» σαν το ΔΝΤ (που φέρονται σαν να μας διασώζουν από τις χρεοκοπίες που συνειδητά και κερδοσκοπικά τις προκάλεσαν) να μας επιβάλλουν νομοθετικά την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και συνεπώς και την υποχρεωτική παράταση του «αντιπαραγωγικού» εργάσιμου βίου των ανθρώπων;
Σελίδα 1 από 6