Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: Γαλλία - ERT Open
Σε... μπελάδες ο Σαρκοζί

Σε... μπελάδες ο Σαρκοζί

Δευτέρα, 05/09/2016 - 19:20
Σε περιπέτειες φαίνεται πως μπαίνει ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας και υποψήφιος εκ νέου για την προεδρία της χώρας, Νικολά Σαρκοζί, καθώς η Εισαγγελία του Παρισιού ζήτησε την παραπομπή του σε δίκη σχετικά με την υπόθεση παράνομης χρηματοδότησης της εκστρατείας για την επανεκλογή του το 2012 (υπόθεσηBygmalion).

Πηγή που πρόσκειται στην έρευνα, διευκρίνισε ότι η υπόθεση αφορά την υπέρβαση του ορίου των προεκλογικών δαπανών και την αναφορά στον λογαριασμό της προεκλογικής εκστρατείας του το 2012 «στοιχείων που εσκεμμένα υπολογίστηκαν χαμηλότερα».  Σημειώνεται ότι μέσω ενός μεγάλου συστήματος πλαστών τιμολογίων, είχε επιχειρηθεί να συγκαλυφθεί η υπέρβαση κατά 18,5 δισ. ευρώ του ορίου των επιτρεπόμενων προεκλογικών δαπανών που είχε οριστεί στα 22,5 δισ. ευρώ.

Μαζί με τον Σαρκοζί, ζητήθηκε η παραπομπή και άλλων 13 ατόμων, για πλαστογραφία, κατάχρηση εμπιστοσύνης, απάτη ή συνέργεια σε απάτη και συνέργεια σε παράνομη χρηματοδότηση. Ανάμεσά τους βρίσκονται πολλά πρώην στελέχη του UMP, του κόμματος του Σαρκοζί, υπευθύνων της προεκλογικής εκστρατείας του το 2012 και επικεφαλής της εταιρίας επικοινωνιών Bygmalion (που οργάνωνε τις συναντήσεις του). 


Ο Σαρκοζί δεν κατηγορείται ότι είχε γνώση της απάτης, αλλά ότι προχώρησε σε επιπλέον δαπάνες ενώ ορκωτοί λογιστές τον είχαν κατηγορεί ότι ο προϋπολογισμός του θα υπερέβαινε το σχετικό όριο. Ο ίδιος ο Σαρκοζί έχει δηλώσει ότι δεν γνώριζε για την ύπαρξη της Bygmalion, παρά μόνον όταν ξέσπασε η υπόθεση.


Από την πλευρά του Σαρκοζί, ο δικηγόρος του Τιερί Ερζόγκ έκανε λόγο για «νέο, χονδροειδή ελιγμό» που «δεν θα αντέξει πολύ, όπως και οι προηγούμενοι (...) με δεδομένο ότι η διετής έρευνα απέδειξε την απουσία στοιχείων για συμμετοχή (του πρώην προέδρου) στα όσα του καταλογίζονται».

Πλέον, τον λόγο έχουν οι ανακριτές, οι οποίοι καλούνται να αποφασίσουν εάν θα κάνουν δεκτό το σχετικό αίτημα της Εισαγγελίας. Πριν αποφασίσουν οι ανακριτές, θα δοθεί ένα χρονικό διάστημα περίπου ενός μήνα, προκειμένου να κατατεθούν τυχόν προσφυγές. 

Όλα αυτά διαδραματίζονται τη στιγμή που ο Νικολά Σαρκοζί έχει θέσειυποψηφιότητα για τις προεδρικές εκλογές που θα γίνουν την άνοιξη του 2017 και συνεπώς μία παραπομπή του σε δίκη θα κατέρριπτε τα σχέδιά για νέα θητεία στο ανώτατο αξίωμα της Γαλλίας.
Γαλλία: Επίθεση σε εκκλησία στη Νορμανδία - Νεκρός ο ιερέας και οι δύο δράστες

Γαλλία: Επίθεση σε εκκλησία στη Νορμανδία - Νεκρός ο ιερέας και οι δύο δράστες

Τρίτη, 26/07/2016 - 15:00
Δύο άνδρες με μαχαίρια εισέβαλαν σε εκκλησία κοντά στην πόλη Σεντ Ετιέν ντι Ρουβρέ στη Βόρεια Γαλλία, σκοτώνοντας τον ιερέα πριν πέσουν νεκροί από τα αστυνομικά πυρά. Τα κίνητρα της επίθεσης διερευνώνται.

Τοπικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν πως οι δράστες κρατούσαν ομήρους μέχρι και έξι άτομα, πολίτες, δύο καλόγριες και τον ιερέα, τον οποίο και σκότωσαν. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές οι δράστες μαχαίρωσαν στην καρωτίδα των ιερέα, ενώ αλλές αναφορές κάνουν λόγο για αποκεφαλισμό. Ο Γάλλος υπουργός Εσωτερικών Μπερνάρ Καζνέβ ανέφερε πως ένας ακόμη δεύτερος όμηρος νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση.

Στο σημείο μετέβη ο Γάλλος Πρόεδρος, Φρανσουά Ολάντ και ο υπουργός Εσωτερικών, Μπερνάρ Καζνέβ. «Φρίκη από τη βάρβαρη επίθεση» στην εκκλησία της Νορμανδίας, έγραψε στο Twitter ο Γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς, κάνοντας λόγο για πλήγμα για ολόκληρη τη Γαλλία και όλους τους καθολικούς. Θα είμαστε ενωμένοι, καταλήγει το tweet του Γάλλου πρωθυπουργού.




πηγή tvxs
Η Πορτογαλία του Σάντος πρωταθλήτρια Ευρώπης 2016. Νίκησε 1-0 την Γαλλία στο Παρίσι

Η Πορτογαλία του Σάντος πρωταθλήτρια Ευρώπης 2016. Νίκησε 1-0 την Γαλλία στο Παρίσι

Δευτέρα, 11/07/2016 - 01:26
Η Πορτογαλία αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης για 1η φορά στην ιστορία της, καθώς νίκησε 1-0 την Γαλλία, με γκολ του Έντερ στην παράταση στο 109'.
 
 



Ο Κριστιάνο Ρονάλντο ήταν ο άτυχος, καθώς τραυματίστηκε  στο αριστερό γόνατο από χτύπημα του Ντιμιτρί Παγέτ στο 8' και τελικά στο 24' αντικαταστάθηκε.


Ο τερματοφύλακας της Πορτογαλίας ήταν εκπληκτικός, έκανε πολλές εξαιρετικές επεμβάσεις και ήταν ο καλύτερος του τελικού, μαζί με τον Πέπε, στην άμυνα και ψηφίστηκε MVP του αγώνα.



Οι διοργανωτές  είχαν δοκάρι με τον Ζινιάκ και τελικά έπαθαν ότι και η Πορτογαλία από την Ελλάδα το 2004, έχασαν το Euro στον τελικό στην πατρίδα τους.
Γήπεδο: "Stade de France", Παρίσι
Διαιτητής: Μαρκ Κλάτενμπεργκ (Αγγλία)
ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: Ρουί Πατρίσιο, Σέντρικ, Πέπε, Ζοζέ Φόντε, Ραφαέλ Γκερέιρο, Ουίλιαμ Καρβάλιο, Άντριεν Σίλβα (66' Ζοάο Μοουτίνιο), Ρενάτο Σάντσες (79' Έντερ), Ζοάο Μάριο, Νανί, Κριστιάνο Ρονάλντο (25' Κουαρέσμα).

ΓΑΛΛΙΑ: Λορίς, Σανιά, Ουμτιτί, Κοσιελνί, Εβρά, Πογκμπά, Ματουιντί, Μουσά Σισοκό (110' Μαρσιάλ), Παγέτ (58' Κομάν), Γκριεζμάν, Ζιρού (78' Ζινιάκ).

ΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ

Ισπανία 3 (1964, 2008, 2012)

Γερμανία 3 (1972, 1980, 1996)

Γαλλία 2 (1984, 2000)

Ιταλία 1 (1968)

Ολλανδία 1 (1988)

Δανία 1 (1992)

Ελλάδα 1 (2004)

Πορτογαλία 1 (2016)

Σοβιετική Ένωση 1 (1960)

Τσεχοσλοβακία 1 (1976)

*τρεις χαμένοι τελικοί για Γερμανία (1976, 1992, 2008) και Σ.Ένωση (1964, 1972, 1988), δύο χαμένοι τελικοί για Ιταλία (2000, 2012) και Γιουγκοσλαβία (1960, 1968), ένας χαμένος τελικός για Ισπανία (1984), Τσεχία (1996), Βέλγιο (1980) και Πορτογαλία (2004)



Γαλλία: «επιστροφή» της εργατικής τάξης και υπόδειγμα αγώνα για όλη την Ευρώπη

Γαλλία: «επιστροφή» της εργατικής τάξης και υπόδειγμα αγώνα για όλη την Ευρώπη

Κυριακή, 10/07/2016 - 21:00
Αλέξης Λιοσάτος
αναδημοσίευση από το rproject

Η εργατική τάξη και η νεολαία της Γαλλίας έδωσαν τους τελευταίους μήνες μεγάλες μάχες ενάντια στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης Ολάντ που απειλεί με «ξήλωμα» τις εργατικές κατακτήσεις.

Η «επιστροφή» της εργατικής τάξης, αλλά και του κινήματος της νεολαίας, ήταν εντυπωσιακή, όπως και η διάρκεια, η «αντοχή» και η αλληλοκάλυψη των κινητοποιήσεων. Το κίνημα αυτό πάλεψε ενάντια σε «θεούς και δαίμονες», ανακάλυψε ξανά ή επινόησε μορφές και μεθόδους πάλης, πάλεψε ενάντια στις ίδιες του τις αδυναμίες, κόντρα σε άτολμες συνδικαλιστικές ηγεσίες και παρά τις τεράστιες αδυναμίες της γαλλικής Αριστεράς, έσπασε στην πράξη την κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», έφερε την κυβέρνηση στα όρια της κατάρρευσης, έκανε τη φωνή της Λεπέν να σιγήσει.

Όχι μόνο είναι ένα ευχάριστο «ξάφνιασμα» που είχε ανάγκη η γαλλική κοινωνία και η γαλλική Αριστερά ύστερα από μεγάλη περίοδο κινηματικής «ξηρασίας», αλλά αποτελεί και αγωνιστικό υπόδειγμα για την Αριστερά και τα κινήματα αντίστασης σε όλη την Ευρώπη. Υποδεικνύει τη μέθοδο και τον προσανατολισμό του αγώνα, αλλά και της πολιτικής ατζέντας της Αριστεράς. Είναι, μεταξύ άλλων, η απάντηση στο «ερώτημα» αλλά και ο τρόπος που μπορεί να «γονιμοποιηθεί» η λαϊκή ψήφος υπέρ του «-exit» στη Βρετανία.   

Λιτότητα, Αυταρχισμός, Καταστολή – Η κατάρρευση των αυταπατών για τη Σοσιαλδημοκρατία

Στις 23 και 28 Ιουνίου είχαμε νέες πανεθνικές μέρες κινητοποίησης (την 11η και τη 12η από την αρχή του κινήματος αντίστοιχα) από τα συνδικάτα, με τους διαδηλωτές να φτάνουν τις 200.000. Νέες απεργίες έγιναν από τους εργαζόμενους στην αποκομιδή σκουπιδιών, την ενέργεια και τον  Πύργο του Άιφελ. Στις τελευταίες μετρήσεις της κοινής γνώμης, το 67% συνέχιζε να απορρίπτει κατηγορηματικά το νόμο Ελ-Κομρί και το ξήλωμα του Εργατικού Κώδικα, ενώ το 60% υποστήριζε το κίνημα αντίστασης.

Στις δυο διαδηλώσεις, το κλίμα θύμιζε χούντα. Οι συγκεντρώσεις βρίσκονταν σε ασφυκτικό κλοιό από χιλιάδες αστυνομικούς (σε αριθμούς ρεκόρ), επιτράπηκε μόνο μια μικρή διαδρομή για τη διεξαγωγή πορείας, η αστυνομία μπλόκαρε την κυκλοφορία, απέκλεισε δρόμους και γειτονιές, έκλεισε τα μετρό για να εμποδίσει την πρόσβαση, προχωρούσε σε συνεχείς σωματικούς ελέγχους κι απαγόρευε σε «ύποπτους» διαδηλωτές να προσεγγίσουν. Στις 28/6, στο Παρίσι πραγματοποιούνταν σύσκεψη συνδικαλιστών στο εργατικό κέντρο πριν τη διαδήλωση. Η αστυνομία απέκλεισε το εργατικό κέντρο και τους απαγόρευσε να κινηθούν προς τη διαδήλωση, που κατέληξε σε 81 συλλήψεις.

Στην τελευταία συνάντηση με τον πρωθυπουργό (29-30 Ιουνίου) υπήρξαν αλλαγές που δεν ικανοποίησαν τα συνδικάτα, ήταν όμως αρκετές για να εξοργίσουν εκ νέου το γαλλικό ΣΕΒ. Η υπουργός Eργασίας προσπάθησε παράλληλα στις 29 Ιουνίου να εκτονώσει τον αναβρασμό στην ΚΟ των Σοσιαλιστών, με τρεις «βελτιωτικές» τροπολογίες.

Αφού ο νόμος εγκρίθηκε από τη Γερουσία (με ψήφους 185 υπέρ -156 κατά) ,  επέστρεψε στις 5/7 για να περάσει από δεύτερη -και οριστική- ψηφοφορία , ώστε  να υπογραφεί από τον πρόεδρο Ολάντ για την οριστική επικύρωσή του. Ακόμα και την τελευταία στιγμή, παρά τις προσπάθειες «διαλόγου» και «τροποποιήσεων», βουλευτές κι υπουργοί των Σοσιαλιστών εξέφραζαν δημόσια τη διαφωνία τους με την κυβερνητική αδιαλλαξία. Η αντίδραση του Βαλς ήταν να επικαλεστεί στις 5 Ιουλίου για 2η φορά την αντιδημοκρατική διάταξη 49.3 του Συντάγματος, παρακάμπτοντας τη Βουλή , ενώ οι μετρήσεις έδειχναν ότι το 73% των Γάλλων δηλώνουν αντίθετοι με νέα χρησιμοποίησή του. Αρκετοί Σοσιαλιστές βουλευτές αποχώρησαν από τη Βουλή απογοητευμένοι, ενώ απ’ έξω διαδήλωναν 45 χιλιάδες διαδηλωτές σύμφωνα με τη CGT, επίσης μέσα σε κλίμα αστυνομοκρατίας.

Την προηγούμενη φορά, στις 10/5, θυμίζουμε ότι περίπου 40 βουλευτές του Σοσιαλιστικού Κόμματος απειλούσαν να μην ψηφίσουν το νόμο. Τη χρήση του 49.3 ακολούθησε προτάσεις μομφής. Πρόταση μομφής κατέθεσε η Δεξιά, ενώ 31 βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος (Σοσιαλιστικό Κόμμα) ψήφισαν υπέρ της πρότασης μομφής του Αριστερού Μετώπου, αψηφώντας την απειλή διαγραφής. Αυτή η επίδειξη αλαζονείας κι αυταρχισμού, μάλιστα, αποτέλεσε τη θρυαλλίδα για κλιμάκωση της αντίστασης και την εισβολή του «βαρέος πυροβολικού» της εργατικής τάξης στην αρένα με απεργίες διαρκείας.

Αυτή τη φορά η Δεξιά του Σαρκοζί έδειξε διαγωγή κοσμιοτάτη απέναντι στα αφεντικά της και πρόσφερε χείρα βοηθείας στην κυβέρνηση, χωρίς να απευθύνει πρόταση μομφής, κάτι που προσπάθησε να κάνει η Αριστερά, αλλά γι άλλη μια φορά χωρίς επιτυχία.

Τις τελευταίες μέρες επήλθε η κάμψη των κλαδικών απεργιών διαρκείας, που έδωσαν τον τόνο το Μάη και το μεγαλύτερο μέρος του Ιουνίου. Επιπλέον, ο αριθμός των διαδηλωτών αποκλιμακώθηκε σοβαρά σε σχέση με το 1,3 εκατομμύριο στις 14 Ιουνίου. Το λαϊκό ξέσπασμα απέδειξε ότι διαθέτει αρκετές εφεδρείες, ωστόσο αυτή τη φορά δείχνει να υποχωρεί οριστικά.

Πρώτος απολογισμός και «κρατούμενα» για το μέλλον

Η νεολαία γι’ άλλη μια φορά άνοιξε το δρόμο πυροδοτώντας ένα ευρύτερο κίνημα αντίστασης, δίνοντας τον τόνο πρώτα με τις καταλήψεις του Μαΐου και έπειτα με το κίνημα των Πλατειών του Απριλίου. Αυτά έπειτα έδωσαν τη σκυτάλη στα στιβαρά χέρια της εργατικής τάξης, που επέστρεψε με όλα της τα όπλα: απεργίες, καταλήψεις, κλεισίματα δρόμων. Μπλοκάρισμα κρίσιμων τομέων της καπιταλιστικής οικονομίας: διυλιστήρια και αποθήκες καυσίμων, ηλεκτρική ενέργεια, πυρηνικά εργοστάσια (!), λιμάνια, τρένα κι αεροδρόμια. Αμφισβήτηση του «ιερού κι απαραβίαστου στόχου» της ομαλής διεξαγωγής του Euro, π.χ. με τις απεργίες στις μεταφορές, τον τουριστικό τομέα και τη συλλογή σκουπιδιών. Νέες μορφές αγώνα ξεπήδησαν: κατάληψη πλατειών, κατάληψη διοδίων με ελεύθερη δίοδο οχημάτων και με συλλογή χρημάτων για τους απεργούς, δημιουργία απεργιακού ταμείου on-line που συγκέντρωσε 400.000 ευρώ. Τις τελευταίες μέρες τα συνδικάτα οργάνωσαν εναλλακτικό δημοψήφισμα. 800.000 εργαζόμενοι ψήφισαν, με ποσοστό 92% (!) να τάσσεται υπέρ της απόσυρσης της επίμαχης μεταρρύθμισης. Οι υπογραφές παραδόθηκαν στο Μέγαρο του Ολάντ.

Ιδιαίτερα η έλλειψη καυσίμων (τέλη Μαΐου-αρχές Ιουνίου) στοίχισε σοβαρά στην οικονομία και έφτασε μια αναπνοή από την πτώση της κυβέρνησης. Η ιδέα ότι ότι η κοινωνία χωρίζεται σε δυο 2 αντίπαλα ταξικά στρατόπεδα, κι ότι υπάρχει μια τάξη, η εργατική, που είναι μακράν πλειοψηφική, κρατάει στα χέρια της την οικονομία και διαθέτει την πραγματική δύναμη να νικήσει τα αφεντικά, άρχισε να ακούγεται πιο ρεαλιστική.

Η κυβέρνηση από το Μάρτιο κιόλας άρχισε να παρουσιάζει διάφορες «βελτιώσεις» του νόμου ή υποσχέσεις για «εξαιρέσεις κλάδων», σε προσπάθεια σαλαμοποίησης των αντιφρονούντων. Σε αυτό το περιβάλλον έγινε εφικτό να κατακτηθούν επιμέρους νίκες. Ανασφάλιστοι εργαζόμενοι διεκδίκησαν και κέρδισαν νόμιμη εργασία. Οι εκπαιδευτικοί κέρδισαν αυξήσεις μισθών μέσα στην κρίση. Ικανοποιήθηκαν αιτήματα του φοιτητικού κινήματος, αλλά και των σιδηροδρομικών που απεργούσαν εδώ και τέσσερις μήνες. Αυτές οι νίκες αφενός δείχνουν ότι δεν ισχύει το να «περιορίζουμε τα αιτήματά μας για να είναι πιο εύκολο να τα κερδίζουμε», κλασικό επιχείρημα των ρεφορμιστών και των γραφειοκρατών. Το αντίθετο ακριβώς ισχύει: το να τα διεκδικούμε «όλοι όλα» είναι ο πιο ασφαλής τρόπος για να κερδίσουμε ακόμα κι επιμέρους κατακτήσεις, ακόμα και μέσα στην κρίση. Αφετέρου δείχνουν τις εκτιμήσεις της κυβέρνησης, που ποντάρει όλα τα λεφτά της στο ξήλωμα του Εργατικού Κώδικα και την ήττα του κινήματος, για να «καταπιαστεί» έπειτα με τα υπόλοιπα μέτωπα και κατακτήσεις.

Το κίνημα κατάφερε να σπάσει το στρατιωτικό καθεστώς έκτακτης ανάγκης ξανά και ξανά, αποκαλύπτοντας αδυναμίες του καθεστώτος. Σε μια περίοδο που οι διαδηλώσεις απαγορεύονταν στο όνομα της καταπολέμησης της «τρομοκρατίας», ξέσπασε ένα κίνημα με καθημερινές διαδηλώσεις που «απελευθέρωσε» επί 4 μήνες τη δημόσια ζωή, έσπασε το φόβο και την εξατομίκευση. Όταν ο Ολάντ προσπάθησε να φέρει προς ψήφιση συνταγµατική τροποποίηση που βάθαινε το καθεστώς στρατιωτικού νόµου, σαρώθηκε από τις αντιδράσεις στο κόµµα του και την απέσυρε. Οι απειλές ενάντια στους απεργούς, ώστε να μην προκληθούν προβλήματα στο Euro, εν μέρει τουλάχιστον αψηφήστηκαν. Στις 23 και 28 Ιουνίου απείλησε η κυβέρνηση με απαγόρευση των διαδηλώσεων-στις 23 έκανε την απειλή πράξη. Οι απεργοί αψήφησαν την απειλή, και βουλευτές του Ολάντ καλούσαν δημόσια στη διαδήλωση. Μια μέρα πριν τη συγκέντρωση οι κυβερνώντες ανακοίνωσαν την άρση της απαγόρευσης με την ουρά στα σκέλια.

Μια νέα γενιά αγωνιστών μπήκε στη συστηματική  διαδικασία της πολιτικής συζήτησης και της γενίκευσης των εμπειριών της, εκπαιδεύτηκε στην αλληλεγγύη (στους εργάτες, στους πρόσφυγες, στους άστεγους), την οικοδόμηση σχέσεων και επικοιωνίας με τους εργάτες, τη μάχη με τα σώματα καταστολής. Αντιστράφηκε η ακροδεξιά ατζέντα και ηγεμονία, που ευνοούσε την επέλαση της Λεπέν. Η Δεξιά βυθίστηκε σε κρίση κι η Ακροδεξιά στριμώχτηκε στη γωνία, υποστηρίζοντας τους μπάτσους και καλώντας σε σκληρότερη καταστολή. 

Το κίνημα έβαλε και στη Γαλλία τις βάσεις για την κατάρρευση της νεοφιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας, αποδεικνύοντας ότι δε διαφέρει σε τίποτα από τη Δεξιά. Οι «Σοσιαλιστές» προχώρησαν σε μια κατασταλτική επιχείρηση ευρύτατης κλίμακας, στέλνοντας πολλές εκατοντάδες στο νοσοκομείο (φτάνοντας πολύ κοντά στο να σκοτώσει), συλλαμβάνοντας χιλιάδες διαδηλωτές. Κλομπ, κανόνια νερού, δακρυγόνα, χειροβομβίδες κρότου λάμψης, πλαστικές σφαίρες έγιναν καθημερινό «ψωμοτύρι». Οι «Σοσιαλιστές» χτύπησαν διαδήλωση της Πρωτομαγιάς για πρώτη φορά από τη δεκαετία του 1970, κι απαγόρευσαν πρώτη φορά διαδήλωση των συνδικάτων από το 1962 και τον Πόλεμο της Αλγερίας! Συκοφάντησαν μαζί με τα ΜΜΕ χυδαία τα συνδικάτα ταυτίζοντάς τα με … τζιχαντιστές και τρομοκράτες. Από τα τέλη Μαρτίου η γαλλική Δικαιοσύνη επέβαλε βαριές ποινές σε πάνω από 750 άτομα, μεταξύ των οποίων εκατό άτομα κάτω των 18 ετών.  Κάπως έτσι εξηγείται ότι στις τελευταίες μετρήσεις, o Oλάντ συγκεντρώνει αρνητικές γνώμες από το 88% των Γάλλων (!), μόνο το 14% τάσσεται υπέρ μιας νέας υποψηφιότητάς του για την Προεδρία της επόμενης χρονιάς, ενώ η δημοτικότητα του Βαλς βρίσκεται στο 16%.

Το μεγάλο κίνημα  άντεξε 4 μήνες ως ένα αμφίρροπο μπρα ντε φερ με το γαλλικό σύστημα. Έτριξε τα δόντια στην κυβέρνηση και την απείλησε σοβαρά. Έστω κι αν, όπως δείχνει , ολοκληρώνει τον κύκλο του, η ταξική οργή παραμένει ασίγαστη και μένει να δούμε τι θα συμβεί στον απόηχο. Ο λαϊκός κόσμος δε βλέπει  καμία προοπτική. Η κρίση βαθαίνει διεθνώς κι η Γαλλία περιδινίζεται. Νέα μέτρα βρίσκονται προ των πυλών , όπως δεκάδες χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας. Θα επικρατήσει αίσθημα ήττας ή θα περάσουμε σε μια νέα φάση κλαδικών αγώνων ενάντια στην εφαρμογή του νέου νόμου και στα επόμενα μέτρα; 

Με ποιες δυνάμεις θα καταφέρει να εφαρμόσει το νόμο η πλήρως απονομιμοποιημένη και σε κρίση κυβέρνηση Βαλς-Ολάντ;  Το κυβερνητικό στρατόπεδο έχει υποστεί βαθιά τραύματα και κλυδωνισμούς, έχει αποξενωθεί πλήρως από την εκλογική αλλά σε μεγάλο βαθμό και από την κομμματική του βάση. Στο βαθμό που θα συνεχίζει η κρίση των «Σοσιαλιστών» , θα αφήνει συνεχώς ανοιχτά παράθυρα για να εισβάλει ξανά η λαϊκή οργή.

Τα συνδικάτα πάντως ήδη έχουν υποσχεθεί θερμό φθινόπωρο.

Ο οριστικός απολογισμός αυτού του αγώνα αποτελεί εκκρεμότητα.

Εξαίσια δυναμική από τα κάτω. Τι θα μπορούσε να γίνει «από τα πάνω»;

Η ιστορική πείρα δείχνει ότι συνήθως για τη νίκη χρειάζεται ένας συνδυασμός αποφασισμένου γενικευμένου κινήματος και πολιτικής προοπτικής. Καθώς ένας  πρώτος κύκλος κλείνει, μπορούμε να ανοίξουμε τη συζήτηση για το «τι παραπάνω έπρεπε να γίνει».

Ο παράγοντας «αυθόρμητο» άγγιξε τα όριά του. Επί 4 μήνες νέες δυνάμεις έμπαιναν στο κίνημα και η μια συμπλήρωνε και «ξεκούραζε» την άλλη. Όταν είπαμε παραπάνω ότι η εργατική τάξη επέστρεψε με όλα της τα όπλα, «ξεχάσαμε» το βασικότερο: τη Γενική Απεργία. Η μια από τις 2 μεγαλύτερες συνομοσπονδίες, η CFDT, δεν κάλεσε ποτέ σε απεργία. Το κίνημα Nuit Debout κράτησε το νήμα της αντίστασης στα μεγάλα μεσοδιαστήματα που η Διασυνδικαλιστική των 7 συνδικάτων δεν καλούσε σε διαδηλώσεις, αλλά έλειπε η δύναμη που θα ενώσει όλους τους εργάτες με τη νεολαία και τους υπόλοιπους φτωχούς. Λογικό ήταν οι κλαδικές απεργίες να μην αντέξουν πάνω από μερικές βδομάδες, ενώ υπήρχε κι έλλειψη συντονισμού μεταξύ τους.

Οι μεγάλες συνομοσπονδίες που συμμετείχαν στο κίνημα, κυρίως αυτή της CGT, ποτέ δεν απομακρύνθηκαν από το ρόλο απλώς του «ριζοσπάστη διαπραγματευτή»,  δεν ξέφυγαν ποτέ από τα ανεκτά όρια του αστικού πλαισίου. Δεν κάλεσαν σε πολιτική απεργία διαρκείας. Δεν κάλεσαν ανοιχτά σε σαμποτάζ του Euro, αντίθετα η CGT κατήγγειλε τους κλάδους που δημιούργησαν προβλήματα στη διεξαγωγή του και διατηρεί την τάση να συρθεί σε «διάλογο».

Τα μεγάλα συνδικάτα συνολικά φάνηκαν δέσμια του διαμεσολαβητικού τους ρόλου με το κεφάλαιο και της κοινοβουλευτικο-κεντρικής (αντί της ταξικής) λογικής «κι αν πέσει ο Ολάντ, μήπως ανοίξουμε το δρόμο στη Λεπέν;». Δεν μπόρεσαν να διακρίνουν καθαρά ότι η κλιμάκωση του αγώνα είναι η μόνη εγγύηση τόσο ενάντια στη Λεπέν όσο και για να ανοίξει ο «χώρος» για αναζήτηση και δημιουργία εναλλακτικών στα αριστερά του Ολάντ.

Η κακή κατάσταση της Αριστεράς, ο ρεφορμισμός και η πολυδιάσπαση, τη βρήκαν ανέτοιμη να παίξει ηγετικό ρόλο πολιτικά και να γενικεύσει τον αγώνα προς την άμεση ανατροπή της κυβέρνησης.

Παρ’ όλα αυτά τα προβλήματα, το κίνημα ταρακούνησε ήδη την κυβέρνηση, σε βαθμό που να μπορεί να γίνει λόγος για αρχή του τέλους της. Η δυναμική τού «από τα κάτω» αποδείχθηκε θαυμάσια, και μπορούσε να φτάσει πολύ μακρύτερα. Είναι βέβαιο ότι αν οι πολιτικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες συγκροτούσαν ένα «κέντρο» που να συντονίζει από την αρχή τις απεργίες με τις πλατείες και τις καταλήψεις της νεολαίας, να μην αφήνει τόσο μεγάλα μεσοδιαστήματα μεταξύ των πανεθνικών μερών δράσης (αφήνοντας την αντίσταση να ξεθυμαίνει και να παρουσιάζει φαινόμενα κόπωσης), να εργαστεί για το στόχο της γενικής πολιτικής απεργίας και την ανατροπή των  Βαλς-Ολάντ από τα κάτω κι από τα αριστερά, να προωθεί μια πολιτική εναλλακτική λύση που θα διεκδικούσε  «λιτότητα στους πλούσιους» και θα διεκδικούσε πίσω τα κλεμμένα, οι δυνατότητες για την άμεση πτώση των Ολάντ-Βαλς και μια συνολικότερη πολιτικο-κοινωνική ανατροπή ήταν κάτι παραπάνω από υπαρκτές.

Η οικοδόμηση ενός τέτοιου πολιτικού και κινηματικού κέντρου παραμένει πρωταρχικό καθήκον για τους αγωνιστές κι ανάγκη για την εργατική τάξη και τους φτωχούς της Γαλλίας. Από την άλλη, όποια κι αν είναι η εξέλιξη των τελευταίων επεισοδίων της μάχης, όποια κι αν είναι η ερώτηση, η απάντηση είναι μία: «να γίνει της Γαλλίας» - η απαραίτητη προϋπόθεση για τις όποιες θετικές εξελίξεις.
Γαλλία: "Φυσικά μας αρέσει η μπάλα, αλλά εδώ παίζεται η ζωή μας"

Γαλλία: "Φυσικά μας αρέσει η μπάλα, αλλά εδώ παίζεται η ζωή μας"

Κυριακή, 05/06/2016 - 21:00
Ελένη Μαυρούλη
αναδημοσίευση από Το Περιοδικό

Ακόμη και να τεθεί εκτός νόμου η CGT ζητούν πολιτικά στελέχη και ΜΜΕ.


Χάβρη, Μασσαλία, Ρεν, Ναντ, Τουλούζη, Παρίσι. Διυλιστήρια, πυρηνικοί σταθμοί, μεταλλουργία, σιδηροδρομικοί, όλα τα μέσα μεταφοράς στην ευρύτερη περιοχή του Παρισιού,  πιλότοι και προσωπικό της Air France.  Ο νέος εργασιακός νόμος, υπό την σκέπη του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, πυρπόλησε τους γαλλικούς δρόμους. Κάπως έτσι, η Γαλλία πέρασε έναν Μάη που θύμισε άλλες εποχές και βαδίζει έναν Ιούνη που ουδείς ξέρει που θα καταλήξει. Με τα μάτια της Ευρώπης στραμμένα πάνω τους, οι εργαζόμενοι της Γαλλίας επιμένουν, δίνουν μαθήματα και… συνεχίζουν να απεργούν. Το Περιοδικό συνομιλεί με απεργούς-μέλη της CGT, και προσπαθεί να περιγράψει πώς ακριβώς κινητοποιούνται οι Γάλλοι.

Όλοι; Όχι όλοι.

 Oι απεργιακές κινητοποιήσεις διοργανώνονται από τέσσερα συνδικάτα, τα CGT, FO, FSU, Solidaires. Κάθε ένα από τα προαναφερόμενα συνδικάτα είναι τριτοβάθμιο σωματείο και έχει, στον έναν ή στον άλλο βαθμό, ιδεολογική «απόχρωση» και απόλυτη οργανωτική αυτονομία.  Πχ η CGT είχε, πολύ περισσότερο στο παρελθόν, σχέσεις με το Γαλλικό ΚΚ, η FO (Force Ouvrière) με την τροτσκιστική Lutte Ouvrière, κ.ο.κ. Το συνδικάτο Solidaires, τοποθετείται στα αριστερά του πολιτικού φάσματος και έχει πιο έντονη παρουσία στο δημόσιο τομέα ενώ το FSU είναι το μεγαλύτερο συνδικάτο στο δημόσιο τομέα εκπαίδευσης.

Υπάρχουν, όμως, και τα συνδικάτα που δεν απεργούν. CFDT, UNSA, CFTC: τρεις σημαντικές συνδικαλιστικές ομοσπονδίες, με την πρώτη να έχει, ως ένα βαθμό, «ιδεολογική» συγγένεια με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, τη δεύτερη να εκπροσωπεί σημαντικό κομμάτι και δημοσίων υπαλλήλων, και την τρίτη να προέρχεται από τον λεγόμενο χριστιανοδημοκρατικό χώρο. Μάλιστα, η CFDT, που είναι, μαζί με την CGT, οι δύο μεγαλύτερες συνδικαλιστικές συνομοσπονδίες της Γαλλίας, συμφωνεί με το  περιβόητο άρθρο 2 του νέου εργασιακού νόμου.

Το άρθρο που συγκεντρώνει, σε μεγάλη βαθμό, την οργή των απεργών καθώς πρακτικά θέτει τις επιχειρησιακές συμβάσεις σε προτεραιότητα σε σχέση με τις κλαδικές και τις συλλογικές και περιθωριοποιεί τη δυνατότητα των συνδικαλιστικών εκπροσώπων ανά επιχείρηση να τις μπλοκάρουν κάνοντας «αμεσοδημοκρατικό άλμα» και θέτοντας τις συμβάσεις σε «δημοψήφισμα» εντός επιχείρησης με τρόπο που οι απεργοί θεωρούν ότι μπορεί κάλλιστα να λειτουργήσει τελικά εκβιαστικά και να οδηγεί τις ψηφοφορίες υπέρ των εργοδοτικών προτάσεων.  Η CFDT εκτιμά ότι με τον τρόπο αυτό διασφαλίζεται, αντίθετα, η ελεύθερη γνώμη των εργαζομένων και ότι το συγκεκριμένο άρθρο αποτελεί πρόοδο.

Opération Escargot και στις απεργίες

Από την 1η Ιουνίου σε απεργία διαρκείας κάλεσε η CGT τους σιδηροδρομικούς. Οι σιδηροδρομικοί απεργούν με αιτήματα κυρίως κλαδικά με συμφωνία όλων των συνδικάτων. Η CGT, από πλευράς της, έθεσε μεταξύ των αιτημάτων και ό,τι σχετίζεται με τον νέο εργασιακό νόμο. Προφανώς η CFDT στον κλάδο δεν συναινεί. Παρόλα αυτά οι απεργίες άρχισαν.

Από την Πέμπτη 2 Ιουνίου αρχίζουν κινητοποιήσεις, είτε με την μορφή στάσεων εργασίας, είτε αποκλεισμών, είτε απεργίας, και στα μέσα μεταφοράς (RATP) στην περιοχή του Παρισιού (Ile de France).  Στα αιτήματά τους περιλαμβάνεται η απόσυρση του εργασιακού νόμου.

 Αντίθετα, στα αιτήματα των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας που έχουν ανακοινώσει, καταρχήν, απεργία από Παρασκευή 3 Ιουνίου  μέχρι την Κυριακή και πιθανότητα μετατροπής της σε επαναλαμβανόμενη, δεν υπάρχουν σαφείς αναφορές στον εργασιακό νόμο αλλά σε κλαδικά ζητήματα (συνθήκες εργασίας, μισθολογικό κλπ). Το ίδιο ισχύει και για τις ενώσεις των πιλότων.

Την Πέμπτη 2 Ιουνίου προχωρούν εκ νέου σε 24ωρη απεργία και οι λιμενεργάτες σε όλα τα μεγάλα λιμάνια της χώρας, οι οποίοι, κατά πλειοψηφία, πρόσκεινται στην CGT, με προοπτική «συνέχισης». Σε επαναλαμβανόμενες απεργίες, με βασικό στόχο το νομοσχέδιο, κάλεσε, εκ νέου, η CGT και τους εργαζόμενους στα 19 πυρηνικά εργοστάσια της χώρας, αρχής γενομένης από τα τέλη της εβδομάδας, έναν κλάδο που επίσης προνομιακά επηρεάζει την κατάσταση. Τα διυλιστήρια από την άλλη, στην πλειοψηφία τους, υπολειτουργούν μετά τις επεμβάσεις της αστυνομίας την περασμένη εβδομάδα και έχουν επίσης εξαγγείλει ότι θα συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις ποικιλοτρόπως.

opposants-loi-travail-manifestent-strasbourg-9-mars-2016

Είτε με κλαδικά αιτήματα είτε με στόχο τον νόμο, ο ένας μετά τον άλλο εργασιακό κλάδο μπαίνει σε «χορό κινητοποιήσεων», βγαίνει και επανέρχεται, με τρόπο που μιμείται το πώς παρακωλύουν την κυκλοφορία οι Γάλλοι οδηγοί φορτηγών όταν κινητοποιούνται: με τις λεγόμενες «επιχειρήσεις σαλιγκάρι» (opérations escargot), δηλαδή χωρίς να σταματούν πουθενά, χωρίς να «κλείνουν» κάποιο δρόμο, αλλά κινούμενοι με ταχύτητα χελώνας σε όλες τις μεγάλες αρτηρίες. Πετυχαίνουν πάντα να σταματήσουν τελικά πλήρως την κυκλοφορία.

Κάτι ανάλογο κάνουν τα συνδικάτα που συμμετέχουν στις απεργίες τους τελευταίους δύο μήνες. «Στόχος εξαρχής ήταν», λέει στο Περιοδικό, ο Πατρίς, συνδικαλιστής της CGT στους λιμενεργάτες της Μασσαλίας, «να υπάρχει διαρκής κινητοποίηση χωρίς να εξαντληθεί κανείς. Να υπάρχει διαρκής πίεση προς την κυβέρνηση εναλλάσσοντας μορφές (αποκλεισμός, στάση εργασίας, απεργία), ανά κλάδο και ανά περιοχή, έτσι ώστε μην υποχρεωθεί κανένας απεργός υπό το βάρος της έλλειψης του μεροκάματου να υποχωρήσει. Και ταυτόχρονα, να υπάρχει χρόνος για ενημέρωση, για γενικές συνελεύσεις, διαρκώς, ώστε σταδιακά να μπουν και άλλοι κλάδοι στην απεργία».

Όπως και να έχει, ο τρόπος αυτός έχει καταφέρει η χώρα να βρίσκεται σε κλοιό απεργιών διαρκώς κλιμακούμενων περισσότερο από δύο μήνες. Απώτερος στόχος η 14η Ιουνίου. Ημέρα που το νομοσχέδιο τίθεται προς ψήφιση στην Γερουσία πριν έλθει για τελική ψήφιση στη Βουλή. Ημέρα που τα συνδικάτα έχουν κηρύξει μέρα πανεθνικής κινητοποίησης. Ημέρα που απέχει μακρύ και δύσκολο «συνδικαλιστικό χρόνο».

Χάβρη: Ένα παράδειγμα συντονισμού

«Ο νέος εργασιακός νόμος αφορά τους πάντες: αφορά εμάς που δουλεύουμε, τους νέους που ψάχνουν για δουλειά, τους φοιτητές που θα είναι οι αυριανοί εργαζόμενοι, τους μαθητές που οι γονείς τους επίσης συνθλίβονται. Και έτσι οργανώσαμε τις απεργίες: όλοι μαζί» λέει στο Περιοδικό η Μανουέλα, στέλεχος της CGT στη Χάβρη η οποία συμμετέχει με εκπροσώπους του συνδικάτου από άλλους κλάδους στην «διασυνδικαλιστική» που έχει στηθεί. Με συνελεύσεις μία φορά την εβδομάδα, και αν υπάρχει ανάγκη περισσότερες, οι εργαζόμενοι από κάθε κλάδο, από κάθε συνδικάτο, συντονίζουν τις κινήσεις τους. Ποιος θα κάνει απεργία, ποιος στάση εργασίας, ποιος θα στηρίξει ποιόν, σε ποιους άλλους κλάδους θα γίνουν συνελεύσεις, πότε θα σταματήσει ο ένας για να αρχίσει ο άλλος. Στην επιτροπή συμμετέχουν και εκπρόσωποι φοιτητών, μαθητών κλπ.

Το αποτέλεσμα είναι ότι στο λιμάνι της Χάβρης από όπου γίνεται το 40% των εισαγωγών πετρελαίου της Γαλλίας, όπου υπάρχουν διυλιστήρια και λιμενεργάτες, η κινητοποίηση είναι διαρκής και κλιμακούμενη. Η αστυνομία όχι μόνο δεν επενέβη αλλά ήταν περισσότερο από «διακριτική» σε όλες τις μεγάλες συγκεντρώσεις που έχουν γίνει.  «Οι λιμενεργάτες εδώ είναι πολλοί και έχουν πείρα από διαδηλώσεις» αστειεύεται η Μανουέλα. «Μελανό σημείο», εκτιμά, η μικρή συμμετοχή, μέχρι στιγμής, του δημοσίου τομέα (σε όλη τη χώρα) ο οποίος δεν θίγεται άμεσα από το εργασιακό νομοσχέδιο.

Απειλές, αμηχανία, καταστολή και ολομέτωπος μηντιακός πόλεμος

«Είμαι σχεδόν 40 χρόνια ενεργός συνδικαλιστής και την καταστολή που έχουμε βιώσει αυτούς τους μήνες δεν την έχω ξαναζήσει ποτέ» λέει στο Περιοδικό ο Ζαν Αλμπέρτ, συντονιστής της CGT στη βιομηχανική περιοχή του Μπομπινί. Συλλήψεις συνδικαλιστών για παρακώλυση συγκοινωνιών ή διατάραξη της τάξης, ευθείες επιθέσεις των ανδρών των γαλλικών ΜΑΤ κατά μαθητών, φοιτητών και τις τελευταίες εβδομάδες κατά των απεργών με βροχή δακρυγόνων, προσαγωγές διαδηλωτών την ώρα που βγαίνουν από τους σταθμούς του μετρό, απαγορεύσεις κυκλοφορίας σε μέλη αντιφασιστικών οργανώσεων, αδικαιολόγητη άσκηση βίας σε κάθε μορφή.

«Η εφαρμογή του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης έχει λύσει τα χέρια της κυβέρνησης» σημειώνει τονίζοντας ότι υπάρχει μια «ευθεία γραμμή» του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και του εργασιακού νόμου. «Δεν μοιάζει καν με το ’68. Η καταστολή είναι τόσο σκληρή που μοιάζει με την εποχή του πολέμου της Αλγερίας» λέει και τονίζει ότι όσο εντείνεται τόσο αυξάνεται η συμμετοχή του κόσμου και η υποστήριξη. Θα μπορούσαν να υπάρξουν θύματα; Ήδη ένας φοιτητής στην Ρεν έχασε το μάτι του. Δεκάδες διαδηλωτές έχουν νοσηλευτεί με αναπνευστικά προβλήματα ή σπασμένα κεφάλια, άκρα κλπ. «Καλό θα ήταν να μην υπάρξει κανένα θύμα» αλλά αυτό «δεν εξαρτάται από τους απεργούς» τονίζει. [Δείτε εδώ βίντεο από σοβαρό τραυματισμό δημοσιογράφου, στις 26 Μάη, στο Παρίσι, στου οποίου το κεφάλι πέταξαν κροτίδα που έχουν για να διαλύουν τον κόσμο]

FRANCE

Και επισημαίνει ότι τις τελευταίες εβδομάδες ξεδιπλώνεται ένας σκληρός ανελέητος πόλεμος από συγκεκριμένα ΜΜΕ κατά της CGT. Κανάλια, ραδιόφωνα, εφημερίδες, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει η Le Monde ή η Figaro, στήνουν «πολεμικό σκηνικό». «Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο; Η CGT; Ποιος ελέγχει τους δρόμους; Πως επιτρέπεται να πλήττεται έτσι η εικόνα και η οικονομία της χώρας; Να τίθενται ζητήματα ασφάλειας;»  Οι απαντήσεις είναι καρμπόν: Η CGT «τραβά το σχοινί» γιατί είναι μονόδρομος για να επιβιώσει καθώς «σβήνει» συνδικαλιστικά. «Μα δεν εκπροσωπεί κανέναν: μόνο το 3% των μισθωτών είναι συνδικαλισμένοι σε αυτήν» και μόλις σχεδόν το 11%  των Γάλλων εργαζομένων συνολικά, ωρύονται ΜΜΕ, βουλευτές των Ρεπουμπλικάνων του Ν. Σαρκοζί, η δεξιά πτέρυγα των Σοσιαλιστών, το Εθνικό Μέτωπο.

Αποστομωτική η απάντηση της Libération την 1η Ιουνίου: Τα κόμματα που σήμερα κατακεραυνώνουν την CGT επικαλούμενα τον αριθμό των μελών της, αν εφαρμόσουν την ίδια ακριβώς λογική στον εαυτό τους (δηλαδή να μετρήσουν μόνο τον αριθμό των μελών και όχι των ψηφοφόρων τους) θα έπρεπε να έχουν τα εξής ποσοστά: 0,18% το Εθνικό Μέτωπο, 0,25% οι Σοσιαλιστές και 0,53% οι Ρεπουμπλικάνοι. Με την λογική αυτή εκφράζουν λιγότερο από το 1% των ψηφοφόρων.

Η CGT μόνη της έχει περισσότερα μέλη από όσα όλα τα κόμματα που της επιτίθενται σήμερα μαζί, σχολίαζε ο γενικός της γραμματέας Φιλίπ Μαρτίνεζ, και οι αριθμοί τον δικαιώνουν. Πόσο μάλλον οι εκλογές που έγιναν ανά κλάδο το 2013 όπου συνολικά, η CGT συγκέντρωσε το 30,62%.

«Είναι τρομοκράτες!!»

Η προσπάθεια διαμόρφωσης κλίματος, όμως, δεν σταματά εδώ. Βουλευτές των Ρεπουμπλικάνων και editorials συγκροτημάτων ΜΜΕ έχουν κάνει ένα βήμα παραπέρα: ζητούν να τεθεί εκτός νόμου η CGT σχεδόν ως «τρομοκρατική» οργάνωση.

Το επιχείρημα το διατύπωσε ανοιχτά ο πρόεδρος του γαλλικού ΣΕΒ (MEDEF) Πιερ Γκατάζ, ο οποίος υποστήριξε ότι η CGT «συμπεριφέρονται σαν τρομοκράτες, σαν κακοποιοί».  Να «μαζέψουν» κάπως την κατάσταση, προκειμένου να υπάρξει ολική ρήξη, αποπειράθηκαν κυβερνητικά στελέχη αλλά και στελέχη του έτερου συνδικάτου της CFDT, λέγοντας ότι δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Ο Γκατάζ, όμως, επέμεινε: «Και να μην είναι τρομοκράτες, είναι κακοποιοί και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστούν». Και «τράβηξε από το αυτί» της κυβέρνηση Ολάντ.

15νθήμερο αντοχής

Για τους Γάλλους απεργούς οι μέρες που έρχονται «έχουν περισσότερες από 24 ώρες».  Η κυβέρνηση διαμηνύει ότι δεν θα υποχωρήσει. Παρόλα αυτά, στην αριστερή πτέρυγα των Σοσιαλιστών οι διεργασίες είναι μαραθώνιες. Πιέζουν για «βελτιώσεις» στο άρθρο 2, έχουν επαφές με ορισμένους συνδικαλιστές, ζητούν από τον Ολάντ «λίγα βήματα πίσω για να μην ξεφύγει η κατάσταση». Μέχρι στιγμής,  η απάντηση είναι αρνητική.  Όμως, την 1η Ιουνίου, η κυβέρνηση «τυχαία» ανακοίνωσε μισθολογικές αυξήσεις, από το 2017, σε καθηγητές και σιδηροδρομικούς, επιδιώκοντας διάσπαση του απεργιακού μετώπου.

Οι πολιτικοί κραδασμοί είναι τεράστιοι. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα βυθίζεται δημοσκοπικά και διχάζεται εσωτερικά. Οι Ρεπουμπλικάνοι του Σαρκοζί δεν ψήφισαν τον νόμο γιατί δεν ήταν «αρκετά τολμηρός» και αγκαλιάζουν ακόμη περισσότερο το γαλλικό κεφάλαιο, ζητώντας επιπλέον καταστολή.  Το Μέτωπο της Αριστεράς και το Γαλλικό ΚΚ στηρίζουν τις κινητοποιήσεις, καταψήφισαν τον νόμο και κατέθεσαν πρόταση μομφής που δεν πέρασε.

Σε πολύ δύσκολη θέση το Εθνικό Μέτωπο με την Μαρίν Λε Πεν να καταδικάζει τον νόμο γιατί «είναι εντολή Βρυξελλών» και να  σιωπά εκκωφαντικά ως προς τις κινητοποιήσεις: το εκλογικό της ακροατήριο είναι στις εργατοσυνοικίες, ακόμη και στους αποκλεισμούς, το διακύβευμα μεγάλο. Τη «βρώμικη δουλειά» κάνουν τα μεσαία στελέχη του Εθνικού Μετώπου ζητώντας περισσότερη καταστολή γιατί απειλείται η «εθνική ασφάλεια» και τιμωρία για όσους «σπιλώνουν την Γαλλία στα μάτια όλου του κόσμου ενόψει Euro».

Αρκετά συνδικαλιστικά στελέχη θεωρούν ότι στην καλύτερη περίπτωση η κυβέρνηση θα κάνει μικρές παραχωρήσεις αλλά δεν θα πάρει πίσω το νόμο ως αντίληψη, όπως έγινε με το Συμβόλαιο Πρώτης Απασχόλησης (CPE), κάτι που αποτελεί το μοναδικό αίτημα της CGT, καταρχήν, αλλά και της πλειοψηφίας των άλλων συνδικάτων που απεργούν. Εκτιμούν ότι σε εξέλιξη βρίσκεται, σε αναλογία, η τελική φάση μετατροπής του Σοσιαλιστικού Κόμματος σε τύπου Εργατικό Κόμμα Βρετανίας υπό τον Τόνυ Μπλερ και ότι αυτό «δεν έχει γυρισμό».  Άρα, απομένει μόνο ο δρόμος και οι κινητοποιήσεις  και ό,τι αυτό φέρει και συνεπάγεται.

«Φυσικά μας αρέσει η μπάλα και θέλουμε να δούμε το Euro. Αλλά εδώ παίζεται η ζωή μας. Αυτό νομίζουμε το καταλαβαίνουν οι περισσότεροι εργαζόμενοι στην Ευρώπη. Και εσείς στην Ελλάδα. Έτσι δεν είναι;»
του Antoine: Πορείες ενάντια στο εργασιακό νομοσχέδιο στην Νάντ (Γαλλία) : Γιατί επιλέγω να ριζοσπαστικοποιηθώ

του Antoine: Πορείες ενάντια στο εργασιακό νομοσχέδιο στην Νάντ (Γαλλία) : Γιατί επιλέγω να ριζοσπαστικοποιηθώ

Δευτέρα, 30/05/2016 - 08:00

Πορείες ενάντια στο εργασιακό νομοσχέδιο στην Νάντ (Γαλλία) : Γιατί επιλέγω να ριζοσπαστικοποιηθώ.

του Antoine από: leplus.nouvelobs (μετάφραση-επιμέλεια- αναδημοσίευση από: barikat)

Στη καλύτερη περίπτωση... Έχει πιάσει τα –αντα, με πνευματική εργασία και ετοιμάζει το διδακτορικό του στις ανθρωπιστικές επιστήμες. Εθιμικές πορείες στη Ναντ ενάντια στον νόμο Ελ Κομρί, Αντουάν (όνομα δανεισμένο ) υπερασπίζεται μια ριζοσπαστική δράση, βίαιη και στοχευμένη ενάντια στα σύμβολα (του καπιταλισμού). Επεξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν να λάβει αυτές τις αποφάσεις, την οργάνωση του και την αγωνιστική του άποψη.

(σχόλιο  Rozenn Le Carboulec)

Δεν ανήκω σε καμία ιεραρχημένη δομή, σε κανένα κόμμα, συνδικάτο ή οργάνωση. Η οργάνωση υπάρχει αλλά δημιουργείται ανάμεσα σε ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες ιδέες και διαμαρτύρονται χωρίς το λογότυπο κανενός. Βρισκόμαστε σε μέρη που γίνονται συνελεύσεις έτσι ώστε να συνεννοηθούμε για θέματα της πορείας.  Μπορούμε, σίγουρα, να μοιραστούμε τις κλασικές ιδέες οργάνωσης, αλλά ο τρόπος δράσης μας είναι σε διάσπαση με τις οργανώσεις τους που μας θυμίζουν πως είναι κομμάτια των ίδιων των νομοσχέδιων ενάντια στα οποία αντιδρούμε. Δεν θέλουμε να είμαστε κοινωνικοί σύμμαχοι, δεν διαπραγματευόμαστε με το κράτος.

 Προχωρούμε σε συμβολικές καταστροφές που στόχο έχουν την καπιταλιστική καταπίεση (τράπεζες, διαφημιστικές πινακίδες, εταιρείες μικτές που υπάγονται στο καθεστώς των Σ.Δ.Ι.Τ. (σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα) κ.α., που αποδεικνύουν πως το δημόσιο ιδιωτικοποιείται. Μια βιτρίνα που πέφτει συμβολίζει αυτή μας την αντίθεση.

 Αυτές οι δράσεις είναι ριζοσπαστικές. Αλλά τι αντιπροσωπεύουν σε σχέση με έναν εργαζόμενο που υπόκειται σε ένα τραπεζικό σύστημα που τον εκμεταλλεύεται; Και ποια είναι τα μέσα δράσης που θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε όταν το ίδιο το κράτος ανεβάζει το επίπεδο ριζοσπαστικοποίησής του;

                                                       Το Μάιο μπλόκαρε ότι σου αρέσει

Δεν αποδεχόμαστε ούτε το άρθρο 49.3 (γαλλικό νομοσχέδιο για τα εργασιακά), ούτε το γκλόμπ.

 Τη βία, πρέπει να την αποδημήσουμε. Πρώτα είναι αυτή του κράτους και των δυνάμεων ασφάλειας. Το εργασιακό νομοσχέδιο είναι αντιπροσωπευτικό μιας κυβέρνησης που θέλει να περάσει τα πάντα στο όνομα της αποτελεσματικότητας και της κρίσης. Εμείς δεν αποδεχόμαστε ούτε το 49.3, ούτε το γκλόμπ. Είμαστε ενάντια σε αυτό το νομοσχέδιο, τον κόσμο του και όλες τις μορφές καταπίεσής του, ενάντια στον καπιταλισμό και την γενική επισφάλεια.

 Ασκούμε κριτική στην συμπεριφορά των δυνάμεων ασφαλείας. Δεν δρουν πλέον για την διατήρηση της τάξης. Χρησιμοποιούνε όπλα με πλαστικές σφαίρες, καταστέλλουν τους διαδηλωτές με πολύ βίαιο τρόπο, χρησιμοποιούν ελικόπτερα, εγκαθιστούν μια ατμόσφαιρα που θυμίζει τον αποικιοκρατικό πόλεμο με την παρουσία της Ασφάλειας προσπαθώντας να αρπάξουν κάποιον από το πλήθος.

 Σήμερα, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια απόσταση ανάμεσα στο κράτος και στους ανθρώπους, μια διάσπαση στον κοινωνικό διάλογο. Και όλο και περισσότεροι άνθρωποι παρεκκλίνουν από τους παραδοσιακούς τρόπους δράσης ασπαζόμενοι τη ριζοσπαστικοποίηση. Εγώ δεν θέλω πορείες πίσω από το φορτηγάκι της CGT (κάτι σαν το  Π.Α.Μ.Ε., με αρκετές βέβαια διαφορές) και τα μπουρεκάκια με λουκάνικο.

 Ξεκίνησα να πολιτικοποιούμαι από το Λύκειο. Μέσω της ιστορίας και της φιλοσοφίας, συνειδητοποίησα γρήγορα πως είναι πάντα οι ίδιοι που εξουσιάζουν. Αργότερα συμμετείχα στις πορείες ενάντια στο σύμφωνο πρώτης εργασίας το 2006. Αυτό το κίνημα μου επέτρεψε να γνωρίσω τους τρόπους να αγωνίζομαι, να περάσω από την παρατήρηση της αδικίας, στην πράξη. Ασχολήθηκα επίσης αρκετά και με το προσφυγικό κίνημα μέσα από διάφορες οργανώσεις για τα δικαιώματα του ανθρώπου.

 Μπροστά στο αδιέξοδο, απέναντι στην αστυνομική αυθαιρεσία, αποφάσισα να ριζοσπαστικοποιηθώ. Όταν το κράτος σκληραίνει, είναι αναγκαίο.

 Ορισμένοι «κάτοικοι» στη ZAD (κίνημα ενάντια στη δημιουργία του αεροδρομίου  Notre-Dame-des-Lande) συμμετέχουν στη μάχη ενάντια στο εργασιακό νομοσχέδιο. Έχουμε ένα κοινό εχθρό, τον καπιταλισμό και τον κόσμο του. Αλλά η ZAD δεν είναι τόσο ενεργή στις κινητοποιήσεις και τα μέλη της δεν προσανατολίζονται σε αυτή τη δράση. Αντίθετα, η εμπειρία των αγώνων μας επέτρεψε να ανανεώσουμε το ρεπερτόριο των δράσεών μας, να ξανανοίξουμε το πεδίο της αστικής διαμαρτυρίας στην Νάντ. Οι κινητοποιήσεις του 2012 και αργότερα αυτές του 2014 έδρασαν ως εργαστήρι που μας επιτρέπει να έχουμε μια ζωτικότητα και να αναρωτηθούμε για τα είδη αγώνα.

Βρες το όριο ανάμεσα στην νομιμότητα και στη μη νομιμότητα.

Δέκα χρόνια μετά το σύμφωνο πρώτης εργασίας, ξαναβρεθήκαμε  με άλλα κομμάτια του πληθυσμού μη οργανωμένα, που υποφέρουν από τη κρίση. Το κράτος ενισχύει την βία του. Και δεν υπάρχει καμία επιθυμία διαπραγμάτευσης. Ένας θυμός εκφράζεται, ορισμένες φορές με το μη στοχευμένο σπάσιμο. Αν και αυτή η αντίδραση δεν είναι ίδια με την δικιά μου, είμαι αλληλέγγυος σε αυτές τις κινήσεις. Δείχνουν μια ορισμένη δυσαρέσκεια, μια υποκείμενη απογοήτευση που δείχνει πως όλα μπορούν να εκραγούν. Υπάρχει μια απελπισία, ένα αίσθημα αδικίας ανάμεσα στους νέους και ορισμένοι επιστρέφουν την βία που υπόκεινται. Και, είναι τρομερό, είναι οι ίδιοι νέοι που προσάγονται. Στόχοι εύκολοι γιατί πρέπει να παρουσιάσουν και νούμερα.

 Από τις δυνάμεις ασφαλείας έχω πολλές φορές υποστεί εκφοβισμό αλλά ξέρω να παίρνω τις προφυλάξεις μου. Τα κινήματα τα πιο αποφασισμένα είναι αυτά που περισυλλέγουν γνώσεις από τις δυνάμεις ασφαλείας έτσι ώστε να μην είναι σε θεά ευθείας βολής, να καλύπτουν τα χαρακτηριστικά τους, να προσέχουν σε ποιον μιλάνε. Βρες το σωστό όριο ανάμεσα στην νομιμότητα και στη μη νομιμότητα. Σε τέτοιου είδους πορείες, καλύπτω το πρόσωπο μου και φοράω κράνος, όχι από επιθυμία να ανήκω στο φάντασμα του black bloc, το οποίο δεν υπάρχει στη Νάντ, αλλά για να αποφύγω την αστυνομική και τη δικαστική καταστολή. 

Πηγή: http://leplus.nouvelobs.com/contribution/1517110-manifestations-contre-l...

Γαλλία: Κλιμάκωση της αντίστασης-η εργατική τάξη βρυχάται...

Γαλλία: Κλιμάκωση της αντίστασης-η εργατική τάξη βρυχάται...

Παρασκευή, 27/05/2016 - 13:00
Αναδημοσίευση από το rproject
Αλέξης Λιοσάτος 

Η μαζική και μαχητική αντίσταση ενάντια στο νόμο Ελ-Κομρί αντέχει και «βγάζει» αλώβητη τον τρίτο μήνα κινητοποιήσεων, ξεπερνώντας κάθε προσδοκία.

Το νέο κίνημα των πλατειών (Nuit Debout), ένα κίνημα που προέκυψε «από τα κάτω»,  κινητοποιεί καθημερινά πολλές χιλιάδες ανθρώπους επί 2 μήνες, κύρια τη νεολαία (μαθητές, φοιτητές, ανέργους-ελαστικά εργαζόμενους) παρά τις αλλεπάλληλες βίαιες προσπάθειες της κυβέρνησης Βαλς-Ολάντ να τελειώνει μαζί του. Χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες έχουν συλληφθεί αυτό το διάστημα (χίλιες συλλήψεις μόνο στις 17/5!), εκατοντάδες έχουν σταλεί στα νοσοκομεία εξαιτίας της αστυνομικής βίας.

Παρά την κακή κατάσταση της Αριστεράς και τη γραφειοκρατική παράλυση των υψηλόβαθμων συνδικαλιστικών ηγεσιών, το μέγεθος της επίθεσης (ο νόμος ουσιαστικά καταργεί κάθε εργατική προστασία και αφήνει τον κόσμο βορά στις ορέξεις των αφεντικών, με επιπτώσεις στο μισθό, το ωράριο εργασίας, την ευκολία απόλυσης) σε συνδυασμό με την πικρή νεοφιλελεύθερη πείρα των προηγούμενων ετών για εκατομμύρια Γάλλους διογκώνουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Μαζί με τους μικρότερους αλλά αυξανόμενους εργατικούς αγώνες και κινήματα της τελευταίας χρονιάς   (που προθέρμαιναν το κλίμα)  και τη συλλογική μνήμη της νίκης κατά του CPE (2006), προσφέρουν τμήμα της εξήγησης για την ως τώρα ανεξάντλητη δυναμική του «αυθόρμητου». Η κυβέρνηση Ολάντ που ανέλαβε ως «αριστερή» γεννώντας ελπίδες στα λαϊκά στρώματα, είχε ήδη περάσει δυο αντεργατικά πακέτα (νόμους Μακρόν και Ρεμπσαμέν) που συνέχιζαν το έργο των προηγούμενων δεξιών κυβερνήσεων. Έφτασε η στιγμή που το ποτήρι με τα επώδυνα μέτρα και τα ψέματα ξεχείλισε.

Το κίνημα των πλατειών επιβεβαιώνεται ως πηγή ριζοσπαστικοποίησης της κοινωνίας. Οι διαδηλωτές των πλατειών προσπάθησαν συστηματικά να στηρίξουν κάθε κλαδική εργατική κινητοποίηση που προέκυπτε, όπως ο αγώνας διαρκείας των σιδηροδρομικών. Αυτή η δράση έχει αρχίσει να παρουσιάζει αποτελέσματα: τροφοδότησε τη μαχητικότητα των μεταναστών – για παράδειγμα 300  μετανάστες κατέλαβαν εγκατελειμμένο σχολείο στο Παρίσι και μαζί με αλληλέγγυους συγκρούστηκαν με την αστυνομία στις αρχές του μήνα, κατά την προσπάθεια εκκένωσης.  Μετά τις 10 Μαΐου, μέρα που ο νόμος εγκρίθηκε κατ’αρχήν με προεδρικό διάταγμα, προκηρύχθηκαν συντονισμένες απεργίες και διαδηλώσεις από πολλά συνδικάτα στις 17 και στις 19 Μαΐου. Και τις δυο αυτές μέρες εκατοντάδες χιλιάδες απεργοί βγήκαν στους δρόμους, περιφρούσησαν τις πλατείες, συμμετείχαν στις απεργιακές φρουρές, πιάνοντας το νήμα εκεί που το άφησε η μεγάλη κινητοποίηση στις 28/4.

Αναβρασμός

Παράλληλα, μια σειρά χώροι εργασίας ξεκίνησαν απεργίες διαρκείας μέσα από αποφάσεις μαζικών συνελεύσεων: οι εργαζόμενοι στα διυλιστήρια, στα ταχυδρομεία, στα νοσοκομεία, σε διάφορα εργοστάσια πλαισίωσαν τους σιδηροδρομικούς που συνεχίζουν. Λιμενεργάτες, σιδηροδρομικοί, οδηγοί φορτηγών κι άλλοι εργατικοί κλάδοι από κοινού με αλληλέγγυους και αγωνιστές του Nuit Debout πραγματοποιούν μπλόκα σε σιδηροδρομικούς σταθμούς, αεροδρόμια, λιμάνια, λεωφόρους και αποθήκες καυσίμων. Αναβρασμός υπάρχει και στα πυρηνικά εργοστάσια που παράγουν το 75% της ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας. 16 στα 19 εργοστάσια συμμετείχαν στη σημερινή απεργία (26/5), της οποίας οι συγκεντρώσεις αναμενόταν να είναι εξίσου μεγάλες. 6 στα 8 διυλιστήρια της Γαλλίας έχουν καταληφθεί από τους εργάτες τους,  με το ένα τρίτο της Γαλλίας να έχει στερέψει ήδη από καύσιμα. Σε απεργία διαρκείας στα ΜΜΜ του Παρισιού, καλεί απο τις 2 Ιουνίου το συνδικάτο CGT.

Ενώ ο Ολάντ δεν κάνει πίσω και δηλώνει όπως ο φίλος του ο Τσίπρας ότι ... σύντομα έρχεται η ανάπτυξη, η κυβέρνηση συνεχίζει να κλυδωνίζεται από τους διαφωνούντες στη βάση του Σοσιαλιστικού Κόμματος αλλά και στην κοινοβουλευτική της ομάδα. Ποντάρει στην κόπωση του κινήματος και στο μακρύ της χέρι μέσα στα συνδικάτα (τους ελεγχόμενους γραφειοκράτες) για να μην κλιμακωθεί η αντίσταση σε Γενική Απεργία. Απειλεί με ακόμη πιο βίαιη καταστολή (με προληπτικές συλλήψεις και ακροδεξιούς κουκουλοφόρους στις διαδηλώσεις), και για άλλη μια φορά παρέτεινε από τη Βουλή το νόμο έκτακτης ανάγκης μέχρι τον Ιούλιο. Χρησιμοποιώντας αυτό το νόμο έστειλε στα σπίτια δεκάδων αγωνιστών αποφάσεις με τις οποίες τους απαγορεύει να παραβρίσκονται σε διαδηλώσεις (!). 

Πολιτικός Αντίκτυπος

Κάνοντας αυτά το ΣΚ, δηλαδή τα αντίθετα από αυτά για τα οποία εκλέχτηκε, είναι καταδικασμένο να συνεχίσει να καταρρέει μαζικά και ραγδαία στις συνειδήσεις του κόσμου. Μάλιστα, ρίχνοντας κάθε μάσκα «δημοκρατικής ευαισθησίας» υπονομεύει και την τελευταία ελπίδα να επιβιώσει, δηλαδή το επιχείρημα ότι ...αποτελεί φράγμα στην Ακροδεξιά. Η Δεξιά του Σαρκοζί έχει τα δικά της εσωτερικά προβλήματα κι επί της ουσίας συμφωνεί με την αντεργατική επίθεση. Το πιο σημαντικό όμως επίτευγμα του κινήματος ότι έχει θάψει την ακροδεξιά ατζέντα (ρατσισμός, ισλαμοφοβία, κατάσταση έκτακτης ανάγκης, απαγόρευση διαδηλώσεων, νόμος και τάξη) και το κλίμα «επέλασης» του Εθνικού Μετώπου της Λεπέν. Είναι εντυπωσιακό ότι ενώ εκατομμύρια ντόπιοι, μετανάστες και πρόσφυγες, Άραβες και Χριστιανοί, λευκοί και μαύροι αγωνίζονται από κοινού στους δρόμους επί σχεδόν τρεις μήνες, η Ακροδεξιά που διεκδικούσε μέχρι πρότινος «αντισυστημική» ψήφο έχει χαθεί από την επικαιρότητα. Το καλύτερο που μπόρεσε να κάνει το κόμμα της Λεπέν για το ζήτημα, ήταν να στραφεί ενάντια στο κίνημα (που έχει τη στήριξη των ¾ της κοινωνίας) και να συμμετάσχει σε πορεία των μπάτσων που διαμαρτύρονταν…για το μίσος των διαδηλωτών ενάντια στην αστυνομία- μια συγκέντρωση που με το ζόρι μάζεψε 1.000 άτομα την προηγούμενη βδομάδα. Ο καλύτερος τρόπος για να «κουρευτεί» και να ξεβρακωθεί η ακροδεξιά είναι άνοδος της αυτοπεποίθησης και της μαχητικότητας του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος.

Ως τώρα η πίεση της κοινωνίας παρασέρνει τμήματα των συνδικαλιστικών ηγεσιών, ενώ ασκεί ασφυκτική πίεση και στους βουλευτές. Αρκετά συνδικάτα ζητούν την παραίτηση της κυβέρνησης και καλούν σε  πανεθνική κινητοποίηση στο Παρίσι  στις 14 Ιουνίου. Το νομοσχέδιο πρέπει να περάσει από την  γερουσία για επικύρωση και θα επιστρέψει στο κοινοβούλιο τον Ιούλιο για την οριστική επικύρωση. Άρα η μάχη παρατείνεται κι η έκβασή της  είναι ανοιχτή . Η νεολαία αντέχει – η εργατική τάξη βρυχάται. Αυτό που λείπει είναι ο κρίκος μιας πραγματικά γενικής απεργίας που θα κάνει τους χιλιάδες διαδηλωτές εκατομμύρια. Αυτό το ενδεχόμενο σήμερα έρχεται πιο κοντά. Η πολιτική κρίση ωριμάζει στη δεύτερη ισχυρότερη χώρα της Ευρωζώνης.  Η Αριστερά ήδη  δείχνει ανοδική τροχιά στις δημοσκοπήσεις για τις Προεδρικές εκλογές της επόμενης χρονιάς, αλλά οι εξελίξεις θα σφραγιστούν οριστικά από την κατάληξη του κινήματος. Οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες στη Γαλλία έχουν την αλληλεγγύη μας. Που θα γίνει πραγματική στήριξη μόνο αν ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους, ενάντια στο Μνημόνιο διαρκείας του φίλου του Ολάντ, του πρωθυπουργού-μαριονέτας του κεφαλαίου και των δανειστών, Αλέξη Τσίπρα.
Γαλλία: Κλιμακώνουν τον αγώνα τους οι εργαζόμενοι ενάντια στο εργασιακό νομοσχεδίο

Γαλλία: Κλιμακώνουν τον αγώνα τους οι εργαζόμενοι ενάντια στο εργασιακό νομοσχεδίο

Πέμπτη, 26/05/2016 - 13:06
Κορυφώνονται οι κινητοποιήσεις των συνδικάτων κατά της εργασιακής μεταρρύθμισης που προωθεί ο Φρανσουά Ολάντ.

Στις διαδηλώσεις, που έχουν προγραμματιστεί σε όλη τη χώρα, συμμετέχουν και οι εργαζόμενοι στις πυρηνικές εγκαταστάσεις που μπήκαν χθες στον... απεργιακό χορό.

Την ίδια ώρα, διυλιστήρια και δεξαμενές αποθήκευσης καυσίμων είναι πλέον το επίκεντρο του κινήματος διαμαρτυρίας.

Χθες πέντε από τα οκτώ διυλιστήρια της Γαλλίας ήταν αποκλεισμένα ή εκτός λειτουργίας, με τις ελλείψεις να πλήττουν περισσότερα από 40.000 πρατήρια.

Οι εργαζόμενοι στα δύο μεγαλύτερα γαλλικά λιμάνια, της Μασσαλίας και της Χάβρης, ετοιμάζονται να συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις.

Υπολογίζεται ότι αν απεργήσουν οι εργαζόμενοι στον τερματικό πετρελαϊκό σταθμό της Χάβρης, από όπου περνά το 40% των γαλλικών εισαγωγών, μέσα σε πέντε ή έξι ημέρες δεν θα υπάρχουν καύσιμα για τα γαλλικά αεροδρόμια.

Η χθεσινή ήταν η τρίτη ημέρα άντλησης από τα στρατηγικά αποθέματα πετρελαϊκών προϊόντων, που επαρκούν για 115 ημέρες.

Η τροφοδοσία σε πετρέλαιο θα γίνει ακόμη πιο προβληματική σήμερα, με την απεργία στο «περισσότερα λιμάνια», σύμφωνα με τη γαλλική συνδικαλιστική συνομοσπονδία (CGT). Απεργιακές κινητοποιήσεις έχουν εκδηλωθεί τις τελευταίες ημέρες στα λιμάνια του Σεντ Ναζέρ, του Λοριάν και της Μπρεστ.

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις πετυχαίνουν στις μεταφορές. Η δημόσια επιχείρηση σιδηροδρόμων SNCF περνά από χθες το πέμπτο απεργιακό επεισόδιο από τον Μάρτιο.

Στις αεροπορικές μεταφορές, η Γενική Διεύθυνση Πολιτικής Αεροπορίας συνέστησε στις αεροπορικές εταιρείες να περιορίσουν κατά 15% τις πτήσεις τους από και προς το αεροδρόμιο του Ορλί.
Αν και μέχρι χθες η γαλλική κυβέρνηση παραμένει αμετακίνητη για τη μεταρρύθμιση της απασχόλησης και την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας και ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ δεσμευόταν ενώπιον του υπουργικού συμβουλίου ότι «θα χρησιμοποιήσουμε κάθε μέσο για να διασφαλίσουμε την τροφοδοσία των Γάλλων και την οικονομία», σήμερα η κυβέρνηση ανακρούει πρύμναν,Όπως μεταδίδει το Associated Press, ο Μανουέλ Βαλς προανήγγειλε ότι θα υπάρχουν αλλαγές και βελτιώσεις στο νομοσχέδιο.

«Μπορούν πάντα να υπάρξουν τροποποιήσεις, βελτιώσεις», δήλωσε στα δίκτυα BFMTV και RMC ο Γάλλος πρωθυπουργός, αποκλείοντας ωστόσο «την αλλαγή πλαισίου» ή απόσυρσης του νομοσχεδίου.



από efsyn
Μέρα κινητοποιήσεων και χθες στη Γαλλία

Μέρα κινητοποιήσεων και χθες στη Γαλλία

Παρασκευή, 20/05/2016 - 17:12
Νέες μεγάλες διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν την Πέμπτη σε όλη τη Γαλλία κατά του νόμου-λαιμητόμου για τα εργασιακά δικαιώματα της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης.

Σύμφωνα με τα συνδικάτα στο Παρίσι, συμμετείχαν 100.000 άνθρωποι και 400.000 σε όλη τη Γαλλία.
Στη διαδήλωση του Παρισιού συμμετείχε μαζί με το ταξικό Συνδικάτο των Σιδηροδρομικών των Βερσαλλιών (μέλος της ΠΣΟ) και η Επιτροπή Αγώνα Ελλήνων μεταναστών. Στις διαδηλώσεις κυριάρχησαν συνθήματα υπέρ της άμεσης απόσυρσης του νόμου, ενώ δεν έλειψαν και τα συνθήματα που απαιτούσαν την κρίση να πληρώσει η μεγαλοεργοδοσία.

Ήδη τα ταξικά συνδικάτα ετοιμάζουν κλιμάκωση του αγώνα στους τόπους δουλειάς και νέες κινητοποιήσεις. Η Ομοσπονδία Χημικής Βιομηχανίας (FNIC), μέλος της ΠΣΟ, εξήγγειλε 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες, ενώ σήμερα Παρασκευή αποφασίστηκε κλείσιμο διυλιστηρίων και κέντρων διανομής σε όλη τη Γαλλία. «Η απεργία μας έχει πολύ μεγάλη επιτυχία. Οι εργαζόμενοι αποφασίζουν με καθημερινές μαζικές γενικές συνελεύσεις σε κάθε χώρο δουλειάς τη συνέχιση των κινητοποιήσεών τους», δήλωσε ο γραμματέας της Ομοσπονδίας Κάρλος Μορέιρα«Χρειάζεται να βγούμε μπροστά με γενική απεργία διαρκείας», δήλωσε ο Ματιέ Μπολ Ρεντά, γραμματέας του Σωματείου Σιδηροδρομικών των Βερσαλλιών, ο οποίος εκτίμησε ότι η πραγματική αντίσταση ενάντια στο σχέδιο νόμου ξεκινάει τώρα.

Τα συνδικάτα ανανέωσαν το ραντεβού τους για την άλλη Πέμπτη.

   



πηγή 902













Γαλλία: Η δημοκρατία δεν μένει πια εδώ

Γαλλία: Η δημοκρατία δεν μένει πια εδώ

Τρίτη, 17/05/2016 - 11:00
Η Γαλλία βράζει. Η πρωτοφανής απαγόρευση κυκλοφορίας στην πόλη Ρεν με τις αρχές να ζητούν από τους κατοίκους της πόλης να μείνουν στα σπίτια τους αποτελεί το επόμενο βήμα στον αντιδημοκρατικό κατήφορο της κυβέρνησης Ολάντ.

του Άρη Χατζηστεφάνου

Μια πολύ σκοτεινή σελίδα, ακόμη και για τα δεδομένα της ήδη βαριά λαβωμένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στη Γαλλία και ολόκληρη την Ευρώπη άνοιξε ο πρόεδρος Ολάντ αυτή την Πέμπτη παρακάμπτoντας την γαλλική εθνοσυνέλευση προκειμένου να περάσει την αντιλαϊκή εργασιακή μεταρρύθμιση. Με τους δρόμους του Παρισιού και άλλων μεγάλων πόλεων να φλέγονται και με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι τουλάχιστον το 70% του πληθυσμού καταδικάζει την πολιτική του ο Ολάντ προχώρησε στην εφαρμογή των μέτρων μέσω ειδικής ρύθμισης του γαλλικού συντάγματος που οδηγεί στην έκδοση προεδρικού διατάγματος. Η πρόταση μομφής, που όπως προβλέπεται σε αυτές τις περιπτώσεις, κατατέθηκε από την αντιπολίτευση καταψηφίστηκε χωρίς να απειλήσει πραγματικά την απόλυτη πλειοψηφία των 288 εδρών.

Το γεγονός όμως ότι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης δεν είναι πλέον σε θέση να περνά τις αποφάσεις της γαλλικής και ευρωπαϊκής οικονομικής ελίτ έστω και μέσα από την ψευδεπίγραφη δημοκρατικότητα του κοινοβουλίου, αποτελεί σημείο σταθμό για την Ευρώπη. Η Γαλλία δεν αποτελούσε αποικία χρέους, όπως η Ελλάδα, όπου ακροδεξιοί πολιτικοί τύπου Σαμαρά και αντιδραστικοί σοσιαλδημοκράτες α λά ΣΥΡΙΖΑ μπορούσαν να παρακάμπτουν κατά βούληση τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Το παράδειγμα του Ολάντ δείχνει ότι η νέα οικονομική πολιτική είναι οριστικά πλέον ασυμβίβαστη ακόμη και με τις αρχές του αστικού κοινοβουλευτισμού.

Να σημειωθεί ότι ο Ολάντ είχε χρησιμοποιήσει τις ίδιες συνταγματικές κερκόπορτες, σε πειραματικό επίπεδο, και πέρυσι προκειμένου να περάσει ρυθμίσεις για την «απελευθέρωση» της γαλλικής οικονομίας.

Αυτή την εβδομάδα πάντως η συνέχεια δώθηκε στους δρόμους, όπου οι αστυνομικές δυνάμεις του καθεστώτος Ολάντ επιτέθηκαν βίαια στις μαζικές κινητοποιήσεις που πραγματοποιούνταν σε όλη τη γαλλική επικράτεια. Η πρόβα τζενεράλε για την επιβολή ενός είδους στρατιωτικού νόμου, ύστερα από τις τρομοκρατικές επιθέσεις των περασμένων μηνών αποδείχθηκε ιδιαίτερα χρήσιμη για τις δυνάμεις επιβολής της τάξης – υπενθυμίζοντας σε όλους ποιούς πραγματικά στοχεύει η διαρκής κατάσταση εξαίρεσης που έχει επιβληθεί στην πόλη του φωτός, και όχι μόνο.

Το σοσιαλιστικό κόμμα βγαίνει βαριά τραυματισμένο από αυτή τη διαδικασία με τις ελπίδες του Ολάντ για επανεκλογή στις προεδρικές εκλογές του 2017 να ψαλιδίζονται. Το σοσιαλιστικό κόμμα βέβαια απειλείται από την ίδια τη γαλλική κοινωνία και όχι από το εσωτερικό του – όπως υποστηρίζουν όσοι αναζητούν μια τελευταία ελπίδα στους σοσιαλιστές «αντάρτες». Η λεγόμενη «ομάδα των 28», η οποία είχε καταδικάσει με επιστολή της την εργασιακή μεταρρύθμιση, δεν τόλμησε να προχωρήσει σε απομάκρυνση από το κόμμα, προδίδοντας εν μια νυκτί τις αρχές της για μια βουλευτική θεσούλα. Αντιθέτως κατέληξαν και αυτοί να λειτουργούν σαν αριστερό άλλοθι μιας κυβέρνησης που κινείται πλέον με απευθείας εντολές από τις μεγαλύτερες τράπεζες και άλλους χρηματοπιστωτικούς ομίλους.

Η «επιτυχία» του Ολάντ δεν θα μπορούσε να έχει επιτευχθεί χωρίς την ανοχή και τα προηγούμενα λάθη των μεγαλύτερων συνδικάτων της χώρας. Παρά το γεγονός ότι ορισμένα φαίνεται να στηρίζουν ως ένα βαθμό τις αντικυβερνητικές κινητοποιήσεις, δεν δημιούργησαν ποτέ τις συνθήκες ώστε το εργατικό κίνημα να συνδεθεί στους δρόμους με την οργή των μαθητών και των φοιτητών. Οι συνεχείς συνδικαλιστικές υποχωρήσεις των τελευταίων χρόνων γίνονται πλέον εμφανείς σε κάθε εργασιακή αντιπαράθεση με χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα τις σημαντικές μειώσεις στους μισθούς που ανακοίνωσε επισήμως αυτή την εβδομάδα ο γαλλικός αερομεταφορέας της Air France. Το λεγόμενο «πακέτο εξυγίανσης» της εταιρείας επικυρώθηκε τελικά και από τα γαλλικά δικαστήρια αφού πρώτα το συνδικάτο των πιλότων πρόδωσε την απεργία του 2014 – η οποία είχε αποτελέσει την μεγαλύτερη απειλή για τη σταθερότητα του σοσιαλιστικού κόμματος και προσωπικά του Ολάντ. Ρόλο κλειδί στις εξελίξεις παίζει εδώ και μήνες ο κεντρικός τραπεζίτης της Γαλλίας, Φρανσουά Βιλρουά ντε Γκαλό, που προειδοποιούσε ανοιχτά ότι οποιαδήποτε υποχώρηση του Γάλλου προέδρου στα αιτήματα μαθητών, φοιτητών και εργαζομένων θα έπληττε τα συμφέροντα των ανθρώπων που ο ίδιος υπηρετεί, δηλαδή των μεγάλων τραπεζιτών και βιομηχάνων της χώρας. Να σημειωθεί ότι και ο ίδιος ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας προέρχεται από τον γαλλικό χρηματοπιστωτικό κολοσσό της BNP Paribas. Αν και εμφανιζόταν να ασκεί κριτική στον Ολάντ για έλλειψη αποφασιστικότητας, στην πραγματικότητα του προσέφερε τα επιχειρήματα που είχε ανάγκη για να επιβάλλει και στο εσωτερικό του σοσιαλιστικού κόμματος τα άγρια αντιλαϊκά μέτρα. O Φρανσουά Βιλρουά ντε Γκαλό λειτουργεί και σαν σύνδεσμος ανάμεσα στον Ολάντ και την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ΕΚΤ εισάγοντας στη Γαλλία τη λογική του «κόφτη» και των κάθε μορφής κυρώσεων που θα επιβάλλονται στις κυβερνήσεις όταν τολμούν να ξεφύγουν από τα ασφυκτικά πλαίσια δημοσιονομικής λιτότητας που επιβάλουν Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη. Αντιγράφοντας το μοντέλο που εφαρμόστηκε τα τελευταία χρόνια στη Γερμανία και αργότερα και στην Ιταλία, ο διοικητής της γαλλικής κεντρικής τράπεζας ασκούσε τρομακτικές πιέσεις για την απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων με την οποία θα αντιμετωπιστεί, όπως υποστηρίζει η ανεργία. Ουσιαστικά δηλαδή προτείνει τη δημιουργία μιας νέας στρατιάς υποαπασχολούμενων, χαμηλά αμειβόμενων υπαλλήλων σε διαρκή αναζήτηση μιας θέσης εργασίας μικρής διάρκειας.

Ο «σοσιαλιστής» πρόεδρος και ο τραπεζίτης διοικητής σχεδίασαν και οικοδομούν το νέο πρεκαριάτο. Παράλληλα όμως περιχύνουν τους δρόμους της Γαλλίας με νέο εύφλεκτο υλικό το οποίο χρειάζεται μόνο μια σπίθα για να αναφλεγεί.


Αναδημοσίευση από το prin.gr