Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: Γαλλία - ERT Open
Γαλλία: Δύο 24ωρα πριν από τις προεδρικές εκλογές έγινε η νέα τρομοκρατική επίθεση. Γνωστός στις αρχές ο δράστης της επίθεσης στο Παρίσι

Γαλλία: Δύο 24ωρα πριν από τις προεδρικές εκλογές έγινε η νέα τρομοκρατική επίθεση. Γνωστός στις αρχές ο δράστης της επίθεσης στο Παρίσι

Παρασκευή, 21/04/2017 - 09:00
Δύο 24ωρα πριν από τις προεδρικές εκλογές έγινε η νέα τρομοκρατική επίθεση στην καρδιά της γαλλικής πρωτεύουσας, στα Ηλύσια Πεδία. 
Νεκρός είναι ένας αστυνομικός και ο δράστης από τα πυρά που αντάλλαξαν κατά την ένοπλη επίθεση, ενώ τραυματίστηκαν δυο ακόμα αστυνομικοί και μια γυναίκα που περνούσε από την περιοχή, σύμφωνα με τον εισαγγελέα του Παρισιού, Φρανσουά Μολέν.

Το Ισλαμικό Κράτος ανέλαβε την ευθύνη για το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι, όπως μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων των τζιχαντιστών Amaq.

Η αστυνομία της Γαλλίας εξέδωσε ένταλμα σύλληψης, σύμφωνα με αστυνομική πηγή, η οποία πρόσθεσε ότι ο δεύτερος ύποπτος έφτασε στη Γαλλία μέσω τρένου από το Βέλγιο.

Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, στο περιστατικό εμπλέκονται δύο άτομα, ένα εκ των οποίων άνοιξε πυρ εναντίον των αστυνομικών λίγες εκατοντάδες μέτρα από την Αψίδα του Θριάμβου.

Ο ένοπλος δράστης της χθεσινοβραδινής επίθεσης ήταν ο 39χρονος Βέλγος Αμπού Γιουσούφ, γνωστός στις υπηρεσίες πληροφοριών της Γαλλίας για την «ριζοσπαστικοποίησή» του. Μάλιστα, σύμφωνα με τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης, είχε καταδικαστεί σε 15ετή φυλάκιση για τον πυροβολισμό δύο αστυνομικών το 2001.

Ο εισαγγελέας του Παρισιού δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι «οι ερευνητές θέλουν να βεβαιωθούν εάν είχε συνεργούς ή όχι».

Σε επαγρύπνηση οι αρχές

Όλα τα στοιχεία που αφορούν την χθεσινοβραδινή ένοπλη επίθεση σε αστυνομικούς στο Παρίσι υποδεικνύουν ότι πρόκειται για επίθεση που σχετίζεται με την τρομοκρατία, δήλωσε ο γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, προσθέτοντας ότι οι δυνάμεις ασφαλείας θα παραμείνουν σε κατάσταση επαγρύπνησης κατά τις επικείμενες προεδρικές εκλογές.

Οπως μεταδίδει το ΑΠΕ, σε τηλεοπτικό μήνυμά του, ο γάλλος πρόεδρος είπε ότι σήμερα θα συγκληθεί επείγουσα συνάντηση των επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας, άμυνας και πληροφοριών.
Ο Ολάντ είπε, "Θα βρισκόμαστε σε άκρα επαγρύπνηση, ιδιαίτερα σε σχέση με τις εκλογές".

Γνωστός στις αρχές ο δράστης της επίθεσης στο Παρίσι
Ο ένοπλος δράστης της επίθεσης χθες βράδυ στο Παρίσι που κόστισε τη ζωή σε έναν αστυνομικό και σκοτώθηκε από την αστυνομία ο ίδιος, ήταν 39 ετών και γνωστός στις υπηρεσίες πληροφοριών της Γαλλίας για τη «ριζοσπαστικοποίησή» του, σύμφωνα με τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης. Στην επίθεση στη Λεωφόρο Σανζ Ελιζέ στη γαλλική πρωτεύουσα επίσης τραυματίστηκαν δύο αστυνομικοί και μια γυναίκα που περνούσε από την περιοχή, σύμφωνα με τον εισαγγελέα του Παρισιού.

Το κανάλι BFMTV μετέδωσε ότι ο δράστης ήταν γνωστός στην γαλλική Γενική Διεύθυνση Εσωτερικής Ασφάλειας (DGSI) για την «ριζοσπαστικοποίησή» του και είχε καταδικαστεί σε 15ετή φυλάκιση για τον πυροβολισμό δύο αστυνομικών το 2001. Σύμφωνα με το πρακτορείο Amaq του Ισλαμικού Κράτους, ο δράστης ονομαζόταν Αμπού Γιουσούφ ο Βέλγος, και ήταν μαχητής της οργάνωσης.



Απο ΑΠΕ , euro2day
Λαϊκή Ενότητα: Νίκη στον Μελανσόν, νίκη στην Αριστερά, νίκη στο ΟΧΙ

Λαϊκή Ενότητα: Νίκη στον Μελανσόν, νίκη στην Αριστερά, νίκη στο ΟΧΙ

Πέμπτη, 20/04/2017 - 09:00
Την Κυριακή το βράδυ, στις 23 Απριλίου, οι καρδιές των εργαζομένων, της νεολαίας, των ανέργων, των φτωχών και των σκληρά πληττόμενων μικρομεσαίων της Ελλάδας, η καρδιά της ελληνικής ανυπότακτης Αριστεράς, η καρδιά της ΛΑ.Ε, θα βρίσκεται στη Γαλλία.

Όλοι εμείς θέλουμε να νικήσει στις γαλλικές προεδρικές εκλογές η «Ανυπότακτη Γαλλία», να νικήσει ο Ζαν Λυκ Μελανσόν.

Αισιοδοξούμε ότι αυτή η νίκη μπορεί να ενισχύσει σημαντικά τις αγωνιστικές διαδικασίες για να μπει τέλος στις ευρωπαϊκές πολιτικές της άγριας λιτότητας, της βάρβαρης απορρύθμισης των σχέσεων εργασίας και των πληγμάτων στην δημοκρατία.

Η χώρα μας βιώνει αυτές τις σκληρές ταξικές αντιδημοκρατικές πολιτικές που εκπορεύονται από την ΕΕ και πνίγουν κάθε ίχνος ανεξαρτησίας με τον πιο ακραίο τρόπο, υπό την μορφή νεοαποικιακών μνημονίων καταλήστευσης και λεηλασίας.

Ως ΛΑ.Ε βρισκόμαστε στο πλευρό του Μελανσόν, επειδή η δύναμη που θα λάβει και πολύ περισσότερο η νίκη του, θα μπορούσε να επιφέρει ισχυρό κτύπημα στον ευρωατλαντισμό.

Θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντική την αμφισβήτηση του Μελανσόν τόσο στο ΝΑΤΟ όσο και στην ΟΝΕ και στις νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές της ΕΕ και εξαιρετικής σημασίας τη δηλωμένη ανυπακοή του απέναντι στις αντιλαϊκές ευρωπαϊκές συνθήκες και ντιρεκτίβες.

Ο Μελανσόν και η Ανυπότακτη Γαλλία γνωρίζουν πολύ καλά για τις ελπίδες και τις προσδοκίες του ελληνικού λαού που προδόθηκαν από τον Αλ. Τσίπρα και τον νεομνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ.

Για αυτό υποδεχόμαστε με ιδιαίτερη ικανοποίηση την δήλωση Μελανσόν ότι δεν θα γίνει Τσίπρας.

Στις 23 Απριλίου, ο ελληνικός λαός και η νεολαία που πριν δύο χρόνια είχαν πει ένα περήφανο «ΟΧΙ» στα μνημόνια, εύχεται νίκη του Μελανσόν.
Ελπίζει σε ένα νέο μεγάλο ΟΧΙ στον νεοφιλελευθερισμό, την λιτότητα και τις αντιδημοκρατικές εκτροπές, που αυτή τη φορά δεν θα γίνει ΝΑΙ την επομένη.

Η ΛΑ.Ε στην Ελλάδα, η ΛΑ.Ε της Γαλλίας βρίσκεται ενεργητικά στο πλευρό του Μελανσόν και της «Ανυπότακτης Γαλλίας», έχοντας μάλιστα ως υποψήφιο, στο ψηφοδέλτιο που ο Μελανσόν υποστηρίζει για τις προσεχείς γαλλικές εθνικές εκλογές, στέλεχος της ΛΑ.Ε.

Η ΛΑ.Ε εύχεται στον Ζ. Λ. Μελανσόν και στους συντρόφους της «Ανυπότακτης Γαλλίας» ολόθερμα κάθε επιτυχία.

Το βράδυ της 23ης Απριλίου, το αποτέλεσμα των εκλογών στη Γαλλία, μπορεί να εξελιχθεί σε μια γιορτή των λαών της Ευρώπης ενάντια στο φασισμό, στη λιτότητα και στο αντιδραστικό ευρωσύστημα.

Με τη Νίκη!

Νεκρός από αστυνομικά πυρά άνδρας που άρπαξε όπλο στρατιώτη στο Ορλί

Νεκρός από αστυνομικά πυρά άνδρας που άρπαξε όπλο στρατιώτη στο Ορλί

Σάββατο, 18/03/2017 - 13:48
Παρίσι, Γαλλία

Νεκρός από πυρά συνοριοφύλακα ένας άνδρας στο αεροδρόμιο Ορλί του Παρισιού, ο οποίος άρπαξε το όπλο ενός στρατιωτικού που πραγματοποιούσε περιπολία, αναφ
Το αεροδρόμιο εκκενώθηκε και στο σημείο έφτασε η ειδική μονάδα έκτακτης επέμβασης «RAID», καθώς και πυροτεχνουργοί για να εξακριβώσουν κατά πόσο ο δράστης φορούσε ζώνη με εκρηκτικά, εάν είχε συνεργάτες και για να διασφαλίσουν την ασφάλεια όλων των χώρων του αεροδρομίου.

Τελικά, σύμφωνα με εκπρόσωπο του υπουργείου Εσωτερικών, δεν βρέθηκαν εκρηκτικά στη σορό του άνδρα.

Ο άνδρας άρπαξε το όπλο γάλλου στρατιώτη και κατευθύνθηκε προς ένα εστιατόριο McDonalds, πριν δεχθεί τα πυρά του συνοριοφύλακα.

Σύμφωνα με εκπρόσωπο του γαλλικού υπουργείου Εσωτερικών, δεν υπήρξαν τραυματίες.

Οι πτήσεις και από τα δύο τερματικά του αεροδρομίου έχουν σταματήσει και ορισμένες πτήσεις κατευθύνονται στο αεροδρόμιο Σαρλ Ντε Γκωλ στα βόρεια του Παρισιού, ανέφερε η εταιρεία που διαχειρίζεται το αεροδρόμιο.

Στο Ορλί έφθασε ο υπουργός Εσωτερικών, ενώ υπάρχει περίπτωση να μεταβεί και ο υπουργός Άμυνας.

Το περιστατικό συνδέεται με περιστατικό πυροβολισμού που είχε σημειωθεί νωρίς το πρωί του Σαββάτου στο προάστιο του Σεν Ντενί.

Γύρω στις 6:00 το πρωί (τοπική ώρα), τρεις αστυνομικοί σταμάτησαν για έλεγχο ένα αυτοκίνητο Renault Clio στο Σεν Ντενί.

Ο οδηγός έδειξε τα χαρτιά του, αλλά έβγαλε συγχρόνως όπλο με το οποίο απείλησε τους αστυνομικούς και τραυμάτισε έναν από αυτούς.

Στη συνέχεια τράπηκε σε φυγή με το αυτοκίνητο, το οποίο εγκατέλειψε στο Βιτρί, ένα άλλο νοτιοανατολικό προάστιο του Παρισιού. Εκεί έκλεψε ένα άλλο αυτοκίνητο, ένα Citroen Picasso, το οποίο αστυνομικοί εντόπισαν στο χώρο στάθμευσης του αεροδρομίου του Ορλί.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι σύμφωνα με αστυνομική πηγή, πρόκειται για έναν ριζοσπαστικοποιημένο μουσουλμάνο ο οποίος ήταν γνωστός στις υπηρεσίες πληροφοριών.έρουν γαλλικά μέσα ενημέρωσης.
Ο συγγραφέας Μαρσέλ Προυστ σε κινηματογραφικό ντοκουμέντο;

Ο συγγραφέας Μαρσέλ Προυστ σε κινηματογραφικό ντοκουμέντο;

Δευτέρα, 20/02/2017 - 23:47
Του Μιχάλη Πολυχρόνη

     Ένα σπάνιο κινηματογραφικό ντοκουμέντο που ανακαλύφθηκε πρόσφατα στα αρχεία του Εθνικού Κέντρου Κινηματογράφου στο Παρίσι ενδέχεται να δείχνει για πρώτη φορά σε κινούμενη εικόνα τον κολοσσό των γαλλικών (και όχι μόνο) Γραμμάτων Μαρσέλ Προυστ (1871-1922). Το φιλμ διαρκεί μόλις 1:11 δευτερόλεπτα και γυρίστηκε στις 14 Νοεμβρίου 1904 όταν ο συγγραφέας του "Aναζητώντας Τον Χαμένο Χρόνο" ήταν 33 ετών. Πρόκειται για την έξοδό του από έναν γάμο της υψηλής κοινωνίας της εποχής φιλικού ζευγαριού  και ο Προυστ εμφανίζεται στο 37΄'! Το απόσπασμα αναρτήθηκε την Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2017 στην ιστοσελίδα του γαλλικού περιοδικού Le Point. "Θα είναι η πρώτη ανακάλυψη μιας ταινίας με τον λογοτέχνη'' δήλωσε ο Jean Pierre Sirois - Trahan, καθηγητής του Πανεπιστημίου Laval του Κεμπέκ, ο οποίος παρουσίασε τα ευρήματά του στο λογοτεχνικό περιοδικό La Revue d' Etudes Proustiennes που ειδικεύεται στον Προυστ. Ο Sirois - Trahan, ειδικός του κινηματογράφου, αφού ασχολήθηκε σχολαστικά με τις λίστες γάμου της εποχής εκείνης, εντόπισε το όνομα του συγγραφέα σε μία απ' αυτές και κατόπιν έψαξε στα Εθνικά Κινηματογραφικά Αρχεία της Γαλλίας αν υπάρχει σχετική κινηματογράφιση του γεγονότος. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ο Προυστ, αντίθετα με το ενδυματολογικό πρωτόκολλο της εποχής όσον αφορά στις γαμήλιες τελετές, φοράει ένα γκρι παλτό και μαύρο χαμηλό καπέλο θέλοντας να αναδείξει ''μια καλλιτεχνική στάση η οποία τον ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους'' υπογραμμίζει ο ερευνητής!
    Ολο το φιλμ εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=51COHIgjbYU
Η Γαλλία απαγορεύει τα πλαστικά ποτήρια και πιάτα

Η Γαλλία απαγορεύει τα πλαστικά ποτήρια και πιάτα

Κυριακή, 25/09/2016 - 09:00
Η Γαλλία πέρασε ένα νόμο που προβλέπει ότι όλα τα πλαστικά πιάτα, ποτήρια και μαχαιροπήρουνα θα απαγορευθούν ως το 2020, και ότι τα υποκατάστατά τους θα πρέπει να κατασκευάζονται από υλικά βιολογικής προέλευσης με τη δυνατότητα να κομποστοποιηθούν.

Ο νέος νόμος, όπως και η απαγόρευση των πλαστικών σακουλών που προηγήθηκε τον Ιούλιο, αποτελούν μέρος μίας ευρύτερης πράσινης πρωτοβουλίας, με ονομασία «Πράσινη Πράξη Ανάπτυξης», για την ενεργειακή μετάβαση της Γαλλίας και την υιοθέτηση πρακτικών για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Με 4,73 δισεκατομμύρια πλαστικά ποτήρια να καταλήγουν στα σκουπίδια στη Γαλλία μόνο το 2015 και περίπου 17 δισεκατομμύρια πλαστικές σακούλες να χρησιμοποιούνται κάθε χρόνο στα σούπερ μάρκετ σε όλη τη χώρα, ο νέος νόμος έχει στόχο να βάλει τέλος στην εξάρτηση της Γαλλίας από τα πλαστικά είδη μίας χρήσης.

Οι πλαστικές σακούλες θα απαγορευτούν στα καταστήματα φρούτων και λαχανικών από την 1η Ιανουαρίου 2017, ενώ η απαγόρευση των πλαστικών πιάτων και ποτηριών θα εφαρμοστεί το 2020, προκειμένου να υπάρξει χρόνος προσαρμογής για τους κατασκευαστές.

Αν και ο νόμος υποστηρίζεται ευρέως από τους ακτιβιστές στη Γαλλία, εκείνοι που αντιτίθενται σε αυτόν υποστηρίζουν ότι παραβιάζει τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων. Για αυτό το λόγο, η Pack2Go, μία οργάνωση με έδρα τις Βρυξέλλες που εκπροσωπεί τους ευρωπαίους κατασκευαστές συσκευασιών ανακοίνωσε ότι θα καταπολεμήσει το νέο νόμο.

«Καλούμε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να κάνει το σωστό και να αναλάβει νομική δράση κατά της Γαλλίας για παράβαση του ευρωπαϊκού δικαίου», δήλωσε ο γενικός γραμματέας της οργάωνσης, Ήμον Μπέιτς. «Αν δεν το πράξουν αυτοί, θα το κάνουμε εμείς», πρόσθεσε.




πηγή naftemporiki
Σε... μπελάδες ο Σαρκοζί

Σε... μπελάδες ο Σαρκοζί

Δευτέρα, 05/09/2016 - 19:20
Σε περιπέτειες φαίνεται πως μπαίνει ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας και υποψήφιος εκ νέου για την προεδρία της χώρας, Νικολά Σαρκοζί, καθώς η Εισαγγελία του Παρισιού ζήτησε την παραπομπή του σε δίκη σχετικά με την υπόθεση παράνομης χρηματοδότησης της εκστρατείας για την επανεκλογή του το 2012 (υπόθεσηBygmalion).

Πηγή που πρόσκειται στην έρευνα, διευκρίνισε ότι η υπόθεση αφορά την υπέρβαση του ορίου των προεκλογικών δαπανών και την αναφορά στον λογαριασμό της προεκλογικής εκστρατείας του το 2012 «στοιχείων που εσκεμμένα υπολογίστηκαν χαμηλότερα».  Σημειώνεται ότι μέσω ενός μεγάλου συστήματος πλαστών τιμολογίων, είχε επιχειρηθεί να συγκαλυφθεί η υπέρβαση κατά 18,5 δισ. ευρώ του ορίου των επιτρεπόμενων προεκλογικών δαπανών που είχε οριστεί στα 22,5 δισ. ευρώ.

Μαζί με τον Σαρκοζί, ζητήθηκε η παραπομπή και άλλων 13 ατόμων, για πλαστογραφία, κατάχρηση εμπιστοσύνης, απάτη ή συνέργεια σε απάτη και συνέργεια σε παράνομη χρηματοδότηση. Ανάμεσά τους βρίσκονται πολλά πρώην στελέχη του UMP, του κόμματος του Σαρκοζί, υπευθύνων της προεκλογικής εκστρατείας του το 2012 και επικεφαλής της εταιρίας επικοινωνιών Bygmalion (που οργάνωνε τις συναντήσεις του). 


Ο Σαρκοζί δεν κατηγορείται ότι είχε γνώση της απάτης, αλλά ότι προχώρησε σε επιπλέον δαπάνες ενώ ορκωτοί λογιστές τον είχαν κατηγορεί ότι ο προϋπολογισμός του θα υπερέβαινε το σχετικό όριο. Ο ίδιος ο Σαρκοζί έχει δηλώσει ότι δεν γνώριζε για την ύπαρξη της Bygmalion, παρά μόνον όταν ξέσπασε η υπόθεση.


Από την πλευρά του Σαρκοζί, ο δικηγόρος του Τιερί Ερζόγκ έκανε λόγο για «νέο, χονδροειδή ελιγμό» που «δεν θα αντέξει πολύ, όπως και οι προηγούμενοι (...) με δεδομένο ότι η διετής έρευνα απέδειξε την απουσία στοιχείων για συμμετοχή (του πρώην προέδρου) στα όσα του καταλογίζονται».

Πλέον, τον λόγο έχουν οι ανακριτές, οι οποίοι καλούνται να αποφασίσουν εάν θα κάνουν δεκτό το σχετικό αίτημα της Εισαγγελίας. Πριν αποφασίσουν οι ανακριτές, θα δοθεί ένα χρονικό διάστημα περίπου ενός μήνα, προκειμένου να κατατεθούν τυχόν προσφυγές. 

Όλα αυτά διαδραματίζονται τη στιγμή που ο Νικολά Σαρκοζί έχει θέσειυποψηφιότητα για τις προεδρικές εκλογές που θα γίνουν την άνοιξη του 2017 και συνεπώς μία παραπομπή του σε δίκη θα κατέρριπτε τα σχέδιά για νέα θητεία στο ανώτατο αξίωμα της Γαλλίας.
Γαλλία: Επίθεση σε εκκλησία στη Νορμανδία - Νεκρός ο ιερέας και οι δύο δράστες

Γαλλία: Επίθεση σε εκκλησία στη Νορμανδία - Νεκρός ο ιερέας και οι δύο δράστες

Τρίτη, 26/07/2016 - 15:00
Δύο άνδρες με μαχαίρια εισέβαλαν σε εκκλησία κοντά στην πόλη Σεντ Ετιέν ντι Ρουβρέ στη Βόρεια Γαλλία, σκοτώνοντας τον ιερέα πριν πέσουν νεκροί από τα αστυνομικά πυρά. Τα κίνητρα της επίθεσης διερευνώνται.

Τοπικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν πως οι δράστες κρατούσαν ομήρους μέχρι και έξι άτομα, πολίτες, δύο καλόγριες και τον ιερέα, τον οποίο και σκότωσαν. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές οι δράστες μαχαίρωσαν στην καρωτίδα των ιερέα, ενώ αλλές αναφορές κάνουν λόγο για αποκεφαλισμό. Ο Γάλλος υπουργός Εσωτερικών Μπερνάρ Καζνέβ ανέφερε πως ένας ακόμη δεύτερος όμηρος νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση.

Στο σημείο μετέβη ο Γάλλος Πρόεδρος, Φρανσουά Ολάντ και ο υπουργός Εσωτερικών, Μπερνάρ Καζνέβ. «Φρίκη από τη βάρβαρη επίθεση» στην εκκλησία της Νορμανδίας, έγραψε στο Twitter ο Γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς, κάνοντας λόγο για πλήγμα για ολόκληρη τη Γαλλία και όλους τους καθολικούς. Θα είμαστε ενωμένοι, καταλήγει το tweet του Γάλλου πρωθυπουργού.




πηγή tvxs
Η Πορτογαλία του Σάντος πρωταθλήτρια Ευρώπης 2016. Νίκησε 1-0 την Γαλλία στο Παρίσι

Η Πορτογαλία του Σάντος πρωταθλήτρια Ευρώπης 2016. Νίκησε 1-0 την Γαλλία στο Παρίσι

Δευτέρα, 11/07/2016 - 01:26
Η Πορτογαλία αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης για 1η φορά στην ιστορία της, καθώς νίκησε 1-0 την Γαλλία, με γκολ του Έντερ στην παράταση στο 109'.
 
 



Ο Κριστιάνο Ρονάλντο ήταν ο άτυχος, καθώς τραυματίστηκε  στο αριστερό γόνατο από χτύπημα του Ντιμιτρί Παγέτ στο 8' και τελικά στο 24' αντικαταστάθηκε.


Ο τερματοφύλακας της Πορτογαλίας ήταν εκπληκτικός, έκανε πολλές εξαιρετικές επεμβάσεις και ήταν ο καλύτερος του τελικού, μαζί με τον Πέπε, στην άμυνα και ψηφίστηκε MVP του αγώνα.



Οι διοργανωτές  είχαν δοκάρι με τον Ζινιάκ και τελικά έπαθαν ότι και η Πορτογαλία από την Ελλάδα το 2004, έχασαν το Euro στον τελικό στην πατρίδα τους.
Γήπεδο: "Stade de France", Παρίσι
Διαιτητής: Μαρκ Κλάτενμπεργκ (Αγγλία)
ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: Ρουί Πατρίσιο, Σέντρικ, Πέπε, Ζοζέ Φόντε, Ραφαέλ Γκερέιρο, Ουίλιαμ Καρβάλιο, Άντριεν Σίλβα (66' Ζοάο Μοουτίνιο), Ρενάτο Σάντσες (79' Έντερ), Ζοάο Μάριο, Νανί, Κριστιάνο Ρονάλντο (25' Κουαρέσμα).

ΓΑΛΛΙΑ: Λορίς, Σανιά, Ουμτιτί, Κοσιελνί, Εβρά, Πογκμπά, Ματουιντί, Μουσά Σισοκό (110' Μαρσιάλ), Παγέτ (58' Κομάν), Γκριεζμάν, Ζιρού (78' Ζινιάκ).

ΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ

Ισπανία 3 (1964, 2008, 2012)

Γερμανία 3 (1972, 1980, 1996)

Γαλλία 2 (1984, 2000)

Ιταλία 1 (1968)

Ολλανδία 1 (1988)

Δανία 1 (1992)

Ελλάδα 1 (2004)

Πορτογαλία 1 (2016)

Σοβιετική Ένωση 1 (1960)

Τσεχοσλοβακία 1 (1976)

*τρεις χαμένοι τελικοί για Γερμανία (1976, 1992, 2008) και Σ.Ένωση (1964, 1972, 1988), δύο χαμένοι τελικοί για Ιταλία (2000, 2012) και Γιουγκοσλαβία (1960, 1968), ένας χαμένος τελικός για Ισπανία (1984), Τσεχία (1996), Βέλγιο (1980) και Πορτογαλία (2004)



Γαλλία: «επιστροφή» της εργατικής τάξης και υπόδειγμα αγώνα για όλη την Ευρώπη

Γαλλία: «επιστροφή» της εργατικής τάξης και υπόδειγμα αγώνα για όλη την Ευρώπη

Κυριακή, 10/07/2016 - 21:00
Αλέξης Λιοσάτος
αναδημοσίευση από το rproject

Η εργατική τάξη και η νεολαία της Γαλλίας έδωσαν τους τελευταίους μήνες μεγάλες μάχες ενάντια στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης Ολάντ που απειλεί με «ξήλωμα» τις εργατικές κατακτήσεις.

Η «επιστροφή» της εργατικής τάξης, αλλά και του κινήματος της νεολαίας, ήταν εντυπωσιακή, όπως και η διάρκεια, η «αντοχή» και η αλληλοκάλυψη των κινητοποιήσεων. Το κίνημα αυτό πάλεψε ενάντια σε «θεούς και δαίμονες», ανακάλυψε ξανά ή επινόησε μορφές και μεθόδους πάλης, πάλεψε ενάντια στις ίδιες του τις αδυναμίες, κόντρα σε άτολμες συνδικαλιστικές ηγεσίες και παρά τις τεράστιες αδυναμίες της γαλλικής Αριστεράς, έσπασε στην πράξη την κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», έφερε την κυβέρνηση στα όρια της κατάρρευσης, έκανε τη φωνή της Λεπέν να σιγήσει.

Όχι μόνο είναι ένα ευχάριστο «ξάφνιασμα» που είχε ανάγκη η γαλλική κοινωνία και η γαλλική Αριστερά ύστερα από μεγάλη περίοδο κινηματικής «ξηρασίας», αλλά αποτελεί και αγωνιστικό υπόδειγμα για την Αριστερά και τα κινήματα αντίστασης σε όλη την Ευρώπη. Υποδεικνύει τη μέθοδο και τον προσανατολισμό του αγώνα, αλλά και της πολιτικής ατζέντας της Αριστεράς. Είναι, μεταξύ άλλων, η απάντηση στο «ερώτημα» αλλά και ο τρόπος που μπορεί να «γονιμοποιηθεί» η λαϊκή ψήφος υπέρ του «-exit» στη Βρετανία.   

Λιτότητα, Αυταρχισμός, Καταστολή – Η κατάρρευση των αυταπατών για τη Σοσιαλδημοκρατία

Στις 23 και 28 Ιουνίου είχαμε νέες πανεθνικές μέρες κινητοποίησης (την 11η και τη 12η από την αρχή του κινήματος αντίστοιχα) από τα συνδικάτα, με τους διαδηλωτές να φτάνουν τις 200.000. Νέες απεργίες έγιναν από τους εργαζόμενους στην αποκομιδή σκουπιδιών, την ενέργεια και τον  Πύργο του Άιφελ. Στις τελευταίες μετρήσεις της κοινής γνώμης, το 67% συνέχιζε να απορρίπτει κατηγορηματικά το νόμο Ελ-Κομρί και το ξήλωμα του Εργατικού Κώδικα, ενώ το 60% υποστήριζε το κίνημα αντίστασης.

Στις δυο διαδηλώσεις, το κλίμα θύμιζε χούντα. Οι συγκεντρώσεις βρίσκονταν σε ασφυκτικό κλοιό από χιλιάδες αστυνομικούς (σε αριθμούς ρεκόρ), επιτράπηκε μόνο μια μικρή διαδρομή για τη διεξαγωγή πορείας, η αστυνομία μπλόκαρε την κυκλοφορία, απέκλεισε δρόμους και γειτονιές, έκλεισε τα μετρό για να εμποδίσει την πρόσβαση, προχωρούσε σε συνεχείς σωματικούς ελέγχους κι απαγόρευε σε «ύποπτους» διαδηλωτές να προσεγγίσουν. Στις 28/6, στο Παρίσι πραγματοποιούνταν σύσκεψη συνδικαλιστών στο εργατικό κέντρο πριν τη διαδήλωση. Η αστυνομία απέκλεισε το εργατικό κέντρο και τους απαγόρευσε να κινηθούν προς τη διαδήλωση, που κατέληξε σε 81 συλλήψεις.

Στην τελευταία συνάντηση με τον πρωθυπουργό (29-30 Ιουνίου) υπήρξαν αλλαγές που δεν ικανοποίησαν τα συνδικάτα, ήταν όμως αρκετές για να εξοργίσουν εκ νέου το γαλλικό ΣΕΒ. Η υπουργός Eργασίας προσπάθησε παράλληλα στις 29 Ιουνίου να εκτονώσει τον αναβρασμό στην ΚΟ των Σοσιαλιστών, με τρεις «βελτιωτικές» τροπολογίες.

Αφού ο νόμος εγκρίθηκε από τη Γερουσία (με ψήφους 185 υπέρ -156 κατά) ,  επέστρεψε στις 5/7 για να περάσει από δεύτερη -και οριστική- ψηφοφορία , ώστε  να υπογραφεί από τον πρόεδρο Ολάντ για την οριστική επικύρωσή του. Ακόμα και την τελευταία στιγμή, παρά τις προσπάθειες «διαλόγου» και «τροποποιήσεων», βουλευτές κι υπουργοί των Σοσιαλιστών εξέφραζαν δημόσια τη διαφωνία τους με την κυβερνητική αδιαλλαξία. Η αντίδραση του Βαλς ήταν να επικαλεστεί στις 5 Ιουλίου για 2η φορά την αντιδημοκρατική διάταξη 49.3 του Συντάγματος, παρακάμπτοντας τη Βουλή , ενώ οι μετρήσεις έδειχναν ότι το 73% των Γάλλων δηλώνουν αντίθετοι με νέα χρησιμοποίησή του. Αρκετοί Σοσιαλιστές βουλευτές αποχώρησαν από τη Βουλή απογοητευμένοι, ενώ απ’ έξω διαδήλωναν 45 χιλιάδες διαδηλωτές σύμφωνα με τη CGT, επίσης μέσα σε κλίμα αστυνομοκρατίας.

Την προηγούμενη φορά, στις 10/5, θυμίζουμε ότι περίπου 40 βουλευτές του Σοσιαλιστικού Κόμματος απειλούσαν να μην ψηφίσουν το νόμο. Τη χρήση του 49.3 ακολούθησε προτάσεις μομφής. Πρόταση μομφής κατέθεσε η Δεξιά, ενώ 31 βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος (Σοσιαλιστικό Κόμμα) ψήφισαν υπέρ της πρότασης μομφής του Αριστερού Μετώπου, αψηφώντας την απειλή διαγραφής. Αυτή η επίδειξη αλαζονείας κι αυταρχισμού, μάλιστα, αποτέλεσε τη θρυαλλίδα για κλιμάκωση της αντίστασης και την εισβολή του «βαρέος πυροβολικού» της εργατικής τάξης στην αρένα με απεργίες διαρκείας.

Αυτή τη φορά η Δεξιά του Σαρκοζί έδειξε διαγωγή κοσμιοτάτη απέναντι στα αφεντικά της και πρόσφερε χείρα βοηθείας στην κυβέρνηση, χωρίς να απευθύνει πρόταση μομφής, κάτι που προσπάθησε να κάνει η Αριστερά, αλλά γι άλλη μια φορά χωρίς επιτυχία.

Τις τελευταίες μέρες επήλθε η κάμψη των κλαδικών απεργιών διαρκείας, που έδωσαν τον τόνο το Μάη και το μεγαλύτερο μέρος του Ιουνίου. Επιπλέον, ο αριθμός των διαδηλωτών αποκλιμακώθηκε σοβαρά σε σχέση με το 1,3 εκατομμύριο στις 14 Ιουνίου. Το λαϊκό ξέσπασμα απέδειξε ότι διαθέτει αρκετές εφεδρείες, ωστόσο αυτή τη φορά δείχνει να υποχωρεί οριστικά.

Πρώτος απολογισμός και «κρατούμενα» για το μέλλον

Η νεολαία γι’ άλλη μια φορά άνοιξε το δρόμο πυροδοτώντας ένα ευρύτερο κίνημα αντίστασης, δίνοντας τον τόνο πρώτα με τις καταλήψεις του Μαΐου και έπειτα με το κίνημα των Πλατειών του Απριλίου. Αυτά έπειτα έδωσαν τη σκυτάλη στα στιβαρά χέρια της εργατικής τάξης, που επέστρεψε με όλα της τα όπλα: απεργίες, καταλήψεις, κλεισίματα δρόμων. Μπλοκάρισμα κρίσιμων τομέων της καπιταλιστικής οικονομίας: διυλιστήρια και αποθήκες καυσίμων, ηλεκτρική ενέργεια, πυρηνικά εργοστάσια (!), λιμάνια, τρένα κι αεροδρόμια. Αμφισβήτηση του «ιερού κι απαραβίαστου στόχου» της ομαλής διεξαγωγής του Euro, π.χ. με τις απεργίες στις μεταφορές, τον τουριστικό τομέα και τη συλλογή σκουπιδιών. Νέες μορφές αγώνα ξεπήδησαν: κατάληψη πλατειών, κατάληψη διοδίων με ελεύθερη δίοδο οχημάτων και με συλλογή χρημάτων για τους απεργούς, δημιουργία απεργιακού ταμείου on-line που συγκέντρωσε 400.000 ευρώ. Τις τελευταίες μέρες τα συνδικάτα οργάνωσαν εναλλακτικό δημοψήφισμα. 800.000 εργαζόμενοι ψήφισαν, με ποσοστό 92% (!) να τάσσεται υπέρ της απόσυρσης της επίμαχης μεταρρύθμισης. Οι υπογραφές παραδόθηκαν στο Μέγαρο του Ολάντ.

Ιδιαίτερα η έλλειψη καυσίμων (τέλη Μαΐου-αρχές Ιουνίου) στοίχισε σοβαρά στην οικονομία και έφτασε μια αναπνοή από την πτώση της κυβέρνησης. Η ιδέα ότι ότι η κοινωνία χωρίζεται σε δυο 2 αντίπαλα ταξικά στρατόπεδα, κι ότι υπάρχει μια τάξη, η εργατική, που είναι μακράν πλειοψηφική, κρατάει στα χέρια της την οικονομία και διαθέτει την πραγματική δύναμη να νικήσει τα αφεντικά, άρχισε να ακούγεται πιο ρεαλιστική.

Η κυβέρνηση από το Μάρτιο κιόλας άρχισε να παρουσιάζει διάφορες «βελτιώσεις» του νόμου ή υποσχέσεις για «εξαιρέσεις κλάδων», σε προσπάθεια σαλαμοποίησης των αντιφρονούντων. Σε αυτό το περιβάλλον έγινε εφικτό να κατακτηθούν επιμέρους νίκες. Ανασφάλιστοι εργαζόμενοι διεκδίκησαν και κέρδισαν νόμιμη εργασία. Οι εκπαιδευτικοί κέρδισαν αυξήσεις μισθών μέσα στην κρίση. Ικανοποιήθηκαν αιτήματα του φοιτητικού κινήματος, αλλά και των σιδηροδρομικών που απεργούσαν εδώ και τέσσερις μήνες. Αυτές οι νίκες αφενός δείχνουν ότι δεν ισχύει το να «περιορίζουμε τα αιτήματά μας για να είναι πιο εύκολο να τα κερδίζουμε», κλασικό επιχείρημα των ρεφορμιστών και των γραφειοκρατών. Το αντίθετο ακριβώς ισχύει: το να τα διεκδικούμε «όλοι όλα» είναι ο πιο ασφαλής τρόπος για να κερδίσουμε ακόμα κι επιμέρους κατακτήσεις, ακόμα και μέσα στην κρίση. Αφετέρου δείχνουν τις εκτιμήσεις της κυβέρνησης, που ποντάρει όλα τα λεφτά της στο ξήλωμα του Εργατικού Κώδικα και την ήττα του κινήματος, για να «καταπιαστεί» έπειτα με τα υπόλοιπα μέτωπα και κατακτήσεις.

Το κίνημα κατάφερε να σπάσει το στρατιωτικό καθεστώς έκτακτης ανάγκης ξανά και ξανά, αποκαλύπτοντας αδυναμίες του καθεστώτος. Σε μια περίοδο που οι διαδηλώσεις απαγορεύονταν στο όνομα της καταπολέμησης της «τρομοκρατίας», ξέσπασε ένα κίνημα με καθημερινές διαδηλώσεις που «απελευθέρωσε» επί 4 μήνες τη δημόσια ζωή, έσπασε το φόβο και την εξατομίκευση. Όταν ο Ολάντ προσπάθησε να φέρει προς ψήφιση συνταγµατική τροποποίηση που βάθαινε το καθεστώς στρατιωτικού νόµου, σαρώθηκε από τις αντιδράσεις στο κόµµα του και την απέσυρε. Οι απειλές ενάντια στους απεργούς, ώστε να μην προκληθούν προβλήματα στο Euro, εν μέρει τουλάχιστον αψηφήστηκαν. Στις 23 και 28 Ιουνίου απείλησε η κυβέρνηση με απαγόρευση των διαδηλώσεων-στις 23 έκανε την απειλή πράξη. Οι απεργοί αψήφησαν την απειλή, και βουλευτές του Ολάντ καλούσαν δημόσια στη διαδήλωση. Μια μέρα πριν τη συγκέντρωση οι κυβερνώντες ανακοίνωσαν την άρση της απαγόρευσης με την ουρά στα σκέλια.

Μια νέα γενιά αγωνιστών μπήκε στη συστηματική  διαδικασία της πολιτικής συζήτησης και της γενίκευσης των εμπειριών της, εκπαιδεύτηκε στην αλληλεγγύη (στους εργάτες, στους πρόσφυγες, στους άστεγους), την οικοδόμηση σχέσεων και επικοιωνίας με τους εργάτες, τη μάχη με τα σώματα καταστολής. Αντιστράφηκε η ακροδεξιά ατζέντα και ηγεμονία, που ευνοούσε την επέλαση της Λεπέν. Η Δεξιά βυθίστηκε σε κρίση κι η Ακροδεξιά στριμώχτηκε στη γωνία, υποστηρίζοντας τους μπάτσους και καλώντας σε σκληρότερη καταστολή. 

Το κίνημα έβαλε και στη Γαλλία τις βάσεις για την κατάρρευση της νεοφιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας, αποδεικνύοντας ότι δε διαφέρει σε τίποτα από τη Δεξιά. Οι «Σοσιαλιστές» προχώρησαν σε μια κατασταλτική επιχείρηση ευρύτατης κλίμακας, στέλνοντας πολλές εκατοντάδες στο νοσοκομείο (φτάνοντας πολύ κοντά στο να σκοτώσει), συλλαμβάνοντας χιλιάδες διαδηλωτές. Κλομπ, κανόνια νερού, δακρυγόνα, χειροβομβίδες κρότου λάμψης, πλαστικές σφαίρες έγιναν καθημερινό «ψωμοτύρι». Οι «Σοσιαλιστές» χτύπησαν διαδήλωση της Πρωτομαγιάς για πρώτη φορά από τη δεκαετία του 1970, κι απαγόρευσαν πρώτη φορά διαδήλωση των συνδικάτων από το 1962 και τον Πόλεμο της Αλγερίας! Συκοφάντησαν μαζί με τα ΜΜΕ χυδαία τα συνδικάτα ταυτίζοντάς τα με … τζιχαντιστές και τρομοκράτες. Από τα τέλη Μαρτίου η γαλλική Δικαιοσύνη επέβαλε βαριές ποινές σε πάνω από 750 άτομα, μεταξύ των οποίων εκατό άτομα κάτω των 18 ετών.  Κάπως έτσι εξηγείται ότι στις τελευταίες μετρήσεις, o Oλάντ συγκεντρώνει αρνητικές γνώμες από το 88% των Γάλλων (!), μόνο το 14% τάσσεται υπέρ μιας νέας υποψηφιότητάς του για την Προεδρία της επόμενης χρονιάς, ενώ η δημοτικότητα του Βαλς βρίσκεται στο 16%.

Το μεγάλο κίνημα  άντεξε 4 μήνες ως ένα αμφίρροπο μπρα ντε φερ με το γαλλικό σύστημα. Έτριξε τα δόντια στην κυβέρνηση και την απείλησε σοβαρά. Έστω κι αν, όπως δείχνει , ολοκληρώνει τον κύκλο του, η ταξική οργή παραμένει ασίγαστη και μένει να δούμε τι θα συμβεί στον απόηχο. Ο λαϊκός κόσμος δε βλέπει  καμία προοπτική. Η κρίση βαθαίνει διεθνώς κι η Γαλλία περιδινίζεται. Νέα μέτρα βρίσκονται προ των πυλών , όπως δεκάδες χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας. Θα επικρατήσει αίσθημα ήττας ή θα περάσουμε σε μια νέα φάση κλαδικών αγώνων ενάντια στην εφαρμογή του νέου νόμου και στα επόμενα μέτρα; 

Με ποιες δυνάμεις θα καταφέρει να εφαρμόσει το νόμο η πλήρως απονομιμοποιημένη και σε κρίση κυβέρνηση Βαλς-Ολάντ;  Το κυβερνητικό στρατόπεδο έχει υποστεί βαθιά τραύματα και κλυδωνισμούς, έχει αποξενωθεί πλήρως από την εκλογική αλλά σε μεγάλο βαθμό και από την κομμματική του βάση. Στο βαθμό που θα συνεχίζει η κρίση των «Σοσιαλιστών» , θα αφήνει συνεχώς ανοιχτά παράθυρα για να εισβάλει ξανά η λαϊκή οργή.

Τα συνδικάτα πάντως ήδη έχουν υποσχεθεί θερμό φθινόπωρο.

Ο οριστικός απολογισμός αυτού του αγώνα αποτελεί εκκρεμότητα.

Εξαίσια δυναμική από τα κάτω. Τι θα μπορούσε να γίνει «από τα πάνω»;

Η ιστορική πείρα δείχνει ότι συνήθως για τη νίκη χρειάζεται ένας συνδυασμός αποφασισμένου γενικευμένου κινήματος και πολιτικής προοπτικής. Καθώς ένας  πρώτος κύκλος κλείνει, μπορούμε να ανοίξουμε τη συζήτηση για το «τι παραπάνω έπρεπε να γίνει».

Ο παράγοντας «αυθόρμητο» άγγιξε τα όριά του. Επί 4 μήνες νέες δυνάμεις έμπαιναν στο κίνημα και η μια συμπλήρωνε και «ξεκούραζε» την άλλη. Όταν είπαμε παραπάνω ότι η εργατική τάξη επέστρεψε με όλα της τα όπλα, «ξεχάσαμε» το βασικότερο: τη Γενική Απεργία. Η μια από τις 2 μεγαλύτερες συνομοσπονδίες, η CFDT, δεν κάλεσε ποτέ σε απεργία. Το κίνημα Nuit Debout κράτησε το νήμα της αντίστασης στα μεγάλα μεσοδιαστήματα που η Διασυνδικαλιστική των 7 συνδικάτων δεν καλούσε σε διαδηλώσεις, αλλά έλειπε η δύναμη που θα ενώσει όλους τους εργάτες με τη νεολαία και τους υπόλοιπους φτωχούς. Λογικό ήταν οι κλαδικές απεργίες να μην αντέξουν πάνω από μερικές βδομάδες, ενώ υπήρχε κι έλλειψη συντονισμού μεταξύ τους.

Οι μεγάλες συνομοσπονδίες που συμμετείχαν στο κίνημα, κυρίως αυτή της CGT, ποτέ δεν απομακρύνθηκαν από το ρόλο απλώς του «ριζοσπάστη διαπραγματευτή»,  δεν ξέφυγαν ποτέ από τα ανεκτά όρια του αστικού πλαισίου. Δεν κάλεσαν σε πολιτική απεργία διαρκείας. Δεν κάλεσαν ανοιχτά σε σαμποτάζ του Euro, αντίθετα η CGT κατήγγειλε τους κλάδους που δημιούργησαν προβλήματα στη διεξαγωγή του και διατηρεί την τάση να συρθεί σε «διάλογο».

Τα μεγάλα συνδικάτα συνολικά φάνηκαν δέσμια του διαμεσολαβητικού τους ρόλου με το κεφάλαιο και της κοινοβουλευτικο-κεντρικής (αντί της ταξικής) λογικής «κι αν πέσει ο Ολάντ, μήπως ανοίξουμε το δρόμο στη Λεπέν;». Δεν μπόρεσαν να διακρίνουν καθαρά ότι η κλιμάκωση του αγώνα είναι η μόνη εγγύηση τόσο ενάντια στη Λεπέν όσο και για να ανοίξει ο «χώρος» για αναζήτηση και δημιουργία εναλλακτικών στα αριστερά του Ολάντ.

Η κακή κατάσταση της Αριστεράς, ο ρεφορμισμός και η πολυδιάσπαση, τη βρήκαν ανέτοιμη να παίξει ηγετικό ρόλο πολιτικά και να γενικεύσει τον αγώνα προς την άμεση ανατροπή της κυβέρνησης.

Παρ’ όλα αυτά τα προβλήματα, το κίνημα ταρακούνησε ήδη την κυβέρνηση, σε βαθμό που να μπορεί να γίνει λόγος για αρχή του τέλους της. Η δυναμική τού «από τα κάτω» αποδείχθηκε θαυμάσια, και μπορούσε να φτάσει πολύ μακρύτερα. Είναι βέβαιο ότι αν οι πολιτικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες συγκροτούσαν ένα «κέντρο» που να συντονίζει από την αρχή τις απεργίες με τις πλατείες και τις καταλήψεις της νεολαίας, να μην αφήνει τόσο μεγάλα μεσοδιαστήματα μεταξύ των πανεθνικών μερών δράσης (αφήνοντας την αντίσταση να ξεθυμαίνει και να παρουσιάζει φαινόμενα κόπωσης), να εργαστεί για το στόχο της γενικής πολιτικής απεργίας και την ανατροπή των  Βαλς-Ολάντ από τα κάτω κι από τα αριστερά, να προωθεί μια πολιτική εναλλακτική λύση που θα διεκδικούσε  «λιτότητα στους πλούσιους» και θα διεκδικούσε πίσω τα κλεμμένα, οι δυνατότητες για την άμεση πτώση των Ολάντ-Βαλς και μια συνολικότερη πολιτικο-κοινωνική ανατροπή ήταν κάτι παραπάνω από υπαρκτές.

Η οικοδόμηση ενός τέτοιου πολιτικού και κινηματικού κέντρου παραμένει πρωταρχικό καθήκον για τους αγωνιστές κι ανάγκη για την εργατική τάξη και τους φτωχούς της Γαλλίας. Από την άλλη, όποια κι αν είναι η εξέλιξη των τελευταίων επεισοδίων της μάχης, όποια κι αν είναι η ερώτηση, η απάντηση είναι μία: «να γίνει της Γαλλίας» - η απαραίτητη προϋπόθεση για τις όποιες θετικές εξελίξεις.
Γαλλία: "Φυσικά μας αρέσει η μπάλα, αλλά εδώ παίζεται η ζωή μας"

Γαλλία: "Φυσικά μας αρέσει η μπάλα, αλλά εδώ παίζεται η ζωή μας"

Κυριακή, 05/06/2016 - 21:00
Ελένη Μαυρούλη
αναδημοσίευση από Το Περιοδικό

Ακόμη και να τεθεί εκτός νόμου η CGT ζητούν πολιτικά στελέχη και ΜΜΕ.


Χάβρη, Μασσαλία, Ρεν, Ναντ, Τουλούζη, Παρίσι. Διυλιστήρια, πυρηνικοί σταθμοί, μεταλλουργία, σιδηροδρομικοί, όλα τα μέσα μεταφοράς στην ευρύτερη περιοχή του Παρισιού,  πιλότοι και προσωπικό της Air France.  Ο νέος εργασιακός νόμος, υπό την σκέπη του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, πυρπόλησε τους γαλλικούς δρόμους. Κάπως έτσι, η Γαλλία πέρασε έναν Μάη που θύμισε άλλες εποχές και βαδίζει έναν Ιούνη που ουδείς ξέρει που θα καταλήξει. Με τα μάτια της Ευρώπης στραμμένα πάνω τους, οι εργαζόμενοι της Γαλλίας επιμένουν, δίνουν μαθήματα και… συνεχίζουν να απεργούν. Το Περιοδικό συνομιλεί με απεργούς-μέλη της CGT, και προσπαθεί να περιγράψει πώς ακριβώς κινητοποιούνται οι Γάλλοι.

Όλοι; Όχι όλοι.

 Oι απεργιακές κινητοποιήσεις διοργανώνονται από τέσσερα συνδικάτα, τα CGT, FO, FSU, Solidaires. Κάθε ένα από τα προαναφερόμενα συνδικάτα είναι τριτοβάθμιο σωματείο και έχει, στον έναν ή στον άλλο βαθμό, ιδεολογική «απόχρωση» και απόλυτη οργανωτική αυτονομία.  Πχ η CGT είχε, πολύ περισσότερο στο παρελθόν, σχέσεις με το Γαλλικό ΚΚ, η FO (Force Ouvrière) με την τροτσκιστική Lutte Ouvrière, κ.ο.κ. Το συνδικάτο Solidaires, τοποθετείται στα αριστερά του πολιτικού φάσματος και έχει πιο έντονη παρουσία στο δημόσιο τομέα ενώ το FSU είναι το μεγαλύτερο συνδικάτο στο δημόσιο τομέα εκπαίδευσης.

Υπάρχουν, όμως, και τα συνδικάτα που δεν απεργούν. CFDT, UNSA, CFTC: τρεις σημαντικές συνδικαλιστικές ομοσπονδίες, με την πρώτη να έχει, ως ένα βαθμό, «ιδεολογική» συγγένεια με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, τη δεύτερη να εκπροσωπεί σημαντικό κομμάτι και δημοσίων υπαλλήλων, και την τρίτη να προέρχεται από τον λεγόμενο χριστιανοδημοκρατικό χώρο. Μάλιστα, η CFDT, που είναι, μαζί με την CGT, οι δύο μεγαλύτερες συνδικαλιστικές συνομοσπονδίες της Γαλλίας, συμφωνεί με το  περιβόητο άρθρο 2 του νέου εργασιακού νόμου.

Το άρθρο που συγκεντρώνει, σε μεγάλη βαθμό, την οργή των απεργών καθώς πρακτικά θέτει τις επιχειρησιακές συμβάσεις σε προτεραιότητα σε σχέση με τις κλαδικές και τις συλλογικές και περιθωριοποιεί τη δυνατότητα των συνδικαλιστικών εκπροσώπων ανά επιχείρηση να τις μπλοκάρουν κάνοντας «αμεσοδημοκρατικό άλμα» και θέτοντας τις συμβάσεις σε «δημοψήφισμα» εντός επιχείρησης με τρόπο που οι απεργοί θεωρούν ότι μπορεί κάλλιστα να λειτουργήσει τελικά εκβιαστικά και να οδηγεί τις ψηφοφορίες υπέρ των εργοδοτικών προτάσεων.  Η CFDT εκτιμά ότι με τον τρόπο αυτό διασφαλίζεται, αντίθετα, η ελεύθερη γνώμη των εργαζομένων και ότι το συγκεκριμένο άρθρο αποτελεί πρόοδο.

Opération Escargot και στις απεργίες

Από την 1η Ιουνίου σε απεργία διαρκείας κάλεσε η CGT τους σιδηροδρομικούς. Οι σιδηροδρομικοί απεργούν με αιτήματα κυρίως κλαδικά με συμφωνία όλων των συνδικάτων. Η CGT, από πλευράς της, έθεσε μεταξύ των αιτημάτων και ό,τι σχετίζεται με τον νέο εργασιακό νόμο. Προφανώς η CFDT στον κλάδο δεν συναινεί. Παρόλα αυτά οι απεργίες άρχισαν.

Από την Πέμπτη 2 Ιουνίου αρχίζουν κινητοποιήσεις, είτε με την μορφή στάσεων εργασίας, είτε αποκλεισμών, είτε απεργίας, και στα μέσα μεταφοράς (RATP) στην περιοχή του Παρισιού (Ile de France).  Στα αιτήματά τους περιλαμβάνεται η απόσυρση του εργασιακού νόμου.

 Αντίθετα, στα αιτήματα των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας που έχουν ανακοινώσει, καταρχήν, απεργία από Παρασκευή 3 Ιουνίου  μέχρι την Κυριακή και πιθανότητα μετατροπής της σε επαναλαμβανόμενη, δεν υπάρχουν σαφείς αναφορές στον εργασιακό νόμο αλλά σε κλαδικά ζητήματα (συνθήκες εργασίας, μισθολογικό κλπ). Το ίδιο ισχύει και για τις ενώσεις των πιλότων.

Την Πέμπτη 2 Ιουνίου προχωρούν εκ νέου σε 24ωρη απεργία και οι λιμενεργάτες σε όλα τα μεγάλα λιμάνια της χώρας, οι οποίοι, κατά πλειοψηφία, πρόσκεινται στην CGT, με προοπτική «συνέχισης». Σε επαναλαμβανόμενες απεργίες, με βασικό στόχο το νομοσχέδιο, κάλεσε, εκ νέου, η CGT και τους εργαζόμενους στα 19 πυρηνικά εργοστάσια της χώρας, αρχής γενομένης από τα τέλη της εβδομάδας, έναν κλάδο που επίσης προνομιακά επηρεάζει την κατάσταση. Τα διυλιστήρια από την άλλη, στην πλειοψηφία τους, υπολειτουργούν μετά τις επεμβάσεις της αστυνομίας την περασμένη εβδομάδα και έχουν επίσης εξαγγείλει ότι θα συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις ποικιλοτρόπως.

opposants-loi-travail-manifestent-strasbourg-9-mars-2016

Είτε με κλαδικά αιτήματα είτε με στόχο τον νόμο, ο ένας μετά τον άλλο εργασιακό κλάδο μπαίνει σε «χορό κινητοποιήσεων», βγαίνει και επανέρχεται, με τρόπο που μιμείται το πώς παρακωλύουν την κυκλοφορία οι Γάλλοι οδηγοί φορτηγών όταν κινητοποιούνται: με τις λεγόμενες «επιχειρήσεις σαλιγκάρι» (opérations escargot), δηλαδή χωρίς να σταματούν πουθενά, χωρίς να «κλείνουν» κάποιο δρόμο, αλλά κινούμενοι με ταχύτητα χελώνας σε όλες τις μεγάλες αρτηρίες. Πετυχαίνουν πάντα να σταματήσουν τελικά πλήρως την κυκλοφορία.

Κάτι ανάλογο κάνουν τα συνδικάτα που συμμετέχουν στις απεργίες τους τελευταίους δύο μήνες. «Στόχος εξαρχής ήταν», λέει στο Περιοδικό, ο Πατρίς, συνδικαλιστής της CGT στους λιμενεργάτες της Μασσαλίας, «να υπάρχει διαρκής κινητοποίηση χωρίς να εξαντληθεί κανείς. Να υπάρχει διαρκής πίεση προς την κυβέρνηση εναλλάσσοντας μορφές (αποκλεισμός, στάση εργασίας, απεργία), ανά κλάδο και ανά περιοχή, έτσι ώστε μην υποχρεωθεί κανένας απεργός υπό το βάρος της έλλειψης του μεροκάματου να υποχωρήσει. Και ταυτόχρονα, να υπάρχει χρόνος για ενημέρωση, για γενικές συνελεύσεις, διαρκώς, ώστε σταδιακά να μπουν και άλλοι κλάδοι στην απεργία».

Όπως και να έχει, ο τρόπος αυτός έχει καταφέρει η χώρα να βρίσκεται σε κλοιό απεργιών διαρκώς κλιμακούμενων περισσότερο από δύο μήνες. Απώτερος στόχος η 14η Ιουνίου. Ημέρα που το νομοσχέδιο τίθεται προς ψήφιση στην Γερουσία πριν έλθει για τελική ψήφιση στη Βουλή. Ημέρα που τα συνδικάτα έχουν κηρύξει μέρα πανεθνικής κινητοποίησης. Ημέρα που απέχει μακρύ και δύσκολο «συνδικαλιστικό χρόνο».

Χάβρη: Ένα παράδειγμα συντονισμού

«Ο νέος εργασιακός νόμος αφορά τους πάντες: αφορά εμάς που δουλεύουμε, τους νέους που ψάχνουν για δουλειά, τους φοιτητές που θα είναι οι αυριανοί εργαζόμενοι, τους μαθητές που οι γονείς τους επίσης συνθλίβονται. Και έτσι οργανώσαμε τις απεργίες: όλοι μαζί» λέει στο Περιοδικό η Μανουέλα, στέλεχος της CGT στη Χάβρη η οποία συμμετέχει με εκπροσώπους του συνδικάτου από άλλους κλάδους στην «διασυνδικαλιστική» που έχει στηθεί. Με συνελεύσεις μία φορά την εβδομάδα, και αν υπάρχει ανάγκη περισσότερες, οι εργαζόμενοι από κάθε κλάδο, από κάθε συνδικάτο, συντονίζουν τις κινήσεις τους. Ποιος θα κάνει απεργία, ποιος στάση εργασίας, ποιος θα στηρίξει ποιόν, σε ποιους άλλους κλάδους θα γίνουν συνελεύσεις, πότε θα σταματήσει ο ένας για να αρχίσει ο άλλος. Στην επιτροπή συμμετέχουν και εκπρόσωποι φοιτητών, μαθητών κλπ.

Το αποτέλεσμα είναι ότι στο λιμάνι της Χάβρης από όπου γίνεται το 40% των εισαγωγών πετρελαίου της Γαλλίας, όπου υπάρχουν διυλιστήρια και λιμενεργάτες, η κινητοποίηση είναι διαρκής και κλιμακούμενη. Η αστυνομία όχι μόνο δεν επενέβη αλλά ήταν περισσότερο από «διακριτική» σε όλες τις μεγάλες συγκεντρώσεις που έχουν γίνει.  «Οι λιμενεργάτες εδώ είναι πολλοί και έχουν πείρα από διαδηλώσεις» αστειεύεται η Μανουέλα. «Μελανό σημείο», εκτιμά, η μικρή συμμετοχή, μέχρι στιγμής, του δημοσίου τομέα (σε όλη τη χώρα) ο οποίος δεν θίγεται άμεσα από το εργασιακό νομοσχέδιο.

Απειλές, αμηχανία, καταστολή και ολομέτωπος μηντιακός πόλεμος

«Είμαι σχεδόν 40 χρόνια ενεργός συνδικαλιστής και την καταστολή που έχουμε βιώσει αυτούς τους μήνες δεν την έχω ξαναζήσει ποτέ» λέει στο Περιοδικό ο Ζαν Αλμπέρτ, συντονιστής της CGT στη βιομηχανική περιοχή του Μπομπινί. Συλλήψεις συνδικαλιστών για παρακώλυση συγκοινωνιών ή διατάραξη της τάξης, ευθείες επιθέσεις των ανδρών των γαλλικών ΜΑΤ κατά μαθητών, φοιτητών και τις τελευταίες εβδομάδες κατά των απεργών με βροχή δακρυγόνων, προσαγωγές διαδηλωτών την ώρα που βγαίνουν από τους σταθμούς του μετρό, απαγορεύσεις κυκλοφορίας σε μέλη αντιφασιστικών οργανώσεων, αδικαιολόγητη άσκηση βίας σε κάθε μορφή.

«Η εφαρμογή του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης έχει λύσει τα χέρια της κυβέρνησης» σημειώνει τονίζοντας ότι υπάρχει μια «ευθεία γραμμή» του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και του εργασιακού νόμου. «Δεν μοιάζει καν με το ’68. Η καταστολή είναι τόσο σκληρή που μοιάζει με την εποχή του πολέμου της Αλγερίας» λέει και τονίζει ότι όσο εντείνεται τόσο αυξάνεται η συμμετοχή του κόσμου και η υποστήριξη. Θα μπορούσαν να υπάρξουν θύματα; Ήδη ένας φοιτητής στην Ρεν έχασε το μάτι του. Δεκάδες διαδηλωτές έχουν νοσηλευτεί με αναπνευστικά προβλήματα ή σπασμένα κεφάλια, άκρα κλπ. «Καλό θα ήταν να μην υπάρξει κανένα θύμα» αλλά αυτό «δεν εξαρτάται από τους απεργούς» τονίζει. [Δείτε εδώ βίντεο από σοβαρό τραυματισμό δημοσιογράφου, στις 26 Μάη, στο Παρίσι, στου οποίου το κεφάλι πέταξαν κροτίδα που έχουν για να διαλύουν τον κόσμο]

FRANCE

Και επισημαίνει ότι τις τελευταίες εβδομάδες ξεδιπλώνεται ένας σκληρός ανελέητος πόλεμος από συγκεκριμένα ΜΜΕ κατά της CGT. Κανάλια, ραδιόφωνα, εφημερίδες, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει η Le Monde ή η Figaro, στήνουν «πολεμικό σκηνικό». «Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο; Η CGT; Ποιος ελέγχει τους δρόμους; Πως επιτρέπεται να πλήττεται έτσι η εικόνα και η οικονομία της χώρας; Να τίθενται ζητήματα ασφάλειας;»  Οι απαντήσεις είναι καρμπόν: Η CGT «τραβά το σχοινί» γιατί είναι μονόδρομος για να επιβιώσει καθώς «σβήνει» συνδικαλιστικά. «Μα δεν εκπροσωπεί κανέναν: μόνο το 3% των μισθωτών είναι συνδικαλισμένοι σε αυτήν» και μόλις σχεδόν το 11%  των Γάλλων εργαζομένων συνολικά, ωρύονται ΜΜΕ, βουλευτές των Ρεπουμπλικάνων του Ν. Σαρκοζί, η δεξιά πτέρυγα των Σοσιαλιστών, το Εθνικό Μέτωπο.

Αποστομωτική η απάντηση της Libération την 1η Ιουνίου: Τα κόμματα που σήμερα κατακεραυνώνουν την CGT επικαλούμενα τον αριθμό των μελών της, αν εφαρμόσουν την ίδια ακριβώς λογική στον εαυτό τους (δηλαδή να μετρήσουν μόνο τον αριθμό των μελών και όχι των ψηφοφόρων τους) θα έπρεπε να έχουν τα εξής ποσοστά: 0,18% το Εθνικό Μέτωπο, 0,25% οι Σοσιαλιστές και 0,53% οι Ρεπουμπλικάνοι. Με την λογική αυτή εκφράζουν λιγότερο από το 1% των ψηφοφόρων.

Η CGT μόνη της έχει περισσότερα μέλη από όσα όλα τα κόμματα που της επιτίθενται σήμερα μαζί, σχολίαζε ο γενικός της γραμματέας Φιλίπ Μαρτίνεζ, και οι αριθμοί τον δικαιώνουν. Πόσο μάλλον οι εκλογές που έγιναν ανά κλάδο το 2013 όπου συνολικά, η CGT συγκέντρωσε το 30,62%.

«Είναι τρομοκράτες!!»

Η προσπάθεια διαμόρφωσης κλίματος, όμως, δεν σταματά εδώ. Βουλευτές των Ρεπουμπλικάνων και editorials συγκροτημάτων ΜΜΕ έχουν κάνει ένα βήμα παραπέρα: ζητούν να τεθεί εκτός νόμου η CGT σχεδόν ως «τρομοκρατική» οργάνωση.

Το επιχείρημα το διατύπωσε ανοιχτά ο πρόεδρος του γαλλικού ΣΕΒ (MEDEF) Πιερ Γκατάζ, ο οποίος υποστήριξε ότι η CGT «συμπεριφέρονται σαν τρομοκράτες, σαν κακοποιοί».  Να «μαζέψουν» κάπως την κατάσταση, προκειμένου να υπάρξει ολική ρήξη, αποπειράθηκαν κυβερνητικά στελέχη αλλά και στελέχη του έτερου συνδικάτου της CFDT, λέγοντας ότι δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Ο Γκατάζ, όμως, επέμεινε: «Και να μην είναι τρομοκράτες, είναι κακοποιοί και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστούν». Και «τράβηξε από το αυτί» της κυβέρνηση Ολάντ.

15νθήμερο αντοχής

Για τους Γάλλους απεργούς οι μέρες που έρχονται «έχουν περισσότερες από 24 ώρες».  Η κυβέρνηση διαμηνύει ότι δεν θα υποχωρήσει. Παρόλα αυτά, στην αριστερή πτέρυγα των Σοσιαλιστών οι διεργασίες είναι μαραθώνιες. Πιέζουν για «βελτιώσεις» στο άρθρο 2, έχουν επαφές με ορισμένους συνδικαλιστές, ζητούν από τον Ολάντ «λίγα βήματα πίσω για να μην ξεφύγει η κατάσταση». Μέχρι στιγμής,  η απάντηση είναι αρνητική.  Όμως, την 1η Ιουνίου, η κυβέρνηση «τυχαία» ανακοίνωσε μισθολογικές αυξήσεις, από το 2017, σε καθηγητές και σιδηροδρομικούς, επιδιώκοντας διάσπαση του απεργιακού μετώπου.

Οι πολιτικοί κραδασμοί είναι τεράστιοι. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα βυθίζεται δημοσκοπικά και διχάζεται εσωτερικά. Οι Ρεπουμπλικάνοι του Σαρκοζί δεν ψήφισαν τον νόμο γιατί δεν ήταν «αρκετά τολμηρός» και αγκαλιάζουν ακόμη περισσότερο το γαλλικό κεφάλαιο, ζητώντας επιπλέον καταστολή.  Το Μέτωπο της Αριστεράς και το Γαλλικό ΚΚ στηρίζουν τις κινητοποιήσεις, καταψήφισαν τον νόμο και κατέθεσαν πρόταση μομφής που δεν πέρασε.

Σε πολύ δύσκολη θέση το Εθνικό Μέτωπο με την Μαρίν Λε Πεν να καταδικάζει τον νόμο γιατί «είναι εντολή Βρυξελλών» και να  σιωπά εκκωφαντικά ως προς τις κινητοποιήσεις: το εκλογικό της ακροατήριο είναι στις εργατοσυνοικίες, ακόμη και στους αποκλεισμούς, το διακύβευμα μεγάλο. Τη «βρώμικη δουλειά» κάνουν τα μεσαία στελέχη του Εθνικού Μετώπου ζητώντας περισσότερη καταστολή γιατί απειλείται η «εθνική ασφάλεια» και τιμωρία για όσους «σπιλώνουν την Γαλλία στα μάτια όλου του κόσμου ενόψει Euro».

Αρκετά συνδικαλιστικά στελέχη θεωρούν ότι στην καλύτερη περίπτωση η κυβέρνηση θα κάνει μικρές παραχωρήσεις αλλά δεν θα πάρει πίσω το νόμο ως αντίληψη, όπως έγινε με το Συμβόλαιο Πρώτης Απασχόλησης (CPE), κάτι που αποτελεί το μοναδικό αίτημα της CGT, καταρχήν, αλλά και της πλειοψηφίας των άλλων συνδικάτων που απεργούν. Εκτιμούν ότι σε εξέλιξη βρίσκεται, σε αναλογία, η τελική φάση μετατροπής του Σοσιαλιστικού Κόμματος σε τύπου Εργατικό Κόμμα Βρετανίας υπό τον Τόνυ Μπλερ και ότι αυτό «δεν έχει γυρισμό».  Άρα, απομένει μόνο ο δρόμος και οι κινητοποιήσεις  και ό,τι αυτό φέρει και συνεπάγεται.

«Φυσικά μας αρέσει η μπάλα και θέλουμε να δούμε το Euro. Αλλά εδώ παίζεται η ζωή μας. Αυτό νομίζουμε το καταλαβαίνουν οι περισσότεροι εργαζόμενοι στην Ευρώπη. Και εσείς στην Ελλάδα. Έτσι δεν είναι;»