Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: Βιβλίο - ERT Open
«Γιώργος Μαργαρίτης»- Ο Λαϊκός Τραγουδιστής / Η βιογραφία του καλλιτέχνη από τις Εκδόσεις Μένανδρος

«Γιώργος Μαργαρίτης»- Ο Λαϊκός Τραγουδιστής / Η βιογραφία του καλλιτέχνη από τις Εκδόσεις Μένανδρος

Πέμπτη, 28/11/2019 - 18:16

Η βιογραφία του πηγαίου λαϊκού ερμηνευτή, δοσμένη με μυθιστορηματική γραφή και αποκαλυπτικό χαρακτήρα.

Το ξεκίνημά του, οι δυσκολίες που αντιμετώπισε, τα πρόσωπα που τον βοήθησαν και τον επηρέασαν μέχρι να φτάσει με αργά και στέρεα βήματα στην αναγνώριση και καταξίωσή του ως συνεχιστής των μεγάλων λαϊκών βάρδων.Και μαζί όσα συμβαίνουν στο τραγούδι και την κοινωνία μας σε ευλογημένους αλλά και ταραγμένους καιρούς, δοσμένα μέσα από την ανάγλυφη πένα και ματιά του συγγραφέα Κώστα Μπαλαχούτη. Τη μεγάλη αυτή μορφή του καλλιτεχνικού στερεώματος μας περιγράφει ο συγγραφέας στις σελίδες του βιβλίου, υποστηρίζοντας πως πρόκειται για έναν άνθρωπο, τον οποίο ο κόσμος πλησιάζει θεωρώντας τον δικό του. Μάλιστα, είπε χαρακτηριστικά: «Αν περπατήσεις μαζί του, αντιλαλούν οι γειτονιές».

Αυθεντική περίπτωση, με όλη τη σημασία της λέξης, αυτή του Γιώργου Μαργαρίτη, που κατάφερε με την αλήθεια,το ένστικτο, την ευαισθησία και τη συνεπή στάση του στο καλό τραγούδι να αγκαλιάζεται ακόμη και σήμερα από ακροατές όλων των ηλικιών και προτιμήσεων.

Στο βιβλίο αποτυπώνονται πέντε δεκαετίες από τη ζωή του λαϊκού τραγουδιστή τόσο μέσα στο μουσικό προσκήνιο όσο και στις προσωπικές του στιγμές. Ξεχωριστές στιγμές η επαφή του με τον Στέλιο Καζαντζίδη ο οποίος τον τίμησε δημόσια με τη φράση «Γιώργο, εμείς οι δύο μείναμε», η συνεργασία με τον σπουδαίο Άκη Πάνου, η ανάδειξή του με τα τραγούδια του Τάκη Σούκα, η φιλία και σύμπραξή του με τον Χρήστο Νικολόπουλο, καθώς και το σμίξιμό του με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσασε ένα μονάκριβο, κλασικό πια τραγούδι.

Η έκδοση συνοδεύεται από πλούσιο και σπάνιο φωτογραφικό και αρχειακό υλικό.Προλογίζουν οι: Μίμης Ανδρουλάκης, Δημήτρης Παπαδημητρίου και Βασίλης Καπερνάρος.

 

Το βιβλίο του Κώστα Μπαλαχούτη «Γιώργος Μαργαρίτης» - Ο Λαϊκός Τραγουδιστής, των εκδόσεων ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ, κυκλοφορεί ήδη στα βιβλιοπωλεία.

Την Τετάρτη 27 Νοεμβρίου το Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής ήταν κατάμεστο σε μια μοναδική βραδιά που είχε ως κεντρικό πρόσωπο τον Γιώργο Μαργαρίτη και τη βιογραφία του με τίτλο «Γιώργος Μαργαρίτης - Ο Λαϊκός Τραγουδιστής», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μένανδρος.

Πλήθος κόσμου, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, άνθρωποι του τραγουδιού και της τέχνης τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση του βιβλίου, που έγραψε ο Κώστας Μπαλαχούτης για τον πηγαίο ερμηνευτή.

Για το βιβλίο και τον ερμηνευτή μίλησαν ο συγγραφέας Μίμης Ανδρουλάκης, ο συνθέτης Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο νομικός Βασίλης Καπερνάρος, η τραγουδίστρια Νατάσα Θεοδωρίδου, ο ερευνητής Πάνος Σαββόπουλος, ο συγγραφέας του βιβλίου Κώστας Μπαλαχούτης και φυσικά ο ίδιος ο Μαργαρίτης. Την εκδήλωση συντόνισε υποδειγματικά η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια Αθηνά Καμπάκογλου.

Όλοι τους στάθηκαν στην αυθεντικότητα του Μαργαρίτη και στο γεγονός ότι είναι γεννημένος λαϊκός καλλιτέχνης, με γερή ρίζα, από τους μονάκριβους στις μέρες μας.

Παραβρέθηκαν, μεταξύ άλλων, κορυφαίες προσωπικότητες του ελληνικού τραγουδιού, αλλά και ξεχωριστοί καλλιτέχνες όπως οι  Χρήστος Νικολόπουλος, Τάκης Σούκας, Θανάσης Πολυκανδριώτης, Κώστας Χατζής, Βασίλης Σαλέας, Δημήτρης Κοντολάζος, Γιάννης Λεμπέσης, Ζωή Παπαδοπούλου, Σαράντης Σαλέας, Σοφία Αρβανίτη, Μανώλης Καραντίνης, Γιώργος Παγιάτης, Γιάννης Χριστοδουλόπουλος, Ηλίας Μοροσούλης, Κική Λουκά, Βασίλης Χαραλάμπους, Χριστιάνα Γαλιάτσου κ.ά.

Μαζί τους η αδελφή του Άκη Πάνου, Μίνα Πάνου, και η σύζυγος του αλησμόνητου Μιχάλη Μενιδιάτη, Χρυσούλα Μενιδιάτη.

Ακόμη, οι δημοσιογράφοι και μελετητές του τραγουδιού, Δήμος Βερύκιος, Γιώργος Τσάμπρας, Πέτρος Δραγουμάνος, Αλέξης Βάκης, Θανάσης Συλιβός κ.ά.

Επίσης, το παρών έδωσαν από την πολιτική σκηνή ο Μάκης Βορίδης, ο Νίκος Σοφιανός, ο δήμαρχος της Πάτρας Κώστας Πελετίδης κ.ά.  

Εντυπωσιακό το κλείσιμο της βραδιάς με τον Μαργαρίτη να τραγουδά στιγμές της διαδρομής του, χωρίς μικρόφωνα και ηλεκτρισμό, μαζί με τον δεξιοτέχνη κιθαρίστα Αντώνη Γούναρη και τον μπουζουκίστα Άγγελο Παπαδημητρίου.

Τα σκισμένα ημερολόγια / Το νέο βιβλίο του Δημήτρη Μητσοτάκη κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Τόπος

Τα σκισμένα ημερολόγια / Το νέο βιβλίο του Δημήτρη Μητσοτάκη κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Τόπος

Δευτέρα, 11/11/2019 - 21:37

Τα Σκισμένα ημερολόγια είναι μια συλλογή από 36 διηγήματα του συγγραφέα και μουσικού Δημήτρη Μητσοτάκη. Ιστορίες εμπνευσμένες από παιδικές αναμνήσεις και ευτράπελα, από εφηβικά σκιρτήματα και συγκρούσεις ενηλίκων, καθώς και ιστορίες που δημιουργήθηκαν από την καταβύθιση του συγγραφέα σε ένα μέλλον δυστοπικό και μαζί τρυφερό.

Ο Πειραιάς, η Καλλιθέα, η Κρήτη, τα παιδιά του ’70, οι έφηβοι του ’80, ροκάδες και νεορεμπέτες μουσικοί και η σύγχρονη Αθήνα σε ένα παζλ ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία.

Τα Σκισμένα ημερολόγια είναι ό,τι σώθηκε από μια εξομολόγηση χωρίς αποδέκτη, κείμενα που καταστράφηκαν και παρουσιάζονται από την αρχή όπως τα διαφύλαξε η μνήμη, η φαντασία και η νοσταλγία: ένα μπραντεφέρ χιούμορ και σκληρότητας δίχως νικητή.

 
   
Ο Δημήτρης Μητσοτάκης γεννήθηκε στον Πειραιά στις 28 Απρίλη 1967. Κατάγεται από την Κρήτη. Μεγάλωσε και σπούδασε στην Καλλιθέα και ζει στην Αθήνα. Από νεαρή ηλικία εργάστηκε ως μουσικός. Ασχολήθηκε με το ρεμπέτικο τραγούδι και μέχρι σήμερα παρουσιάζει παραστάσεις βασισμένες σε αυτό σε Ελλάδα και εξωτερικό με ρεμπέτικα σχήματα («Μονολιθική κομπανία», «Ρε Καντίνι»). Το 1994 δημιούργησε το συγκρότημα «Ενδελέχεια» στο οποίο συμμετείχε ως στιχουργός, συνθέτης και ντράμερ.

Έχει εκδώσει τρία λογοτεχνικά βιβλία: Καυτή Σούπα, (εκδ. Ελληνικά Γράμματα 2007), Η Μονοκατοικία (εκδ. Τόπος 2009), Υπόγειος (συν-δημιουργία με τον Αλέξανδρο Σικιαρίδη - εκδ. Τόπος 2013). Έχει τρεις προσωπικές δισκογραφικές δουλειές και μεγάλο αριθμό ψηφιακών σινγκλ. Από το 1994 εργάζεται ως μουσικός επιμορφωτής στο ΚΕΘΕΑ Διάβαση παρουσιάζοντας πλήθος εκδηλώσεων. Έχει εργαστεί ως μουσικός παραγωγός στο ραδιόφωνο, ενώ από το 2007 διευθύνει το μουσικό εργαστήρι του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει δύο κόρες.

Επιπλέον στοιχεία για το βιβλίο θα βρείτε στο  toposbooks.gr


Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ

ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 18.30, ΣΤΟ
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ BOOK PLUS (ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 37).
 
Θα μιλήσουν ο σκηνοθέτης Γιάννης Οικονομίδης, η δημοσιογράφος Ευγενία Λουπάκη και ο συγγραφέας.Οι ηθοποιοί Λένα Ουζουνίδου και Λεωνίδας Κακούρης θα διαβάσουν αποσπάσματα από το βιβλίο.
Bιβλίο για τα Δικαιώματα του Παιδιού - Ένας καλύτερος κόσμος

Bιβλίο για τα Δικαιώματα του Παιδιού - Ένας καλύτερος κόσμος

Δευτέρα, 15/10/2018 - 07:00

Το 1959, τα Ηνωμένα Έθνη υιοθέτησαν τη Διακήρυξη για τα Δικαιώματα του Παιδιού που περιλαμβάνει δέκα αρχές.

Το 2018 οι Εκδόσεις Παπαδόπουλος κυκλοφορούν το βιβλίο Ένας καλύτερος κόσμος που αποτελεί την εικονογραφημένη εκδοχή της εν λόγω διακήρυξης.

Δέκα γνωστοί, Ισπανόφωνοι εικονογράφοι αναλαμβάνουν να αναπαραστήσουν την ουσία και τα μηνύματα της διακήρυξης. Ένας εικονογράφος για κάθε Δικαίωμα. Όλοι μαζί διαμορφώνουν την πιο πολύχρωμη και ευφάνταστη διακήρυξη που έγινε ποτέ!

Αν διαβάσει κανείς τα ∆ικαιώματα του Παιδιού, η απλότητά τους θα του προκαλέσει έκπληξη, σε βαθμό που μπορεί να αναρωτηθεί αν υπάρχει όντως ανάγκη αυτές οι τόσο λογικές και προφανείς ιδέες να συγκεντρώνονται και να διαφυλάσσονται μέσω μιας διεθνούς συνθήκης. ∆υστυχώς όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις που αφορούν τα παιδιά καταπατώνται συστηματικά σε όλο τον κόσμο. Το να γνωρίζουν τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους, όπως και οι συγγενείς τους, η κοινωνία και οι κυβερνήσεις, θα συμβάλει στην αποκατάσταση μιας αξιοπρέπειας που πολλές φορές οι ενήλικοι προσβάλλουν επειδή θεωρούν τα παιδιά πιο αδύναμα άτομα.

Αυτός είναι και ο λόγος που το βιβλίο Ένας καλύτερος κόσμος αξίζει μια θέση σε κάθε παιδική βιβλιοθήκη και αποτελεί εξαιρετικό εκπαιδευτικό υλικό.

Μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία για τη Διακήρυξη για τα Δικαιώματα του Παιδιού:

Η Διακήρυξη για τα Δικαιώματα του Παιδιού που υιοθέτησαν τα Ηνωμένα Έθνη το 1959 αποτελεί την εκτενή έκδοση της προηγούμενης διακήρυξης του 1946 που με τη σειρά της είχε αποτελέσει την αναθεωρημένη έκδοση της αρχικής Διακήρυξης για τα Δικαιώματα του Παιδιού, γνωστή και ως Διακήρυξη της Γενεύης που είχε υιοθετήσει η Κοινωνία των Εθνών το 1924. Στον πρόλογο της Διακήρυξης του 1959 αναφέρεται χαρακτηριστικά:

«Επειδή το παιδί έχει ανάγκη, λόγω της φυσικής και πνευματικής του ανωριμότητας, από ιδιαίτερη προφύλαξη και φροντίδα, συμπεριλαμβανομένης και της κατάλληλης νομικής προστασίας, τόσο πριν όσο και μετά τη γέννησή του.

[…] Επειδή η ανθρωπότητα οφείλει στο παιδί ό,τι καλύτερο έχει να δώσει.

Για αυτό τώρα η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Προβαίνει σε αυτή τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού για να μπορεί το παιδί να ζήσει ευτυχισμένο τα παιδικά του χρόνια και να απολαμβάνει, για το δικό του καλό και το καλό της κοινωνίας, τα δικαιώματα που περιέχονται στη Διακήρυξη».

Οι δέκα αρχές της Διακήρυξης για τα Δικαιώματα του Παιδιού του 1959 αποτέλεσαν τον κεντρικό άξονα στον οποίο βασίστηκε η σύνταξη της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού (ΣΔΠ) το 1989. Η ΣΠΔ περιλαμβάνει 54 άρθρα και είναι το πρώτο δεσμευτικό νομικό έγγραφο που αναγνωρίζει τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, ως κοινωνικούς παράγοντες και ενεργούς κατόχους δικαιωμάτων.

 

 

 

Οι εικονογράφοι του βιβλίου Ένας καλύτερος κόσμος

Ο Jacobo Muñiz επιμελήθηκε την εικονογράφηση της σελίδας 16 που αποτελεί και το εξώφυλλο του βιβλίου. Adolfo Serra (σ. 8), Ester García (σ. 10), Elena Odriozola (σ. 12), Marco Somà (σ. 14), Violeta Lópiz (σ. 18), Marta Altés (σ. 20), Riki Blanco (σ. 22), Iban Barrenetxea (σ. 24) και Guridi (σ. 26).

"Ουτοπία κρυμμένη στο σώμα της πόλης. Ο μουσικός κόσμος του Μίκη Θεοδωράκη και η εποχή του" . Καλεσμένος ο Ανδρέας Μαράτος απόψε στην εκπομπή "Eρτopen Πολιτισμός"

"Ουτοπία κρυμμένη στο σώμα της πόλης. Ο μουσικός κόσμος του Μίκη Θεοδωράκη και η εποχή του" . Καλεσμένος ο Ανδρέας Μαράτος απόψε στην εκπομπή "Eρτopen Πολιτισμός"

Τρίτη, 31/10/2017 - 15:53
Η εκπομπή «Ερτopen Πολιτισμός» και η Χρύσα Αριάδνη Κουσελά έχουν την τιμή να φιλοξενούν τον υποψήφιο διδάκτωρα του Παντείου Πανεπιστημίου, Ανδρέα Μαράτο, σε μια εκπομπή αφιερωμένη στο έργο του Μίκη Θεοδωράκη ως καλλιτέχνη και αγωνιστή. Συμπαρουσιάζει η Αναστασία Βούλγαρη.

Ο Ανδρέας Μαράτος προσεγγίζει το έργο τουΜίκη Θεοδωράκη ως ένα μοναδικό και ολοκληρωμένο μουσικό κόσμο, ως τεκμήριο της δυναμικής και των μετέωρων αιτημάτων μιας ολόκληρης εποχής.Ερευνά τις καταγωγικές του ρίζες και τον πολυπρισματικό χαρακτήρα, τους δεσμούς του με την ταραγμένη πολιτική ιστορία του τόπου, την τραγική περιπέτεια της Αριστεράς, την κοινωνικοπολιτική κοσμογονία του εικοστού αιώνα. Προσεγγίζει τον Μίκη Θεοδωράκη μέσα από τη συνάντηση και την υπέρβαση των κυρίαρχων ρευμάτων σκέψης και τέχνης της εποχής καθώς και την αλληλεπίδρασή του με τις συγκαιρινές του ραγδαίες μεταμορφώσεις του χώρου και των συλλογικών νοοτροπιών όπως αυτές αποτυπώνονται στο σώμα της πόλης. 

Συντονιστείτε απόψε στις 21:00 στους 106.7fm  και διαδικτυακά www.ertopen.com/radio.

ΚΠΙΣΝ: Μια «δωρεά» με ουρές

ΚΠΙΣΝ: Μια «δωρεά» με ουρές

Κυριακή, 05/03/2017 - 12:01
αναδημοσίευση από την efsyn
Τάσος Κωστόπουλος:

Τις θλιβερότερες στιγμές της καταστροφικής φάρσας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 θύμιζε η πρόσφατη πανηγυρική τελετή της παραλαβής από το ελληνικό κράτος της «δωρεάς» του Κέντρου Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) που θα στεγάσει την Εθνική Βιβλιοθήκη και τη Λυρική Σκηνή.

«Η μεταφορά της Εθνικής Βιβλιοθήκης», διακήρυξε στην ομιλία του ο πρωθυπουργός, «θα συμβάλει στο να είναι το πολύτιμο αυτό υλικό προσβάσιμο σε ολοένα και ευρύτερο κοινό».

Στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Μέχρι τη φετινή Πρωτοχρονιά η Εθνική Βιβλιοθήκη ήταν απόλυτα προσβάσιμη στο κοινό καθώς λειτουργούσε στο κέντρο της Αθήνας, δίπλα σε σταθμό του μετρό.

Eθνική Βιβλιοθήκη
ΑΠΕ - ΜΠΕ / ΣΥΜΕΛΑ ΠΑΝΤΖΑΡΤΖΗ


Με τη μετεγκατάστασή της θα μείνει κλειστή για τουλάχιστον επτά μήνες και όταν ξανανοίξει πρέπει να ταξιδεύει κανείς ώς την παραλιακή, να πληρώνει πάρκινγκ (του Ιδρύματος) και να εξαρτάται από τις καντίνες του πολυτελούς και απομονωμένου «Κέντρου Πολιτισμού», δίχως την ευχέρεια των αντίστοιχων επιλογών που προσφέρει το αθηναϊκό κέντρο. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, μόνο για «άνοιγμα» της βιβλιοθήκης δεν μπορεί να γίνει λόγος.

Ο πρωθυπουργός έχει βέβαια το ελαφρυντικό ότι δεν επέλεξε ο ίδιος την παραλαβή της «δωρεάς», αλλά δέθηκε χειροπόδαρα από τις ρήτρες της λεόντειας σύμβασης που υπέγραψαν το 2009 με το Ιδρυμα Νιάρχος οι τότε υπουργοί Πολιτισμού και Παιδείας, Αντώνης Σαμαράς και Αρης Σπηλιωτόπουλος.

Νομιμοποίησε όμως με την ομιλία του μια πρακτική που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από το έπος του Μεγάρου Μουσικής, που ο ίδιος στηλίτευσε στην ομιλία του.

Αρκεί να ξεφυλλίσει κανείς την επίμαχη σύμβαση, που κυρώθηκε μ’ έναν από τους τελευταίους νόμους της κυβέρνησης Καραμανλή (Ν. 3785 της 7/8/2009), και τις διαφημιστικές «Μελέτες Επιδράσεων» που συνέταξε για λογαριασμό του Ιδρύματος κάποιο Boston Consulting Group (BCG) κι έχουν αναρτηθεί στον ιστότοπο του Κέντρου (www.snfcc.org), για να διαπιστώσει πως η «δωρεά» δεν είναι στην ουσία παρά έμμεση ιδιωτικοποίηση ενός από τους σημαντικότερους πνευματικούς θεσμούς της χώρας.

Διαρκής ομηρία

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας με τον πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου του Ιδρύματος Σταύρος ΝιάρχοςΑΠΕ - ΜΠΕ /ANDREA BONETTI

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας με τον πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος κατά την πανηγυρική τελέτη παράδοσης στο Δημόσιο. Η’ μήπως της έμμεσης «παράδοσης» του Δημοσίου; Ο Αλέξης Τσίπρας πάντως έχει ένα... ελαφρυντικό: ότι δεν επέλεξε ο ίδιος την παραλαβή της «δωρεάς», αλλά δέθηκε χειροπόδαρα από τις ρήτρες της λεόντειας σύμβασης που υπέγραψαν άλλοι το 2009

Κατ’ αρχάς, δεν πρόκειται για κανονική δωρεά αλλά για μεταμφιεσμένη μίσθωση. Σύμφωνα με το άρθρο 29§1 της σύμβασης του 2009, το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος διατηρεί το δικαίωμα να ανακαλέσει μονομερώς τη «δωρεά» με μια απλή αιτιολογημένη «έγγραφη δήλωσή του προς το Ελληνικό Δημόσιο»· η λύση επέρχεται μέσα σ’ ένα δίμηνο, αν το Δημόσιο δεν «προβεί στις κατάλληλες ενέργειες θεραπείας των συγκεκριμένων πράξεων ή παραλείψεων, οι οποίες αναφέρονται στην ανωτέρω δήλωση του Ιδρύματος» (ΦΕΚ 2009/Α/138, σ. 3945). Κανονικό τελεσίγραφο, δηλαδή.

Οι ρήτρες που δεσμεύουν το Δημόσιο στην περίπτωση τέτοιας μονομερούς λύσης της σύμβασης ισοδυναμούν με πραγματική ομηρία.

Μέσα σ’ ένα τρίμηνο θα πρέπει να καταβάλει στο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος όσα αυτό (ισχυριστεί ότι) ξόδεψε για την κατασκευή του Κέντρου, βάσει δικών του επιλογών και δίχως τον παραμικρό κρατικό έλεγχο πάνω στις επιμέρους δαπάνες.

Τι ακριβώς μπορεί να περιληφθεί σ’ αυτό το ποσό μας το διευκρινίζει («ενδεικτικά») το άρθρο 29§2: «Το σύνολο των αμοιβών και των πάσης φύσεως δαπανών των εκπονηθεισών μελετών, της κατασκευής και διαμόρφωσης του Κ.Π., της αγοράς και τοποθέτησης εξοπλισμού, των υπηρεσιών συμβούλων και συνεργατών του Ιδρύματος και του Οργανισμού για τις ανάγκες υλοποίησης του Κ.Π. καθώς και το κόστος διακοπής των σχετικών εργασιών, προμηθειών και συμβάσεων».

Το ποσό αυτό θα προσαυξηθεί για κάθε χρονιά «κατά ποσοστό ίσο με την αύξηση του τιμαρίθμου» (μείον 1,5%), σε περίπτωση δε καθυστέρησης της καταβολής επιβαρύνεται με τόκο υπερημερίας (άρθρο 29§4).

Σύμφωνα με το φυλλάδιο του BCG, το Ιδρυμα προσδιόρισε το κόστος κατασκευής σε 596 εκατομμύρια ευρώ. Ο δε πρωθυπουργός, στην πανηγυρική ομιλία του, ανέφερε ακόμη μεγαλύτερο ποσό (617 εκατομμύρια).

Μολονότι άκρως λεπτομερειακό, το κείμενο της σύμβασης δεν αναφέρει τίποτα για την τύχη του περιεχομένου της Εθνικής Βιβλιοθήκης σε περίπτωση λύσης της σύμβασης.

Το πιθανότερο είναι να εφαρμοστούν οι σχετικές διατάξεις του Αστικού Κώδικα. Να μετατραπούν δηλαδή τα βιβλία και τα σπάνια χειρόγραφα σε ενέχυρο στα χέρια του «δωρητή» για τη διασφάλιση των απαιτήσεών του.

Με ποιες δικαιολογίες μπορεί να καταγγελθεί η σύμβαση; Εκτός από διάφορες επιπλοκές που ανάγονταν στην κατασκευή του έργου, ενίοτε αρκετά εύγλωττες (όπως η περίπτωση καθυστέρησης του έργου πάνω από ένα τρίμηνο «λόγω ανεύρεσης αρχαιοτήτων», άρθρο 29§1.ε), πιθανότερη αιτία αποτελεί η πρόβλεψη του άρθρου 29§1.ιδ: αν το Δημόσιο, η Βιβλιοθήκη ή η Λυρική μέσα στα πρώτα πέντε χρόνια λειτουργίας του Κέντρου «καταγγείλουν τις συμβάσεις παροχής ολοκληρωμένων υπηρεσιών» που, βάσει του άρθρου 16 της σύμβασης, θα τους παρέχει κατ’ αποκλειστικότητα η Α.Ε. «Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος», «ή/και τις συμβάσεις που έχει συνάψει» η Α.Ε. «πριν την ολοκλήρωση» του έργου.

Για την έκταση που μπορούν να πάρουν αυτές οι απαιτήσεις, αποκαλυπτική είναι η «Μελέτη Επιδράσεων» που συνέταξε το BCG.

Ως «προαπαιτούμενο» για την αποδοτική λειτουργία του Κέντρου «κατά τα διεθνή πρότυπα», απαιτείται εκεί προϋπολογισμός 14,5 εκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο για τη Λυρική, 8 εκατομμυρίων για τη Βιβλιοθήκη και 5 για την Α.Ε. – συνολικά 27,5 εκατομμύρια (σ. 69).

Ο συνολικός προϋ­πολογισμός της Εθνικής Βιβλιοθήκης για το 2016 ήταν αντίθετα λίγο πάνω από ένα εκατομμύριο (1.189.579,58 ευρώ).

Ο δωρητής τα παίρνει όλα

Ο αρχιτέκτονας του έργου Ρέντσο Πιάνο (όρθιος) Ο αρχιτέκτονας του έργου Ρέντσο Πιάνο (όρθιος) παρουσιάζει στον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή τη μακέτα του έργου. Αριστερά ο Φίλιππος Νιάρχος |EUROKINISSI / ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ

Η βασική ιδιομορφία της επίμαχης «δωρεάς» έγκειται στο γεγονός ότι βασικές λειτουργίες του «δώρου» περνούν από τα χέρια του (τύποις) «ιδιοκτήτη» σ’ εκείνα του «δωρητή». Η ιδιοτυπία αυτή δεν αποκρύπτεται αλλά εξυμνείται, με την κατάλληλη φυσικά φρασεολογία, στη διαφημιστική «Μελέτη Επιδράσεων» του BCG:

«Στα επιπρόσθετα οφέλη για την ελληνική οικονομία από το ΚΠΙΣΝ», διαβάζουμε, «συμπεριλαμβάνεται το μοναδικό μοντέλο συνεργασίας δημοσίου-ιδιωτικού τομέα που αναπτύχθηκε μέσω της συνεργασίας του ΚΠΙΣΝ με το ελληνικό κράτος» (σ. 52 και ξανά σ. 53).

Προεξοφλείται, μάλιστα, πως «το ΚΠΙΣΝ μπορεί να λειτουργήσει ως πρότυπο για μελλοντικές συνεργασίες μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα σε παρόμοια έργα» (σ. 63).

Τι ακριβώς προβλέπει αυτή η συνεργασία όσον αφορά τη λειτουργία της Εθνικής Βιβλιοθήκης; Σύμφωνα με το άρθρο 2§3 της σύμβασης, «η διαχείριση και συντήρηση του συνόλου των υποδομών του Κ.Π. θα γίνεται από τον Οργανισμό» (δηλαδή την Α.Ε.) μέσω ενός «συμφωνητικού παροχής ολοκληρωμένων υπηρεσιών», το οποίο θα αφορά «ενδεικτικά» τις «υπηρεσίες συντήρησης, φύλαξης και καθαριότητας των εγκαταστάσεων».

Σκοπό της Α.Ε. αποτελούν όχι μόνο τα παραπάνω, αλλά και «η εν γένει αξιοποίηση και διαχείριση του Κέντρου Πολιτισμού» (άρθρο 3). Ως βασική πηγή εσόδων της Α.Ε. προβλέπεται «η επαρκής χρηματοδότηση από το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών» (άρθρο 3§2.3.2), με συμπληρωματικές εισροές από δωρεές, επιχορηγήσεις, ευρωπαϊκά προγράμματα κ.λπ., αλλά και τα «έσοδα από την παροχή ολοκληρωμένων υπηρεσιών προς την Ε.Β.Ε. και την Ε.Λ.Σ., την εκμετάλλευση των υποδομών του Κ.Π. και την παροχή υπηρεσιών για την κάλυψη των λειτουργικών αναγκών των υποδομών αυτών».

Η ίδια διάταξη επαναλαμβάνεται ως άρθρο 7 του καταστατικού της Α.Ε., που έχει ενσωματωθεί στον ίδιο νόμο (σ. 5.962).

Παρά τη στρυφνή νομική γλώσσα, τα πράγματα είναι εξαιρετικά σαφή. Το Δημόσιο υποχρεώνεται να καλύπτει το κόστος λειτουργίας του πολυδάπανου Κέντρου που του «χάρισε» το Ιδρυμα, τόσο μέσω της απευθείας χρηματοδότησης όσο και μέσω του προϋπολογισμού των κρατικών ιδρυμάτων που φιλοξενούνται εκεί. Η δε Α.Ε. εκμεταλλεύεται κατ’ αποκλειστικότητα τις «υποδομές» και τις «παροχές υπηρεσιών» του Κέντρου.

Σύμφωνα λ.χ. με τα άρθρα 6 και 7 του (δεσμευτικού) «σχεδίου σύμβασης» Α.Ε. και Εθνικής Βιβλιοθήκης, που έχει επίσης ενσωματωθεί στον Ν. 3785, η τελευταία «δεν δικαιούται να συμμετέχει στα έσοδα από την εκμετάλλευση των χώρων στάθμευσης» των πελατών της, ούτε «στα έσοδα από την εκμετάλλευση των εστιατορίων και των κυλικείων» (σ. 5.949).

Πρόκειται για το ίδιο μοντέλο διαχείρισης (δημόσιων πόρων από ανεξέλεγκτους ιδιωτικούς φορείς) που μεγαλούργησε προ δεκαπενταετίας στα χέρια της Γιάννας Αγγελοπούλου.

Παρά την υποχρεωτική χρηματοδότηση της Α.Ε. από το κράτος, ξεκαθαρίζει το άρθρο 3§3.1 της σύμβασης, αυτή «δεν υπάγεται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, το δημόσιο λογιστικό, τις εθνικές διατάξεις περί εκπόνησης μελετών, παροχής υπηρεσιών, εκτέλεσης έργων και διενέργειας προμηθειών του δημοσίου, τις διατάξεις για την πρόσληψη προσωπικού στον δημόσιο τομέα και θα λειτουργεί ως φορέας ιδιωτικού δικαίου» (σ. 5.936).

Εξίσου εύγλωττη είναι η ρητή απαλλαγή της Α.Ε. (άρθρο 3§4.3) «από την υποχρέωση υποβολής στην αρμόδια Δ.Ο.Υ. προς θεώρηση συμβάσεων ή συμφωνητικών και καταστάσεων με συμβάσεις ή συμφωνητικά που συνομολογεί με τρίτους».

Ποιος όμως κουμαντάρει αυτή την τόσο προνομιούχα Α.Ε.; Σύμφωνα με το καταστατικό της (άρθρο 16§2), διευθύνεται από επταμελές Δ.Σ. που ορίζει η Γ.Σ. των μετόχων – το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος μέχρι τώρα, το ελληνικό Δημόσιο εφεξής.

Με κάποιους, όμως, ρητούς περιορισμούς όσον αφορά τη διακριτική ευχέρεια αυτού του τελευταίου. Η Εθνική Βιβλιοθήκη και η Λυρική απαγορεύεται π.χ. ρητά από τη σύμβαση να υποδείξουν περισσότερα από τρία συνολικά μέλη (άρθρο 3§2.4). «Επιπλέον», ξεκαθαρίζει το άρθρο 16§4 του καταστατικού της Α.Ε., «τα μέλη του Δ.Σ. θα πρέπει να μην έχουν ανταγωνιστικά προς τον Οργανισμό ή το Ιδρυμα συμφέροντα». Αρμόδιο για την επισήμανση «ανταγωνιστικών συμφερόντων» είναι, λογικά, το ίδιο το Ιδρυμα. Νιάρχος κερνά και Νιάρχος πίνει...

Disclaimer, δηλαδή... χάντρες και καθρεφτάκια

Η άτυπη αυτή ιδιωτικοποίηση συνοδεύεται στη «Μελέτη Επιδράσεων» από φανταχτερές υποσχέσεις, μπροστά στις οποίες ωχριούν οι μεγαλόστομες επαγγελίες των παπαγάλων του αλήστου μνήμης «Αθήνα 2004»: οι τουρίστες θα παρατείνουν τη διαμονή τους στην Αθήνα για να επισκεφτούν το ΚΠΙΣΝ, επιστήμονες απ’ όλο τον κόσμο θα εισρεύσουν για να φωτιστούν, χιλιάδες θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν, το Δημόσιο θα μαζέψει φόρους, η γύρω περιοχή θα αναπτυχθεί και άλλα συναφή.

Στην τελευταία σελίδα του φυλλαδίου, αμετάφραστη και τυπωμένη με μικροσκοπικά γράμματα (σε αντίθεση με τα πολύχρωμα διαγράμματα του κυρίως περιεχομένου), παρατίθεται η αγγλόγλωσση «Αποποίηση Ευθύνης» (Disclaimer) της συντάκτριας εταιρείας:

«Οι οικονομικές εκτιμήσεις», διαβάζουμε, «και τα συμπεράσματα που περιέχονται σ’ αυτά τα υλικά βασίζονται σε πάγιες μεθοδολογίες αποτίμησης, δεν είναι οριστικές προβλέψεις και δεν τις εγγυάται το BCG». Χάντρες και καθρεφτάκια για Βαλκάνιους ιθαγενείς, δηλαδή.

Οπως διαβάζουμε άλλωστε στη σύμβαση του 2009 (σ. 5.947), η υπογραφή της έγινε από τους μεν υπουργούς στην Αθήνα, για λογαριασμό δε του Ιδρύματος από τους Φίλιππο και Σπύρο Νιάρχο στο Σεντ Μόριτς της Ελβετίας.

Τα μυστικά του «δανεισμού»

Η κάρπωση των εσόδων από την εκμετάλλευση της Εθνικής Βιβλιοθήκης είναι η μια πλευρά του νομίσματος.

Υπάρχει και η άλλη: η διακηρυγμένη πρόθεση αλλαγής πελατείας, μέσω της αλλοίωσης της λειτουργίας ενός θεσμού που μέχρι σήμερα κάλυπτε τις πνευματικές ανάγκες όσων δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα αγοράς των βιβλίων που χρειάζονται για τη δουλειά τους.

Για τα σχέδια αυτά, αποκαλυπτικό είναι το φυλλάδιο «Μελέτη Επιδράσεων ΚΠΙΣΝ» που συνέταξε το BCG κι έχει αναρτηθεί στον ιστότοπο του Κέντρου.

Η «Μελέτη» επιμένει στη μετατροπή της Εθνικής Βιβλιοθήκης σε δανειστική (σ. 21, 23 & 25), απαιτώντας μάλιστα ρητά την «προσαρμογή του τρέχοντος νομοθετικού πλαισίου» προς αυτή την κατεύθυνση (σ. 70).

Η αλλαγή αυτή δεν ισοδυναμεί μόνο με κατάργηση της Εθνικής Βιβλιοθήκης ως τέτοιας, ως χώρου δηλαδή όπου οποιοσδήποτε μπορεί να διαβάσει όποιον τίτλο αναζητά δίχως να περιμένει πότε θα τον επιστρέψει ο προηγούμενος πελάτης.

Αφήνουμε κατά μέρος τα προβλήματα ασφάλειας που δημιουργεί μια τέτοια μετάλλαξη για το μοναδικό σε έκταση και σημασία υλικό ενός κρατικού θεσμού που υφίσταται από το 1829. Υπάρχουν επίσης σοβαρές ενδείξεις για την πρόθεση οικονομικής εκμετάλλευσης αυτού του «δανεισμού».

Τον περασμένο Οκτώβριο πραγματοποιήθηκε λ.χ. ειδική έρευνα (τηλεφωνική και διά ζώσης), με κομβικό ερώτημα αν οι χρήστες είναι διατεθειμένοι να πληρώνουν εισιτήριο σε περίπτωση «αναβάθμισης των παροχών» της Βιβλιοθήκης.

Το ενδεχόμενο επιβολής αντιτίμου διαφαίνεται και από την ταυτόχρονη προαναγγελία «ψηφιακού δανεισμούβιβλίων» (σ. 70) – και όχι απλής ανάρτησης των ψηφιακών αντιγράφων τους στο Διαδίκτυο, όπως κάνουν οι εθνικές και λοιπές δημόσιες βιβλιοθήκες όλου του κόσμου.

Tο μυθιστόρημα Blog Death του Αντώνη Παπαδόπουλου:

Tο μυθιστόρημα Blog Death του Αντώνη Παπαδόπουλου:

Δευτέρα, 16/01/2017 - 19:14

Πρόκειται για το τελευταίο μυθιστόρημα του Αντώνη Παπαδόπουλου, που εκδόθηκε από τις Εκδόσεις Λεξίτυπον τον Δεκέμβριο του 2016.

Στηρίζεται σε μια πραγματική ιστορία που συνέβη στην κεντρική Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 80. Μια νύχτα, σε κάποιο χωριό, ένας άνθρωπος αποφασίζει να βάλει τέλος στη ζωή του, παίρνοντας μαζί κάποιους από τους συγγενείς του.

Αυτή είναι η ιστορία, όμως στο Blogdeath έχει ίσως δευτερεύουσα σημασία.

Έτσι λοιπόν ακολουθούμε τον «αφηγητή- Βασίλη Αναστασόπουλο» που ξεκινά ένα ταξίδι αναψυχής για τη Θεσσαλονίκη.

Το τρένο του σταματά απότομα στη καρδιά της αποξηραμένης λίμνης της Κωπαϊδας εξ αιτίας ενός τρακτέρ που κάποιος έχει παρατήσει πάνω στις γραμμές.

Εν αναμονή της απομάκρυνσής του, ο ήρωας κατεβαίνει από το τρένο και περιπλανιέται σ’ ένα κόσμο γεμάτο βροχή και μυστήριο. Στην αρχή σκόρπιοι άνθρωποι και μετά πουλιά, ζώα, σταγόνες βροχής, σκισμένα χαρτιά, νεκροί σταθμοί , φαντάσματα, σπίτια και παλιοί Θεοί, του αποκαλύπτουν τα κομμάτια της ιστορίας του «Διονύση», του ανθρώπου που παράτησε το τρακτέρ κι έφυγε.

Ο ήρωας βυθίζεται στο μαύρο εσωτερικό κόσμο ενός ανθρώπου που δεν ξέρει, καθώς ξεκινά ο χορός του θανάτου στο χωριό. Με τη βοήθεια των στοιχείων της Φύσης, θα ανακαλύψει τα μυστικά που κρύβουν οι άνθρωποι του χωριού από ντροπή κι οι άνθρωποι της πόλης από καθωσπρεπισμό. Θ’ ανακαλύψει πώς κάποιες φορές όλοι και όλα συμμαχούν προκειμένου κάποιος να περάσει για πάντα στο περιθώριο αφού ταράσσει με τη παρουσία του και μόνο, την εύθραυστη και ψεύτικη κοινωνική ισορροπία.

Ο τρόπος που παρουσιάζεται το βιβλίο είναι πρωτότυπος. Ο συγγραφέας δημιούργησε ένα μυστικό blog και καθημερινά οκτώ διαφορετικοί άνθρωποι που δεν γνωρίζονται απαραίτητα μεταξύ τους, έμπαιναν και διάβαζαν ένα μικρό κομμάτι- κεφάλαιο της ιστορίας γραμμένο σε μορφή post. Μπορούσαν να σχολιάσουν και να συνομιλήσουν μεταξύ τους ελεύθερα αρκεί να χρησιμοποιούσαν ψευδώνυμο.

Τα σχόλια των ανθρώπων αυτών, περιλαμβάνονται αυτούσια στο βιβλίο-blog κι έτσι παράλληλα με την αφήγηση της ιστορίας παρακολουθούμε σταδιακά τις εντυπώσεις των αναγνωστών που δεν γνωρίζουν την εξέλιξη.

 

Το βιβλίο διατίθεται από τον Εκδοτικό Οίκο Λεξίτυπον
τ:210 3832117

Για το βιβλίο : Οι Ισπανοί αναρχικοί

Για το βιβλίο : Οι Ισπανοί αναρχικοί

Τετάρτη, 24/02/2016 - 09:00
των εκδόσεων βιβλιοπέλαγος*

Ειρήνη με τους ανθρώπους, πόλεμο ενάντια στους θεσμούς!

                                                           Ισπανικό αναρχικό σύνθημα

Φέτος κλείνουν 80 χρόνια από το πραξικόπημα του Φράνκο ενάντια στην αριστερή κυβέρνηση της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, το οποίο οδήγησε στον πασίγνωστο Ισπανικό Εμφύλιο και την «άγνωστη», σχετικά, Ισπανική Επανάσταση. Η όλη αριστερά, με κάποιες εξαιρέσεις, θα τιμήσει, για μια ακόμη φορά, ως είθισται, τους ηρωικούς μαχητές της δημοκρατικής Ισπανίας και των Διεθνών Ταξιαρχιών και, για μια ακόμη φορά, θα αποσιωπήσει διακριτικά και σεμνότυφα τον καθοριστικό ρόλο των σταλινικών και των σοσιαλιστών συνεργών τους στην αιματηρή κατάπνιξη της Ισπανικής Κοινωνικής Επανάστασης, η οποία κατόρθωσε να ανθίσει μέσα στον Εμφύλιο, χάρη στην οργάνωση και τα οράματα των αναρχοσυνδικαλιστών της CNT και των αναρχικών της FAI. Για την Τρίτη Διεθνή των σταλινικών ο ελευθεριακός κομμουνισμός ήταν επικίνδυνος ανταγωνιστής και, εν δυνάμει, αντίπαλος. Τα εργοστάσια της Ισπανίας, κατειλημμένα και αυτοδιευθυνόμενα, από τα –αναρχικά, κατά κύριο λόγο– ένοπλα συνδικάτα, ήταν ικανά να ακυρώσουν την όποια αίγλη είχε απομείνει στα ρωσικά σοβιέτ, έτσι όπως είχαν καταντήσει θλιβερές καρικατούρες στην υπηρεσία της κομματικής γραφειοκρατίας.  

Το καίριο ερώτημα όσων έχουν ασχοληθεί με τα κοινωνικά και τα επαναστατικά κινήματα των δυο τελευταίων αιώνων, και δεν αγνοούν το μέγεθος της Ισπανικής Επανάστασης, είναι: Τι προηγήθηκε της Ισπανικής Επανάστασης και την κατέστησε δυνατή; Γιατί ο αναρχισμός ρίζωσε και έδωσε καρπούς στην Ισπανία και όχι στη Γερμανία, τη Ρωσία ή αλλού; Στο ερώτημα απαντά με την επιστημονική αυστηρότητα του ιστορικού και του κοινωνιολόγου αλλά και με αντιακαδημαϊκή, κινηματική γλαφυρότητα ο αμερικανός αναρχικός θεωρητικός και θεμελιωτής της κοινωνικής οικολογίας Μάρεϊ Μπούκτσιν στο έργο του Οι Ισπανοί Αναρχικοί, Τα ηρωικά χρόνια 1868-1836, Ιστορία, Πλούς 2ος, ΒΙΒΛΙΟΠΕΛΑΓΟΣ.

Ρίζες βαθιές τροφοδοτούν τον ισπανικό αγροτικό αναρχισμό στα τέλη του 19ου αιώνα αλλά και το αναρχικό εργατικό κίνημα των ξεριζωμένων αγροτών που καταλήγουν προλετάριοι στις νέες βιομηχανίες των μεγαλουπόλεων. Αντλούν μνήμες και α-λήθειες από υστερομεσαιωνικές αγροτικές εξεγέρσεις. Πηγαίνουν βαθιά στο μεσαιωνικών καταβολών ισπανικό pueblo (λέξη που στα ισπανικά σημαίνει και «χωριό» και «λαός», ακρογωνιαίος λίθος στη ανάλυση του Μπούκτσιν), το οποίο επιβίωσε επί σειρά αιώνων χάρη στις κοινοτικές δομές αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας. Για να δεχθεί τη χαριστική βολή από την επιβολή της «προοδευτικής» –κατά Μαρξ– αστικής συγκεντρωτικής διοίκησης, η οποία παγιώθηκε στην Ισπανία λόγω της κατάρρευσης της απόλυτης μοναρχίας στα μέσα του 19ου αιώνα, και η οποία –δυσεξήγητο με μια πρώτη ματιά– έστρεψε τον ισπανικό βορρά προς το συντηρητικό και φιλοφρανκικό καρλισμό και το νότο και την ανατολή της χώρας στον κοινωνικό αναρχισμό της εποχής.

Το κλειδί για την Ισπανική Κοινωνική Επανάσταση του ‘36, κορυφαία στιγμή για τον ισπανικό αναρχισμό, έργο εκατομμυρίων εργαζομένων, βρίσκεται, κατά τον Μπούκτσιν, στη αναρχοσυνδικαλιστική οργάνωση –και ζωή– που προϋπήρχαν επί δεκαετίες. Κυρίως δε στην ιδιαίτερη αντίληψη των ισπανών αναρχοσυνδικαλιστών για το συνδικάτο: το θεωρούσαν όχι μόνο όργανο πάλης και διεκδικήσεων, αλλά και κύτταρο της μελλοντικής κοινωνίας που, εδώ και τώρα, σφυρηλατεί τις νέες αξίες της, τις εμπνέει στα μέλη τoυ, οργανώνοντας παράλληλα τη επιβίωση και τη ζωή τους, έτσι ώστε να αρχίσουν να τις βιώνουν: σχολεία, επιμορφωτικά κέντρα, δομές αλληλοβοήθειας, ένοπλες ομάδες προστασίας συνδικαλιστών από τους πληρωμένους φονιάδες της εργοδοσίας και του κράτους και, το σημαντικότερο, αξίες ενάντιες στις κρατούσες, αξίες που προσπαθούσαν να οδηγήσουν στη βίωση της Ουτοπίας εδώ και τώρα… Ενώ συνεχίζονταν οι προσπάθειες για μια Επανάσταση με στόχο την πραγμάτωση της Ουτοπίας. «Καμιά καταστροφή της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων δεν είναι δυνατή αν, κατά το χρόνο της ανατροπής ή του αγώνα που οδηγεί στην ανατροπή, δεν υπάρχει ζωντανή μέσα στο μυαλό η ιδέα του τι θα αντικαταστήσει εκείνο που πρέπει να καταστραφεί», επισημαίνει ο Κροπότκιν. Οι ισπανοί αναρχικοί είχαν συλλάβει την έννοια της «βιοπολιτικής» απορρίπτοντας την κλασική «πολιτική» και τους θεσμούς της: κόμματα, κοινοβούλιο, διεκδικητικά συνδικάτα, αστικό σχολείο, ένωση ανθρώπων με την εγγύηση του κράτους ή της εκκλησίας (λέγε με γάμο) κ.λπ.

Ο Χάουαρντ Ζιν έγραψε για το βιβλίο ότι «συνδέει τους ισπανούς αναρχικούς με τους δικούς μας καιρούς», με τους καιρούς που πολλοί –καίτοι αφανείς για τα ΜΜΕ– εμπνέονται από τα προτάγματα των Ζαπατίστας και των αγωνιστών του Ροτζάβα.

Οι Ισπανοί Αναρχικοί επανεκδίδονται στα ελληνικά σε μια στιγμή βαθιάς, αν και βουβής ακόμα, απογοήτευσης από τη μαρξιστική(;) –πρώτη φορά– αριστερά. Σε μια στιγμή που οι «από κάτω» χάνουν τις ψευδαισθήσεις τους όσον αφορά την ανάθεση των ζωών τους στους «δικούς τους» –κούνια που τους κούναγε…– «από πάνω», στους «δικούς τους ειδικούς», οι οποίοι χουχουλιάζουν πλέον στη θαλπωρή του Κοινοβουλίου. Η πρώτη έκδοση οδήγησε σε αρκετές συζητήσεις εντός και εκτός του αναρχικού χώρου. Μακάρι αυτή να οδηγήσει σε περισσότερες.

Στην πλατεία του χωριού μου/ είπε ο μεροκαματιάρης στον αφέντη:/ Με υψωμένη τη γροθιά τους θα γεννηθούνε τα παιδιά μου

στίχοι  από αναρχικό ανδαλουσιάνικο τραγούδι του 19ου αιώνα

*Υ.Γ: Την ευθύνη του άρθρου έχουν οι εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος.






αναδημοσίευση από το sxedio-b.gr

Σελίδα 1 από 7