Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: ΑΝΑΤΟΛΗ ΠΑΤΑΡΙΔΟΥ - ERT Open
Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα των Τροχαίων Ατυχημάτων: Μια γιατρός εξομολογείται

Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα των Τροχαίων Ατυχημάτων: Μια γιατρός εξομολογείται

Τρίτη, 19/11/2019 - 13:00

Κάθε χρόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι «θυσιάζονται» στον Μολώχ της ασφάλτου. Σχεδόν 4.000 άνθρωποι σκοτώνονται κάθε μέρα και πολλές εκατοντάδες χιλιάδες τραυματίζονται στους δρόμους σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα των Τροχαίων Δυστυχημάτων καθιερώθηκε το 1993 από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων (FEVR) και τιμάται κάθε χρόνο την τρίτη Κυριακή του Νοεμβρίου. Δώδεκα χρόνια αργότερα έλαβε παγκόσμιο χαρακτήρα, όταν υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ (ψήφισμα 60/5 της 26ης Οκτωβρίου 2005).

Στόχος της ημέρας αυτής είναι να φέρουμε στη μνήμη μας και να τιμήσουμε τους νεκρούς από τροχαία και να καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για την αποφυγή στο μέλλον θανάτων και τραυματισμών, που μπορούν να αποφευχθούν.

Ειδικότερα τα στοιχεία για τη χώρα μας είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικά:

Από το 1965 έως και το 2008 είχαμε 150.000 νεκρούς και 1,5 εκατομμύριο τραυματίες.

Κάθε χρόνο, κατά μέσο όρο, έχουμε 3.650 νεκρούς, πάνω από 10.000 ανθρώπους που μένουν ανάπηροι, 45.000 τραυματίες και περίπου 2.500 μικρά παιδιά να συνεχίζουν τη ζωή τους με μόνιμες αναπηρίες.

Η Δρ. Ανατολή Παταρίδου, MD, χειρουργός ωτορινολαρυγγολόγος κεφαλής-τραχήλου, παιδο-ΩΡΛ, επιστημονική συνεργάτης του Νοσοκομείου ΥΓΕΙΑ-ΜΗΤΕΡΑ (www.pataridou.gr), εξομολογείται:

«Πριν από πολλά χρόνια έχασα τον αδερφό μου σε τροχαίο. Πέθανε ακαριαία, ήταν μόλις 21 ετών. Τον συνάντησα στο νεκροτομείο της Ιατρικής Σχολής Θεσσαλονίκης, εκεί που την προηγούμενη χρονιά κάναμε το μάθημα της Ιατροδικαστικής και όλοι οι φοιτητές αμέριμνα μελετούσαμε ανατομία του ανθρώπινου σώματος.

Έζησα την απώλεια, όχι μόνο του δικού μου ανθρώπου, αλλά ήρθα αντιμέτωπη με χιλιάδες φιλοσοφικές ερωτήσεις σε μια ηλικία 23 ετών, που νόμιζα ότι στύβω την ζωή με τα χέρια μου.

Γεγονός είναι ότι, όταν ζεις μια αιφνίδια απώλεια, είναι σα να σου σκίζουν το σώμα εν ψυχρώ, σου βγάζουν όλα τα σπλάχνα, αιμορραγείς από παντού και πρέπει να βρεις το θάρρος να τα ξαναβάλεις μέσα, να τα ταξινομήσεις και να ράψεις και το τραύμα.

Το πιο τραγικό είναι ότι δεν θα ξαναδείς ποτέ τους δικούς σου ανθρώπους, δεν θα μπορέσεις ποτέ να τους ξανα-αγκαλιάσεις και να τους φιλήσεις. Μένει μέσα σου ένας βουβός πόνος, ένα βουβό κλάμα και κάποιες φορές θες να ουρλιάξεις και να πεις "έφυγες για πάντα και δεν πρόλαβα να σου πω ένα αντίο. Γιατί;".

 

Ποτέ δεν είσαι ίδιος μετά από μια τέτοια εμπειρία, όμως η ζωή έχει τη δική της μαγική δύναμη και σε ξαναβάζει σε τροχιά. Χρειάζεται πίστη, αποδοχή, αγάπη, υπομονή και πολύ χρόνο».

Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Οδικής Ασφάλειας (2016), κάθε χρόνο μια μεγαλούπολη 1,4 εκατομμυρίου ανθρώπων εξαφανίζεται από τον παγκόσμιο χάρτη, μια πόλη 25.250 ανθρώπων εξαφανίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και ένα χωριό 700 ατόμων χάνεται στην Ελλάδα. Το ετήσιο κόστος των τροχαίων ατυχημάτων για τη χώρα μας κυμαίνεται στα 3 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι, εάν δεν ληφθούν ριζικά μέτρα, το 2030 τα τροχαία θα προκαλούν 2.400.000 θανάτους ετησίως.

«Όταν έχασα τον αδελφό μου, κατάλαβα ότι είμαστε περαστικοί σ' αυτόν τον κόσμο κι όλο αυτό με έβαλε σε ένα μονοπάτι διερεύνησης, για να βρω τους άξονές μου, το πώς θα συνεχίσω τη ζωή μου», θυμάται η κυρία Παταρίδου.

«Ανακάλυψα το μονοπάτι της πίστης, της ουσιαστικής πίστης, και θαυμάζω τους γονείς μου για την στάση τους, που, αντί να γίνει μίζερη και πικρόχολη, είχε μια λεβεντιά και συνέχισαν να στηρίζουν εμένα και την αδελφή μου.

Όλα άλλαξαν κι εμείς, «σημαδεμένοι», έπρεπε να βρούμε το κουράγιο να κάνουμε τα πάντα χωρίς αυτόν. Με την καρδιά και το μυαλό κομμάτια μείναμε μαζί και βρήκαμε τον δρόμο μας, μόνο με αγάπη, με πίστη στον Θεό, με χαμόγελο και αποδοχή», ολοκληρώνει την αφήγηση που συγκλονίζει η γιατρός.

Σύμφωνα με τις μετρήσεις της ΕΛΣΤΑΤ, τα τροχαία ατυχήματα στην Ελλάδα, θανατηφόρα και μη, έχουν μειωθεί τα τελευταία χρόνια, αλλά και πάλι διατηρούνται σε υψηλά επίπεδα. Ο μέσος όρος θανάτων από τροχαία ατυχήματα στην ΕΕ, ανά εκατομμύριο κατοίκων, είναι 50, ενώ στην Ελλάδα φθάνει τους 69.

Να σημειωθεί ότι  το 82% των τροχαίων ατυχημάτων συμβαίνει μέσα στις πόλεις, με μέσο όρο ταχύτητας τα 60 χλμ./ώρα.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, που ασχολούνται με το θέμα, για να μειωθεί ο αριθμός των τροχαίων ατυχημάτων, δεν αρκούν μόνο οι πιο σύγχρονοι και οργανωμένοι δρόμοι, αλλά πρέπει να αλλάξουμε και την νοοτροπία μας. Όταν πίνουμε, ας γυρίσουμε με ταξί στο σπίτι. Όταν δε νιώθουμε καλά, είμαστε κουρασμένοι ή εκνευρισμένοι, ας πάρουμε πάλι ένα ταξί.

«Δεν μπορεί να σανιδώνουμε το γκάζι στο αυτοκίνητο, σα να είμαστε σε πίστα με συγκρουόμενα αυτοκινητάκια, όχι δεν έχουμε το δικαίωμα να συμπεριφερόμαστε έτσι στον δρόμο - η ζωή είναι ένα θείο δώρο, ας μην τη χαραμίζουμε», καταλήγει η Δρ. Ανατολή Παταρίδου.

Η ζωντανή ιστορία των Ποντίων: Μνήμες, ήθη και έθιμα. 14 Σεπτεμβρίου - Ημέρα Γενοκτονίας του Μικρασιατικού Πολιτισμού. Της Ανατολής Παταρίδου

Η ζωντανή ιστορία των Ποντίων: Μνήμες, ήθη και έθιμα. 14 Σεπτεμβρίου - Ημέρα Γενοκτονίας του Μικρασιατικού Πολιτισμού. Της Ανατολής Παταρίδου

Παρασκευή, 14/09/2018 - 22:30


Η ζωντανή ιστορία των Ποντίων: Μνήμες, ήθη και έθιμα
14 Σεπτεμβρίου - Ημέρα Γενοκτονίας του Μικρασιατικού Πολιτισμού

Γράφει η Ανατολή Παταρίδου
χειρουργός ωτορινολαρυγγολόγος κεφαλής-τραχήλου, παιδο-ΩΡΛ,
επιστημονική συνεργάτης νοσοκομείου ΥΓΕΙΑ-ΜΗΤΕΡΑ
(www.pataridou.gr)


Έχοντας ως επίσημη αφετηρία την ίδρυση της Σινώπης στα βόρεια παράλια της Μικράς Ασίας από Ίωνες ναυτικούς περίπου το 800 π.Χ, ξεκινάει η ιστορία του Ποντιακού πολιτισμού. Από τη Σινώπη ιδρύθηκαν κι άλλες πόλεις, με κυριότερη αυτών την Τραπεζούντα το 783 π.Χ.

Η αρχαιότερη αλλά και η νεότερη ιστορία των Ποντίων αποτελεί παράδειγμα δυναμισμού και πίστης. Όντας κατατρεγμένοι για ολόκληρες γενιές, κατάφεραν να επηρεάσουν με την κουλτούρα και με τον πολιτισμό τους ολόκληρο τον Ελληνισμό.

Από την Οθωμανική περίοδο (18ος – 19ος αιώνας) μέχρι την Γενοκτονία (1914-1923) και την Μικρασιατική καταστροφή, όπου, τελικά, κατέληξαν διωγμένοι στην Ελλάδα, και παρά τις μεγάλες ανθρώπινες απώλειες οικογενειών και συγγενών, εκείνοι διατήρησαν αναλλοίωτα τα στοιχεία, που τους έκαναν τόσο ξεχωριστούς.

Από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του προσώπου τους, μέχρι την δυναμικότητα και το πάθος στους χορούς τους, μπορούν να αναφερθούν πολλά στοιχεία που κάνουν αυτόν τον λαό μοναδικό.
Οι Πόντιοι, μέσω της ιστορίας τους, έχουν αποδείξει πως ανέκαθεν είχαν μια διαφορετική λογική.

Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η θέση της γυναίκας στην οικογένεια. Παρά το γεγονός ότι έζησε σε ανδροκρατούμενες εποχές και κάτω από αναχρονιστικές αντιλήψεις, η Πόντια γυναίκα αναγνωριζόταν για τον δυναμισμό της και για την αποφασιστικότητά της. Η Πόντια αποτελεί σύμβολο τρυφερής μητέρας, ενώ παράλληλα ήταν ατρόμητη και πιστή σύζυγος. Επίσης δεν ήταν λίγες η φορές που, λόγω της αγάπης της για την ελευθερία, οδηγήθηκε στην μάχη, αποδεικνύοντας ότι η ταπείνωση και ο εξευτελισμός δεν θα γίνει ποτέ τρόπος ζωής για την ίδια και για την οικογένειά της.

Η μητέρα - σύζυγος Πόντια ήταν εκείνη που φρόντιζε την διατροφή και την υγεία της οικογένειάς της. Η διατροφή των Ποντίων στηριζόταν σε μεγάλο βαθμό στα γαλακτοκομικά προϊόντα. Οι πρωτεΐνες και το ασβέστιο του γάλακτος εισάγουν στο πεπτικό σύστημα έναν μεγάλο αριθμό χρήσιμων μικροοργανισμών, οι οποίοι με την σειρά τους εξυγιαίνουν την χλωρίδα του εντέρου και ενισχύουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Επίσης τα δημητριακά και τα λαχανικά αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ποντιακής διατροφής.

Η καλή διατροφή και η λαϊκή ιατρική των Ποντίων είναι ο συνδυασμός, που αποτελεί το μυστικό της μακροζωίας τους. Τα γιατροσόφια τους ήταν ένας συνδυασμός βοτάνων και αλοιφών, έχοντας ως πρόχειρο αντισηπτικό την πίσσα. Μερικά από τα μυστικά τους είναι ότι το σταυρολούλουδο είναι κατάλληλο για τη βασκανία, τα κράνα για τον κοιλόπονο και το μελισσόχορτο για τα μάτια.
Πώς θα ήταν δυνατό, όμως, να μην αναφερθούμε στα ήθη και στα έθιμά τους, που τους έκαναν γνωστούς σε όλον τον πλανήτη; Ποιος δεν έχει ανατριχιάσει στο θέαμα των Ποντίων που, φορώντας τις παραδοσιακές τους στολές, χορεύουν με τόση λεβεντιά και πάθος στο άκουσμα της λύρας, του νταουλιού, του ζουρνά;

Η ποντιακή διάλεκτος μεταδίδεται από γενιά σε γενιά μέσω των τραγουδιών, που αφηγούνται τις δοκιμασίες, που πέρασε ο κατατρεγμένος αυτός λαός, επηρεάζοντας όλη την Ελλάδα.
Ιδιαίτερα έντονη είναι η συλλογική συνείδηση των Ποντίων και η μέριμνά τους για τον συνάνθρωπο. Ανέκαθεν στον Πόντο δραστηριοποιούνταν πολλοί σύλλογοι με εκπαιδευτικό και με κοινωνικό προσανατολισμό, μιας και οι πρόγονοί τους είχαν συνειδητοποιήσει τον ρόλο που μπορούσαν να διαδραματίσουν για τη συνοχή και για τη συσπείρωσή τους.

Ο πολιτισμός των Ποντίων φέρει, επίσης, πολλές και διάφορες παραδόσεις. Μερικές από αυτές είναι του γάμου - όπου οι γονείς του αγοριού ζητούσαν την κοπέλα από τους γονείς της - και της βάπτισης, όπου, όταν το μωρό γινόταν σαράντα ημερών, ο πατέρας ζητούσε στον κουμπάρο που τον στεφάνωσε να γίνει νονός του παιδιού.
Οι Πόντιοι συνεχίζουν να ακολουθούν τις παραδόσεις τους για τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά, τις Απόκριες, το Πάσχα, με πιο γνωστή από αυτές τους "Μωμόερους" ή "Μωμόγερους", που διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια του δωδεκαημέρου, δηλαδή από τη δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων έως τα Φώτα. Το έθιμο των "Μωμόερων" ή "Μωμόγερων" προέρχεται από την περίοδο της τουρκοκρατίας, όταν μεταμφιεσμένοι αντάρτες κατέβαιναν στα χωριά, με σκοπό την συλλογή και την διάχυση πληροφοριών.
Η παρουσία των Ελλήνων στον Εύξεινο Πόντο πέρασε από τον μύθο στην πραγματικότητα. Ο Ελληνισμός ανέπτυξε μια μεγάλη πολιτιστική, πνευματική και οικονομική παρουσία, από το θρησκευτικό στοιχείο και την πολιτισμική συνεισφορά, μέχρι την εμπορική και πολιτική δραστηριότητα. Η παρουσία του Ελληνισμού στον Εύξεινο Πόντο, η οποία διακόπηκε από τη γενοκτονία, επέδρασε καταλυτικά σε όλες τις πολιτικές και κρατικές οντότητες, που εμφανίσθηκαν στην περιοχή. Σήμερα στην Ελλάδα και στην Διασπορά οι Πόντιοι είναι περίπου ενάμιση εκατομμύριο και συνεχίζουν να συνεισφέρουν στην ανάπτυξη του ελλαδικού χώρου και των τόπων όπου ζουν. Αγωνίζονται για την αναγνώριση της γενοκτονίας, προσπαθούν να διασώσουν την κληρονομιά τους, καλλιεργούν την παράδοσή τους και ζουν και πορεύονται με οδηγό την ποντιακή ζωή.

Ο Ποντιακός Ελληνισμός, που καθ’ όλη τη διάρκεια των αιώνων αυτών που πέρασαν, κράτησε αλώβητη την Ελληνικότητά του και ανέπτυξε την οικονομία του, κατέφυγε στα ενδότερα ορεινά της χώρας, μέχρι το 1922 που ξεριζώθηκε από τη γη του. Δίδαξε και διέδωσε Πολιτισμό, αλλά σφαγιάστηκε. Διώχτηκε, ξεριζώθηκε. Έκανε την κοινωνία του να ευημερήσει, αλλά αντιμετώπισε την καταστροφή. Η ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ιστορικής διαδρομής των Ελλήνων.

Όσοι Έλληνες από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο κατάφεραν να επιζήσουν από τις απάνθρωπες εθνικές εκκαθαρίσεις, που πραγματοποίησαν οι Τούρκοι, ήρθαν ως πρόσφυγες στον Ελληνικό χώρο.
Όσοι, δηλαδή, έμειναν ζωντανοί μετά τις σφαγές, την πείνα και τη δίψα, που αντιμετώπισαν, τους διωγμούς από το καθεστώς του Κεμάλ, που εξολόθρεψε, όσο μπόρεσε, τον Χριστιανικό κόσμο.
Το κάψιμο τόσων αθώων ανθρώπων, γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων, Ελλήνων του Πόντου που έπεσαν θύματα μιας απάνθρωπης εθνοκάθαρσης και υποχρεώθηκαν να εκπατριστούν και να εγκατασταθούν σαν πρόσφυγες στον κορμό της μητροπολιτικής Ελλάδος με τη συνθήκη της Λωζάνης.

Η εκρίζωση αυτή των Ελλήνων του Πόντου είναι από τα πρωτοφανή εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία. Ύστερα από 27 αιώνες ζωής, ένας λαός ξεριζώθηκε από τη γη του, αφήνοντας πίσω του πατρογονικές εστίες, σπίτια, εκκλησίες, τάφους προγόνων. Μόνο η Παναγιά Σουμελά ήταν σκέπη τους, όταν τα εγκατέλειψαν όλα και μετέφεραν μαζί τους το αρχαιοπρεπές γλωσσικό τους ιδίωμα, τον πλούτο των παραδοσιακών τους κληρονομημάτων και τον ομαδικό λαϊκό χαρακτήρα τους. Ρίχτηκαν στις ακτές της Ελλάδος και καλλιέργησαν την παράδοσή τους.
Η Μακεδονία, η Θράκη, οι μεγάλες ελληνικές πόλεις, η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη κ.ά. είναι μερικές από τις περιοχές, όπου ρίζωσαν οι Πόντιοι πρόσφυγες.

Χάρη στην δραστήρια κοινωνία των Ποντίων, ο πολιτισμός τους και τα χαρακτηριστικά του μεταφέρονται αναλλοίωτα μέσα στον χρόνο. Η λεβεντιά, η ντομπροσύνη, ο δυναμισμός, η φιλοξενία είναι μερικά, μόνο, από αυτά που τους καθιστούν από τους πιο αγαπητούς λαούς, γνωστούς σε ολόκληρο τον πλανήτη και αποτελούν παράδειγμα θάρρους και μαχητικότητας για τις επόμενες γενιές.