Την τελευταία του πνοή άφησε ο γνωστός δημοσιογράφος Γιώργος Παπαδάκης την Κυριακή (4/1), όταν υπέστη έμφραγμα.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες ο Γιώργος Παπαδάκης είχε χάσει τις αισθήσεις του, όταν τον παρέλαβε το ΕΚΑΒ από το σπίτι του στο Κολωνάκι.
Ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, τον διακόμισε στο Λαϊκό Νοσοκομείο, όπου το ιατρικό προσωπικό προχώρησε σε προσπάθειες καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης (ΚΑΡΠΑ) για να τον επαναφέρει, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να τον κρατήσει στη ζωή.
Ποιος ήταν ο Γιώργος Παπαδάκης
Ο Γιώργος Παπαδάκης γεννήθηκε στο Χαλάνδρι στις 4 Φεβρουαρίου 1951 και καταγόταν από την Κρήτη.
Εκτός από την επιτυχημένη του δημοσιογραφική καριέρα στην τηλεόραση, ο Γιώργος Παπαδάκης διέγραψε σημαντική πορεία και στον έντυπο τύπο.
Πρωτοεμφανίστηκε στην τηλεόραση τη δεκαετία του 1980 από την εκπομπή «Τρεις στον αέρα» που μεταδιδόταν το μεσημέρι από την ΕΡΤ, ως συμπαρουσιαστής με τη Σεμίνα Διγενή και τον Νάσο Αθανασίου.
Από το 1992 μέχρι το 2025, ο Γιώργος Παπαδάκης παρουσίαζε την πρώτη, χρονολογικά, πρωινή ενημερωτική εκπομπή της Ελληνικής Τηλεόρασης Καλημέρα Ελλάδα έως το 2011.
Από το 2011 μέχρι το 2015, παρουσίαζε την αντίστοιχη ενημερωτική εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού ANT1 με τίτλο Πρωινό ΑΝΤ1.
Από τις 7 Σεπτεμβρίου 2015, η πρωινή ενημερωτική εκπομπή μετονομάστηκε εκ νέου σε «Καλημέρα Ελλάδα», ύστερα από επιθυμία του ίδιου, που έγινε δεκτή από το κανάλι. Ολοκλήρωσε τον κύκλο του στην παρουσίασή της, στις 4 Ιουλίου 2025, σε κλίμα συγκίνησης με όλους τους συντελεστές επί της μικρής οθόνης.[
Να εκφοβίσουν και να τρομοκρατήσουν τον γνωστό Ιταλό δημοσιογράφο της δημόσιας τηλεόρασης Rai, Σιγκφρίντο Ρανούτσι, επιχείρησαν χθες το βράδυ άγνωστοι, καθώς είχαν τοποθετήσει - κατά πάσα πιθανότητα - εκρηκτικούς μηχανισμούς σε δύο αυτοκίνητά του, τα οποία καταστράφηκαν από την έκρηξη.
Τα αυτοκίνητα ήταν παρκαρισμένα έξω από το σπίτι του δημοσιογράφου, στην παραθαλάσσια περιοχή Κάμπο Ασκολάνο, λίγο έξω από την Ρώμη, ενώ το ένα από τα δύο χρησιμοποίει η κόρη του.
«Θα μπορούσε να χάσει την ζωή της η κόρη μου, η οποία μόλις είχε φύγει. Πρόκειται να καταθέσω μήνυση», δήλωσε ο Ρανούτσι, ο οποίος εδώ και χρόνια παρουσιάζει την ερευνητική εκπομπή Report στο τηλεοπτικό κανάλι Rai Tre.
Η εκπομπή έχει ασχοληθεί επανειλημμένα με υποθέσεις διαφθοράς, με το οργανωμένο έγκλημα και με παράνομες εργολαβίες και ο Σιγκφρίντο Ρανούτσι είχε δεχθεί πολλές φορές απειλές κατά της ζωής του.
Πέρυσι, όπως αποκάλυψε, ο ίδιος και συγγενείς του είχαν βρει δύο σφαίρες στην είσοδο του σπιτιού τους.
Ένας Σαλβαδοριανός δημοσιογράφος, εγκατεστημένος εδώ και μια εικοσαετία στις ΗΠΑ, απελάθηκε σήμερα, αφού συνελήφθη ενώ κάλυπτε τις διαδηλώσεις κατά του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, στα μέσα Ιουνίου, ανακοίνωσε η Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων (CPJ).
«Σήμερα το πρωί, ο δημοσιογράφος Μάριο Γκεβάρα απελάθηκε από τις ΗΠΑ στη γενέτειρά του, το Σαλβαδόρ» ανέφερε η Επιτροπή τονίζοντας ότι είναι «η πρώτη φορά που καταγράφονται τέτοιου είδους αντίποινα σε σχέση με δημοσιογραφική δράση».
Το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ δεν σχολίασε την υπόθεση, όταν ρωτήθηκε από το Γαλλικό Πρακτορείο.
Ο Γκεβάρα είχε ειδικευτεί σε θέματα μετανάστευσης και είχε τιμηθεί με βραβείο Emmy το 2023 για τη δουλειά του. Έφτασε στις ΗΠΑ το 2004 με προσωρινή βίζα, παρέμεινε στη χώρα και επιχείρησε στη συνέχεια να νομιμοποιήσει την κατάστασή του, χωρίς να το καταφέρει μέχρι τη στιγμή της σύλληψής του, σύμφωνα με δικαστικά έγγραφα.
Η εκπρόσωπος της CPJ Κάθριν Τζέικομπσεν είπε ωστόσο ότι «το θέμα δεν αφορά απλώς και μόνο το μεταναστευτικό καθεστώς του» αλλά πρόκειται για «αντίποινα για τα ρεπορτάζ του». Έκανε λόγο για «ανησυχητική ένδειξη της επιδείνωσης της ελευθερίας του Τύπου υπό την κυβέρνηση Τραμπ».
Στις 14 Ιουνίου, κοντά στην Ατλάντα, ο Μάριο Γκεβάρα κάλυπτε απευθείας, στα ισπανικά, σε ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης, τις διαδηλώσεις «No Kings» («Όχι βασιλιάδες»), τη μεγαλύτερη κινητοποίηση κατά του Τραμπ μετά την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο. Όταν συνελήφθη, φορούσε αλεξίσφαιρο γιλέκο με την ένδειξη «Τύπος» και προστατευτικό κράνος, σύμφωνα με τα πλάνα που μετέδιδε στο κανάλι του στο Facebook.
Αρχικά του ασκήθηκε δίωξη για αδικήματα ήσσονος σημασίας (παράνομη συγκέντρωση, παρουσία πεζού στο οδόστρωμα…). Η υπόθεση εναντίον του στη συνέχεια μπήκε στο αρχείο.
Η σορός της Ουκρανής δημοσιογράφου Βικτόρια Ροσίνα (Viktoriia Roshchyna) επαναπατρίστηκε τον Φεβρουάριο του 2025, τέσσερις μήνες μετά την ανακοίνωση του θανάτου της. Η δημοσιογράφος αιχμαλωτίστηκε ενώ ερευνούσε Ουκρανούς πολίτες που φυλακίζονταν παράνομα στην περιοχή της Ζαπορίζια, ενώ η ίδια κρατήθηκε σε απομόνωση για πάνω από ένα χρόνο στα κατεχόμενα εδάφη και σε ρωσική φυλακή. Το Forbidden Stories παρακολούθησε το ταξίδι της, αποκαλύπτοντας νέα στοιχεία για τους τελευταίους μήνες της αιχμαλωσίας της και τις συνθήκες του θανάτου της.
Οι αποκαλύψεις μας
Η σορός της Βικτόρια Ροσίνα επαναπατρίστηκε στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2025. Έφερε τα σημάδια των βασανιστηρίων. Αρκετά όργανά της έλειπαν. Δύο από τις πηγές της στα κατεχόμενα εδάφη, καθώς και ο αρχισυντάκτης της, επιβεβαίωσαν στο Forbidden Stories ότι η δημοσιογράφος είχε πράγματι ταξιδέψει στη Ζαπορίζια για να ερευνήσει τα βασανιστήρια πολιτών σε άτυπα κέντρα κράτησης. Η Βικτόρια είχε αρχίσει να μαθαίνει τα ονόματα των υπευθύνων για αυτή τη φυλάκιση και τα βασανιστήρια, μεταξύ των οποίων και πράκτορες της FSB, της υπηρεσίας εσωτερικής ασφαλείας της Ρωσίας.
Φορτηγά ξεφορτώνουν πτώματα κατά εκατοντάδες. Συνολικά 757, αποσταλμένα σε διάφορα νεκροτομεία της Ουκρανίας για νεκροψία. Στο νεκροτομείο της Βίννιτσα, μιας πόλης στο κεντροδυτικό τμήμα της χώρας, οι ερευνητές εξετάζουν προσεκτικά δεκάδες σορούς την Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2025. Η τελευταία είναι τυλιγμένη σε έναν λευκό σάκο. Στην επιφάνειά του, μια χειρόγραφη επιγραφή: «NM SPAS 757». Το ακρωνύμιο είναι κωδικός στα ρωσικά: «Άγνωστος άνδρας, εκτεταμένες αλλοιώσεις στις στεφανιαίες αρτηρίες, σορός αριθμός 757». Οι πράκτορες ανοίγουν το φερμουάρ και ανακαλύπτουν έναν ακόμη μαύρο σάκο.
Μέσα, το πτώμα μιας νεαρής γυναίκας σε φρικτή κατάσταση. Ωστόσο, οι ερευνητές κατάφεραν να διακρίνουν μια μικρή ετικέτα που ήταν κολλημένη στη δεξιά κνήμη, η οποία έγραφε: "Roshchyna, V.V.".
Μετά από μήνες αβεβαιότητας για την οικογένειά της - και κωλυσιεργία από τους Ρώσους - τα λείψανα της Βικτόρια Ροσίνα, μιας Ουκρανής δημοσιογράφου, επιστράφηκαν.
Τελικά, δεν ήταν τυχαίο ότι την έστειλαν πίσω ανάμεσα στα πτώματα των σκληροτράχηλων στρατιωτών που είχαν πέσει στο μέτωπο. Με την αποφασιστικότητά της να καταγράψει τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στα κατεχόμενα εδάφη, η Βικτόρια ήταν ένα λάφυρο πολέμου για τη Ρωσία.
Ο επαναπατρισμός της σορού της Βικτόρια σηματοδοτεί το τέλος μιας μακράς αναμονής και διαψεύδει τις ελπίδες των συγγενών της μοναδικής Ουκρανής δημοσιογράφου που έχει πεθάνει μέχρι σήμερα σε ρωσική φυλακή. Εξαφανίστηκε το καλοκαίρι του 2023, ερευνώντας Ουκρανούς πολίτες που φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν από τη Ρωσία στην περιοχή Ζαπορίζια της κατεχόμενης ζώνης. Έπειτα από περισσότερους από δώδεκα μήνες μεταγωγών μεταξύ τουλάχιστον δύο άτυπων κέντρων κράτησης και μιας ρωσικής φυλακής, ο θάνατός της ενόσω βρισκόταν σε αιχμαλωσία ανακοινώθηκε από το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας τον Οκτώβριο του 2024.
Σε επιστολή τους προς το Forbidden Stories, οι ουκρανικές εισαγγελικές αρχές επιβεβαίωσαν τον επαναπατρισμό της σορού της Βικτόρια Ροσίνα, επικαλούμενες 99,999% ταύτιση DNA με "συγγενείς" της δημοσιογράφου. Ο Γιούρι Μπελούσοφ, επικεφαλής της μονάδας εγκλημάτων πολέμου της ουκρανικής Γενικής Εισαγγελίας, αναφέρει ότι οι αρχικές ιατροδικαστικές αναλύσεις δείχνουν "πολυάριθμα σημάδια βασανιστηρίων και κακομεταχείρισης στο σώμα της, συμπεριλαμβανομένων εκδορών και αιμορραγιών σε διάφορα σημεία, ένα σπασμένο πλευρό, τραύματα στον αυχένα και πιθανά ίχνη ηλεκτροσόκ στα πόδια".
Ο Μπελούσοφ προσθέτει ότι το πτώμα έφερε "σημάδια αυτοψίας που διενεργήθηκε πριν από την επιστροφή του στην Ουκρανία" και την απουσία ορισμένων οργάνων - μια αφαίρεση που πιθανώς έγινε για να συγκαλυφθεί η αιτία θανάτου. Αυτό θα μπορούσε να προσμετρηθεί ως πρόσθετο έγκλημα πολέμου.
Όταν επικοινώνησαν με τον πατέρα της Βικτόρια και τον δικηγόρο του, δήλωσαν ότι δεν αναγνώρισαν την αρχική έκθεση πραγματογνωμοσύνης και ανέμεναν νέα ιατροδικαστική ανάλυση.
Η ανακοίνωση του θανάτου του δημοσιογράφου σηματοδότησε την αφετηρία της έρευνας. Η ομάδα Forbidden Stories ξεκίνησε την έρευνα τον Οκτώβριο του 2024 και ταξίδεψε δύο φορές στην Ουκρανία. Για τρεις μήνες, 45 δημοσιογράφοι από 13 μέσα ενημέρωσης συνεργάστηκαν για να ανασυνθέσουν το ταξίδι της Ουκρανής δημοσιογράφου στην κατεχόμενη Ουκρανία και τη Ρωσία. Η κοινοπραξία με επικεφαλής το Forbidden Stories, αποστολή της οποίας είναι να συνεχίσει το έργο δημοσιογράφων που έχουν σκοτωθεί, φυλακιστεί ή απειληθεί, συνέχισε επίσης την έρευνα της Βικτόρια για τους "κρατούμενους-φάντασμα", τους 16.000 έως 20.000 Ουκρανούς πολίτες που έχουν παγιδευτεί σε ένα αδιαφανές σύστημα. Πρόκειται για τα άτυπα κέντρα κράτησης που διαχειρίζεται η Ρωσία.
"Η Βικτόρια ήταν η μόνη δημοσιογράφος που κάλυπτε τα κατεχόμενα εδάφη. Για εκείνη ήταν μια αποστολή", λέει η Σέβγκιλ Μουσαϊέβα, συντάκτριά της στην Ukrainska Pravda. "Ήταν η γέφυρα μεταξύ της Ουκρανίας και αυτών των εδαφών και μοιραζόταν κρίσιμες πληροφορίες για τη ζωή εκεί. Μετά την εξαφάνισή της, δεν υπήρχε πλέον κάλυψη για το τι συνέβαινε εκεί".
Η Βικτόρια ήθελε να πει στον κόσμο για την τύχη αυτών των πολιτών που αιχμαλωτίστηκαν στην κατεχόμενη ζώνη. Κατέληξε να γίνει μια από αυτούς.
Μια επικίνδυνη αποστολή
Η εξαφάνιση της Βικτόρια Ροσίνα μπορεί να ειπωθεί μόνο αποσπασματικά. Αποσπάσματα συναρμολογημένα από λόγια που ειπώθηκαν μέσα στους τοίχους μιας φυλακής, θολές αναμνήσεις ανώνυμων μαρτύρων και την αναζήτηση ενός απαρηγόρητου πατέρα.
Η ιστορία της ξεκινά στην καρδιά των βιομηχανικών πεδιάδων της νοτιοανατολικής Ουκρανίας. Πιο συγκεκριμένα, στην περιοχή Ζαπορίζια. Σχεδόν 27.183 τετραγωνικά χιλιόμετρα απλώνονται μεταξύ της λεκάνης της Αζοφικής Θάλασσας και του ποταμού Δνείπερου. Από το 2022, τα δύο τρίτα αυτής της περιοχής έχουν προσαρτηθεί παράνομα από τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις. Παραμορφωμένη από τρία χρόνια πολέμου και μια σχεδόν ακίνητη γραμμή μετώπου, αυτή η κατεχόμενη ζώνη είναι πλέον μια μαύρη τρύπα. Ένα μέρος από το οποίο δεν διαφεύγει σχεδόν καμία πληροφορία.
Η Βίκα-όπως την αποκαλούσαν οι συνάδελφοι και η οικογένειά της- γεννήθηκε το 1996 στην ομώνυμη πρωτεύουσα της περιοχής Ζαπορίζια, σχεδόν πέντε χρόνια μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Σε ένα από τα πρώτα της ρεπορτάζ, πολύ πριν από τη ρωσική εισβολή, η Βίκα κάλυψε μια μεγάλη ποινική υπόθεση στην παραθαλάσσια πόλη Μπερντιάνσκ. "Φαινόταν να έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερη συγγένεια με αυτά τα εδάφη, τα οποία σήμερα είναι υπό κατοχή", εκμυστηρεύεται η Σέβγκιλ Μουσαϊέβα, συντάκτριά της στην Ukrainska Pravda.
Μια προσκόλληση, ακόμη και μια στοργή που την οδηγεί να επιστρέψει μετά τη ρωσική προσάρτηση. Μεταξύ Φεβρουαρίου 2022 και Ιουλίου 2023, πήγε "τουλάχιστον τέσσερις φορές στις κατεχόμενες ζώνες", σύμφωνα με την Μουσαϊέβα. Τον Μάρτιο του 2022, κατά τη διάρκεια μιας από αυτές τις αποστολές, η Βικτόρια συνελήφθη από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες και κρατήθηκε για μια εβδομάδα στο Μπερντιάνσκ.
Όταν αφέθηκε ελεύθερη, οι εκδότες, οι συνάδελφοι και η οικογένειά της την παρακάλεσαν να μην επιστρέψει. Εκείνη δεν τους άκουσε. Τον Ιούλιο του 2023, η 26χρονη Βίκα, προετοιμάζει ένα νέο ταξίδι στην περιοχή Ζαπορίζια, η οποία πλήττεται από τον πόλεμο εδώ και ενάμιση χρόνο. Το σχέδιό της είναι ξεκάθαρο. "Συζητήσαμε για τα μέρη όπου βασανίζονται Ουκρανοί και μου εξήγησε πώς οραματίζεται την έρευνα", θυμάται η Μουσαϊέβα. "Ήθελε να εντοπίσει αυτά τα μέρη και όλους τους ανθρώπους που εμπλέκονται".
Στην κατεχόμενη ζώνη
Δύο μάρτυρες που εντοπίστηκαν από την κοινοπραξία την συνάντησαν κατά τη διάρκεια της έρευνάς τους σε διάφορες πόλεις της περιοχής Ζαπορίζια. Ένας από αυτούς μάλιστα , την είδε δύο φορές το 2023. Θυμάται τη νευρικότητά της. "Ήταν κλειστή και δεν έλεγε πολλά. Δεν ξέρω τι φοβόταν. Ίσως να την κατέγραφαν κάμερες ή κάτι τέτοιο", θυμάται ο Μίκολα, το όνομα του οποίου έχει αλλάξει επειδή εξακολουθεί να ζει σε κατεχόμενο έδαφος.
Ο Μίκολα την οδήγησε με το αυτοκίνητό του στο Μπερντιάνσκ. Εκεί, η Βίκα πήγε σε ένα παραθαλάσσιο ξενοδοχείο, όπου πίστευε ότι συνεδρίαζαν πράκτορες της FSB (Ρωσική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας). Αργότερα, όταν θέλησε να επιστρέψει στην περιοχή, έστειλε μήνυμα στον Μίκολα ζητώντας τουάλλη μια χάρη: να την μεταφέρει στο Ενερχοντάρ, μια πόλη υπό τον έλεγχο των δυνάμεων κατοχής, πάνω από 200 χιλιόμετρα βόρεια της ακτής. Αυτή τη φορά, εκείνος αρνήθηκε, εξηγώντας ότι το ταξίδι θα ήταν πολύ επικίνδυνο χωρίς ρωσικό διαβατήριο.
Σε μια αποκλειστική συνέντευξη στο Forbidden Stories, η 59χρονη Όλγα δίνει περισσότερες λεπτομέρειες για την έρευνα της Βίκα. Με καταγωγή από μια μικρή πόλη στις όχθες της Αζοφικής Θάλασσας, μας διαβεβαιώνει ότι η δημοσιογράφος είχε αρχίσει να καταρτίζει μια λίστα με Ρώσους αξιωματούχους. "Μου μίλησε για την αιχμαλωσία της και μου έκανε ένα σωρό ερωτήσεις. Συνειδητοποίησα ότι είχε πολλές πληροφορίες και τη δική της βάση δεδομένων για τους πράκτορες της FSB", αποκαλύπτει η γυναίκα που θέλησε να κατονομαστεί μόνο με το μικρό της όνομα.
Η Όλγα συνάντησε τη Βίκα για πρώτη φορά το 2019. Μετά την εισβολή και με κίνδυνο της ζωής της, άρχισε να της στέλνει φωτογραφίες από τα κατεχόμενα εδάφη. Τελικά συναντήθηκαν το καλοκαίρι του 2022, στο σταθμό λεωφορείων του Μπερντιάνσκ. Σχεδίαζαν να ξανασυναντηθούν τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, αλλά η Βίκα έπρεπε να φύγει βιαστικά από την κατεχόμενη ζώνη για λόγους ασφαλείας.
Παρά το χαμένο ραντεβού, διατήρησαν επαφή καθ' όλη τη διάρκεια του 2023. Εκείνο το καλοκαίρι, η Βίκα της έστειλε ένα μήνυμα ζητώντας της να τη βοηθήσει να βρει επαφές στα ελεγχόμενα από τη Ρωσία εδάφη.
Στα τέλη Ιουλίου, η Βίκα θέτει σε εφαρμογή το σχέδιό της. Από το Κίεβο, ταξιδεύει με μικρό λεωφορείο στην Πολωνία - όπου το τηλέφωνό της χτυπάει λίγο μετά τις 2 το μεσημέρι. Την επόμενη μέρα, στις 26 Ιουλίου, περνάει στη Ρωσία στο σημείο ελέγχου Ludonka, σύμφωνα με τα αρχεία του συνοριακού σταθμού που συμβουλεύτηκε το Forbidden Stories.
Από εκεί και πέρα, οι κινήσεις της γίνονται όλο και πιο δύσκολες να παρακολουθηθούν. Η δημοσιογράφος πιθανότατα διέσχισε τη Ρωσία προς τα νότια, κατευθυνόμενη προς τα κατεχόμενα εδάφη. Στα έγγραφα που κατέθεσε στα σύνορα, αναφέρει ως τελικό προορισμό της τη Μελιτόπολη. Αλλά η δημοσιογράφος πήγε πρώτα στο Ενερχοντάρ μέσω της Μαριούπολης, σύμφωνα με βίντεο που δημοσίευσαν τον Μάρτιο οι ουκρανικές εφημερίδες Slidstvo Info, Suspilne και Graty, σε συνεργασία με την RSF.
Στις αρχές Αυγούστου, η Βίκα έστειλε στον Μίκολα άλλο ένα μήνυμα, στο οποίο του έλεγε ότι θα επιστρέψει στο Μπερντιάνσκ δύο εβδομάδες αργότερα.
Ωστόσο, δεν επέστρεψε ποτέ.
Στις 12 Αυγούστου, οι ουκρανικές αρχές ανακοίνωσαν την εξαφάνιση της δημοσιογράφου. Τον επόμενο μήνα, η οικογένειά της υπέβαλε επίσημη αναφορά στην αστυνομία και στο γραφείο του διαμεσολαβητή. Οι ουκρανικές μυστικές υπηρεσίες άρχισαν να ερευνούν, αλλά η Βίκα είχε εξαφανιστεί.
Εξαφανίστηκε χωρίς ίχνος
Η Βίκα δεν εντοπίστηκε μέχρι τον Απρίλιο του 2024, οκτώ μήνες αργότερα. Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας που εστάλη στον πατέρα της, η δημοσιογράφος κρατήθηκε στη Ρωσία.
Οι πληροφορίες σχετικά με την τύχη της μετά το τελευταίο της μήνυμα, τον Αύγουστο του 2023, είναι αποσπασματικές και μάλιστα αντιφατικές. Οι πρώτες ενδείξεις δείχνουν την παρουσία της στο Ενερχοντάρ, μια μικρή στρατηγική πόλη γνωστή για τον πυρηνικό σταθμό της. "Η Βίκα είχε προγραμματίσει να γράψει για τα ρωσικά κέντρα βασανιστηρίων", λέει η Όλγα. Φαίνεται όμως ότι την σταμάτησαν γρήγορα.
Σύμφωνα με την επίσημη δήλωση ενός συγκρατούμενου της, με τον οποίο αργότερα φυλακίστηκε στο Ταγκανρόγκ, η Βίκα εντοπίστηκε από drone στο Ενερχοντάρ, αφού άφησε το σακίδιό της στο διαμέρισμα που είχε νοικιάσει. Είπε σε αυτόν τον σύντροφο της ατυχίας ότι κρατήθηκε για "αρκετές ημέρες" στο αστυνομικό τμήμα του Ενερχοντάρ, το οποίο φημολογείται ότι οργανώνει την "ταξινόμηση" των Ουκρανών πολιτών που είναι ύποπτοι για αντίσταση στη ρωσική κατοχή.
Το Forbidden Stories δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει τις λεπτομέρειες της σύλληψης της Βίκα. Επικοινωνήσαμε με τον συγκρατούμενό της, αλλά δεν θέλησε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας. Ο πρώην δήμαρχος του Ενερχοντάρ, Ντμίτρι Ορλόφ, ο οποίος σήμερα ζει στην εξορία, εξήγησε στην κοινοπραξία ότι είναι πιο πιθανό η δημοσιογράφος να εντοπίστηκε από "κάμερες παρακολούθησης βίντεο" που χειρίζονται οι Ρώσοι παρά από drone. Αλλά δεν είχε καμία οριστική απόδειξη.
Ένα πράγμα είναι σίγουρο: Η Βικτόρια μεταφέρθηκε από το Ενερχοντάρ στη Μελιτόπολη, την πόλη που η Ρωσία διεκδικεί ως περιφερειακή πρωτεύουσά της από την προσάρτηση. Δύο μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων δείχνουν ότι η Βίκα στάλθηκε σε ένα από τα κέντρα κράτησης και βασανιστηρίων της Μελιτόπολης, γνωστότερα ως "γκαράζ".
Τα "γκαράζ" που βρίσκονται σε μια βιομηχανική ζώνη, κάτω από μια γέφυρα που συνδέει το ιστορικό κέντρο με το σύγχρονο τμήμα της πόλης, είναι διαβόητα για την απάνθρωπη μεταχείριση που επιφυλάσσουν στους παράνομα κρατούμενους. Ένας συγγενής ενός ομήρου εξηγεί ότι οι περισσότεροι ντόπιοι γνωρίζουν κάποιον που βασανίστηκε σε αυτά τα γκαράζ. "Μπορείς να ακούσεις τις κραυγές των ανδρών και των γυναικών", λέει.
Ο Γεβγκένι Μάρκεβιτς είναι ένας αιχμάλωτος πολέμου που συνάντησε τη Βικτόρια κατά τη διάρκεια της κράτησής της, αφού η δημοσιογράφος είχε περάσει από τα "γκαράζ". "Τη μαστίγωσαν και τη βασάνισαν, όπως όλους τους άλλους στη Μελιτόπολη", υποθέτει, εκτιμώντας ότι πιθανότατα υποβλήθηκε και σε καταναγκαστική εργασία κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας της.
Στην κατάθεσή της στις ουκρανικές αρχές, μια πρώην συγκρατούμενη της Βίκα επιβεβαίωσε ότι είχε δει σημάδια στα χέρια της δημοσιογράφου που φαινόταν να έχουν προκληθεί από μαχαιριές, καθώς και άλλα τραύματα.
Η Μελιτόπολη ήταν απλώς ένας ενδιάμεσος σταθμός για τη Βίκα που είχε παγιδευτεί στο ρωσικό σωφρονιστικό σύστημα. Στα τέλη Δεκεμβρίου, μεταφέρθηκε ανατολικότερα, στο Ταγκανρόγκ, μια ρωσική πόλη στην Αζοφική Θάλασσα που έχει γίνει συνώνυμο της χειρότερης βίας μετά τα σοβιετικά γκουλάγκ.
"Δεν φοβόταν το θάνατο"
Τον Μάιο του 2022, τρεις μήνες μετά την εισβολή στην Ουκρανία, αυτό το πρώην κέντρο κράτησης ανηλίκων φιλοξενεί πλέον Ουκρανούς αιχμαλώτους πολέμου. Σε αυτό το πράσινο φρούριο στεγάζεται το κέντρο προσωρινής κράτησης SIZO-2. Εδώ, οι σκληραγωγημένοι από τη μάχη στρατιώτες συχνά ξυλοκοπούνται κατά την άφιξή τους - ένα τελετουργικό γνωστό ως "καλωσόρισμα". Τέσσερις αιχμάλωτοι έχουν πεθάνει ως αποτέλεσμα, σύμφωνα με πηγή των ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, συνολικά 15 Ουκρανοί κρατούμενοι πιστεύεται ότι πέθαναν στο SIZO-2 από το 2022 έως το φθινόπωρο του 2024.
Η Βίκα έμεινε εκεί σχεδόν εννέα μήνες, από τα τέλη Δεκεμβρίου 2023 έως τις αρχές Σεπτεμβρίου 2024. "Μοιραζόταν ένα μικρό κελί με άλλες τρεις γυναίκες πολίτες", λέει ο Μάρκεβιτς, το κελί του οποίου βρισκόταν δύο πόρτες πιο κάτω. Ο άνδρας θυμάται τη φωνή της Βίκα. Την άκουγε κατά τη διάρκεια των καθημερινών ελέγχων. Συχνά φώναζε στους φρουρούς. "Τους αποκαλούσε δήμιους, δολοφόνους", θυμάται ο Μάρκεβιτς. Προσωπικά, τη θαύμαζα. Κανείς μας δεν ήταν σαν κι αυτήν. Δεν ξέρω κανέναν άλλον που επέλεξε να κάνει κάτι τέτοιο στον εαυτό του. Δεν φοβόταν το θάνατο".
Στο Ταγκανρόγκ, οι φύλακες έχουν το ελεύθερο να επιφέρουν κάθε είδους κακομεταχείριση, από την οποία η Βικτόρια ήταν απίθανο να ξέφυγε. Δέκα πρώην κρατούμενοι περιέγραψαν στο Forbidden Stories τα βασανιστήρια που υπέστησαν. Κατήγγειλαν ότι ξυλοκοπήθηκαν, υπέστησαν ηλεκτροσόκ, κρεμάστηκαν από τα πόδια για ώρες και υποβλήθηκαν σε σειρά βίαιων και εξευτελιστικών βασανιστηρίων.
Σύμφωνα με τον Μικαϊλο Τσάπλια, έναν αιχμάλωτο πολέμου που κρατούνταν στο Ταγκανρόγκ και απελευθερώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2024, οι ανακριτές είχαν οδηγίες να φτάνουν τον πόνο που προκαλούσαν στους αιχμαλώτους στα άκρα, χωρίς να τους σκοτώνουν. Κατά τη γνώμη του, αυτό το όριο θα μπορούσε να είχε ξεπεραστεί στην περίπτωση της Βίκα. "Το παρατράβηξαν", συνεχίζει. "Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι ότι οι κρατούμενοι είναι ζωντανοί, αλλά σε άθλια κατάσταση. Το να κρατούν έναν κρατούμενο ζωντανό είναι ένας τρόπος για να μπορέσουν να τον ανταλλάξουν".
Το καλοκαίρι του 2024, η υγεία της δημοσιογράφου επιδεινώθηκε και σταμάτησε να τρώει, σύμφωνα με διάφορες πηγές. Η Βίκα εισήχθη τότε σε νοσοκομείο. "Ήταν σε τέτοια κατάσταση που δεν μπορούσε καν να σηκώσει το κεφάλι της από το μαξιλάρι", ανέφερε ένας από τους συγκρατούμενούς της σε δήλωσή του στις ουκρανικές αρχές.
Ένας άλλος πρώην κρατούμενος του Ταγκανρόγκ που γνώρισε τη Βίκα επιβεβαιώνει: "Δεν έδιναν δεκάρα μέχρι που ένιωθε πολύ πεσμένη, οπότε και την έβγαλαν έξω. Ήρθε ένας γιατρός, την εξέτασε και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο. Κανείς δεν ξέρει πού. Επέστρεψε με μια "βελόνα πεταλούδα" στο χέρι της - της είχαν βάλει ορό και την ανάγκασαν να φάει".
Στα τέλη Αυγούστου 2024, μήνες μετά τη νοσηλεία της, ο Βολοντίμιρ Ροσίνα λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από ρωσικό αριθμό. Στην άλλη άκρη της γραμμής, ακούει για πρώτη φορά μετά από έναν χρόνο τη φωνή της κόρης του, Βίκα.
Η Βικτόρια μιλούσε ρωσικά, όχι ουκρανικά. "Έτσι δεν ήταν μόνη της", εκτιμά ο Βολοντίμιρ σε μια μακροσκελή συνέντευξη που έδωσε στο Forbidden Stories στο Kryvyi Rih, μια μικρή πόλη στην ανατολική Ουκρανία, όπου εξακολουθεί να ζει, παρά τον συνεχή θόρυβο από τους ρωσικούς πυραύλους που εκτοξεύονται από την άλλη πλευρά του μετώπου. "Μου είχε υποσχεθεί ότι θα επέστρεφε τον Σεπτέμβριο και ότι έπρεπε να ετοιμαστούμε για να την ξανασυναντήσουμε", θυμάται ο πατέρας της.
Κατά τη διάρκεια της σύντομης συνομιλίας, οι γονείς της προέτρεψαν τη Βίκα να φροντίσει τον εαυτό της και να φάει. Εκείνη τους διαβεβαίωσε πως το κάνει και τους αποχαιρέτησε. Όταν ο πατέρας της προσπάθησε να καλέσει ξανά τον αριθμό, απάντησε ο τηλεφωνητής.
Σύμφωνα με την Ευγενία Καπαλκίνα, δικηγόρο της οικογένειας, το τηλεφώνημα ήταν αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων "υψηλού επιπέδου" μεταξύ Ρώσων και Ουκρανών. Για τους οικείους της Βίκα, το τηλεφώνημα φάνηκε να προμηνύει την επικείμενη απελευθέρωσή της. Η αρχισυντάκτριά της θυμάται μια συζήτηση με έναν ξένο δημοσιογράφο. Ο τελευταίος είχε ακούσει από τις μυστικές υπηρεσίες ότι η Βίκα θα απελευθερωνόταν σε μια ανταλλαγή κρατουμένων που είχε προγραμματιστεί για τα μέσα Σεπτεμβρίου. Αλλά δύο εβδομάδες αργότερα, όταν ένα λεωφορείο με Ουκρανούς αιχμαλώτους πολέμου έφτασε στο Κίεβο, η Βίκα δεν ήταν ανάμεσά τους.
Οι μέρες περνούν και ο Σεπτέμβριος φτάνει στο τέλος του. Η ελπίδα σιγά-σιγά ξεθωριάζει. Εξαφανίστηκε πάλι η Βίκα;
Τον Οκτώβριο, ο πατέρας της έλαβε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας. Σε λιτή και τυπική διατύπωση, η επιστολή γνωστοποιούσε τον θάνατο της κόρης του ενώ βρισκόταν σε ρωσική αιχμαλωσία. Ως ημερομηνία θανάτου αναφερόταν η 19η Σεπτεμβρίου 2024.
Από εδώ και στο εξής, τα μόνα στοιχεία για την αιτία και την ημερομηνία του θανάτου της θα μπορούσαν να προέρχονται από τη νεκροψία ή από πρώην τροφίμους.
Το σώμα της ήταν παγωμένο και μουμιοποιημένο. Οι μώλωπες στο λαιμό της συνάδουν με πιθανό κάταγμα του υοειδούς οστού, ένα σπάνιο τραύμα που συνήθως συνδέεται με στραγγαλισμό, σύμφωνα με πηγή προσκείμενη στην επίσημη έρευνα.
Μέχρι σήμερα, οι Ουκρανοί εμπειρογνώμονες δεν έχουν προσδιορίσει την ακριβή αιτία θανάτου. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η σορός της Βίκα επιστράφηκε με αρκετά μέλη να λείπουν — μεταξύ αυτών ο εγκέφαλος, ο λάρυγγας και οι οφθαλμικοί βολβοί — στοιχείο που ενισχύει τις υποψίες για πιθανή προσπάθεια συγκάλυψης των αιτίων του θανάτου της.
Στραγγαλίστηκε μέχρι θανάτου η Βίκα κατά τη μεταφορά της στην ελευθερία; Υπέστη εγκεφαλική αιμορραγία; Μήπως κάτι πήγε στραβά κατά τη μεταφορά ή υπήρχαν παλιές πληγές;
Σύμφωνα με διάφορες πηγές, η Βικτόρια αποφυλακίστηκε στις 8 Σεπτεμβρίου, σχεδόν δύο εβδομάδες πριν από την επίσημη ημερομηνία του θανάτου της. Προς το παρόν, ωστόσο, ούτε η εισαγγελία ούτε το Forbidden Stories έχουν καταφέρει να προσδιορίσουν τι συνέβη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Κανένας από τους Ρώσους αξιωματούχους με τους οποίους επικοινώνησε η κοινοπραξία - το Κρεμλίνο, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας (FSB) και η Ομοσπονδιακή Σωφρονιστική Υπηρεσία (FSIN), καθώς και αρκετοί υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του Ταγκανρόγκ - δεν απάντησε στις ερωτήσεις μας.
Ο πρώην κρατούμενος του Ταγκανρόγκ που συνάντησε τη Βίκα θυμάται εκείνη την ημέρα. "Με τη βοήθεια ενός άλλου κρατούμενου, κατέβηκε κάτω ακριβώς την ώρα που έπρεπε να γίνει η ανταλλαγή", θυμάται. Τότε ένας φύλακας ήρθε να μας πει ότι η δημοσιογράφος δεν είχε προλάβει την ανταλλαγή και ξεσπάθωσε λέγοντας: "Για όλα φταίει αυτή".
Ο πατέρας της Βίκα αρνείται να αποδεχθεί τον θάνατό της. Η οικογένεια, μαζί με τον δικηγόρο της, αναμένουν τα αποτελέσματα δεύτερης ανάλυσης DNA, καθώς και επιπλέον ιατροδικαστικές γνωματεύσεις.
"Ακόμα δεν ξέρω τι της συνέβη και γιατί δεν συμμετείχε στην ανταλλαγή της 13ης Σεπτεμβρίου 2024", λέει. "Η οικογένεια με στηρίζει, προσευχόμαστε για τη Βίκα και είμαστε πεπεισμένοι ότι όλα θα πάνε καλά".
Έφυγε σήμερα από τη ζωή ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς συντάκτες. Ο Γιώργος Χαρωνίτης δεν έγραφε απλώς για μουσικά είδη. Είχε την καρδιά ενός ρομαντικού συλλέκτη, ευφυής και χιουμορίστας, πνευματώδης και ευγενής, ένας άνθρωπος που έκανε τη μουσική να αντηχεί όχι μόνο στα αυτιά αλλά και στη σκέψη.
Έφυγε σήμερα από τη ζωή ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς συντάκτες, ο Γιώργος Χαρωνίτης. Ένας άνθρωπος με βαθιά και σπάνια γνώση της μουσικής, που είχε το μοναδικό χάρισμα να γράφει για τον ήχο με τρόπο τόσο ζωντανό και ακριβή, ώστε η μουσική σχεδόν… ακουγόταν μέσα από τις λέξεις του.
Η πορεία του στη μουσική δημοσιογραφία ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’70, με άρθρα στο περιοδικό «Ήχος & HiFi», όπου έγραψε επί μια δεκαετία (1978–1988). Αργότερα, υπήρξε η ψυχή πίσω από το περιοδικό «Jazz & Τζαζ», το οποίο ίδρυσε και διηύθυνε για είκοσι χρόνια (1993–2013), αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στην εγχώρια αρθρογραφία για την τζαζ. Παράλληλα, επί δεκαετίες αρθρογραφούσε για τη μουσική στο Αθηνόραμα, ενώ τα τελευταία χρόνια συνέχιζε να μας μεταφέρει το πάθος και τη γνώση του μέσα από τα κείμενά του στο μουσικό site formiggart.
Γιώργος Χαρωνίτης: Ο Κρητικός του κόσμου που αγαπούσε την τζαζ
Ο Γιώργος Χαρωνίτης γεννήθηκε Κρητικός του κόσμου– όπως διαβάζουμε στο βιογραφικό του στο Αθηνόραμα– και Χριστιανός Ανορθόδοξος, με μια διάθεση πάντα ελεύθερη, αντισυμβατική, βαθιά ανθρωπιστική. Από μικρός αγάπησε τη μουσική, αλλά και τις επιστήμες — τα μαθηματικά, τη φυσική, τις ιπτάμενες μηχανές. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Πολυτεχνείο, αλλά η πραγματική του σπουδή ήταν η ακρόαση — του ήχου, του ανθρώπου, του κόσμου.
Η καριέρα του στη δημοσιογραφία ξεκίνησε κάπως «τυχαία» στα τέλη της δεκαετίας του ’70, όμως πολύ σύντομα έδειξε ότι το πάθος του για την τζαζ και η ευρύτερη μουσικογνωσία του θα άφηναν στίγμα. Από το περιοδικό «Ήχος & HiFi» και αργότερα το ιστορικό «Jazz & Τζαζ» –το οποίο δημιούργησε και διηύθυνε για δύο δεκαετίες (1993-2013)– μέχρι τις σελίδες του Αθηνοράματος, όπου έγραφε σταθερά από το 1988, ο Χαρωνίτης υπήρξε ένας μοναδικός μεταφραστής του ήχου σε λέξεις.
Ο ίδιος, με αυτοσαρκασμό, λέει στην αυτοπαρουσίασή του στο site Formiggart: «Θεωρούμαι “ειδικός” στην τζαζ γιατί αυτήν μελετούσα στα seventies και eighties… Όμως, πέρα από ειδικότητες, ο Ennio Morricone είναι που με καθοδηγεί, ως πνευματικός πατέρας, από τα 12 χρόνια μου μέχρι σήμερα».
Ο Μορικόνε, ο Dylan, ο Σαββόπουλος, ο Άκης Πάνου, ο Τσιτσάνης, ο Zappa, ο John Zorn… ήταν όλοι τους οδηγοί και συνοδοιπόροι σε μια μουσική διαδρομή που ξεκινούσε από την απόλυτη σιωπή και έφτανε στον απόλυτο θόρυβο.
Ο Γιώργος Χαρωνίτης δεν έγραφε απλώς για μουσικά είδη. Είχε την καρδιά ενός ρομαντικού συλλέκτη, ευφυής και χιουμορίστας, πνευματώδης και ευγενής, ένας άνθρωπος που έκανε τη μουσική να αντηχεί όχι μόνο στα αυτιά αλλά και στη σκέψη.
Η απώλεια του Γιώργου Χαρωνίτη δεν είναι μόνο η απουσία ενός σπουδαίου δημοσιογράφου. Είναι το κενό που αφήνει ένας άνθρωπος που αφιερώθηκε με πάθος και ελευθερία στη μουσική και τη γραφή. Για όσους τον γνώρισαν, τον διάβασαν ή θα τον ανακαλύψουν στο μέλλον, ο Χαρωνίτης θα παραμένει παρών — κάθε φορά που ξεκινά ένα κομμάτι του Μορικόνε, κάθε φορά που η μουσική χρειάζεται λέξεις για να γίνει πιο δυνατή.
Η Παλαιστίνια φωτογράφος Φατιμά Χασούνα, 25 ετών, σκοτώθηκε στις 16 Απριλίου σε ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στη Γάζα, μαζί με πολλά μέλη της οικογένειας της.
Αναγνωρισμένη για τη δουλειά της, ήταν η πρωταγωνίστρια ντοκιμαντέρ που έχει προγραμματιστεί να προβληθεί στο Φεστιβάλ των Καννών τον Μάιο.
Το ντοκιμαντέρ που έχει τίτλο “Put Your Soul on Your Hand and Walk” («Βάλε την ψυχή σου στο χέρι σου και περπάτα») βασίζεται στις συνομιλίες μέσω Zoom μεταξύ της Χασούνα και της σκηνοθέτιδας Σεπιντέχ Φαρσί που διήρκεσαν περίπου έναν χρόνο. Η Χασούνα είναι «τα μάτια» της Φαρσί στη Γάζα, παρέχοντας φωτογραφικό υλικό για την καθημερινή ζωή και τον πόλεμο.
Η Χασούνα παρουσίαζε τη δουλειά της στο Instagram, προσελκύοντας πάνω από 25.000 ακόλουθους. Με θάρρος και αποφασιστικότητα, κατέγραφε τη φρίκη των βομβαρδισμών στη Γάζα, αψηφώντας τους κινδύνους. Είχε επιζήσει από μια τραγική επίθεση τον Ιανουάριο του 2024, η οποία στοίχισε τη ζωή σε δώδεκα συγγενείς της.
Από τις φωτογραφίες της Φατιμά στη Γάζα
Εξόριστη στη Γαλλία από το 1984, η σκηνοθέτης Σεπιντέχ Φαρσί (η οποία το 2023 δημιούργησε την ταινία κινουμένων σχεδίων ‘Η Σειρήνα’) ήρθε σε επαφή με τη νεαρή Παλαιστίνια την επομένη της 7ης Οκτωβρίου, όταν οι βομβαρδισμοί μαίνονταν στη Γάζα.
‘«Είχα πάει το Κάιρο για να περάσω τα σύνορα στη Ράφα, αλλά ήταν ήδη αδύνατο να μπω στη Γάζα. Άρχισα να βιντεοσκοπώ Παλαιστίνιους πρόσφυγες και ένας από αυτούς, ο οποίος καταγόταν από την ίδια γειτονιά με τη Φατιμά, μου είπε:
“Έχω μια υπέροχη φίλη φωτογράφο, πρέπει να επικοινωνήσεις μαζί της”. Η πρώτη βιντεοκλήση μεταξύ μας περιλαμβάνεται στην ταινία. Της ζήτησα να μου μιλήσει για την καθημερινότητά της, πώς επιβιώνει, τι κάνει με λεπτομέρειες».
Η Φατιμά στο ντοκιμαντέρ
Η Φαρσί περιγράφει μια θαρραλέα νεαρή γυναίκα, πρόθυμη να τρέξει στους τόπους των σφαγών για να φωτογραφίσει, παρά τον κίνδυνο μιας δεύτερης ισραηλινής επίθεσης στο ίδιο σημείο.
«Κάποτε μου έστειλε φωτογραφίες με ένα παιδί σε μία βρύση, ο οποίος φαινόταν να καθαρίζει ανθρώπινη σάρκα. Μου είπε ότι επρόκειτο για τα απομεινάρια της οικογένειας του παιδιού. Είχαμε ανταλλαγές σαν κι αυτή. Μου είπε: ‘Πρέπει να τραβήξω αυτές τις εικόνες ώστε να μείνουν στην ιστορία και στη συνέχεια εναπόκειται στους ανθρώπους να επιλέξουν αν θα τις κοιτάξουν ή όχι’…. αναρωτιόμουν αν θα την έχανα, αν θα απαντούσε στο τελευταίο μήνυμα. Υπήρχαν διακοπές, μια φορά αναγκάστηκε να φύγει μετά τη διαταγή βίαιας εκκένωσης της γειτονιάς».
Κάποιες φορές, εξαντλημένη από την καθημερινή της ζωή κάτω από τις βόμβες, ζητούσε από τη Φαρσί να της στέλνει φωτογραφίες με τις γάτες και τα ταξίδια της, επειδή αυτό τη βοηθούσε να τα βγάλει πέρα.
Από τις φωτογραφίες της Φατιμά στη Γάζα
Η Φατιμά αποδέχτηκε την πρόσκληση για τις Κάννες αλλά ορκιζόταν ότι θα επιστρέφει πάντα στη Γάζα. «”Η ισραηλινή κατοχή θέλει να μας εξοντώσει, να πάρει τη γη μας”, έλεγε, “θέλουν να φύγουμε και εμείς θα μείνουμε, δεν πρόκειται ποτέ να φύγω από τη Γάζα’’».
Η Φατιμά Χασούνα έβγαζε διαφορετικές φωτογραφίες πριν από τον πόλεμο. Έγραφε επίσης ποίηση. Η σκηνοθέτης την περιγράφει ως ένα άτομο γεμάτο φως, «μια ήρεμη δύναμη με την αίσθηση ότι ζει κανείς το πεπρωμένο του, που συχνά συναντάς στους Παλαιστίνιους».
Όπως πολλοί κάτοικοι της Γάζας, δεν είχε φύγει ποτέ από τον θύλακα και φωτογράφιζε κυρίως τη γειτονιά της και τους ανθρώπους γύρω της. Γεννημένη σε μια μεσοαστική οικογένεια, κόρη ενός οδηγού ταξί, ονειρευόταν να ταξιδέψει.
Μόλις δύο ημέρες πριν τη δολοφονία της, η σκηνοθέτης είχε ξεκινήσει τις διαδικασίες για τη βίζα που θα επέτρεπε στη Φατιμά να παρευρεθεί στο φεστιβάλ .
Ο ανταποκριτής του BBC βρισκόταν στην Τουρκία για αρκετές ημέρες, προκειμένου να καλύψει τις διαμαρτυρίες που ξέσπασαν μετά τη σύλληψη του Εκρέμ Ιμάμογλου.
Ο ανταποκριτής του BBC, Mark Lowen, απελάθηκε από την Τουρκία μετά τη σύλληψή του στην Κωνσταντινούπολη την Τετάρτη, σύμφωνα με ανακοίνωση του βρετανικού καναλιού.
Ο Lowen βρισκόταν στην Τουρκία για αρκετές ημέρες, προκειμένου να καλύψει τις διαρκείς διαδηλώσεις που ξέσπασαν μετά τη σύλληψη του —πρώην πλέον δημάρχου Κωνσταντινούπολης—, Εκρέμ Ιμάμογλου, την περασμένη εβδομάδα.
Ο Ιμάμογλου —ο οποίος βρίσκεται στη φυλακή με κατηγορίες για διαφθορά, τις οποίες αρνείται— θεωρείται ο κύριος πολιτικός αντίπαλος του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Ο Ιμάμογλου έχει επιλεγεί από το κόμμα του ως υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του 2028 στην Τουρκία.
«Τον κράτησαν για 17 ώρες»
Σε δήλωσή του την Πέμπτη, το BBC ανέφερε: «Το πρωί της 27ης Μαρτίου, οι τουρκικές αρχές απέλασαν τον ανταποκριτή του BBC, Mark Lowen, από την Κωνσταντινούπολη, αφού τον πήραν από το ξενοδοχείο του την προηγούμενη ημέρα και τον κράτησαν για 17 ώρες».
Το πρωί της Πέμπτης, ο ανταποκριτής του BBC ενημερώθηκε μέσω εγγράφου ότι απελάθηκε για «λόγους δημόσιας τάξης», σύμφωνα με τη δήλωση.
Ο ανταποκριτής του BBC, Mark Lowen στην Κωνσταντινούπολη
«Ένα εξαιρετικά ανησυχητικό περιστατικό»
«Η σύλληψη και η απέλαση από τη χώρα στην οποία ζούσα για πέντε χρόνια και για την οποία νιώθω τόση εκτίμηση, ήταν εξαιρετικά αγχωτική. Η ελευθερία του Τύπου και η αμερόληπτη δημοσιογραφία είναι θεμελιώδη στοιχεία κάθε δημοκρατίας», δήλωσε ο Mark Lowen.
Η Διευθύντρια Ειδήσεων του BBC, Deborah Turness, πρόσθεσε: «Πρόκειται για ένα εξαιρετικά ανησυχητικό περιστατικό και θα προβούμε σε διαμαρτυρίες προς τις τουρκικές αρχές.
»Ο Mark είναι ένας πολύ έμπειρος ανταποκριτής με βαθιά γνώση της Τουρκίας και κανένας δημοσιογράφος δεν θα πρέπει να δέχεται τέτοιου είδους μεταχείριση απλώς επειδή κάνει τη δουλειά του. Θα συνεχίσουμε να καλύπτουμε τα γεγονότα στην Τουρκία με αμεροληψία και δικαιοσύνη».
Χιλιάδες άνθρωποι σε όλη την Τουρκία συμμετέχουν σε διαμαρτυρίες, οι οποίες μέχρι στιγμής έχουν οδηγήσει στη σύλληψη περισσότερων από 1.400 ατόμων.
A sixth straight night of protests in Turkey against the jailing of @ekrem_imamoglu is, for now, passing off peacefully. President Erdogan has denounced them as “evil” and “street terrorists”. This is becoming a fight for democracy in one of the world’s most important countries pic.twitter.com/WbOh6djgBu
Οι διαδηλωτές υποστηρίζουν ότι η σύλληψη του Ιμάμογλου έχει πολιτικά κίνητρα, ενώ το υπουργείο Δικαιοσύνης επιμένει στην ανεξαρτησία του δικαστικού συστήματος.
Πέθανε σε ηλικία 79 ετών ο γνωστός δημοσιογράφος Κώστας Χαρδαβέλλας. Είχε μια σταδιοδρομία δεκάδων ετών σε εφημερίδες και τηλεόραση.
Γεννήθηκε στον Πειραιά, στις 5 Σεπτεμβρίου 1945 και σπούδασε δημοσιογραφία στην Αθήνα.
Πρωτοεμφανίστηκε στη δημοσιογραφία κατά την περίοδο της Χούντας, όταν προσλήφθηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Έθνος.
Συμμετείχε στην ψυχαγωγική εκπομπή «Σάββατο πρωί, Κυριακή βράδυ» το 1978, ενώ μαζί με τους δημοσιογράφους Γιάννη Δημαρά και Γιώργο Λιάνη παρουσίαζε την πετυχημένη και πολυσυζητημένη εκπομπή της εποχής εκείνης «Ρεπόρτερς» στην ΕΡΤ.
Το 1993 μετά το άνοιγμα της ιδιωτικής τηλεόρασης, έφυγε από την κρατική και πήγε στο Mega, όπου παρουσίαζε δύο τηλεοπτικές εκπομπές: το «60 λεπτά χωρίς μοντάζ» και το «Ρεπορτάζ στην ομίχλη» η οποία μετετέθη το 1994 στον τότε ΣΚΑΪ και το 1995 στο Star, όπου παρέμεινε μέχρι το 1999. Τον ίδιο χρόνο ξεκινά να παρουσιάζει για λίγο καιρό, την ψυχαγωγική εκπομπή Πρεμιέρα. Το 2000 πηγαίνει στον ΑΝΤ1 και παρουσιάζει την ενημερωτική εκπομπή «9η Εντολή», ενώ τον επόμενο χρόνο επιστρέφει στην κρατική τηλεόραση και συγκεκριμένα στην ΕΤ1, όπου παρουσίασε ενημερωτική εκπομπή «Ανθρωποι»
Το 2002 μετακινείται στο Alter, όπου παρουσίαζε, μέχρι το κλείσιμο του, τρεις ενημερωτικές εκπομπές: «Ο Αθέατος Κόσμος» (2002-2011), το «Χωρίς Μοντάζ ΙΙ» (2003-2004), και «Οι Πύλες του ανεξήγητου» (2004-2010). Το 2013 εντάσσεται στο δυναμικό του τηλεοπτικού σταθμού GR TV, όπου συνέχισε να παρουσιάζει τον «Αθέατο Κόσμο». Λίγο αργότερα πηγαίνει στο Extra 3, με την ίδια εκπομπή.
Λίγο μετά, εντάσσεται στο δυναμικό του τηλεοπτικού σταθμού Epsilon TV, όπου παρέμεινε μέχρι το 2016, παρουσιάζοντας για λίγο καιρό το Κεντρικό δελτίο του σταθμού και δύο εκπομπές: για λίγους μήνες την ενημερωτική «Εξελίξεις».
Ταυτόχρονα από το 2011, αρθρογραφεί στην εφημερίδα Real News και στο ενημερωτικό ιστότοπο Newsbomb.
Το 2009, ο Κώστας Χαρδαβέλλας, αποκάλυψε ότι έπασχε από καρκίνο, από τον οποίο κατάφερε να απαλλαγεί το 2010.
Την προκλητική καταδίκη της Ολλανδής δημοσιογράφου Ιγκεμποργκ Μπέγκελ αποφάσισε το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά, επειδή τον Ιούνιο του 2021 φιλοξένησε για λίγες μέρες στο σπίτι της στην Ύδρα Αφγανό πρόσφυγα, που τότε ζητούσε άσυλο το οποίο του παραχωρήθηκε αργότερα.
Ειδικότερα, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Δημήτρη Αγγελίδη στην Εφημερίδα των Συντακτών, με μια απόφαση που προκαλεί την κοινή λογική και συνιστά ακραία ποινικοποίηση της αλληλεγγύης στην πιο βασική της μορφή, αυτήν της φιλοξενίας, το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά καταδίκασε την Τετάρτη σε οκτώ μήνες φυλακή με τριετή αναστολή την Ολλανδή δημοσιογράφο Ιγκεμποργκ Μπέγκελ επειδή φιλοξενούσε για λίγες ημέρες τον Ιούνιο του 2021 στο σπίτι της στην Υδρα Αφγανό, ο οποίος τότε ζητούσε άσυλο και σήμερα έχει αναγνωριστεί πρόσφυγας.
Το δικαστήριο δέχτηκε το ελαφρυντικό του πρότερου σύννομου βίου, αλλά απέρριψε το ελαφρυντικό των μη ταπεινών αιτίων και ελατηρίων, μολονότι προκύπτει ότι η φιλοξενία δεν είχε σκοπό το κέρδος.
Ο εισαγγελέας στην καταδικαστική του πρόταση παρατήρησε ότι «το αδίκημα αφορά και τις εξωτερικές σχέσεις της χώρας», άγνωστο τι εννοούσε με αυτό, και επισήμανε ότι η ίδια η δημοσιογράφος, η οποία δεν ήταν παρούσα στο δικαστήριο για λόγους υγείας, παραδέχεται ότι είχε φιλοξενήσει και στο παρελθόν τον Αφγανό, «ο οποίος στερείται διαβατηρίων και νομιμοποιητικών εγγράφων», αν και το διαβατήριο δεν αποτελεί προϋπόθεση νομιμότητας για κάποιον που ζητά άσυλο.
Με διάταξη του 1991
Αλλωστε, στις 14 Ιουνίου, την επομένη της σύλληψης του Αφγανού στην Υδρα, η αστυνομία τον μετέφερε στα κρατητήρια του Α.Τ. Μοσχάτου όπου παρέμεινε μόνο δύο ώρες, όπως έγραφε η «Εφ.Συν.». Ο πρόσφυγας αφέθηκε ελεύθερος, αφού δήλωσε στην αστυνομία ότι έχει πού να μείνει και συγκεκριμένα ότι θα φιλοξενείται στο σπίτι της Ιγκεμποργκ Μπέγκελ στην Αθήνα, εξ ου και δεν θεωρήθηκε ύποπτος φυγής.
Με άλλα λόγια, η ίδια η αστυνομία διέταξε, προκειμένου να μην κρατηθεί στα κρατητήρια. να συνεχίσει να φιλοξενείται ο πρόσφυγας στο σπίτι της Ολλανδής δημοσιογράφου στην Αθήνα, κάτι που καταδίκασε το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Πειραιά. Η σύλληψη και η καταδίκη της Ολλανδής δημοσιογράφου γίνονται με ενεργοποίηση προβληματικής και ξεχασμένης εν πολλοίς διάταξης που θεσπίστηκε το 1991 επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, στο πλαίσιο της έντονης ξενοφοβίας που είχε εκδηλωθεί με αφορμή την έλευση μεγάλου αριθμού μεταναστών από την Αλβανία.
Η διάταξη, που επαναλήφθηκε στον νόμο 4251/2014, δεν είχε ενεργοποιηθεί μόνη της αλλά πάντα σε συνδυασμό με άλλα αδικήματα, όπως η διευκόλυνση παράτυπης εισόδου, η μεταφορά και η εργασιακή εκμετάλλευση. Εναντίον της απόφασης θα ασκηθεί έφεση και θα ακολουθηθούν όλα τα ένδικα μέσα μέχρι τη δικαίωση της αλληλέγγυας δημοσιογράφου.
Η Επιτροπή Αλληλεγγύης για τους Αγωνιστές από την Τουρκία καταγγέλλει την πρόθεση των ελληνικών αρχών να απελάσουν στην Τουρκία τον δημοσιογράφο Ali Ercan Gökoğlu και καλεί σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Τρίτη 05/11/2024, στις 18.00, στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, Μετρό Κατεχάκη.
Αναλυτικά, η ανακοίνωση της Επιτροπής Αλληλεγγύης:
«ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΕΛΑΘΕΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ALI ERCAN GÖKOĞLU!
ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΑΠΕΛΑΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ!
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ
ΤΡΙΤΗ, 5 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2024, 18.00, ΜΕΤΡΟ ΚΑΤΕΧΑΚΗ
Το ελληνικό κράτος, σε συνεργασία με τον ιμπεριαλισμό και το τουρκικό κράτος, δεν χάνει ευκαιρία να επιτεθεί στους επαναστάτες της Τουρκίας. Η ελληνική αστυνομία επιτέθηκε και συνέλαβε επαναστάτες που πήγαιναν στη Χαλκίδα για καλοκαιρινή κατασκήνωση, επιτέθηκε, βασάνισε, συνέλαβε τους αγωνιστές. Τους ασκήθηκε δίωξη για 4 πλημμελήματα αυτά της αντίστασης κατά της αρχής, απείθειας, φθοράς και βίας κατά αστυνομικών υπαλλήλων, αλλά δεν τους επιδόθηκε ποτέ κλήση για δικαστήριο, ούτε στους ίδιους ούτε στους συνηγόρους τους με αποτέλεσμα να καταδικαστούν ερήμην σε 3 χρόνια και 9 μήνες! Η έφεση τους απορρίφθηκε ως εκπρόθεσμη και εν τέλει η ποινή τελεσιδίκησε οριστικά.
Οι επαναστάτες, οι οποίοι δεν είχαν ενημερωθεί για κανένα στάδιο της δίκης, δεν είχαν καν το δικαίωμα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Με αυτή την άδικη απόφαση συνελήφθησαν 5 αγωνιστές από την Τουρκία και οδηγήθηκαν σε διάφορες φυλακές ανά την Ελλάδα. Η υπόθεση αυτή ήταν μια ενορχηστρωμένη επίθεση της “αντι”τρομοκρατικής και ευρύτερα του ελληνικού κράτους για να κρατάει δέσμιους τους αγωνιστές από την Τουρκία, σε συνεργασία με το τούρκικο κράτος και τον ιμπεριαλισμό.
Μετά από πολιτικές και νομικές μάχες καταφέραμε να μετατρέψουμε την ποινή της Χαλκίδας σε χρηματική ποινή έτσι ώστε να απελευθερωθούν οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες. Αν και οι ποινές εξαγοράστηκαν, οι κρατούμενοι δεν απελευθερώθηκαν αμέσως. Η αστυνομία διέταξε τη διοικητική κράτηση των κρατουμένων μας Şadi Naci Özpolat, Ali Ercan Gökoğlu και Hazal Seçer με το σκεπτικό ότι “αποτελούν απειλή για τη χώρα”. Οι αποφάσεις αυτές προσβλήθηκαν στα διοικητικά δικαστήρια και οι αγωνιστές Şadi Naci Özpolat και Hazal Secer.Τέλος, συνεχίζεται η απόφαση απέλασης και διοικητικής κράτησης κατά του Ali Ercan Gökoğlu. Οι προσφυγές στο διοικητικό δικαστήριο δεν έγιναν δεκτές και αποφασίστηκε να συνεχιστεί η κράτηση. Όπως και οι αντιρρήσεις στο Διοικητικό Δικαστήριο των Χανίων για την απέλαση δεν έγιναν δεκτές και αποφασίστηκε η απέλαση του! Ο Ali Ercan Gökoğlu κινδυνεύει με άμεση απέλαση στην Τουρκία!
Ο Ali Ercan Gökoğlu ξεκίνησε απεργία πείνας επ’ αόριστον από τις 5 Οκτωβρίου 2024 εναντίον αυτής της νομικής τρομοκρατίας που συνεχίστηκε εναντίον του. Αυτή τη στιγμή κρατείται στο Αλλοδαπών, στην Πέτρου Ράλλη στην Αθήνα.
Καλούμε όλες τις οργανώσεις, τις συλλογικότητες, τα συνδικάτα, τις ενώσεις, τους συλλόγους και τα άτομα να σταθούν αλληλέγγυοι στον Ali Ercan Gökoğlu, να απαιτήσουν την ελευθερία του και τη μη απέλαση του και να αυξήσουν την αλληλεγγύη απέναντι στη νομική τρομοκρατία του ελληνικού κράτους. Να στηρίξουν την συγκέντρωση την Τρίτη 05/11/2024, στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, 18.00, Μετρό Κατεχάκη. Να προτάξουμε τη Διεθνιστική αλληλεγγύη ενάντια στις επιθέσεις ελληνικού, τούρκικου κράτους και ιμπεριαλισμού.
Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ALI ERCAN GÖKOĞLU ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙ ΑΜΕΣΩΣ!
ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΔΕΚΤΑ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ!
ΝΑ ΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΠΕΛΑΣΗ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΚΡΑΤΗΣΗ!
