Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: δημόσιο χρέος - ERT Open
Τράπεζες και Δημόσιο Χρέος - Μύθοι και πραγματικότητα  Του Νίκου Ιγγλέση

Τράπεζες και Δημόσιο Χρέος - Μύθοι και πραγματικότητα Του Νίκου Ιγγλέση

Σάββατο, 30/12/2017 - 21:00
Του Νίκου Ιγγλέση
https://greekattack.wordpress.com

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, στη δημόσια συζήτηση, εμφανίστηκε μια άποψη που υποστηρίζει ότι η ουσιαστική χρεοκοπία της Ελλάδας  το 2010 και η υπαγωγή της στις Δανειακές Συμβάσεις – Μνημόνια οφείλονται στις τεράστιες ζημίες (μαύρες τρύπες) των εγχώριων τραπεζών. Σύμφωνα με την άποψη αυτή τα χρέη των ελληνικών πιστωτικών ιδρυμάτων, από το 2008, ανήλθαν σε περίπου 250 δις. ευρώ και καλύφθηκαν από το Δημόσιο. Έτσι, το ιδιωτικό χρέος των τραπεζών μετατράπηκε σε δημόσιο χρέος και φορτώθηκε στον ελληνικό λαό, ο οποίος πρέπει να το ξεπληρώσει.    

Το τεράστιο αυτό τραπεζικό χρέος υποτίθεται ότι κατέστησε υποχρεωτική την υπογραφή, το2010, του πρώτου Μνημονίου, ύψους 110 δις. ευρώ και στη συνέχεια, το 2012, του δεύτερου Μνημονίου, ύψους 141 δις. Κατά την άποψη αυτή, η χώρα μας δανείστηκε συνολικά  251 δις. για να καλύψει τραπεζικά χρέη 250 δις.  Η αλήθεια είναι ότι με τις δύο πρώτες Δανειακές Συμβάσεις – Μνημόνια η Ελλάδα δανείστηκε 215,8 και όχι 251 δις., γιατί δεν εκταμιεύτηκαν όλα τα ποσά που είχαν εγκριθεί αρχικά, ενώ στις αρχές του 2015 επιστράφηκαν 10,9 δις. από τα 50 δις. που είχαν προβλεφθεί, με τη δεύτερη Δανειακή Σύμβαση, για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και δεν είχαν χρησιμοποιηθεί.

Άμεσα τίθεται το ερώτημα: Από πού προκύπτει ότι οι ελληνικές τράπεζες, μεταξύ 2008 και 2012, είχαν καταγράψει χρέη 250 δις. και δεν μπορούσαν να τα εξυπηρετήσουν; Η απάντηση που δίνεται είναι ότι σ’ αυτό το ποσόν ανέρχονται συνολικά οι εγγυήσεις που χορήγησε το Δημόσιο προς τα ελληνικά πιστωτικά ιδρύματα. Αλλά οι εγγυήσειςδεν είναι δάνεια-χρήμα, είναι απλά η υποχρέωση του εγγυητή να πληρώσει ο ίδιος  τις υποχρεώσεις των τραπεζών μόνο στην περίπτωση που οι τελευταίες δεν αποπληρώσουν τα δάνειά τους. Οι εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου προς τις τράπεζες, προκειμένου αυτές να ενισχύσουν τη ρευστότητά τους μέσω δανεισμού,δεν προκάλεσαν την εκταμίευση κανενός ποσού και κανένα ποσό, από το λόγο αυτό, δεν προστέθηκε στο χρέος της χώρας.Οι εγγυήσεις θα επιβάρυναν το δημόσιο χρέος μόνο αν οι τράπεζες αδυνατούσαν να αποπληρώσουν τα δάνεια που έλαβαν. Αυτό όμως δεν έχει συμβεί μέχρι σήμερα.Καμιά τραπεζική εγγύηση δεν έχει καταπέσει.

Το ύψος των εγγυήσεων

Με το ξέσπασμα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2008 στις ΗΠΑ και τη γρήγορη επέκτασή της στη συνέχεια στην Ευρώπη, το Δημόσιο προχώρησε στην παροχή εγγυήσεων (ν.3723/2008) προς τις τράπεζες. Το συνολικό ανώτατο ποσό αυτών των εγγυήσεων, όπως προσδιορίστηκε στη πορεία, δεν μπορούσε να υπερβεί τα 85 δις., ενώ για κάθε δάνειο ή ομόλογο η διάρκεια της εγγύησης ήταν από τρείς μήνες έως τρία χρόνια. Γι’ αυτό, είναι λάθος να αθροίζονται οι ανακυκλούμενες εγγυήσεις.

Μια τράπεζα μπορούσε να λάβει ένα δάνειο ή να εκδώσει ένα ομόλογο αξίας π.χ. 5 δις. με την εγγύηση του Δημοσίου για δύο χρόνια. Μετά τη λήξη αυτού του χρονικού διαστήματος το Δημόσιο μπορούσε να ανανεώσει την εγγύησή του για άλλο ένα χρόνο πάντα για το αρχικό ποσό των 5 δις. Αυτό δε σημαίνει ότι έχει χορηγηθεί εγγύηση 10 δις., όπως νομίζουν όσοι αθροίζουν τις κατά καιρούς εγγυήσεις για να εμφανίσουν ένα εντυπωσιακό ποσόν. Σήμερα από το νόμο του 2008 οι εγγυήσεις που εξακολουθούν να υφίστανται ανέρχονται  σε μόνο 380 εκατ. (προσοχή όχι δις.) και αφορούν ένα μόνο πιστωτικό ίδρυμα.

Επίσης το 2010 (ν.3845/2010) το Δημόσιο προχώρησε στην παροχή εγγύησης προς την Τράπεζα της Ελλάδος – ουσιαστικά προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – για παροχή δανείων προς τις εμπορικές τράπεζες για αντιμετώπιση προσωρινών  βραχυπρόθεσμων προβλημάτων ρευστότητας (μηχανισμός ELA). Το συνολικό ανώτατο ποσό αυτών των εγγυήσεων δεν μπορούσε να υπερβεί τα 60 δις. ευρώ. Σήμερα αυτές οι εγγυήσεις ανέρχονται σε 26 δις .Συμπέρασμα: καμιά από τις εγγυήσεις που δόθηκαν κατά καιρούς δεν επιβάρυνε το δημόσιο χρέος, γιατί καμιά εγγύηση δεν έχει, προσώρας, καταπέσει.

Πόσο μας κόστισαν οι τράπεζες;

Σε αντίθεση με τις εγγυήσεις, το δημόσιο χρέος επιβαρύνθηκε από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Το 2013, κατά την πρώτη ανακεφαλαιοποίηση, δόθηκαν από το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας 24,4 δις., έναντι μετοχών, στις τέσσερις συστημικές τράπεζες και άλλα 17,6 δις. για την εξυγίανση – εκκαθάριση – των μη συστημικών  τραπεζών.Σύνολο, δηλαδή, 42 δις., που προήλθαν από δανεισμό του Δημοσίου και προστέθηκαν στο χρέος της χώρας.

Η δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση (2014) έγινε αποκλειστικά με ιδιωτικά κεφάλαια (8,3 δις.). Το 2015 έγινε η τρίτη ανακεφαλαιοποίηση,  πάλι με ιδιωτικά κεφάλαια, με την εξαίρεση δύο τραπεζών (Εθνική και Πειραιώς) που έλαβαν συνολικά περίπου 5,4 δις., γιατί δεν είχαν επιτύχει επαρκή προσφορά ιδιωτικών κεφαλαίων. Από το ποσόν αυτό μόνο το 25% δόθηκε έναντι μετοχών και το υπόλοιπο 75% έναντι μετατρέψιμων ομολογιών (CoCos). Ήδη το 2017 αποπληρώθηκαν περίπου 2 δις. από τις ομολογίες αυτές, γιατί, με επιτόκιο 8%, είναι ασύμφορες για τις τράπεζες. Με τις δύο τελευταίες ανακεφαλαιοποίησεις εκμηδενίστηκε η αξία των κρατικών μετοχών και τα 42 δις. επιβάρυναν το δημόσιο χρέος. Οι τράπεζες  αφελληνίστηκαν και πέρασαν σε ξένα χέρια  έναντι εξευτελιστικού τιμήματος.Τα 42 συν τα 5 δις. (3 δις. σήμερα) είναι η μοναδική πραγματική  επιβάρυνση του δημόσιου χρέους από τις εγχώριες τράπεζες, γι’ αυτό είναι έωλο να υποστηρίζεται ότι η χρεοκοπία του 2010 οφείλεται  στις ζημιές και τα ακάλυπτα δάνεια των τραπεζών.

Το εγχώριο τραπεζικό σύστημα μπήκε σε κρίση για τρείς βασικά λόγους:

Πρώτον: Η υπογραφή του πρώτου Μνημονίου οδήγησε σε μεγάλη ύφεση την οικονομία που μείωσε τα εισοδήματα, με αποτέλεσμα την προοδευτική αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων (κόκκινα δάνεια). Οι ελληνικές τράπεζες, μέχρι το τέλος του 2009, διατηρούσαν μια ισορροπία μεταξύ των καταθέσεων (237,5 δις.) και των χορηγήσεων (240,3 δις.).

Δεύτερον: Η οικονομική και πολιτική ανασφάλεια οδήγησε σε φυγή προς το εξωτερικό κυρίως των μεγάλων καταθέσεων (πάνω από 100.000 ευρώ), γιατί κανείς δε θέλησε να επιβάλλει ελέγχους στην κίνηση των κεφαλαίων προς το εξωτερικό. Αυτό έγινε πολύ αργότερα, το 2015, με τα capital controls. Έτσι οι καταθέσεις μειώθηκαν κατά 28  δις. το 2010, κατά 35 δις. το 2011, κατά 13 δις. το 2012, ενώ το πρώτο πεντάμηνο του 2015 μειώθηκαν κατά 30 δις., για να φτάσουν σήμερα στα περίπου 123 δις. Οι τράπεζες, δηλαδή, την περίοδο των Μνημονίων έχασαν καταθέσεις 114 δις.

Τρίτον: Το «κούρεμα» των ομολόγων του Δημοσίου (PSI), το 2012, από το οποίο οι ελληνικές τράπεζες έχασαν περίπου 27 δις. ευρώ, λόγω μείωσης της αξίας των τίτλων που κατείχαν. Για αυτό μετά το PSI έγινε η πρώτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι η χρεοκοπία της χώρας δεν προήλθε από το τραπεζικό σύστημα. Οι εγχώριες τράπεζες δεν είχαν «τοξικά» ομόλογα, αντίθετα με την Ιρλανδία που υπέγραψε Μνημόνιο λόγω της κατάρρευσης των τραπεζών της που κατείχαν μεγάλο αριθμό «τοξικών» ομολόγων. Η Κύπρος επίσης μπήκε σε Μνημόνιο λόγω του πιστωτικού συστήματός της, που κατέρρευσε το 2013 μετά το ελληνικό PSI. Οι τράπεζες της Κύπρου ήταν «φορτωμένες» με ελληνικά κρατικά ομόλογα που «κουρεύτηκαν».Στην Ελλάδα όμως, δεν ήταν το τραπεζικό σύστημα που οδήγησε στη χρεοκοπία και τα Μνημόνια, αλλά τα Μνημόνια που οδήγησαν στην τραπεζική κρίση.Όποιος υποστηρίζει το αντίθετο συσκοτίζει , ασυνείδητα ίσως, το ρόλο  του ξένου νομίσματος, του ευρώ, στη χρεοκοπία της χώρας. Αν φταίει το τραπεζικό σύστημα, τότε αρκεί να το εξυγιάνουμε, να τοποθετήσουμε ικανές διοικήσεις και στην καλύτερη περίπτωση να ζητήσουμε την επιστροφή των κεφαλαίων που δόθηκαν σ’ αυτό. Έτσι μπορεί η χώρα ν’ απαλλαγεί από την αιτία που προκάλεσε την οικονομική καταστροφή της και να συνεχίσει την πορεία της μέσα στην Ευρωζώνη.

Που πήγαν τα λεφτά;

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Αφού δεν πήγαν στις τράπεζες, που πήγαν τα λεφτά των τριών Δανειακών Συμβάσεων; Η Ελλάδα από τις δύο πρώτες Δανειακές Συμβάσεις – Μνημόνια έλαβε, όπως προαναφέραμε, συνολικά 215,8 δις., ενώ από την τρίτη Δανειακή Σύμβαση, μέχρι το τέλος του 2016, άλλα 38,8 δις. Συνολικά, δηλαδή, η χώρα μας έχει δανειστεί από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ 254,6 δις. ευρώ.

Το ίδιο χρονικό διάστημα η Ελλάδα πλήρωσε για χρεολύσια παλαιότερων δανείων (ανακύκλωση χρέους) 144,6 δις. και για τόκους 65,7 δις., σύνολο 210,3 δις. Τα υπόλοιπα χρήματα πήγαν στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και την κάλυψη των πρωτογενών (πριν την πληρωμή των τόκων) ελλειμμάτων του προϋπολογισμού. Σ’ ολόκληρη την επταετία, 2010-2016, το πρωτογενές έλλειμμα ανήλθε συνολικά σε μόλις 14,7 δις. Από τα δάνεια (254,6 δις.) που λάβαμε μόνο το 5,8% (14,7 δις.) πήγε για πληρωμή μισθών, συντάξεων και άλλων δαπανών του κράτους, ενώ το 94,2% (239,9 δις.) για την εξυπηρέτηση του αέναου χρέους ώστε η χώρα μας να μην κάνει στάση  πληρωμών και καταρρεύσει η Ευρωζώνη.Οι Ευρωπαίοι δεν έσωσαν την Ελλάδα, κατέστρεψαν την Ελλάδα για να σώσουν τους εαυτούς τους, τις τράπεζές τους, που ήταν (την περίοδο 2010 – 2011) «φορτωμένες» με ελληνικά κρατικά ομόλογα και το σαθρό οικοδόμημα του ευρώ.

Το πραγματικό χρέος

Η άποψη για την ευθύνη των τραπεζών στην ελληνική χρεοκοπία συνοδεύεται και από τον ισχυρισμό ότι το δημόσιο χρέος είναι πολύ υψηλότερο, πιθανώς και διπλάσιο, των 326 δις. (Σεπτέμβριος 2017) που έχει ανακοινωθεί. Υποστηρίζεται ότι η Ελλάδα δανείστηκε 531 δις. το 2016 και  541 δις. το 2017. Στο ερώτημα ποιος μας δάνεισε αυτά τα κολοσσιαία ποσά και τι έκανε η χώρα μας αυτά τα χρήματα δε δίνεται καμιά απάντηση, απλώς παραπέμπουν σε δήθεν επίσημα στοιχεία.

Η αλήθεια είναι ότι το Δημόσιο πραγματοποιεί κάθε χρόνο, πέρα από το μακροπρόθεσμο και βραχυπρόθεσμο δανεισμό με έντοκα γραμμάτια (ΕΓΕΔ) διάρκειας τριών ή έξι μηνών και repos διάρκειας ολίγων ημερών. Η άθροιση όλων των κατά διαστήματα ανανεώσεων οδηγεί στα δυσθεώρητα νούμερα που αναφέραμε. Συγκεκριμένα, στην Εισηγητική  Έκθεση του Προϋπολογισμού (2018), σελίδα 124, διευκρινίζεται για το 2017: «Οι δαπάνες εξόφλησης εντόκων γραμματίων καιreposαφορούν τις συνολικές ετήσιες εξοφλήσεις, οι οποίες αναχρηματοδοτούνται με νέες αντίστοιχες εκδόσεις, δεδομένου ότι τόσο το υφιστάμενο συνολικό ύψος των ΕΓΕΔ όσο και το υφιστάμενο υπόλοιπο τωνreposδεν ξεπερνούν, έκαστο, τα 15.000 εκατ. ευρώ».Συνολικά, δηλαδή, 30 δις. που περιλαμβάνονται στο δημόσιο χρέος των 326 δις. Ίσως κάποιοι δε διαβάζουν ή δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν. Ο ελληνικός λαός αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα και το μόνο που δε χρειάζεται είναι επιπλέον σύγχυση και αποπροσανατολισμό.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ στις 29-12-17
Κάλεσμα της Επιτροπής Αλήθειας και της Δικαιοσύνης για Όλους: "Ποιος χρωστάει σε ποιον: το παράνομο ελληνικό Δημόσιο Χρέος και οι Γερμανικές Οφειλές" την Δευτέρα 17 Ιουλίου

Κάλεσμα της Επιτροπής Αλήθειας και της Δικαιοσύνης για Όλους: "Ποιος χρωστάει σε ποιον: το παράνομο ελληνικό Δημόσιο Χρέος και οι Γερμανικές Οφειλές" την Δευτέρα 17 Ιουλίου

Κυριακή, 16/07/2017 - 13:12
"Ποιος χρωστάει σε ποιον: το παράνομο ελληνικό Δημόσιο Χρέος και  οι Γερμανικές Οφειλές"


Δευτέρα 17 Ιουλίου 2017, 8 το βράδυ: 

Ποιος χρωστάει σε ποιον; 

Η Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους και η Δικαιοσύνη για Όλους σε κοινό κάλεσμα-συνάντηση πολιτών, την ημέρα Διεθνούς Δικαιοσύνης, στον κινηματογράφο Δεξαμενή, στην Πλατεία Δεξαμενής.

Με κεντρικό ομιλητή τον Ερίκ Τουσέν, Επιστημονικό Συντονιστή της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους και Ιδρυτή της CADTM (Διεθνούς Επιτροπής κατά των Παράνομων Χρεών) ανοίγουμε το θέμα που οι άλλοι έχουν συμφωνήσει να κρατήσουν κλειστό:


"Ποιος χρωστάει σε ποιον: το παράνομο ελληνικό Δημόσιο Χρέος και  οι Γερμανικές Οφειλές"



Μιλούν επίσης:


Ο Λεωνίδας Βατικιώτης, πρωτεργάτης του κινήματος λογιστικού ελέγχου του χρέους και συνδημιουργός του εμβληματικού Debtocracy. 


Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, δικηγόρος της Δικαιοσύνης για Όλους


Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, Πρόεδρος της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους και Ιδρύτρια της Δικαιοσύνης για Όλους.


Ενδιαμέσως θα προβληθούν video σχετικά με το θέμα που ανοίγεται, θα γίνει ενημέρωση για τις επόμενες δράσεις και αναφορά-παρουσίαση του νέου βιβλίου του Ερίκ Τουσέν, “ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ, Η ιστορία του και η σημασία του στη σημερινή κρίση”, που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά. 

Η εκδήλωση θα κλείσει με την πανελλήνια πρεμιέρα του ντοκυμαντέρ του Maxime Kouvaras, σε συνεργασία με την CADTM:


"L'Audit-Ο Λογιστικός Έλεγχος- Μια έρευνα για το ελληνικό χρέος".


Είσοδος ελεύθερη.



Την εκδήλωση θα παρουσιάσει ο Διαμαντής Καραναστάσης.


Τόπος: Κινηματογράφος Δεξαμενή, Πλατεία Δεξαμενής, Κολωνάκι, Αθήνα

Χρόνος: Δευτέρα 17 Ιουλίου 2017, 8μμ




H (σωστή) απάντηση στον κ. Ντάισελμπλουμ

H (σωστή) απάντηση στον κ. Ντάισελμπλουμ

Κυριακή, 02/04/2017 - 12:35
Του Τάκη Μίχα

Δυστυχώς πολλές από τις απαντήσεις στις πρόσφατες παρατηρήσεις του κ. Ντάισελμπλουμ αναλώθηκαν σε αφορισμούς κατηγορώντας των Ευρωπαίο αξιωματούχο για «ρατσισμό» κ.λπ., που ασφαλώς δεν πρόκειται να μεταπείσουν κανέναν.

Κρίμα. Γιατί έτσι χάθηκε μια ευκαιρία να καταδειχθεί με επιχειρήματα πως μια αρκετά διαδεδομένη άποψη είναι λανθασμένη.

Ας δούμε γιατί. 

Σύμφωνα με τον κ. Ντάισελμπλουμ, το πρόβλημα της κρίσης στην Ελλάδα ήταν το μέγεθος του χρέους το οποίο δημιουργήθηκε από τη διάθεση των πολιτικών να μεγιστοποιήσουν την ωφελιμότητά τους.

Αν ο κ. Ντάισελμπλουμ είχε δίκιο, τότε έχουμε το εξής παράδοξο: 

Από την αρχή της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης, το ποσοστό του δημόσιου χρέους της Βρετανίας αυξήθηκε περισσότερο από αυτό της Ισπανίας.

Αυτό είχε αποτέλεσμα το 2011, το ποσοστό του ΑΕΠ του δημόσιου χρέους της Βρετανίας να είναι 17% υψηλότερο από το ισπανικό δημόσιο χρέος (89% έναντι 72%).

Με άλλα λόγια, οι πολιτικοί της Βρετανίας «διασκέδασαν περισσότερο με σναπς και γυναίκες» από ό,τι οι πολιτικοί της Ισπανίας! 

Ομως οι χρηματοπιστωτικές αγορές δεν επέλεξαν τη Βρετανία αλλά την Ισπανία ως υποψήφιο θύμα κρίσης χρέους! 

Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι από τις αρχές του 2010 οι αποδόσεις ισπανικών κρατικών ομολόγων αυξήθηκαν σημαντικά σε σχέση με αυτές των βρετανικών, γεγονός που δείχνει ότι οι αγορές θεωρούσαν πως υπήρχε μεγαλύτερο ρίσκο χρεοκοπίας με τα ισπανικά παρά με τα βρετανικά ομόλογα. 

Με άλλα λόγια, αυτό που έχει σημασία δεν είναι τόσο το μέγεθος του χρέους όσο η φερεγγυότητα του δανειζομένου - δηλαδή η αντίληψη που επικρατεί στις αγορές σχετικά με τις δυνατότητες που έχει ο δανειζόμενος να εκπληρώνει τα συμφωνηθέντα με τον δανειστή.

Η κρίση στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο κρίση του χρέους όσο κρίση φερεγγυότητας:Οι αγορές σε κάποια στιγμή άρχισαν να αμφιβάλλουν για το αν η Ελλάδα θα μπορούσε να εκπληρώσει τις δανειστικές της υποχρεώσεις με αποτέλεσμα να μην έχει πια η χώρα πρόσβαση στις διεθνείς αγορές. 

Τι ήταν αυτό που επηρέασε τη φερεγγυότητα της χώρας;

Για να γυρίσουμε στο παράδειγμα της Βρετανίας και της Ισπανίας.

Γιατί οι αγορές θεωρούσαν ότι υπήρχε μεγαλύτερος κίνδυνος χρεοκοπίας στην Ισπανία παρά στη Βρετανία - παρά το γεγονός ότι το χρέος ήταν μεγαλύτερο στη δεύτερη παρά στην πρώτη; 

H Βρετανία είχε ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε σχέση με την Ισπανία.

Είχε τη δική της Κεντρική Τράπεζα που ανά πάσα στιγμή μπορούσε να λειτουργήσει ως «τελευταίος δανειστής», κάτι που δεν είχε η Ισπανία.

Η Βρετανία ανά πάσα στιγμή, όντας έξω από την ΟΝΕ και έχοντας το δικό της νόμισμα, μπορούσε να ξεπληρώσει τα δάνεια - που ήταν και σε δικό της νόμισμα (βρετανικά ομόλογα στερλίνας).

Αυτή τη δυνατότητα ασφαλώς δεν την είχαν ούτε η Ισπανία ούτε η Ελλάδα, που εξαρτώνται από μια ξένη τράπεζα, την ΕΚΤ, στην οποία έχουν ελάχιστη επιρροή. 

Αρα για να επανέλθουμε στο αρχικό μας επιχείρημα, το πρόβλημα με την Ελλάδα (και την Ισπανία) δεν ήταν το μέγεθος του δανεισμού.

Ηταν το γεγονός ότι συμμετείχαν σε μια νομισματική ένωση και δεν είχαν τη δική τους Κεντρική Τράπεζα που θα εμπόδιζε τη χρεοκοπία τυπώνοντας χρήμα.

Ενας άλλος τρόπος να το δει κανείς είναι ότι χώρες που μετέχουν σε μια νομισματική ένωση στην ουσία δανείζονται σε «ξένο χρήμα» - όπως ακριβώς έκαναν οι αποικίες κάποτε. 

Το επιχείρημα που ανέπτυξα πιο πάνω ανήκει στη μεγαλύτερη ίσως σήμερα αυθεντία σε θέματα ΟΝΕ που είναι ο Βέλγος οικονομολόγος Paul De Grauwe, το εγχειρίδιο του οποίου Economics of Monetary Union έχει ξεπεράσει τις 12 εκδόσεις!

Υπήρξε επίσης σύμβουλος του πρώην προέδρου της Κομισιόν, Μπαρόζο. 

Το επιχείρημά του -κάπως απλοποιημένο- είναι το εξής

Οταν μια χώρα αποφασίζει να γίνει μέλος μιας νομισματικής ένωσης, αλλάζει ριζικά η φύση του δημόσιου χρέους της χώρας. 

Σταματάει να έχει έλεγχο στο νόμισμα στο οποίο δανείστηκε. Αυτό έχει αποτέλεσμα οι αγορές να μπορούν να αναγκάσουν τη χώρα σε χρεοκοπία. 

Αυτό όμως δεν ισχύει σε χώρες που δεν αποτελούν μέλη μιας νομισματικής ένωσης και διατηρούν τον έλεγχο του νομίσματος στο οποίο δανείζονται. 

Αλλά για να επανέλθουμε στον κ. Ντάισελμπλουμ, το λάθος με το επιχείρημά του είναι ότι εστιάζεται στη χρόνια γρίπη από την οποία έπασχε η Ελλάδα και αρνείται να δει τον καρκίνο που την προσέβαλε με την ένταξη στην ευρωζώνη.

Το πελατειακό κράτος, η έλλειψη μεταρρυθμίσεων και όλα τα σχετικά που υπονοεί ο Ευρωπαίος αξιωματούχος είναι η γρίπη - μια ασφαλώς βαριά γρίπη αλλά σε τελική ανάλυση γρίπη. 

Αντίθετα η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη υπήρξε ο καρκίνος.

Πρόσθεσε σε όλες τις αδυναμίες που ήδη είχε η χώρα την τελειωτική: την αδυναμία να τυπώσει χρήμα. Από εκείνη τη στιγμή το τέλος είχε δρομολογηθεί. 

Η θεωρία του Βέλγου ειδήμονα σε θέματα ΟΝΕ εξηγεί γιατί νομοτελειακά σε κάποια φάση, αργότερα ή νωρίτερα, θα γινόταν ο στόχος των διεθνών αγορών. 

Θα γινόταν «πρόβατο επί σφαγή», με τα απίστευτα αποτελέσματα που βιώνουμε τα τελευταία 7 (!) χρόνια. 



αναδημοσίευση από efsyn



Δείτε την επιστημονική μελέτη του Paul De Grauwe
Ανοιχτή εκδήλωση για τις γερμανικές αποζημιώσεις και το δημόσιο χρέος απόψε στο Κιάτο με ομιλητές Κωνσταντοπούλου-Βατικιώτη‏

Ανοιχτή εκδήλωση για τις γερμανικές αποζημιώσεις και το δημόσιο χρέος απόψε στο Κιάτο με ομιλητές Κωνσταντοπούλου-Βατικιώτη‏

Τετάρτη, 18/11/2015 - 18:00
Απόψε στις 20:00, στο Roi Mat Cafe (ΠΙΤΙΝΗ) στο Κιάτο, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Λεωνίδας Βατικιώτης θα είναι κεντρικοί ομιλητές σε ανοιχτή εκδήλωση-συζήτηση με θέμα τις γερμανικές αποζημιώσεις και το δημόσιο χρέος.

Συντονίζει ο δημοσιογράφος-συγγραφέας, Γιώργος Σταματόπουλος.
Κατά 15,9 δισ. Ευρώ αυξήθηκε το δημόσιο χρέος μέσα σε ένα χρόνο

Κατά 15,9 δισ. Ευρώ αυξήθηκε το δημόσιο χρέος μέσα σε ένα χρόνο

Πέμπτη, 20/02/2014 - 12:00

Στο ποσό των 321.478 εκατ. ευρώ, έναντι 305.537 εκατ. ευρώ που ήταν το Δεκέμβριο του 2012 ανήλθε, το Δεκέμβριο του 2013 το δημόσιο χρέος, καταγράφοντας αύξηση κατά 15,9 δισεκατομμύρια Ευρώ. Σύμφωνα με την Ναυτεμπορική, η αύξηση αυτή αποδίδεται στο δανεισμό από το μηχανισμό στήριξης αλλά και την απουσία πρωτογενούς πλεονάσματος και αξιόλογων εισπράξεων από ιδιωτικοποιήσεις, που θα μείωναν το ύψος του. Επίσης, ταχύτερη ήταν η επιδείνωση του χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ, λόγω της ταυτόχρονης συρρίκνωσης του εθνικού εισοδήματος.

Διαβάστε περισσότερα στην Ναυτεμπορική

 

Το δημόσιο χρέος τραβά την ανηφόρα  - Αυξήθηκε κατά 19,9% μέσα σε ένα έτος

Το δημόσιο χρέος τραβά την ανηφόρα - Αυξήθηκε κατά 19,9% μέσα σε ένα έτος

Τετάρτη, 22/01/2014 - 13:13

Παρά τις συνεχείς περικοπές δαπανών και τη λιτότητα, η Ελλάδα, όχι μόνο δεν βλέπει το χρέος της να μειώνεται ως ποσοστό του ΑΕΠ αλλά να εκτοξεύεται. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα, το τρίτο τρίμηνο του 2013 το χρέος διαμορφώθηκε στο 171,8% του ΑΕΠ, όταν το ίδιο τρίμηνο το 2012 ήταν στο 151,9% του ΑΕΠ . Τα ποσοστά αυτά, φέρνουν τη χώρα μας σταθερά στην πρώτη θέση με δεύτερη την Ιταλία  με χρέος στο 132,9% του ΑΕΠ τρίτη την Πορτογαλία με χρέος 128,7% ενώ τέταρτη έρχεται η η Ιρλανδία με χρέος 124,8%. Το χαμηλότερο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ εμφανίζουν η Εσθονία με 10%, η Βουλγαρία με 17,3% και το Λουξεμβούργο με χρέος 27,7%. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat στο σύνολο της Ευρωζώνης, το χρέος εμφανίζει οριακή μείωση (από το 93,4% που ήταν το β' τρίμηνο του 2013 έπεσε στο 92,7% του ΑΕΠ.

Πηγή: Ναυτεμπορική - ΕΘΝΟΣ