Δίκη Λιγνάδη: Απαράδεκτη αναφορά στον Μάνο Χατζιδάκι από Κούγια

Δίκη Λιγνάδη: Απαράδεκτη αναφορά στον Μάνο Χατζιδάκι από Κούγια

Πέμπτη, 12/05/2022 - 19:21

Σε μια δίκη, αυτή του πρώην καλλιτεχνικού διευθυντή του εθνικού Θεάτρου, που κατηγορείται για κατα συρροή βιασμό ανήλικων ανδρών, ο συνήγορος του Δημητρη Λιγνάδη, ανέφερε σε ερώτηση του σε μάρτυρα υπεράσπισης πως «παρέα του Μάνου Χατζιδάκι ήταν παιδιά 15-16-17 και 18 χρονών»

Ολόκληρος ο σχετικός διάλογος του Αλέξη Κούγια με μάρτυρα υπεράσπισης, στη σημερινή δικάσιμο, όπως τη μετέδωσε ζωντανά το Παρατηρητήριο της Δίκης Λιγνάδη:

ΚούγιαςΕίναι ασυνήθιστες οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις στο κόσμο του θεάτρου και της τέχνης;

ΧΚΌχι, είναι σύνηθες, υπάρχει πολύ στο χώρο του θεάτρου.

Κούγιας: Όταν πήγε στην ανακρίτρια είπε οτι τον έχουν ερωτευτεί οι πιο ωραίοι άντρες και γυναίκες. Το έκρυψε ποτέ αυτό;

ΧΚ: Δεν κάναμε τέτοιες συζητήσεις.

ΚούγιαςΈκρυψε ποτέ ο μεγαλύτερος Έλληνας συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις ότι η παρέα του ήταν παιδιά 15-16-17-18 χρονών;

ΧΚ: Όχι, οχι.

Λατρεμένε μας Μάνο, τίποτα δεν άλλαξε εδώ

Λατρεμένε μας Μάνο, τίποτα δεν άλλαξε εδώ

Κυριακή, 24/10/2021 - 15:21
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΒΟΜΒΟΛΑΚΗΣ

Αν, με κάποιον μαγικό τρόπο, ο Μάνος Χατζιδάκις μπορούσε να ρίξει μια κλεφτή ματιά στην Ελλάδα τού σήμερα, σίγουρα θα απογοητευόταν. Όχι ότι υπήρξε και ποτέ αισιόδοξος για τα μελλούμενα σ’ αυτή τη χώρα - το αντίθετο. Ως ένας άριστος γνώστης του κόσμου μας, ήξερε καλά πως η μάχη του πολιτισμού απέναντι στη βαρβαρότητα ήταν μια μάχη άνιση. Παρ’ όλα αυτά, εκείνος τη δική του μάχη την έδωσε μέχρι τέλους.

Ο Χατζιδάκις δεν υπήρξε κάποιο είδος «σταυροφόρου» για τον πολιτισμό μας, αυτός είναι ένας ρόλος που ο ίδιος δεν θα αποδεχόταν ποτέ. Ήταν ένας τολμηρός καλλιτέχνης που έμεινε πάνω απ’ όλα πιστός στις δικές του αρχές, ένας «δάσκαλος» μέσω του προσωπικού του παραδείγματος, τόσο αναφορικά με τη στάση του απέναντι στην τέχνη όσο και ως ενεργού πολίτη.

Οι δύο βασικές αξίες που ο σπουδαίος συνθέτης υπηρέτησε με πάθος σε όλη του τη ζωή, είναι η αισθητική και η αλήθεια. Δύο αξίες που δεν «απαντούν» μόνο στα ερωτήματα που θέτει διαχρονικά η τέχνη, αλλά αποτελούν ακόμη κορυφαία ζητούμενα στην κοινωνική μας ζωή.

Η αισθητική μας σήμερα παραμένει πληγωμένη. Για την ακρίβεια, ακολουθεί διαρκώς φθίνουσα πορεία σε σχέση με τα χρόνια του Χατζιδάκι, τόσο στο πεδίο της τέχνης όσο και μέσα στην κοινωνία, στον καθημερινό μας πολιτισμό. Αισθητική είναι πάνω απ’ όλα η έκφραση του ωραίου, κάτι που εκλείπει σε μεγάλο βαθμό από την όψη των πόλεών μας. Είναι και η ευγένεια και ο αλληλοσεβασμός στον τρόπο επικοινωνίας μας, που με τους όρους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχει αποκτήσει ένα νέο πεδίο τραυματισμού, κρυμμένου πίσω από τη φυσική μας απόσταση ή ακόμα και την ανωνυμία.

Η αισθητική απουσιάζει σε δραματικό βαθμό και από τον πολιτικό μας βίο. Το πολιτικό ψεύδος στερείται κάθε αισθητικής, ο οπορτουνισμός και ο λαϊκισμός επίσης, όπως και η διαπλοκή των ΜΜΕ, που βιώνουμε εδώ και δεκαετίες. Και φυσικά, ο φασισμός. Αντιθέτως, η κοινωνική δικαιοσύνη, η αξιοκρατία, η διαφάνεια, εντέλει η ίδια η δημοκρατία, αξίες που βάλλονται όσο ποτέ στην εποχή μας, είναι όλες διαδικασίες που φύσει εμπεριέχουν και την αισθητική αξία.

Η δίδυμη αδελφή της αισθητικής είναι η αλήθεια. Λειτουργεί ως πολιορκητικός κριός για τη συντριβή του ψεύδους, τόσο στην τέχνη όσο και μέσα στην κοινωνία. Είναι αυτή που δημιουργεί νέο χώρο να εισέλθει το καινούργιο, νικώντας το παλιό.

Ο Χατζιδάκις επιχείρησε το ίδιο έντονα και με τους δύο τρόπους. Την αισθητική την πρότεινε μέσα από τη σπουδαία τέχνη του, ενώ την αλήθεια, που συντρίβει καθετί κίβδηλο και σαθρό, την εξέφρασε με γνώση και παρρησία στον δημόσιο λόγο του.

Δεν αρκεί, λοιπόν, να «μεταλαμβάνουμε» πού και πού σταγόνες από το θαυμάσιο μουσικό του έργο, σε κάθε αντίστοιχη επέτειο όπως η σημερινή, αναπολώντας μια τέχνη και εποχή υψηλότερης αισθητικής που δεν υπάρχει πια και που ο Χατζιδάκις την εξέφρασε όσο κανείς.

Είναι καιρός να αναγνωρίσουμε τον Χατζιδάκι μέσα μας και να τον εκφράσουμε δυνατά. Και πάνω απ’ όλα στην καθημερινή μας πρακτική, όποια δουλειά κι αν κάνουμε, σε όποιον χώρο κι αν κινούμαστε. Μας αξίζει μια κοινωνία με περισσότερη αισθητική και αλήθεια. Ακριβώς αυτόν τον δρόμο μάς άνοιξε ο σπουδαίος συνθέτης, με τον τρόπο που πορεύτηκε στη ζωή και στην τέχνη.

Ώρα να χτίσουμε κι εμείς, με τη σειρά μας, στην οδό των ονείρων του, που είναι οδός και των δικών μας ονείρων.

* Φωτογραφία: www.hadjidakis.gr

Πηγή: 2020mag.gr

«Νυχτερινός Περίπατος» από το ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ στον Κήπο του Νομισματικού Μουσείου

«Νυχτερινός Περίπατος» από το ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ στον Κήπο του Νομισματικού Μουσείου

Κυριακή, 22/09/2019 - 18:18

Tην Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2019 και ώρα 20:30, στο πλαίσιο του εορτασμού των Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς, το ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ παρουσιάζει στον Κήπο του Νομισματικού Μουσείο τον «Νυχτερινό περίπατο», μία συναυλία - αφιέρωμα σε τραγούδια και κείμενα του Μάνου Χατζιδάκι. Η συναυλία πραγματοποιείται από την ομάδα μουσικής του Πολιτιστικού Στεκιού του ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ, σε μουσική διεύθυνση και επιμέλεια του Δημήτρη Μητσοτάκη. 

H εκδήλωση πραγματοποιείται με την ευγενική υποστήριξη του café του Νομισματικού Μουσείου.

 

Δ/νση: Πανεπιστημίου 12, στάση μετρό «Πανεπιστήμιο»

 

Λίγα λόγια για το ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ και την ομάδα μουσικής 

 

Το ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ είναι θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης για ενήλικες χρήστες ναρκωτικών ουσιών και λειτουργεί από τον Οκτώβριο του 1990 στην πλατεία Αμερικής. Είναι δωρεάν, χωρίς λίστες αναμονής. Απευθύνεται σε χρήστες ναρκωτικών ουσιών, νεαρούς ενήλικες, εργαζόμενους, φοιτητές, περιστασιακούς χρήστες και στα μέλη του οικογενειακού και φιλικού περιβάλλοντός τους. Η ομάδα μουσικής του Πολιτιστικού Στεκιού αποτελείται από άτομα που έχουν ολοκληρώσει το πρόγραμμα, αλλά και από φίλους, εθελοντές και επαγγελματίες μουσικούς, ενώ διαγράφει μία μακρά πορεία είκοσι και πλέον ετών, με την καθοδήγηση του Δημήτρη Μητσοτάκη.

Οι χρήστες ουσιών μπορούν να απευθυνθούν για οποιαδήποτε πληροφορία στο τηλέφωνο του Συμβουλευτικού Κέντρου 210 86 26 761. Οι γονείς και οι συγγενείς των εξαρτημένων μπορούν να απευθυνθούν για οποιαδήποτε πληροφορία στο τηλέφωνο του Κέντρου Οικογενειακής Υποστήριξης 210 86 12 604.

 

 

 

Θεραπευτικό πρόγραμμα του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων

            Σταυροπούλου 29, 112 52 Αθήνα, Τ 210 8640943, 210 8653960  F 210 8651227  Ε Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.  www.kethea-diavasi.gr

             Αριθμός Λογαριασμού Δωρεών Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος 116/296034-62

 

 

Ο Μάνος Χατζιδάκις για την 28η Οκτωβρίου

Ο Μάνος Χατζιδάκις για την 28η Οκτωβρίου

Σάββατο, 28/10/2017 - 15:00
Ραδιοφωνικό σχόλιο του Μάνου Χατζιδάκι για την 28η Οκτωβρίου.

Μόλις 76 δευτερόλεπτα είναι αρκετά…

«Γιατί είπε το «Όχι» ο Μεταξάς αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού;

Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, οι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κλπ.

Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί:
Και αν λέγαμε ναι; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν.
Ένα δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία – μήπως δεν ήμασταν πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς; – και ύστερα μέσα στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα.


Άσε και εκείνη την μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις ότι ήμασταν και οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων.

Πιστεύαμε στο τέλος σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον καταραμένο όφι.
Μεθύσαμε από δόξα που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας.

Για άλλη μια φορά νίκησαν οι Χίτες, οι κουτσαβάκιδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και οι Κουρήδες.

Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου
».
Σαν σήμερα «έφυγε» από τη ζωή ο Μάνος Χατζιδάκις

Σαν σήμερα «έφυγε» από τη ζωή ο Μάνος Χατζιδάκις

Πέμπτη, 15/06/2017 - 13:46
Σαν σήμερα 15 Ιουνίου 1994 «έφυγε» από τη ζωή ο Μάνος Χατζιδάκις. Ανεξίτηλο το στίγμα του όχι μόνο στη μουσική και στον πολιτισμό, αλλά με την συνολικη του παρουσία στην κοινωνικοπολιτική μας ζωή


"Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες.

Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ' όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες. Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ). Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ' την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ' την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ΄ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Προσπάθησα όλον το καιρό που μέναμε στην Ξάνθη να γνωρίσω σε βάθος τους γονείς μου και να εξαφανίσω την αδελφή μου. Δεν τα κατάφερα και τα δύο. Έτσι μετακομίσαμε το '32 στην Αθήνα όπου δεν στάθηκε δυνατόν να λησμονήσω την αποτυχία μου.

 Άρχιζα να ζω και να εκπαιδεύομαι στην πρωτεύουσα ενώ παράλληλα σπούδαζα τον έρωτα και την ποιητική λειτουργία του καιρού μου. Έλαβα όμως την αττική παιδεία όταν στον τόπο μας υπήρχε και Αττική και Παιδεία. Μ' επηρεάσανε βαθιά ο Ερωτόκριτος, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, το Εργοστάσιο του Φιξ, ο Χαράλαμπος του «Βυζαντίου», το υγρό κλίμα της Θεσσαλονίκης και τα άγνωστα πρόσωπα που γνώριζα τυχαία και παρέμειναν άγνωστα σ' όλα τα χρόνια τα κατοπινά. Στην κατοχική περίοδο συνειδητοποίησα πόσο άχρηστα ήτανε τα μαθήματα της Μουσικής, μια και μ' απομάκρυναν ύπουλα απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν να επικοινωνήσω, να διοχετευθώ και να εξαφανιστώ, γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την Κατοχή. Έτσι δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς εγλύτωσα απ' το να μοιάζω με τα μέλη του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου. Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια, και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που άλλωστε με ωφέλησε τα μέγιστα σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια. Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ότι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.

Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές. Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ' ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο.

Το '66 βρέθηκα στην Αμερική. Έμεινα κι έζησα εκεί κάπου έξι χρόνια, τα χρόνια της δικτατορίας, για λόγους καθαρά εφοριακούς - ανεκαλύφθη πως χρωστούσα τρεισήμισι περίπου εκατομμύρια στο δημόσιο. Όταν εξόφλησα το χρέος μου επέστρεψα περίπου το '72 και ίδρυσα ένα καφενείο που το ονομάσαμε Πολύτροπον, ίσαμε τη μεταπολίτευση του '74, όπου και τόκλεισα γιατί άρχιζε η εποχή των γηπέδων και των μεγάλων λαϊκών εκτονώσεων. Κράτησα την ψυχραιμία μου και δεν εχόρεψα εθνικούς και αντιστασιακούς χορούς στα γυμναστήρια και στα γεμάτα από νέους γήπεδα. Κλείνοντας το Πολύτροπο είχα ένα παθητικό πάλι της τάξεως περίπου των τρεισήμισι εκατομμυρίων - μοιραίος αριθμός, φαίνεται, για την προσωπική μου ζωή.

Από το '75 αρχίζει μια διάσημη εποχή μου που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε, υπαλληλική, που μ' έκανε ιδιαίτερα γνωστό σ' ένα μεγάλο και απληροφόρητο κοινό, βεβαίως ελληνικό, σαν άσπονδο εχθρό της ελληνικής μουσικής, των ελλήνων μουσικών και της εξίσου ελληνικής κουλτούρας. Μέσα σ' αυτή την περίοδο και ύστερα από ένα ανεπιτυχές έμφραγμα στην καρδιά, προσπάθησα πάλι, ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω τις ακριβές καφενειακές μου ιδέες πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού, εννοώντας να επιβάλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες. Και οι δύο όμως τούτοι οργανισμοί σαθροί και διαβρωμένοι από τη γέννησή τους κατάφεραν να αντισταθούν επιτυχώς και, καθώς λεν, να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό γεννήθηκε το Τρίτο κι επιβλήθηκε στη χώρα.

Και τώρα καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι:

Α δ ι α φ ο ρ ώ... για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Π ι σ τ ε ύ ω... στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ... αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός".

Μάνος Χατζιδάκις (1925-1994)

Ο Μάνος Χατζιδάκις για την 28η Οκτωβρίου

Ο Μάνος Χατζιδάκις για την 28η Οκτωβρίου

Παρασκευή, 28/10/2016 - 11:00
Ραδιοφωνικό σχόλιο του Μάνου Χατζιδάκι για την 28η Οκτωβρίου. Μόλις 76 δευτερόλεπτα είναι αρκετά…

«Γιατί είπε το «Όχι» ο Μεταξάς αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού;
Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, οι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κλπ. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί: Και αν λέγαμε ναι; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ένα δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία – μήπως δεν ήμασταν πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς; – και ύστερα μέσα στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα.

Άσε και εκείνη την μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις ότι ήμασταν και οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον καταραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για άλλη μια φορά νίκησαν οι Χίτες, οι κουτσαβάκιδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και οι Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου».







από tvxs.gr , nostimonimar.gr
"Αφιέρωμα στον Μάνο Χατζιδάκι" σήμερα στις 17.00, στο Ποιείν Radio της ERTopen με τον Σπύρο Αραβανή

"Αφιέρωμα στον Μάνο Χατζιδάκι" σήμερα στις 17.00, στο Ποιείν Radio της ERTopen με τον Σπύρο Αραβανή

Σάββατο, 22/10/2016 - 14:30
«Τις Μπαλάντες αυτές, τις χαρίζω στη μνήμη της μητέρας μου, μια και μου κληρονόμησε όλους τους γρίφους που από παιδί μ’ απασχολούν και μέχρι σήμερα κάνω προσπάθειες να τους λύσω. Χωρίς τους γρίφους της, δεν θα ‘μουν ποιητής». 

Σήμερα Σάββατο 22/10/16 και ώρα 17.00- 19.00, στο Ποιείν Radio της ERTopen με τον Σπύρο Αραβανή:  
«Αφιέρωμα στον Ποιητή Μάνο Χατζιδάκι», ο οποίος γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1925

Συντονιστείτε στους 106.7 στα fm στην Αττική στην ΕΡΤopen
Επίσης εναλλακτικά όσοι είστε εκτός Αττικής, μπορείτε να μας ακούσετε από τον ραδιοφωνικό σταθμό του σωματείου Εργαζομένων Αλουμινίου στους 97,3 με έδρα τη Βοιωτία ή από τον ραδιοσταθμό του εργατικού κέντρου Εύβοιας στους 96,5, στα Χανιά στους 1134 χιλιόκυκλους στα μεσαία 
και διαδικτυακά στην www.ertopen.com και στο live24.gr σε ολόκληρο τον κόσμο.

Για τη συμμετοχή σας μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα 210 6002909-10  ή να στείλετε αποστολή SMS γράφοντας: 1Π (κενό) και μετά το ΜΗΝΥΜΑ στο 54045
Ο Μάνος Χατζιδάκις για την 28η Οκτωβρίου

Ο Μάνος Χατζιδάκις για την 28η Οκτωβρίου

Δευτέρα, 28/10/2013 - 14:24

«Μεθύσαμε από δόξα που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για μια ακόμα φορά νικήσανε οι Χίτες, οι κουτσαβάκηδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές, και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου».

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Μάνος Χατζιδάκις

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Μάνος Χατζιδάκις

Τετάρτη, 23/10/2013 - 17:04

Σαν σήμερα πριν από 88 χρόνια, γεννήθηκε ο Μάνος Χατζιδάκις, ο διαννοούμενος, ο ποιητής, η μεγαλύτερη μουσική ιδιοφυΐα της Ελλάδας. Ο πρώτος που συνέδεσε με το έργο του, θεωρητικό και συνθετικό, την λόγια μουσική με τη λαϊκή μουσική παράδοση. Το παιδί του, το «Τρίτο Πρόγραμμα» που έριξε η κυβέρνηση στις 11 Ιουνίου 2013, ξαναζωντανεύει από τους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Ο Μάνος Χατζιδάκις γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1925 και δεν πέθανε ποτέ.