Είναι μία αιχμηρή σάτιρα, που παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 1996 και διακωμωδεί την ελληνική κοινωνία. Μία κοινωνία που ακόμη και σήμερα συνεχίζει να είναι δυστυχώς μεγαλύτερη από τον εαυτό της, «πιο μικρή» στη συμπεριφορά της, άπληστη, ρατσιστική, προσβλητική σε όλες τις εκδηλώσεις της.
Φυσικά έχουν μεσολαβήσει πολλά από τότε. Μία νέα χιλιετία ξημέρωσε και μία νέα πραγματικότητα εγκαταστάθηκε ανάμεσά μας. Ανατροπές, ματαιώσεις σχεδίων, αμέτρητα νέα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επαναπροσδιορισμοί ζωής και πολλή αταξία. Η αλλαγή ταξικής ταυτότητας που πολύς κόσμος επιδίωξε άρχισε να επιφέρει ζημίες αντί για κέρδη. Σπίτια «έκλεισαν», αλυσίδες μαγαζιών έπνιξαν τους ιδιοκτήτες τους. Οι ανύπαρκτες αρχές παρέμειναν όμως το ίδιο σταθερές και ίσως και πιο εγκληματικές. Δεν ακούγεται συχνά ο όρος «κρίση συνείδησης». Έμεινε σκέτη η «κρίση».
Η ιστορία των 5 ανόητων, κακόμοιρων και απελπισμένων καθαρμάτων της παράστασης είναι στην εποχή μας μία μπανάλ καθημερινότητα. Η Ρόη, η Βέσκα, ο Παναγιώτης, η Τζένη, ο Χρήστος και η κυρία Βάσω είναι πλέον πρόσωπα που ανήκουν στη σφαίρα του ρεαλισμού, αφού πήδηξαν έξω από τις σελίδες του έργου. Είναι κινούμενα εγκλήματα που συναντάμε και χαιρετάμε καθημερινά ανυποψίαστοι για το τί μπορεί να κρύβουν «στην κουζίνα τους».
Και τι κάνουν αυτά τα ανόητα καθάρματα στο θέατρο Αλίκη;
Σερβίρουν κάτι υπέροχους «Μπαμπάδες με ρούμι» με λιγουλάκι δηλητήριο και …όποιον πάρει ο χάρος. Τα τέσσερα εκατομμύρια που είχε κερδίσει στο τζόκερ ο μπαμπάς -που πλέον έχει φύγει από τον μάταιο τούτο κόσμο- αναζητούν τον κληρονόμο τους. Δύο γιοί, δύο νύφες, μία γειτόνισσα φωτεινός παντογνώστης και μία εφιαλτική νοσοκόμα μιλάνε, μαλώνουν, δολοπλοκούν και κοιμούνται ήσυχοι υφαίνοντας ένα γλυκό σχέδιο αλληλοεξόντωσης.
«Μπαμπάδες με ρούμι» 2025. Ποιος θα ξεμείνει ζωντανός να πάρει την περιουσία; Μένει να αποδειχθεί.
Πρεμιέρα Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026 και Κάθε Πέμπτη μέχρι τις 30 Απριλίου 2026
O Κοσμάς, ένας γλυκά αφελής και λάτρης των ταινιών γουέστερν νέος, μένει με την κοπέλα του, την Εύα, σε ένα μικρό διαμέρισμα στον Κολωνό. Δουλεύουν στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς, από μικροί όμως είναι μπλεγμένοι με παράνομες δραστηριότητες.
Ένα λάθος με ένα δέμα που δεν παραδόθηκε ποτέ, έρχεται να φέρει τα πάνω κάτω στην καθημερινότητά τους. Η απειλή θα είναι μεγαλύτερη απ’ ότι φαντάζονταν και ο Κοσμάς θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους μεγαλύτερους του φόβους στην πραγματική ζωή: εκεί που δεν μπορεί απλά να κλείσει την τηλεόραση.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Το γουέστερν δεν είναι απλώς ένα κινηματογραφικό είδος, είναι το καταφύγιο του πρωταγωνιστή. Ένας κόσμος φανταστικός, όπου όσο υπάρχει οθόνη και DVD, υπάρχει και η δυνατότητα της διαφυγής. Το γουέστερν, ως αισθητική και ως αφήγηση, διαπερνά την πλοκή του έργου: άνθρωποι στα όρια του περιθωρίου, ένα αφιλόξενο τοπίο και ένας νόμος που δεν επιβάλλεται απ’ έξω, αλλά γεννιέται από την ανάγκη επιβίωσης.
Η Άγρια Δύση μεταφέρεται στην Αθήνα του σήμερα. Σε ένα υπερυψωμένο ισόγειο στον Κολωνό, τρεις ήρωες ζουν την κανονικότητα μιας παραβατικής ζωής. Το έργο προσεγγίζεται με ρεαλισμό αποτυπώνοντας τις ανασφάλειες, τις εμμονές, τους στόχους και τις μικρές ή μεγάλες μετακινήσεις τους. Παρά τις ιδιαιτερότητές τους, οι διαδρομές τους δεν απέχουν από εκείνες των περισσότερων συνομηλίκων τους.
Η σύγχρονη πραγματικότητα παραμένει διαρκώς παρούσα: ένας κόσμος που αλλάζει, κοινωνικές ανισότητες που χωρίζουν το ένα κτίριο από το διπλανό, και άνθρωποι που διεκδικούν το μέλλον τους με κάθε κόστος. Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκεται και η παιδικότητα — όχι ως αδυναμία, αλλά ως στάση αντίστασης απέναντι στις αντιξοότητες.
Το έργο στέκεται δίπλα σε εκείνον που επιμένει να παραμένει πιστός στον φανταστικό του κόσμο. Σε εκείνον που, κόντρα στην κριτική των άλλων και στους φόβους που του έχει φορέσει η κοινωνία, επιλέγει να διατηρήσει το βλέμμα του παιδιού ως μια πράξη ελευθερίας.
«Και σκέφτομαι, γιατί εμείς να είμαστε διαφορετικοί από τους άλλους; Τι παραπάνω έχουμε; Μετά όμως σκέφτομαι ότι για σένα και μόνο αξίζει να σκέφτομαι κάτι καλύτερο. Γιατί είσαι μέσα στα σκατά όπως και εγώ, αλλά μπορείς να φαντάζεσαι ότι είσαι σε έναν άλλο κόσμο.»
Πληροφορίες:
Πρεμιέρα Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026 και Κάθε Πέμπτη μέχρι τις 30 Απριλίου 2025
Γιώργος Λουράκης – Σκηνοθέτης και Συγγραφέας του έργου
Ο Γιώργος Λουράκης γεννήθηκε στην Κρήτη, ζει στην Αθήνα όπου εργάζεται ως ηθοποιός και σκηνοθέτης. Σπούδασε στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης “Βεάκη” και στη σχολή Νηπιαγωγών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ως ηθοποιός έχει πάρει μέρος μεταξύ άλλων στις παραστάσεις "Άλλα για τον Γλάρο δε γνωρίζω" σε σκηνοθεσία Φένιας Προβελέγγιου, "Μάκβεθ" σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αθανίτη, "Hamlet kiss me hard" σε σκηνοθεσία Κώστα Ανταλόπουλου, "Μικρές Κυρίες" σε σκηνοθεσία Μιχάλη Τιγκιρίδη.
Στον κινηματογράφο έχει συμμετάσχει σε ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, ενώ έχει γράψει και σκηνοθετήσει τη μικρού μήκους ταινία “Control”.
Το ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ είναι το πρώτο θεατρικό έργο που γράφει και σκηνοθετεί.
Έλενα Κατέχη – Ηθοποιός
Η Έλενα Κατέχη γεννήθηκε στην Ερείκουσα, ζει στην Αθήνα όπου εργάζεται ως ηθοποιός. Σπούδασε στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης “Βεάκη” και στη σχολή Προσχολικής Αγωγής Και Φροντίδας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Ως ηθοποιός έχει συμμετάσχει, μεταξύ άλλων, στις θεατρικές παραστάσεις “Το Αγόρι με τη Βαλίτσα” σε σκηνοθεσία Γιολάντας Καπερδά στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων, “Hamlet Kiss Me Hard” σε σκηνοθεσία Κώστα Ανταλόπουλου.
Στον κινηματογράφο έχει πάρει μέρος σε ταινίες μικρού μήκους και στην ταινία “Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων” σε σκηνοθεσία Χρήστου Κανάκη. Παράλληλα, έχει εκπαιδευτεί σε σύγχρονες υποκριτικές τεχνικές, όπως Standford Meisner και Michael Chekhov.
Κωνσταντίνος Σιώζος – Ηθοποιός
Ο Κωνσταντίνος Σιώζος γεννήθηκε στην Πάτρα, ζει στην Αθήνα όπου εργάζεται ως ηθοποιός.
Σπούδασε στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης “Δήλος” και στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου (Σχολή Καλών Τεχνών).
Ως ηθοποιός έχει πάρει μέρος μεταξύ άλλων στις παραστάσεις «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη, στις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου “Βασιλιάς Ληρ” σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά και “Ονειρόδραμα” σε Σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη, καθώς και στην παράσταση “Σπαραγμός” σε σκηνοθεσία Νίκου Μάνεση στα πλαίσια του Φεστιβάλ “Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός”.
Σίμος Τζίτζης – Ηθοποιός
Ο Σίμος Τζίτζης γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα όπου εργάζεται ως ηθοποιός και σκηνοθέτης. Σπούδασε στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «Δήλος» και στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου (Σχολή Καλών Τεχνών). Ως ηθοποιός έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με τους Γιάννη Λεοντάρη, Γεωργία Μαυραγάνη, Βάσια Αργέντη, Μανούσο Μανουσάκη, Κάρμεν Ρουγγέρη, Κώστα Ανταλόπουλο, Γιάννη Αποσκίτη, Αντρέα Μακρή.
Έχει διασκευάσει και σκηνοθετήσει θεατρικά έργα «Far Away» της Caryl Churchill, «Οιδίποδας» του Σοφοκλή κ.α.) και έχει γράψει και σκηνοθετήσει το έργο «Το Αυγό του Κόκορα».
Η τρυφερή και συνάμα σκληρή ιστορία του «Γιάννη» συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία της για δεύτερη χρονιά, στον ειδικά διαμορφωμένο υπόγειο χώρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης για περιορισμένο αριθμόπαραστάσεων έως τις 10 Μαρτίου. Το έργο- που συγκίνησε πέρυσι το αθηναϊκό κοινό- γράφτηκε από την Ευαγγελία Γατσωτή και προέκυψε από αποδελτιώσεις πραγματικών συνεντεύξεων, οι οποίες αποτέλεσαν την πρώτη ύλη για τη δημιουργία μίας πρωτότυπης δραματουργίας, ενώ τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Παναγιώτης Λιαρόπουλος. Στόχος της συγγραφέως είναι να επαναπροσδιορίσει την πρόσληψη της αθέατης τοπικής μικροϊστορίας με όχημα τη μυθοπλασία.
Το έργο
Ένας λαογράφος και μια νεαρή γυναίκα αγκυροβολούν ένα ζεστό καταμεσήμερο στο λιμάνι ενός νησιού με rooms to let, με την ελπίδα να μαζέψουν ζουμερούς καρπούς από τα εύφορα λιβάδια της λαϊκής παράδοσης. Οι δυο τους, ξεκινούν τη φολκλορική τους αναζήτηση, παίρνοντας συνεντεύξεις απ’ τον ντόπιο πληθυσμό. Οι αφηγήσεις, ωστόσο, που έρχονται στο φως, ανατρέπουν εντελώς την εικόνα του καλοσυνάτου ροδαλού χωρικού, όπως εκείνοι την έχουν στο μυαλό τους. Ακολουθώντας τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις, οι πρωταγωνιστές μας βουτούν σε μία σπείρα γεγονότων από τον κόσμο της σιωπής και της συνενοχής, η οποία θα τους στροβιλίσει βασανιστικά ως το τελικό σημείο της κάθαρσης.
Η παράσταση επιδιώκει να τραβήξει στο φως την πραγματική ιστορία ενός παιδιού που η συλλογική μνήμη του τόπου του θέλησε να τον σβήσει απ’ τα κιτάπια της.
Οι ηθοποιοί: ΦίλιπποςΚοντογιώργης, ΘανάσηςΛυσανδρόπουλος, Σταύρια Νικολάου και Γρηγόρης Πανταζής, εναλλάσσονται σε όλους τους ρόλους του έργου, δίνοντας την αίσθηση ότι βιώνουν όλα τα γεγονότα της ζωής τους στις τέσσερις γωνίες μιας αυλής ενός αγροτικού σπιτιού.
Το έργο «Ο Γιάννης το βούδι», κυκλοφορεί μαζί με άλλα τρία σύγχρονα νεοελληνικά έργα, από τις εκδόσειςΆπαρσις.
Σημείωμα συγγραφέα
«Αναμοχλεύοντας αυτή την ιστορία, συνυπάρχουν μέσα μου η χαρά του ανακαλυπτή, με την ενοχή του τυμβωρύχου. Με λυτρώνει και με ανακουφίζει τελικά, η αίσθηση της εκπλήρωσης ενός καθήκοντος απέναντι στην αναστήλωση της μνήμης ενός ανθρώπου».
Σημείωμα σκηνοθέτη
«Δούλεψα με στόχο να ακουστεί, όσο το δυνατόν πιο καθαρά, η ιστορία. Δεν σκηνοθέτησα ένα έργο εποχής, αλλά μία αληθινή ιστορία που μιλάει διαρκώς σε ενεστώτα χρόνο για το σήμερα. Με απασχόλησε πολύ: το πώς ερωτεύονται, πώς πληγώνονται, πώς εκφράζονται, πώς σκέφτονται όλοι αυτοί οι χαρακτήρες, χωρίς να έχουν τις μιντιακές αναφορές που έχει ένας άνθρωπος του εικοστού πρώτου αιώνα. Το έργο αυτό, το θεωρώ το πιο σημαντικό κείμενο που έχω φέρει, ως τώρα, στη σκηνή και είμαι πολύ τυχερός και ευγνώμων που η Ευαγγελία μου εμπιστεύτηκε αυτό το κείμενο, το έργο της».
Ένας μεσήλικας συγγραφέας με ένδοξο παρελθόν, μετακομίζει σε καινούργια μεγαλούπολη με στόχο να συνδεθεί με παραγωγούς του Χόλυγουντ ώστε να γράψει ένα σενάριο που θα του εξασφαλίσει οικονομική άνεση και θα τον επαναφέρει στην δημοσιότητα. Στην πορεία όμως η καθημερινότητά του θα μετατραπεί σε εφιάλτη και θα τον φέρει αντιμέτωπο με μια σταδιακή κατάρρευση νοητική αλλά και ψυχολογική.
Η «Κατάρρευση» του Φ. Σ. Φιτζέραλντ είναι ένα αυτοβιογραφικό κολάζ άρθρων, που εν τέλει διατυπώθηκε και εκδόθηκε σε ενιαίο κείμενο, για το περιοδικό Esquire, αρχικά δημοσιευμένο σε τρεις συνέχειες, τέσσερα μόλις χρόνια πριν τον απροσδόκητο θάνατο του συγγραφέα και ενώ είχε εισέλθει σε μια περίοδο αγωνιώδους ενδοσκόπησης και καταστροφικών καταχρήσεων.
Το κείμενο διασκευάστηκε για το θέατρο και παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
Η Εύα και ο Ρόμπερτ επιστρέφουν από τις διακοπές τους. Κάτι είναι τρομακτικά διαφορετικό. Γιατί το φως δεν λειτουργεί; Ποια είναι αυτή η άγνωστη γλάστρα; Ποιος ξένος φύτεψε αυτό το φυτό εκεί; Είναι στ’ αλήθεια αυτό το διαμέρισμά τους; Προφανώς και όχι, γιατί η Γιούντιτ και ο Σεμπάστιαν, φιλικό ζευγάρι που υποτίθεται ότι θα πότιζε τα λουλούδια τους όσο εκείνοι έλειπαν, τους πετάει αμέσως έξω απ' το σπίτι.
Κάπως έτσι, ξεκινάει ένας εφιαλτικά φαρσικός χορός, στον οποίο ο φαινομενικά ασφαλής αστικός κόσμος των τεσσάρων πρωταγωνιστών γίνεται όλο και πιο επικίνδυνα ανεξέλεγκτος. Όλοι και όλες αναγκάζονται να αφήσουν πίσω τους ρόλους τους και να επινοήσουν καινούριους ψαχουλεύοντας σιγουριά και ασφάλεια σε μια διαρκώς μεταβαλλόμενη και αποσυντιθέμενη θεατρική πραγματικότητα. Οι σουρεαλιστικές αλλαγές λαμβάνουν χώρα από σκηνή σε σκηνή. Οι σχέσεις διαλύονται και αναπάντεχα ανασυναρμολογούνται, καταστρέφοντας οποιοδήποτε κοινωνικό και προσωπικό δεδομένο.
Εμπνεόμενος απ' τους Πιραντέλλο, Στόπαρντ, Νίτσε, ΜπέκετκαιΚριμπ, ο ανατρεπτικός δραματουργός της Σαουμπίνε, Μάριους Φον Μάγιενμπουργκ, δημιούργησε ένα γρήγορο και ξεκαρδιστικό κομμάτι σύγχρονου παραλογισμού.
Ύστερα από μια σειρά επιτυχημένων ανεβασμάτων σε δεκάδες χώρες, το «Perplex» παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε μια ολοζώντανη μετάφραση της Έρις Κύργια, μέσα από τη σαρκαστική ματιά του Γιώργου Παύλου.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Μετάφραση: ΈριΚύργια
Σκηνοθεσία/ Σκηνογραφία: Γιώργος Παύλου
Κουστούμια/ Συνεργάτης στην σκηνογραφία: Ζενεβιέβ Αθανασοπούλου
Το Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού «ΘΥΜΕΛΗ-ΕΛΛΗ ΒΟΖΙΚΙΑΔΟΥ» γιορτάζει το φετινό Καρναβάλι με δύο εορταστικές παραστάσεις της πασίγνωστης κλασικής κωμωδίας του Μολιέρου «Ο ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΑΣΘΕΝΗΣ». Το έργο διαδραματίζεται στο Παρίσι του 17ου αιώνα κάποιο Καρναβάλι σατιρίζοντας την αρρωστοφοβία με τη μοναδική κωμική γραφή του κορυφαίου γάλλου θεατρικού συγγραφέα.
Η υπόθεση:
Ένας πλούσιος αριστοκράτης που ζει με τις δυο του κόρες και τη δεύτερη σύζυγό του, κατατρέχετε από την ιδέα ότι είναι άρρωστος. Μοναδική του ασχολία είναι τα φάρμακα κι οι συνταγές! Μέσα από τα διάφορα καμώματά του δημιουργείται μια εύθυμη ατμόσφαιρα, ιδιαίτερα διασκεδαστική…. Φτάνει σε τέτοια ακρότητα ώστε να θέλει να παντρέψει την κόρη του με… γιατρό για να έχει εύκολες τις…. συνταγές!!! Η όμορφη κόρη του όμως έχει αντίθετη γνώμη, μια και η καρδιά της είναι δοσμένη αλλού…
Η διαχρονική ιστορία:
Το έργο αυτό θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας θεατρικής δραματουργίας και αναδεικνύει ποικίλους διαφορετικούς χαρακτήρες που εκφράζουν διαφορετικές αντιλήψεις ζωής: από την αγάπη ως την ιδιοτέλεια κι από την αφέλεια ως την υποκρισία. Η κωμωδία αυτή του Μολιέρου φέρνει στην υπερβολή όλα τα στοιχεία της φάρσας: τη γυναικεία πανουργία της Μπελίνας, τη σπιρτάδα και την πονηριά της υπηρέτριας Τουανέττας, την καρικατούρα των Διαφουαρούς, του Πυργκόν και του Φλεράν, τη δολιότητα του Μπονφουά, καθώς και την αφέλεια και μανιακή εμμονή του Αργκάν. Είναι δοσμένο σε κλασική γραμμή, με εύληπτη αλλά και περίτεχνη γραφή και βοηθά τους θεατές να προσεγγίσουν με τον καλύτερο τρόπο ένα από τα σημαντικότερα δείγματα της εποχής του Barock και της Comedia de l’ Arte.
Το έργο Διαδραματίζεται στο Παρίσι του 17ου αιώνα,
κάποιο Καρναβάλι κι αποτελεί μια εξαιρετική θεατρική επιλογή για τις γιορτινές ημέρες της Αποκριάς!
Διάρκεια: 100’ με διάλειμμα
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Παραγωγή: Κέντρο Τέχνης & Πολιτισμού ΘΥΜΕΛΗ – Έλλη Βοζικιάδου
H Ήμερη και το εικόνισμα βασίζεται στην ψυχολογική νουβέλα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι , γνωστή ως «Кроткая». Έχουν περάσει 150 χρόνια από την συγγραφή της , το 1876, και το ενδιαφέρον της παραμένει ζωηρό στην εποχή μας. Η Μαρία Φραγκή κάνει την δραματουργική επεξεργασία και διασκευή ενός αρχικού μονολόγου του ανώνυμου ήρωα, που ξετυλίγει ένα κουβάρι πρόσφατων και παλαιότερων αναμνήσεων, με αφορμή την αυτοχειρία της γυναίκας του. Ο ενεχυροδανειστής σύζυγος αναρωτιέται, προβληματίζεται, δικαιολογείται, ξεδιπλώνοντας μια ακραία και βασανιστική ανάκριση μπροστά στον εξομολογητή του, που μπορούμε να πούμε ότι είναι ο αναγνώστης. Στη θεατρική εκδοχή του έργου, ο θεατής θα παρακολουθήσει την ολισθηρή διαδρομή από την λογική στο συναίσθημα, από την ομολογία στη σιωπή- όπου και όπως υπάρχουν και εκδηλώνονται- ανάμεσα σε δύο πολύ ισχυρά ‘θέλω’ που αποφασίζουν να συνδέσουν τις ζωές τους, παρά τις τεράστιες διαφορές που έχουν. Πρώτα από όλα μια μεγάλη διαφορά ηλικίας και οικονομικής κατάστασης καθιστά το εγχείρημα αυτής της συνύπαρξης καταδικασμένο στην αποτυχία. Εκ των υστέρων, εκείνος πασχίζει να δώσει νόημα στις ενέργειες που τον οδήγησαν να παντρευτεί μια δεκαεξάχρονη ορφανή και ταλαιπωρημένη κοπέλα, με σκοπό να τη διαμορφώσει σε σύζυγο, στο πλαίσιο της κοινωνικής του αναβάθμισης. Πολύ γρήγορα το σχέδιό του καταρρέει και αποδεικνύεται ότι η σύζυγός του έχει επίσης μια ισχυρή προσωπικότητα και δικά της ‘θέλω’ , τα οποία μέσα στον γάμο-φυλακή την οδηγούν σε αδιέξοδο και πράξεις απελπισίας. Προσπαθεί να διαφύγει από μια ζωή όλο απαγορεύσεις , υποτίμηση και στέρηση με μια εκκωφαντική σιωπή. Δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχει στις σημειώσεις του Φ. Ντοστογιέφσκι ένας αρχικός τίτλος για το κείμενο, ο οποίος προσδιορίζει όλες τις συνθήκες ζωής της και ο οποίος ήταν: «Η εκφοβισμένη» . Με τον τελικό χαρακτηρισμό ως «Ήμερη» (Кроткая)φαίνεται όλη η ποιότητα μιας αφήγησης που αναπτύσσεται ανάμεσα στην τραγωδία, το ψυχογράφημα και την ειρωνεία. Σε αυτόν τον άξονα κινείται η παράσταση στο θέατρο «Αλεξάνδρεια», αναδεικνύοντας το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο εξελίσσεται το δράμα και επιχειρώντας μία τομή στην διαμόρφωση των συμπεριφορών, οι οποίες γίνονται τόσο ακραίες , βίαιες και οδυνηρές, ώστε στο τέλος φθάνουν να βρουν διέξοδο με την πτώση της γυναίκας στο κενό. Εκείνο, το ίδιο κενό, που βιώνει ο αποτυχημένος Πυγμαλίωνας όταν λέει δίπλα στο άψυχο σώμα της «Τι πείραζε να ζήσει όπως ήθελε; Γιατί την τυράννησα ; Γιατί ήθελα να την προσαρμόσω στους ψευτοκανόνες σας;».
Παραφράζοντας τον Ζ.Π.Σαρτρ, θα λέγαμε ότι « Η κόλαση είναι ο σιωπηλός Άλλος». Ο Ντοστογιέφσκι βλέπει τον άνθρωπο μέσα στην κοινωνία της εποχής του αλλά οι αφηγήσεις του ξεπερνάνε εκείνη την συγκεκριμένη περίοδο και φθάνουν σήμερα, στη ζωή μας , στους εφιάλτες και στις ελπίδες που ακόμα αναγνωρίζουμε.
Την Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026 ολοκληρώνεται ο κύκλος των παραστάσεων για το «Άρωμα Γυναίκας», στο Θέατρο Βρετάνια, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ασπιώτη, μια παράσταση που κέρδισε το θερμό χειροκρότημα του κοινού και άφησε έντονο το αποτύπωμά της στη φετινή θεατρική σεζόν.
Η θεατρική μεταφορά του έργου «Άρωμα Γυναίκας», βασίζεται στο μυθιστόρημα «Το σκοτάδι και το μέλι» (Il buio e il miele) του Τζιοβάνι Αρπίνο και τη θεατρική διασκευή του βιβλίου από τον Πίνο Τιέρνο. Το έργο, που γνώρισε παγκόσμια επιτυχία μέσα από τον κινηματογράφο, μεταφέρεται στη σκηνή σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη, ο οποίος υπογράφει και τη δραματουργική επεξεργασία μαζί με την Αλεξάνδρα Αϊδίνη, με έναν θίασο εκλεκτών ηθοποιών να «ζωντανεύει» μια βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική ιστορία.
Ο Άκης Σακελλαρίου στον ρόλο του Φάουστο, ενός εκκεντρικού, πνευματώδους αλλά και πληγωμένου πρώην αξιωματικού, που έχει χάσει την όρασή του, και ο συνοδός του Τσίτσο, ο νεαρός φαντάρος, που ερμηνεύει ο Προκόπης Αγαθοκλέους, ξεκινούν ένα ταξίδι γεμάτο συγκρούσεις, χιούμορ, εξομολογήσεις και ανατροπές - ένα ταξίδι που θα αλλάξει και τους δύο για πάντα.
Ο στρατιώτης Τσίτσο, καλείται από την υπηρεσία του να συνοδεύσει τον απόστρατο τυφλό λοχαγό Φάουστο, από το Τορίνο στη Νάπολη.
H ιστορία αρχίζει στο Τορίνο με την γνωριμία του Τσίτσο με την «ιδιαίτερη» θεία του Φαούστο, που ερμηνεύει η σπουδαία Ξένια Καλογεροπούλου. Στη συνέχεια, στη διαδρομή με το τρένο, Φαούστο και Τσίτσο θα συναντηθούν σε ενδιάμεσους σταθμούς, με μια σειρά από ξεχωριστούς ήρωες (Δημήτρης Διακοσάββας, Γιώργος Τζαβάρας, Θησέας Παπαπαναγιώτου, Γεωργία Σωτηριανάκου, Σταύρια Νικολάου, Μαρία Καραγκιοζίδου, Ριχάρδος Αρώνης) που ο καθένας θα προσθέσει τη δική του σφραγίδα, με χιουμοριστικές και συγκινητικές στιγμές, σε αυτή την ιδιαίτερη πορεία προς την ενηλικίωση.
Στην κορύφωση του ταξιδιού, θα καταλήξουν στη Νάπολη. Εκεί, στην πιο κρίσιμη καμπή, ένα άρωμα γυναίκας, η Σάρα, που ερμηνεύει η Μαριάννα Πουρέγκα, θα έρθει και θα προσπαθήσει να τ' αλλάξει όλα.
Ένας ύμνος στην ανδρική φιλία και στο υπέροχο σύμπαν της γυναίκας.
Μια ιστορία για το σκοτάδι που οδηγεί στο φως, για το άρωμα μιας γυναίκας που γίνεται μνήμη, αφορμή κι ελπίδα.
Μια ιστορία για όσα δεν βλέπουν τα μάτια.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
ΑΡΩΜΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
Βασισμένο στο μυθιστόρημα «Το σκοτάδι και το μέλι» του Τζιοβάνι Αρπίνο
Διασκευή: Πίνο Τιέρνο
Μετάφραση από τα ιταλικά: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Δραματουργική επεξεργασία - τελικό κείμενο παράστασης:
Αλεξάνδρα Αϊδίνη - Κωνσταντίνος Ασπιώτης
Συμπληρωματική μετάφραση (από το μυθιστόρημα): Αλεξάνδρα Αϊδίνη
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ασπιώτης
Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης
Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή
Κοστούμια: Ελίνα Δράκου
Σχεδιασμός φωτισμών: Τάσος Παλαιορούτας
Χορογραφία-κίνηση: Δήμητρα Μερτζάνη
Βοηθός σκηνοθέτη: Νατάσα Πετροπούλου
Φωτογραφία-βίντεο: Χρήστος Συμεωνίδης
Γραφιστικά: Δημήτρης ΓκέλμπουραςΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Επικοινωνία-Προβολή στα ΜΜΕ: Ανζελίκα Καψαμπέλη
Διαχείριση επικοινωνίας: Εταιρεία Σκαφίδας-Δωροπούλου Ε.Ε.
Η παράσταση του έργου του Ζαν Ζενέ «Οι Δούλες» σε μετάφραση Δημήτρη Δημητριάδη και σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου, που παρουσιάζεται από την ομάδα Σημείο Μηδέν, ολοκληρώνει την επιτυχημένη της παρουσίαση στο «Θέατρο Άττις-Νέος Χώρος» την Κυριακή 22 Μαρτίου 2026.
Επί σκηνής: Έλλη Ιγγλίζ, Ντίνος Παπαγεωργίου και Μυρτώ Ροζάκη.
«Οι Δούλες» του Ζενέ είναι ένα από τα πιο «προκλητικά» θεατρικά κείμενα του 20ου αιώνα, ένα κείμενο που από την πρώτη του παράσταση το 1947 έως και σήμερα, αποτελεί ανοιχτό πεδίο συνεχούς έρευνας και ερμηνειών.
Ο συγγραφέας στρέφει προς την κοινωνία, με τρόπο αμείλικτο, τον καθρέφτη των απωθημένων της. Η αποκάλυψη του δεν έχει δραματικά χαρακτηριστικά ούτε παρουσιάζει το δράμα των καταπιεσμένων. Το θέατρο του Ζενέ είναι θέατρο στο χείλος της Αβύσσου, καθώς αποκαλύπτει μορφές ζωής που η κοινωνία των «κανονικών» επιμένει να καταπιέζει, να οδηγεί στην παρακμή ή και στην καταστροφή, καταστρέφοντας ταυτόχρονα την ίδια τη ζωή επί της γης.
Η παράσταση της Ομάδας Σημείο Μηδέν ανεβαίνει σε μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη και τους ρόλους του έργου ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά) η Έλλη Ιγγλίζ-Σολάνς, ο Ντίνος Παπαγεωργίου-Κυρία και η Μυρτώ Ροζάκη-Κλαιρ.
Σκηνοθετικό σημείωμα:
Οι «Δούλες» ως θέατρο της εθελοδουλίας
Η αναζήτηση του τερατώδους στον άνθρωπο, είναι που μας ενδιαφέρει. Το κοίταγμα προς τα μύχια της ανθρώπινης ύπαρξης, εκεί, στην πηγή της ύβρης, στη ρίζα κάθε σκοτεινής ενόρμησης, κάθε άμετρης επιθυμίας. Πώς η τέχνη μελετά και αποκαλύπτει το τερατώδες, πως τολμάει να ρίξει φως στα ερεβώδη σκοτάδια του ανθρώπινου αινίγματος; Το σαρκαστικό στοιχείο και ο αυτοσαρκασμός που προϋποθέτει, ορίζουν την πιο βίαιη, αλλά και πιο ειλικρινή μορφή αποκάλυψης αυτής της περιοχής. Η σπουδή πάνω στην ανθρώπινη τερατωδία θέτει τα θεμέλια της παράστασής μας και ανοίγει ένα νέο τοπίο στην έρευνά μας.
Στις «Δούλες» όλα είναι θέατρο μέσα στο θέατρο… μέσα στο θέατρο... Οι δύο δούλες «παίζουν» την ταύτισή τους με την εξουσία, τη δυσφορία τους, την εξέγερση τους, την αυτοκτονία τους, ενώπιον της Κυρίας, η οποία χειραγωγεί και καθοδηγεί αυτό το «θεατρικό» παιχνίδι ζωής και θανάτου. Οι «Δούλες» αποτελούν ένα αγωνιώδες προμήνυμα κινδύνου από το μέλλον, το όχι και τόσο μακρινό, καθώς βαδίζουμε με μεγάλη ταχύτητα στο χείλος της αβύσσου.
Και όμως. Το θέατρο της εθελοδουλίας, το θέατρο της ύστατης μορφής ζωής στον πλανήτη, το θέατρο που παίζεται στο χείλος της αβύσσου, ενώπιος ενωπίω με την ιστορία ως τραγωδία, θα μετατρέπεται πάντα σε πανηγύρι των καταπιεσμένων, θα απελευθερώνει την εξεγερσιακή ενόρμηση υπεράσπισης της ζωής ενάντια σε όλες τις δυνάμεις του θανάτου. Μέσα από αυτές τις ρωγμές και τα ρήγματα θα αποκαλύπτεται πάντα η ρέουσα λάβα της ζωής, έτοιμη να τυλίξει μέσα στο καθαρτήριο πυρ όλες τις γρανιτένιες ηπείρους της εθελοδουλίας, του αυτο-εγκλεισμού και της απο-ανθρωποποίησης.
«Ο Σάββας Στρούμπος διάβασε τις «Δούλες» του Ζενέ με εσωτερική μουσικότητα και θεατροποίηση της ταξικής οργής, οδηγώντας τους ηθοποιούς του σε μια σχεδόν καρναβαλική ευωχία». (Δημήτρης Τσατσούλης, AthensVoice)
«Ο Σάββας Στρούμπος από τη μεριά του προσέγγισε τις "Δούλες" μέσα από τη χαρακτηριστική σκηνική φόρμα του, γκρεμίζοντας ολωσδιόλου την εξωτερική αστική κατασκευή και διαλύοντας κάθε υπόνοια ρεαλισμού που μπορεί να επιφέρει αυτή η κατασκευή». (Τώνια Καράογλου, Αθηνόραμα)
«Η συνειδητή απομάκρυνση του Σάββα Στρούμπου από την επικρατούσα ανάγνωση του έργου ως αστικού δράματος τον οδηγεί στα χνάρια ή έστω στις παρυφές της τραγωδίας. Κι αυτή η επιλογή εξασφαλίζει μια κάθετη αναγνωστική και σκηνοθετική εμπειρία – ίσως την πληρέστερη που έχουμε δει στις «Δούλες» του Ζενέ εδώ και χρόνια» (Στέλλα Χαραμή, Monopoli.gr)
«Η Έλλη Ιγγλίζ (Σολάνζ) καρφώνει τον ρόλο με όλη τη δύναμη του μεταμορφωτικού της δαίμονα και η Μυρτώ Ροζάκη (Κλερ) ανταπαντά με όλη την ορμή του μεταμορφωτικού της οίστρου. Σαν δύο δίδυμες αντίδικες δυνάμεις της φύσης που συγκρούονται μέχρι θανάτου. Ο Ντίνος Παπαγεωργίου (Κυρία), με τρόπο αμίμητο, ένα τέρας τρομακτικό και κωμικό συνάμα». (Λέανδρος Πολενάκης, Η Αυγή)
«Ο Σάββας Στρούμπος σκηνοθετεί τις «Δούλες» ως περιπετειώδες χρονικό καταβύθισης στον κόσμο του πόθου και του πάθους. Μια ιστορία διαρκών ταπεινώσεων και από μακρού απωθημένων σχεδίων εκδίκησης που ξαφνικά αφυπνίζονται με το επιτακτικό αίτημα της άμεσης εφαρμογής τους». (Ηρακλής Λογοθέτης, Documento)
«Οι δούλες (Νέος Χώρος Άττις, σκην.: Σάββας Στρούμπος): Ένα πολύ δύσκολο έργο όπου όλοι αποτυγχάνουν, σε μια ουσιαστική και πλήρη ανάγνωση. Από τις πιο δυνατές δουλειές της Ομάδας Σημείο Μηδέν» (Γιώργος Βουδικλάρης, Από το αφιέρωμα του Monopoli.gr στις παραστάσεις που ξεχώρισαν οι κριτικοί θεάτρου το 2025).
«Οι φωνές των ηθοποιών [Μυρτώ Ροζάκη, Έλλη Ιγγλίζ, Ντίνος Παπαγεωργίου] απόλυτα εξασκημένες, το ίδιο και η κίνησή τους απόλυτα μελετημένη, μαζί με τους φωτισμούς του Κώστα Μπεθάνη, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Κατερίνας Παπαγεωργίου, το μουσικό ηχοτοπίο του Λεωνίδα Μαριδάκη, όλα σκηνοθετημένα με μελέτη και έμπνευση από τον σκηνοθέτη Σάββα Στρούμπο, δημιουργούν μια εξαίσια παράσταση, που δεν πρέπει να χάσετε». (Μαρία Μαρή, Catisart.gr)
«Τους ρόλους του έργου ερμηνεύουν πιστά και σε απόλυτη συγχορδία, ως ένα καλά δουλεμένο τρίφωνο και σύμφωνα με τη σκηνοθετική αντίληψη, η Μυρτώ Ροζάκη-Κλαίρ, η Έλλη Ιγγλίζ-Σολάνζ και ο Ντίνος Παπαγεωργίου-Κυρία». (Όλγα Μοσχοχωρίτου, Kommon.gr)
«O Σάββας Στρούμπος καθοδηγεί τους ηθοποιούς του σε μονοπάτια που και για τον ίδιον είναι συχνά αποκαλυπτικά – πόσω μάλλον για εμάς, τους θεατές». (Νίκος Ξένιος, Bookpress.gr)
«Η μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη εκφράζει το ύφος του συγγραφέα με ποιητική γλώσσα και τονίζει τα μηνύματα του θεατρικού κειμένου. Η σκηνοθεσία του Σάββα Στρούμπου χαρίζει στις ρόλους μία ανέλπιστη ελευθερία στην εξωτερίκευση και έκφραση των ενδόμυχων επιθυμιών τους. Δεν ξεχνά όμως, πως τα γκέμια της εξουσίας δύσκολα αφήνονται από τα χέρια του δυνατού στα χέρια του αδύναμου. Ο σκηνοθέτης δουλεύει με τους ηθοποιούς του κάθε ίνα του σώματος τους για να επιτευχθεί ένα άρτιο αποτέλεσμα άψογου συγχρονισμού σώματος, φωνής, αναπνοής, έκφρασης. Ο θεατής θα παρακολουθήσει ένα τελετουργικό, μία μύηση στο μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης πέρα από τα συμβατικά όρια της θεατρικής σκηνής». (Κατερίνα Δημητρακοπούλου, Quinta-theater.gr)
«Η προσέγγιση του Στρούμπου σε αυτό το σκοτεινό έργο που ανοίγει διάπλατες χαραμάδες στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση και την μεφιστοφελική πλευρά της, στοιχειώνει τον θεατή με τις σπασμωδικές κινήσεις των σωμάτων, με τα σκαμπανεβάσματα των φωνών, με τις νευρωτικές αποκρίσεις, με την μύχια και υποβόσκουσα εκδικητική ορμή, με το άγρυπνο βλέμμα της «κυρίας» που ξεπροβάλει αναπάντεχα μέσα από τις σκιές, με την σαπισμένη αγάπη που δεν βρίσκει τρόπο και χώρο να εκδηλωθεί». (Θανάσης Πάνου, Theatro Greece)
«Σκηνοθέτης, σκηνογράφος και ηθοποιοί, ανταποκρίθηκαν άψογα σε αυτό το κάλεσμα και το θερμό χειροκρότημα στο τέλος έδειξε ότι και το κοινό τους ακολούθησε στο εγχείρημά τους». (Αγγελική Ευσταθίου, Μimisipraxeos.blogspot.com)
Η παράσταση «Οι Δούλες» πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.
Περισσότερες πληροφορίες για την Ομάδα Σημείο Μηδέν, τους συντελεστές και τις παραστάσεις που έχει παρουσιάσει, μπορείτε να βρείτε στο www.simeiomiden.gr
Info: Τοποθεσία: Θέατρο Άττις-Νέος Χώρος (Λεωνίδου 12, Μεταξουργείο) Παραστάσεις: Παρασκευή, Σάββατο στις 21.00 & Κυριακή στις 20.00. Διάρκεια: 80'. Έως 22/03/26 Πληροφορίες: Τηλ.: 210-3225207 Τιμές εισιτηρίων: 15ευρώ (κανονικό), 10ευρώ (μειωμένο: φοιτητές, άνεργοι ΟΑΕΔ, ΑμΕΑ, συνοδός ΑμΕΑ, άνω των 65, ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, ομαδικές κρατήσεις άνω των 7 ατόμων) Ηλεκτρονική Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/event/theatro-attis-zan-zene-oi-doules/?lang=el
ΦΑΕΘΩΝ του Δημήτρη Δημητριάδη Σκηνοθεσία: Χρύσα Καψούλη
Το Σύμπαν του Δημήτρη Δημητριάδη Συζήτηση με τον συγγραφέα και την Ελισάβετ Σακελλαρίδου την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου μετά το τέλος της παράστασης.
Η θεατρική ομάδα Bonaventura, με αφορμή το ανέβασμα του έργου «Φαέθων», του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη, διοργανώνει μια ανοιχτή συζήτηση με τον συγγραφέα, την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2026 στο Θέατρο Φούρνος.
Μετά την ολοκλήρωση της παράστασης, ο Δημήτρης Δημητριάδης θα συνομιλήσει με την Ομότιμη Καθηγήτρια Θεατρικών Σπουδών του Τμήματος Αγγλικής του ΑΠΘ, Ελισάβετ Σακελλαρίδου.
Με αφετηρία τον «Φαέθοντα» και τη νέα σκηνοθετική πρόταση της Χρύσας Καψούλη, η συζήτηση θα κινηθεί γύρω από το δραματουργικό σύμπαν του συγγραφέα και τους πυρήνες της γραφής του.
Λίγα λόγια για την παράσταση
Ο Φαέθων επανέρχεται στην σκηνή από τη νέα θεατρική ομάδα Bonaventura, σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη.
Στο μεσοαστικό σαλόνι της οικογένειας Λομ στο βόρειο Λονδίνο, η καθημερινότητα είναι ένα καλοκουρδισμένο καθεστώς τρόμου. Ο πατέρας, Άμνετ Λομ, εξουσιάζει ως απόλυτος δυνάστης, επιβάλλοντας τη διαστρεβλωμένη πίστη του σε μια οικογένεια που έχει μάθει να υπακούει.
Η μητέρα, Τζούλι, υποτάσσεται σε ό,τι ο πατριάρχης Άμνετ προστάζει και οι κόρες, Ανν και Μπεθ, πιστεύουν ότι «τους αξίζει το χειρότερο». Η κακοποίηση διαβρώνει κάθε πτυχή της ύπαρξής τους και τις καθιστά σιωπηλές μάρτυρες και θύματα της βίας που συμβαίνει μακριά από τα βλέμματα των θεατών, όπως στην αρχαία τραγωδία.
Μέρος αυτού του ασφυκτικού σύμπαντος, ο εξουσιαζόμενος γιος Λέλο, που ζει ακόμη στο βρεφικό του καρότσι, αναλαμβάνει να δώσει τη δική του απάντηση στο Aμλετικό δίλημμα «να ζεις ή να μη ζεις».
Αντιστρέφοντας τον αρχαίο μύθο, ο Φαέθων του Δημήτρη Δημητριάδη δεν θα πέσει καιόμενος στη γη, αλλά θα αναληφθεί με το άρμα του Ήλιου στον ουρανό. Στη σκηνοθεσία της Χρύσας Καψούλη, το σαλόνι του σπιτιού μετατρέπεται σε πεδίο πυρηνικής αναμέτρησης του Καλού και του Κακού. Του Εξουσιαστή και του Εξουσιαζόμενου. Της Υποταγής και της Ανυπακοής.
Ο Φαέθων κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Φούρνος.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Συγγραφέας: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: ΧρύσαΚαψούλη
Scenography – Video Scenography – Costume design: XsquareDesignLab
