Why did I come in here again;
‘Here’, Richard McGuire

Το JUNE JULY είναι μια κοσμολογία του Τώρα, του μικρόκοσμου μας και του μακρόκοσμου, με αναφορές σε sci-fi και ρετροφουτουρισμό.

Μια παράσταση για τη νοσταλγία, την προσμονή, τον χρόνο, τις μικρές στιγμές μέσα από την δημιουργία χορογραφικών χαϊκού που αποτυπώνουν συμπυκνωμένες, φευγαλέες, θραυσματικές εντυπώσεις.

Αντλεί την αρχική της έμπνευση από την πρωτοποριακή γραφιστική νουβέλα/κόμικ “Here” του Richard McGuire και το ερώτημα “Why did I come in here again” στην εισαγωγή του βιβλίου. Σε αυτό, απεικονίζεται η ίδια τοποθεσία σε διαφορετικά χρονικά σημεία από το αρχέγονο παρελθόν ως χιλιάδες χρόνια μπροστά στο μέλλον.

Για να μας εισάγει σε ένα χορογραφικό liminal space, μια ζώνη αναπόλησης και προσμονής, μια απροσδιόριστη αίσθηση που συνδέει το οικείο με το άγνωστο, καθημερινά στιγμιότυπα και φανταστικά μέλλοντα.

Πώς κατοικούμε -κυριολεκτικά και μεταφορικά- σε τόπους προσωπικής και συλλογικής νοσταλγίας; Οικειότητας και απεραντοσύνης; Πώς μπορεί να ξεδιπλώνονται παράλληλα το εφήμερο του φυσικού κόσμου και της ανθρώπινης φύσης, ο κοσμικός χρόνος και ο χρόνος της καθημερινότητας; Τί απομένει αν “φυσήξουμε αυτή την κοσμική σκόνη”;

Ίσως μια ιαπωνική hip-hop να ακούγεται στο βάθος ένα ανοιξιάτικο απόγευμα ή κάπου σε κάποια οθόνη να παίζει η εισαγωγή από το 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος.

Η παράσταση δημιουργεί μια αφήγηση μιας φανταστικής ιστορίας που δεν τελειώνει, που εμπεριέχει ίχνη, αναμνήσεις, που διαστέλλεται και αυτοαναφλέγεται για δημιουργήσει κάτι καινούριο. Μια αλχημεία νοσταλγίας, μνήμης, σουρεαλισμού και φανταστικού.

Ένα ζωντανό υβριδικό τοπίο με σώματα, κινήσεις, ήχους, αντικείμενα, φωνές, λέξεις, μικρόφωνα, φωτεινές επιγραφές, οθόνες, μινιμαλιστικά ψηφιακά στοιχεία. Τα παρακολουθούμε να ενεργοποιούνται και να “εξατμίζονται” δημιουργώντας μια ανοιχτή σύνθεση σε ένα πολυεπίπεδο σύμπαν.

————————————————————————————————————————

Με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδας.
 

Με την υποστήριξη του International Theater Institute  - German Centre και Motion Bank Project στα πλαίσια προγράμματος καλλιτεχνικής φιλοξενίας, Βερολίνο, 2024

Σύλληψη, Xορογραφία, Art Direction: Ελεονώρα Σιαράβα
Performance, συν-δημιουργία κινητικού υλικού: Μαρία Βούρου, Μαίρη Γιαννούλα, Σοφία Πουχτού
Ηχητικός σχεδιασμός: Αλίκη Λευθεριώτη
Κείμενα, στίχοι: Ελεονώρα Σιαράβα
Σχεδιασμός μέσων: Ερατώ Τζαβάρα
Σκηνογραφική επιμέλεια: Σοφία Θεοδωράκη, Αντώνης Δουρουδής
Κοστούμια: Ειρήνη Γεωργακίλα
Σχεδιασμός Φωτισμού: Τάσος Παλαιορούτας, Εβίτα Σκρυμιζέα
Video art: Αντιγόνη Ηλιάδη
Φωτογραφίες επικοινωνίας: Κατερίνα Μαρκουλάκη
Επικοινωνία: True Colours Comms
Παραγωγή: Per_Dance Choreographic Research Platform

Πληροφορίες

Τοποθεσία: ΠΛΥΦΑ

Ημερομηνίες: 23-26 Απριλίου 2026

Ώρες: 23-25 Απριλίου στις 21.00 | 26 Απριλίου στις 19.00

Διάρκεια: 45 λεπτά
Εισιτήρια: 15€ Γενική είσοδος, 12€ Μειωμένο (Φοιτητές, Άνεργοι, Σπουδαστές Χορού)

Προπώληση Εισιτηρίων:https://www.more.com/gr-el/tickets/dance/junejuly/

FB event: https://fb.me/e/5Zuy4JGPZ

 

H Ελεονώρα Σιαράβα είναι χορογράφος, δραστηριοποιείται μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας και έχει παρουσιάσει την δουλειά της διεθνώς. Έχει σπουδάσει ‘Dance Making and Performance’ (MA-Distinction, Coventry University), ΜΑ ’Choreography and Performance’ (Justus Liebig University, Γερμανία) υπό την διεύθυνση της Bojana Kunst & στο Τμήμα Σύγχρονου Χορού της Ακαδημίας Παραστατικών Τεχνών της Φρανκφούρτης. Ως καλλιτέχνης εξερευνά τη σχέση ανάμεσα σε αισθητικές φόρμες, φαντασιακούς και πραγματικούς χώρους, αλληλοεπικαλυπτόμενες χρονικότητες, υβριδικότητα, την έννοια της ατμόσφαιρας. Για το έργο της The Body and the Other~ που παρουσιάστηκε στο Tanzhaus NRW, ένα από τα σημαντικότερα κέντρα χορού της Ευρώπης, υποστηρίχθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού NRW της Γερμανίας, την καλλιτεχνική υποτροφία i-Portunus/Creative Europe/Goethe Institut και συνεργάστηκε με το MIREVI Institut για τη χρήση ψηφιακής τεχνολογίας. Από το 2020 υποστηρίζεται από το Υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδας. Δημιούργησε τα έργα BLUE BEYOND (Θέατρο Θησείον, Κ.Θ.Β.Ε., Tanz:digital/ΙΤΙ Germany/Βερολίνο 2023, Frankfurt LAB-Emerging Artists Program 2023, Φρανκφούρτη), Who knows where the time goes #1 (Θέατρο Ροές, residency στο SE.S.TA Centre for Choreographing Development/Interdisciplinary Incubator, Πράγα), I am Dancing in a Room (MOMus-Stereoma Festival). Επιλέχθηκε για το ευρωπαϊκό καλλιτεχνικό project Moving Digits/Creative Europe (2018-2020) για Χορό και ψηφιακές τεχνολογίες, Tanzhaus Düsseldorf & STL Tallinn και το ‘TANZ:DIGITAL – Process, Dynamics, Discourse’ (Dachverband Tanz Deutschland & International Theatre Institute Germany, Βερολίνο 2023). Έχει βραβευθεί από την ARTWORKS-Πρόγραμμα Υποστήριξης Καλλιτεχνών Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) 2022-2023 στο πεδίο Χορογραφίας, επιλέχθηκε για το πρόγραμμα START/Robert Bosch Stiftung & Goethe Institut και ήταν resident χορογράφος στο ITI International Theatre Institute Germany/Motion Bank, Βερολίνο, 2024 και στο UniArts Helsinki, Φινλανδία, 2025. Τα έργα της έχουν συμπεριληφθεί στη Media Library for Dance and Theatre – ITI International Theatre Institute Germany, ένα από τα πιο εκτεταμένα αρχεία οπτικοακουστικής τεκμηρίωσης για τις παραστατικές τέχνες στη Γερμανία.

https://www.instagram.com/siaravaeleonora/

https://www.per-dance.com

 

Ένα αριστούργημα του αμερικανικού θεάτρου.

 

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, παρουσιάζεται το μονόπρακτο «Οι Δακτυλογράφοι» του βραβευμένου Αμερικανού θεατρικού συγγραφέα Μάρεϊ Σίζγκαλ.

Οι δακτυλογράφοι της δεκαετίας του ’60 — με τους φόβους, τις αναστολές, τις επιθυμίες και τα όνειρά τους — μοιάζουν σχεδόν παράδοξα οικείοι. Οι γραφομηχανές μπορεί να αντικαταστάθηκαν από υπολογιστές, τα τηλέφωνα με καντράν από κινητά και οι ταχυδρομικές παραγγελίες από διαδικτυακές αγορές.

Όμως οι ανάγκες, οι φόβοι, οι επιθυμίες μας και ο χρόνος που μας καταδιώκει παραμένουν αναλλοίωτα.

Ο Σίζγκαλ καταφέρνει, μέσα από ένα φαινομενικά απλό στιγμιότυπο της καθημερινότητας δύο τυπικών Νεοϋορκέζων της εποχής του, να συμπυκνώσει μια ολόκληρη ζωή μέσα σε ένα οκτάωρο εργασίας. Ένα οκτάωρο που ξεπερνά τα όρια του χώρου και του χρόνου του έργου και απλώνεται πάνω στην ίδια την ανθρώπινη εμπειρία.

«Οι Δακτυλογράφοι»,ένα από τα πιο συγκλονιστικά μονόπρακτα της σύγχρονης δραματουργίας, παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά  Off-Broadway το 1963, με πρωταγωνιστές τον Ίλαϊ Γουάλας και την Αν Τζάκσον, κερδίζοντας το Drama Desk Award. Ο Μάρεϊ Σίζγκαλ έγινε ευρύτερα γνωστός τόσο για το θεατρικό του έργο «Luv» (1964) όσο και ως σεναριογράφος της κινηματογραφικής επιτυχίας «Tootsie» (1982) με τους Ντάστιν Χόφμαν και Τζέσικα Λανγκ.

 

Λίγα λόγια για το Έργο

Όταν ο Πωλ Κάνιγχαμ εμφανίζεται την πρώτη του μέρα στη νέα του δουλειά, σε μια εταιρεία ταχυδρομικών παραγγελιών, ξεκαθαρίζει στη συνάδελφό του Σύλβια Πέιτον ότι η παρουσία του εκεί θα είναι προσωρινή. Ο Πωλ σπουδάζει νομικά τα βράδια και, έχοντας έναν ήδη καταξιωμένο θείο δικηγόρο, το μέλλον του φαίνεται πολλά υποσχόμενο.

Η Σύλβια, προϊσταμένη του τμήματος, τον υποδέχεται εγκάρδια. Κι εκείνη έχει τα δικά της όνειρα — κυρίως συναισθηματικής φύσης. Ανάμεσα στους δύο συναδέλφους αναπτύσσεται μια ιδιαίτερη σχέση, καθώς η «προσωρινή» παραμονή του Πωλ στο γραφείο διαρκώς παρατείνεται.

Οι εβδομάδες γίνονται μήνες, οι μήνες γίνονται χρόνια και τα χρόνια μετατρέπονται σε δεκαετίες. Ο Πωλ και η Σύλβια μεγαλώνουν μαζί, μοιραζόμενοι μικρές καθημερινές κουβέντες για όσα συμβαίνουν έξω από το γραφείο και για τα μεγάλα πράγματα που — κάποτε — θα τους επιφυλάξει το μέλλον. Όταν, πια γερασμένοι, λένε το τελευταίο τους «καληνύχτα» στον αόρατο εργοδότη τους, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε γίνει μάρτυρες ενός ολόκληρου κύκλου ζωής γεμάτου ματαιωμένες επιθυμίες και ανεκπλήρωτα όνειρα. Έναν κύκλο ζωής ιδωμένο μέσα από το χιούμορ, τη θλίψη, τις αυταπάτες και τους συμβιβασμούς που διαπερνούν την ανθρώπινη ύπαρξη.

Ο Πωλ και η Σύλβια είναι δύο εν δυνάμει ελεύθεροι άνθρωποι — όπως όλοι μας. Με τρόπο τραγελαφικό βλέπουμε τις επιθυμίες και τα όνειρά τους να στραγγαλίζονται  από τον ίδιο τους τον φόβο. Έναν φόβο που γίνεται αλυσίδα, τους καθηλώνει, τους περιορίζει και τους υποτάσσει.

Αυτός ο εν δυνάμει ελεύθερος άνθρωπος δεν είναι άλλος από τον καθένα μας.

Συγγραφέας: Μάρεϊ Σίζγκαλ

Σκηνοθεσία: Νάγια Μητσάκου

Πρωταγωνιστούν: Σμαράγδα Κάκκινου Γιάννης Λιόκαρης

Άλλοι συντελεστές: Μετάφραση: Δέσποινα Ζώχου Σκηνικά/Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα Sound design και μουσική: Βαγγέλης Καψάλης Κίνηση: Νατάσα Σαραντοπούλου Φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση Φωτογραφίες: Karol Jarek

 

Ημέρες & ώρες παραστάσεων

Σάββατο & Κυριακή στις 21:00
 

Τιμές εισιτηρίων

Γενική είσοδος:17€
Μειωμένο: 15€ (φοιτητικό, ανέργων, Α.Μ.Ε.Α., άνω των 65)

Oμάδα Dulcinea

O θάνατος ενός ηθοποιού
 εμπνευσμένο από το διήγημα του Άντον Τσέχωφ «Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου»

Σκηνοθεσία: Άννα-Μαρία Ιακώβου

 

 

ΠΛΥΦΑ

Πρεμιέρα

16 Απριλίου 2026

 

Βράδυ. Θέατρο. Ένα φτέρνισμα.

Η ομάδα Dulcinea, από τις 16 Απριλίου και για λίγες παραστάσεις, παρουσιάζει το έργο «Ο θάνατος ενός ηθοποιού», σε σκηνοθεσία της Άννας-Μαρίας Ιακώβου.

Το έργο συνομιλεί με το διήγημα του Άντον Τσέχωφ «Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου» και μεταφέρει τον πυρήνα του στον σύγχρονο κόσμο, εκεί όπου η κοινωνική απαξίωση και η ενοχή του καλλιτέχνη έχουν πλέον εσωτερικευτεί.

Στο δραματουργικό υλικό της παράστασης ενσωματώνονται επίσης θεατρικές διασκευές των διηγημάτων του Άντον Τσέχωφ «Ο Πιανίστας» και «Στο Νεκροταφείο».

Αντλώντας από τη σκέψη του Theodor W. Adorno, η παράσταση προσεγγίζει την τέχνη ως πεδίο κοινωνικής ενοχής: το «λαμπερό θέαμα» συχνά οικοδομείται πάνω στην ανασφάλεια, την έκθεση και τη ματαιότητα εκείνων που το παράγουν.

Δύο ηθοποιοί, ένας μουσικός και μία δημόσια υπάλληλος συνθέτουν ένα θέατρο που σταδιακά καταρρέει, μέσα από σκηνικές εικόνες που παραπέμπουν στην αισθητική των κλόουν και των παλιών μπουλουκιών.

Μια παράσταση για τη μικρή, καθημερινή απαξίωση που γίνεται εσωτερική καταδίκη.

 

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Τι συμβαίνει όταν ο δημόσιος υπάλληλος Ιβάν Ντμίτριτς Τσερβιακόφ φτερνίζεται κατά τη διάρκεια μιας παράστασης πάνω στον υψηλόβαθμο κρατικό υπάλληλο Μπριζάλωφ;

Γιατί ο ηθοποιός που αναζητά τον τάφο του ηθοποιού Μούσκιν μοιάζει τόσο με έναν δημόσιο υπάλληλο;

Και ποιο «σουξέ» παίζει σε κάθε γάμο ο Πιοτρ Ρουμπλιόφ — ο «πιανίστας» του Τσέχωφ;

Ο ηθοποιός δεν πεθαίνει αντικειμενικά.
 Πεθαίνει όταν η αξία του εξαρτάται ολοκληρωτικά από την έγκριση του Άλλου.

Κι αυτός ο Άλλος, αυτός ο Άλλος…

Έτσι, ένα απλό φτέρνισμα μπορεί να γίνει η αφορμή για έναν θάνατο.

 

Σκηνοθετικό σημείωμα:

Όσο ακόμη οι καλλιτέχνες/ιδες απαξιώνονται κοινωνικά και θεσμικά, χρειάζεται να ανοίγουμε ξανά και ξανά τη συζήτηση για τη «χρησιμότητα» των ηθοποιών και του θεάτρου.

«Μη χρήσιμος, ενδεχομένως, για τον εαυτό του σήμερα, μη χρηστός για τους άλλους χθες, μήπως ο ηθοποιός συνιστά τελικώς τη φιγούρα του ΑΧΡΗΣΤΟΥ μέσα σε κοινωνίες που θεοποιούν τη χρησιμότητα, την αδελφή της, τη χρηστότητα, και την κοινή μητέρα τους, τη ΧΡΗΣΗ»;

Αυτά έγραψε ο Β. Παπαβασιλείου σχεδόν 20 χρόνια πριν στον πρόλογο του βιβλίου «Το παράδοξο με τον ηθοποιό» του Denis Diderot.

Το σημερινό παράδοξο, μου φαίνεται πως είναι η κανονικοποίηση της ελάχιστης αξίας που έχει σήμερα κοινωνικά το θέατρο και οι ηθοποιοί, σε βαθμό που κι αυτοί οι τελευταίοι νιώθουν πια εντελώς ματαιωμένοι.

Τι να μας κάνει και το θέατρο την ώρα των πολέμων, των οικονομικών κρίσεων, των ανισοτήτων και των μεγάλων φόβων;

Οι ηθοποιοί φοβούνται. Οι καλλιτέχνες φοβούνται. Οι δουλειές τους δεν θεωρούνται σημαντικές και ο άνθρωπος τον 21ο αιώνα προσδιορίζεται από το επάγγελμά του.

Κι όμως, οι ηθοποιοί είναι αυτές οι γενναίες, αυτές οι ευαίσθητες, αυτοί οι εύθραυστοι, αυτοί οι δυναμικοί, που επενδύουν τελικά στο συλλογικό φαντασιακό και στην κοινή εμπειρία, παρά τις απογοητεύσεις και τις ματαιώσεις.

Με τον «Θάνατο ενός ηθοποιού» επιχειρούμε μια μικρή αντίσταση απέναντι στη ματαίωση που συχνά συνοδεύει το επάγγελμα του ηθοποιού.

Αντιστεκόμαστε με τον τρόπο του Μπέκετ:
 «Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα».

 

Βιογραφικό της ομάδας Dulcinea

Η Dulcinea Compania ιδρύθηκε με σκοπό τη δημιουργία καλλιτεχνικών δράσεων, ερευνητικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων.

Έχει επιχορηγηθεί από το ΥΠΠΟ (2022–2025) και έχει συνεργαστεί με την Ισπανική Πρεσβεία στην Αθήνα, τους Los Torreznos, το ThessFringe Festival, τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» κ.ά.

Συμμετείχε στην Biennale Θεσσαλονίκης («#thehead | On becoming an animal» του Πάνου Σκλαβενίτη), ενώ παραστάσεις της έχουν παρουσιαστεί στο Πλύφα, Θέατρο 104, Pikap Kato, Θέατρο Άνετον, Space Lab, Artbox Φαργκάνη, Ρομαντικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Tavros Art Space κ.ά.

Περισσότερα: www.dulcineacompania.gr

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Άννα-Μαρία Ιακώβου

Συνεργάτης σκηνοθέτης: Κώστας Χατζηγεωργίου

Βοηθός σκηνοθεσίας: Ηλιάνα Αντωνιάδου

Δραματουργία: Η ομάδα

Σύνθεση δραματουργίας: Ελένη Σιταρά

Σκηνογραφία-Ενδυματολογία: Ζενεβιέβ Αθανασοπούλου

Μουσική: Χάρης Αναστασιάδης

 

Σχεδιασμός φωτισμών: Σωτήρης Ρουμελιώτης

Φωτογραφίες: Νίκος Ζιαγάκης

Video trailer: Κώστας Χατζηγεωργίου

Επικοινωνία-Δημόσιες σχέσεις: Γιώτα Δημητριάδη

 

Επί σκηνής: Άννα-Μαρία Ιακώβου, Αλέξανδρος Καλτζίδης, Αλέξανδρος Νικολαΐδης και ο μουσικός Χάρης Αναστασιάδης

Ευχαριστούμε τα μέλη του Κινηματογραφικού Τομέα Π.Ο.Φ.Π.Α. για τη συνεργασία και την υποστήριξη.

Η παράσταση «Ο θάνατος ενός ηθοποιού» πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

 

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:

Από 16 Απριλίου

Ημέρες παραστάσεων:16,17, 23, 24, 29, 30 Απριλίου

Ώρες: 21.00

Διάρκεια: 70’

 

Εισιτήρια:

14€ (κανονικό)

10€ (μειωμένο- Φοιτητ@, Άνεργ@)

10€  Early bird (έως 31/03)

 

Ο θάνατος ενός ηθοποιού | Εισιτήρια online! | More.com
 
 ΠΛΥΦΑ
 Κορυτσάς 39, Αθήνα 104 47

https://plyfa.space/

 

Η Dulcinea Companiaστα Social Media

W: dulcineacompania.gr

FB: Dulcinea Compania

IG: dulcinea_compania
 TikTok:dulcinea.compania

ΑΟΡΙΣΤΟΣ
 της Ελευθερίας Παπουτσάκη

Διασκευή/Σκηνοθεσία: Λουκία Ανάγνου

Παίζουν:
 Θανάσης Ισιδώρου, Κωστής Μπούντας,
 Πατρίτσια Τόσκα, Λουκία Ανάγνου

ΠΛΥΦΑ
 (Κορυτσάς 39, Αθήνα)

 Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00

ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΕΩΣ Μ.ΤΡΙΤΗ 7 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

 

Η παράσταση «Αόριστος», βασισμένη στο βιβλίο της Ελευθερίας Παπουτσάκη «Αόριστος: Ιστορίες και στιγμιότυπα από την ανάποδη», που παρουσιάζεται στο θέατρο ΠΛΥΦΑ παρατείνεται έως την Μ. Τρίτη 7 Απριλίου.

Τη θεατρική διασκευή και τη σκηνοθεσία υπογράφει η Λουκία Ανάγνου. Παίζουν οι ηθοποιοί: Θανάσης Ισιδώρου, Κωστής Μπούντας, Πατρίτσια Τόσκα, Λουκία Ανάγνου.

 

Λίγα λόγια για το έργο και την παράσταση

Μια παράσταση βασισμένη στο βιβλίο της Ελευθερίας Παπουτσάκη «Αόριστος: Ιστορίες και στιγμιότυπα από την ανάποδη». Ψυχαναλυτική, λακανική, ραϊχική, γνωσιακή, συμπεριφορική, συστημική, γκεστάλτ.

2,5 αυτοτελείς ιστορίες για τον θαυμαστό κόσμο της ψυχοθεραπείας σε ένα μιούζικαλ δωματίου.

Πώς οι θεραπευόμενοι βλέπουμε τους θεραπευτές μας, τι είναι αυτή η περίεργη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στις πολυθρόνες και τι ιδιόμορφος χρόνος που είναι ο Αόριστος.

 

Συντελεστές

Κείμενο: Ελευθερία Παπουτσάκη

Διασκευή/Σκηνοθεσία: Λουκία Ανάγνου

Πρωτότυπη μουσική: Νίκος Τσώλης (tsolimon)

Επιμέλεια κίνησης: Κική Μπάκα

Σκηνικά: Ελένη Παλόγου

Κοστούμια: Αναστασία Κάππα

Φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση

Φωτογραφίες/Trailer: Αναστασία Γιαννάκη

Υπεύθυνοι Επικοινωνίας: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας

Παίζουν: Θανάσης Ισιδώρου, Κωστής Μπούντας, Πατρίτσια Τόσκα,

Λουκία Ανάγνου

*Το βιβλίο της Ελευθερίας Παπουτσάκη «Αόριστος: Ιστορίες και στιγμιότυπα από την ανάποδη» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Νήσος.

 

Έγραψαν για την παράσταση

«Αποδομεί το σύστημα ψυχικής υγείας η παράσταση; Σε κάποια σημεία ίσως σου δίνει αυτή την αίσθηση. Ένας ειδικός πιθανόν να έβρισκε την οπτική κάπως απλοποιημένη ή μονοδιάστατη. Από την άλλη, ίσως αυτό να είναι και το ζητούμενο. Γιατί εδώ δεν παρακολουθούμε την οπτική του θεραπευτή, αλλά ιστορίες ιδωμένες καθαρά από τη θέση του θεραπευόμενου. Και αυτή η θέση είναι συχνά θολή, υποκειμενική, γεμάτη θυμό, φόβο και ειρωνεία». [Λίλα Σταμπούλογλου, ΚΛΙΚ]

«Η παράσταση έχει γρήγορο ρυθμό και χιούμορ, ενώ συνοδεύεται από ζωντανή μουσική και τραγούδι. Πρόκειται για ένα «μιούζικαλ δωματίου» και «υπαρξιακής κωμωδίας». […] Είναι μια παράσταση συνόλου, καλά συντονισμένη που θέτει ένα θέμα γνώριμο πια στους περισσότερους» [Μαρία Μαρή, Artistico.gr]

«Η παράσταση κινείται σε ένα υβριδικό ύφος, κάπου ανάμεσα στο stand-up comedy και το μιούζικαλ δωματίου. Η μουσική, η κίνηση και οι ερμηνείες εναλλάσσονται οργανικά, ενώ η παρουσία διαφορετικών σωμάτων και φωνών επί σκηνής προσδίδει αυθεντικότητα και τρυφερότητα στο σύνολο.». [OpenMind]

«Τι να πρωτοπούμε για τις πληθωρικές ερμηνείες του Θανάση Ισιδώρου και του Κωστή Μπούντα που γεμίζουν με τρομερή ενέργεια τη σκηνή, γίνονται ένα με το κοινό που έξυπνα το μετατρέπουν σε ακροατήριο και ψυχοθεραπευτή τους, ζωντανεύοντας με όλη τη σημασία της λέξης τις ιστορίες τους. Θαυμάσια και η Πατρίσια Τόσκα με πινελιές που δημιουργούν ένα αριστοτεχνικό σύνολο ηθοποιών και μουσικών, σε μια ξεχωριστή παράσταση». [Θανάσης Πάνου, θέατρο.gr]

 

Info:
 Τοποθεσία: ΠΛΥΦΑ, Κορυτσάς 39, Αθήνα
 Ημερομηνία: Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00. Έως 7/4/26
 Διάρκεια: 80’
 Πληροφορίες: Τηλ.: 6988854389
 Τιμές εισιτηρίων: 16€ κανονικό, 12 μειωμένο (ΑΜΕΑ, ανέργων, ατέλειες)
 Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/aoristos/ 

                               (Ο μικρός) Έγιολφ

                                                   του Χένρικ Ίψεν            

 

 

                                        Σκηνοθεσία Ντίνος Ψυχογιός

                                                Πρεμιέρα 4 Μαρτίου

                                         Τετάρτη & Πέμπτη στις 21:15

                                                        ΠΛΥΦΑ

Ο Ντίνος Ψυχογιός καταπιάνεται με το κλασικό αριστούργημα του Χένρικ Ίψεν «Μικρός Έγιολφ», προτείνοντας μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση της ιστορίας μέσα από το βλέμμα μιας γενιάς που παλεύει να επαναπροσδιορίσει τις αξίες, τα όρια και τις ευθύνες που της κληροδότησαν οι προηγούμενες. Επί σκηνής συναντιέται μια εξαιρετική ομάδα ηθοποιών: Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Aulona Lupa, Φαίδρα Αγγελάκη και Πασέ Κολοφωτιάς.

Σε ένα από τα ώριμα ρεαλιστικά του έργα, που γράφτηκε το 1894, ο Ίψεν δεν περιορίζεται στις αναμενόμενες αντιδράσεις απέναντι σε μια τόσο συγκλονιστική πραγματικότητα, αλλά προχωρά πολύ βαθύτερα. Εστιάζει στις καταλυτικές συνέπειες του πένθους και της ενοχής στο αγαπημένο του αντικείμενο μελέτης, το ζευγάρι, το οποίο, μέσα από τη θλίψη και τον πόνο, καλείται να επαναπροσδιορίσει τη θέση του στον κόσμο, να αποκαταστήσει ό,τι είναι δυνατό και να ανακαλύψει νέους τρόπους σύνδεσης.

Σκηνοθετικό σημείωμα:

Πως μετράμε την απώλεια; Τι θα πει πραγματικά 'ανθρώπινη ευθύνη';

Ένα παιδί χάνεται στη θάλασσα. Με τον χαμό του, γίνεται ο καθρέφτης μέσα στον οποίο οι γονείς αναγκάζονται να αντικρίσουν τον εαυτό τους: τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες, τις ενοχές, την αδυναμία τους να συνδεθούν. Η μετάνοια για όσα δεν έγιναν όταν έπρεπε μετατρέπεται σε πένθος, οργή και αποστασιοποίηση. Ο Έγιολφ ήταν πάντα η σκιά που έκρυβε τα μυστικά τους.

Για εμάς η απώλεια του Έγιολφ συμβολίζει τα όνειρα που χάσαμε. Τις χαμένες προσδοκίες της γενιάς μας. Η απουσία του κάθε Έγιολφ αναγκάζει τους ανθρώπους να κοιτάξουν κατάματα τον εαυτό τους. Ως άνθρωποι, ως μέλη συνόλων, γονείς, αδέρφια, σύντροφοι. Στη γενιά της αβεβαιότητας, της υπερβολικής τεχνολογίας, της εύθραυστης ελευθερίας, της υπογεννητικότητας και της διαρκούς επαναδιαπραγμάτευσης του θεσμού της οικογένειας, η έννοια της ‘ανθρώπινης ευθύνης’ έχει ένα νέο βάρος που προσπαθούμε να σηκώσουμε.

Ντίνος Ψυχογιός

 

Συντελεστές:

Μετάφραση - Διασκευή - Σκηνοθεσία: Ντίνος Ψυχογιός

Παίζουν: Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Aulona Lupa, Φαίδρα Αγγελάκη, Πασέ Κολοφωτιάς

Σκηνικά - Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού

Πρωτότυπη Μουσική: Bitsofciel 

Σχεδιασμός Φωτισμών: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου

Επιμέλεια Κίνησης: Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελίνα Παντελεμίδου

Βοηθοί Σκηνογράφου – Ενδυματολόγου: Ελπίδα Νταλιάνη, Μαρκέλλα Μουσσού

Φωτογραφίες: Νίκος Κοδούνας

Animations: Σάββας Παπαγεωργίου

Επικοινωνία: Γιώτα Δημητριάδη

Εκτέλεση Παραγωγής: AoC AMKE

 

Πληροφορίες:

ΜΟΝΟ ΓΙΑ 7 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ!

Από 4 Μαρτίου, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:15

ΠΛΥΦΑ, αίθουσα 7Α. Κορυτσάς 39, Βοτανικός

Εισιτήρια: €16, €12 (μειωμένο) στο more.com

Διάρκεια: 90’

ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΔΕΣΜΟΙ

Ομάδα Χορού Corpus Lingua

Σάββατο 7 & Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 

ΠΛΥΦΑ - 7Α 

Τι καθορίζει την ικανότητά μας να αγαπάμε και να συνδεόμαστε;

Η ομάδα χορού Corpus Lingua παρουσιάζει τη σύγχρονη χορευτική δημιουργία «ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΔΕΣΜΟΙ», για δύο μόνο παραστάσεις, το Σάββατο 7 και την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου στη σκηνή του ΠΛΥΦΑ – 7Α 

Το νέο έργο της ομάδας χαρτογραφεί τη σχέση μητέρας-παιδιού και την πορεία του ατόμου προς την ανεξαρτησία, διερευνώντας πώς οι πρώιμοι συναισθηματικοί δεσμοί επηρεάζουν τη διαμόρφωση της προσωπικότητας και τις σχέσεις στην ενήλικη ζωή. Η παράσταση αναδεικνύει τη σημασία μιας σχέσης άνευ όρων, που βασίζεται στην εμπιστοσύνη και την ασφάλεια. Μέσα από αυτή τη βάση, ενισχύεται η αυτοεκτίμηση και η ικανότητα του ατόμου να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της ζωής με σταθερότητα και ψυχική αντοχή.

Η χορογραφία, μουσική και τα υλικά που χρησιμοποιούνται αναπαριστούν τη μετάβαση από την εξάρτηση στην ανεξαρτησία, δείχνοντας πώς η πρώιμη εμπειρία της μητρικής φροντίδας λειτουργεί ως θεμέλιο για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας και της αυτοπεποίθησης του ενήλικα. Το έργο φέρνει στο φως την αλληλεπίδραση ανάμεσα σε πρώιμους συναισθηματικούς δεσμούς και τις σχέσεις που αναπτύσσει κανείς αργότερα στη ζωή.

Θα υπάρξει εμπιστοσύνη για να χτιστεί μια ασφαλής σχέση ή θα κυριαρχήσει ο φόβος της απόρριψης και η ανασφάλεια για συναισθηματική σύνδεση;

Όπως επισημαίνει ο John Bowlby (1930):

«Ο τύπος του συναισθηματικού δεσμού, όπως αυτός διαμορφώνεται στα πρώιμα στάδια ανάπτυξης του παιδιού, επηρεάζει καθοριστικά την εικόνα που καθρεφτίζεται μέσα του ως προς την αξία του να λαμβάνει ή όχι αγάπη και, κατ’ επέκταση, επιδρά θετικά ή αρνητικά στην κοινωνική του ανάπτυξη». Μέσα από ένα σκηνικό υλικών και σωμάτων ξετυλίγονται τα στάδια της σχέσης μητέρας-παιδιού, καθώς και η μετάβαση στις επόμενες συναισθηματικές σχέσεις, με το έργο να βασίζεται στη Θεωρία Προσκόλλησης του Bowlby.

Λίγα λόγια για την χορογράφο και την Ομάδα:

Η Ιωάννα Τόλιου δραστηριοποιείται στη χορογραφία από το 2017, παρουσιάζοντας τις δικές της δημιουργίες σε φεστιβάλ της Αθήνας, όπως τα Endless Time (2017), The Mystery of the Horizon (2018) και Meeting Points (2019). Το 2022 ίδρυσε την Ομάδα Χορού Corpus Lingua και παρουσίασε την πρώτη παραγωγή της ομάδας, Autopilot...off, στο Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών στο Τρένο στο Ρουφ. Το έργο ταξίδεψε στο Zante Dance Festival το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς.

Το 2023 ξεκίνησε η δεύτερη παραγωγή της ομάδας, με τίτλο Εφτά εις Άπειρον, σε συνεργασία με την εταιρεία ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ. Η πρεμιέρα έγινε τον Μάρτιο του 2024 και το έργο επιλέχθηκε να παρουσιαστεί στο Καλλιτεχνικό Φεστιβάλ της Κύθνου και στο Φεστιβάλ Κολωνού. Στη συνέχεια, η παράσταση συνεχίστηκε σε έναν νέο κύκλο παρουσιάσεων στην Αθήνα, στο Θέατρο Πλύφα, και στη Θεατρική Συμπαιγνία στα Γιάννενα, με ανανεωμένη σύνθεση της ομάδας και νέο υλικό.

Στη νέα της παραγωγή, η χορογράφος εστιάζει σε μια διαφορετική θεματική, αντλώντας από προσωπικά βιώματα για να φωτίσει τη σύγχρονη κρίση θεσμών και αξιών, δημιουργώντας μια παράσταση που συνδέει το προσωπικό με το συλλογικό.

 

Info:

Σύλληψη & Χορογραφία: Ιωάννα Τόλιου (σε συνεργασία με την Ομάδα)

Ομάδα Χορού "Corpus Lingua":

Βάσια Κουτσιλιανού

Μαρίνα Μαζαράκη

Πηνελόπη Μουσγά

Δήμητρα Φιλιππάκη

 

Συντελεστές

Δραματουργία: Βασιλική Λιακοπούλου

Μουσική & Σχεδιασμός Φώτων: Αλέξανδρος Λύκουρας

Φωτογραφίες/Βίντεο: Φοίβος Σαλάχας (SensoReye production)

Σχεδιασμός αφίσας: Δανάη Παππά

Οργάνωση Παραγωγής : Μάρθα Ρούσσου

Μία παραγωγή της Εταιρείας “ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ”

Eπικοινωνία – Δημόσιες Σχέσεις: Ελευθερία Σακαρέλη

  

Παραστάσεις:

Σάββατο 7 και την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου στις 20.30

Διάρκεια: 50’ (χωρίς διάλλειμα)

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=b7Ox8HXC3KY

Εισιτήρια: https://www.more.com/gr-el/tickets/dance/zontanoi-desmoi/

Το βραβευμένο με το Βραβείο Καλύτερου Θεατρικού Έργου 2020 κείμενο του Παναγιώτη Καλυβίτη, «Οι Βελόνες της νεραντζιάς», παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη σκηνή από τη Micrographia, σε σκηνοθεσία Δήμητρας Δερμιτζάκη, στο ΠΛΥΦΑ (Αίθουσα 7Α), από τη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2026.   Έξι χρόνια μετά το ξέσπασμα της πανδημίας και το συλλογικό βίωμα του εγκλεισμού, ένα έργο που γεννήθηκε μέσα σε εκείνη τη συνθήκη επιστρέφει για να φωτίσει όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ δυνατά. Ένα βραβευμένο θεατρικό κείμενο, επίκαιρο όσο ποτέ, επιχειρεί να ανασυνθέσει τον κοινωνικό ιστό μέσα από φωνές που μοιάζουν απομονωμένες, αλλά παραμένουν επικίνδυνα αλληλένδετες. Τι κάνει ένας άνθρωπος όταν έρχεται ξαφνικά πολύ κοντά στον θάνατο; Τι συμβαίνει όταν μια ολόκληρη κοινωνία βρίσκεται στην ίδια συνθήκη; Στις «Βελόνες της νεραντζιάς», ένας νεαρός γιατρός φορά ασφυξιογόνα μάσκα και σκέφτεται: «Απόλυτη απομόνωση, άρα απόλυτη προστασία». Το έργο αμφισβητεί αυτή τη βεβαιότητα, θέτοντας το ερώτημα: πόση προστασία κρύβει η απομόνωση και πόσο κίνδυνο; Οι ήρωες του έργου κινούνται μέσα σε μια πόλη παράλληλων μονολόγων. Φωνές που δεν συναντιούνται, σχέσεις που δεν ολοκληρώνονται, άνθρωποι που δυσκολεύονται να συνδεθούν, την ώρα που γύρω τους ο κόσμος καταρρέει. Φτάνουμε μέχρι το μακρινό 2039, σε μια νέα πανδημία — αυτή τη φορά εσωτερική. Μια πανδημία του κακού που δεν έρχεται απ’ έξω, αλλά φωλιάζει όλο και πιο βαθιά μέσα μας. Σε αυτό το χρονικό άλμα, οι «Βελόνες της νεραντζιάς» μετατρέπονται σε ένα έργο προφητικό, που μιλά για την ανάγκη σύνδεσης, για την ευθύνη του ατόμου και για την επικίνδυνη ευκολία με την οποία, ακόμα και στον όλεθρο, κάποιοι βλέπουν ευκαιρίες προσωπικής ή επαγγελματικής ανέλιξης.   Ταυτότητα παράστασης Οι Βελόνες της νεραντζιάς του Παναγιώτη Καλυβίτη Καλλιτεχνική Διεύθυνση – Σκηνοθεσία: Δήμητρα Δερμιτζάκη Σκηνογραφία: Αναστάσης Καρράς Κοστούμια: Ήρα Σπαγαδώρου Μουσική – Ηχητικός Σχεδιασμός: Στέφανος Γιακουμάκης Σχεδιασμός Φωτισμών: Άννα Σμπώκου Επιμέλεια Κίνησης: Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης Διεύθυνση Παραγωγής: Αιμιλία Σιαφαρίκα Βοηθοί Σκηνοθέτη: Αγγελική Νικολαΐδου, Δέσποινα Δρετάκη Βοηθός Σκηνογράφου: Στέλλα Δέτση Φωτογραφίες – Βίντεο: Μαρίλη Ζάρκου Επιστημονικός Συνεργάτης: Αγγελική Πούλου Σχεδιασμός Αφίσας: Βιργινία Χριστάκου Παραγωγή: Micrographia Δημόσιες Σχέσεις – Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου,  We Will   Ερμηνεύουν: Άγγελος Αλαφογιάννης, Χρυσή Βιδαλάκη, Adrian Frieling, Κορίνα Θεοδωρίδου, Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης, Αγγελική Μπεβεράτου, Θωμάς Σιέκας Πού: ΠΛΥΦΑ, Κορυτσάς 39, Βοτανικός Πρεμιέρα: Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2026 Πότε: Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21:15 (για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων) Εισιτήρια: more.com Τιμές: 15€ γενική είσοδος | 12€ μειωμένο / φοιτητικό / ΑΜΕΑ / 65+ Διάρκεια: 80’   Η παράσταση πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και την ευγενική χορηγία της Στέγης ΒΙΤΣΕΝΤΖΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ. Κατάλληλο για άνω των 16 ετών.

ΑΟΡΙΣΤΟΣ
 της Ελευθερίας Παπουτσάκη

Διασκευή/Σκηνοθεσία: Λουκία Ανάγνου

Παίζουν:
 Θανάσης Ισιδώρου, Κωστής Μπούντας,
 Πατρίτσια Τόσκα, Λουκία Ανάγνου

ΠΛΥΦΑ
 (Κορυτσάς 39, Αθήνα)

 από Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2026 και κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00

για 12 μόνο παραστάσεις

Από τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00 θα παρουσιάζεται στο θέατρο ΠΛΥΦΑ (Κορυτσάς 39, Αθήνα) η παράσταση «Αόριστος» βασισμένη στο βιβλίο της Ελευθερίας Παπουτσάκη «Αόριστος: Ιστορίες και στιγμιότυπα από την ανάποδη». Τη θεατρική διασκευή και τη σκηνοθεσία υπογράφει η Λουκία Ανάγνου. Παίζουν οι ηθοποιοί: Θανάσης Ισιδώρου, Κωστής Μπούντας, Πατρίτσια Τόσκα, Λουκία Ανάγνου.

 

Λίγα λόγια για το έργο και την παράσταση

Μια παράσταση βασισμένη στο βιβλίο της Ελευθερίας Παπουτσάκη «Αόριστος: Ιστορίες και στιγμιότυπα από την ανάποδη». Ψυχαναλυτική, λακανική, ραϊχική, γνωσιακή, συμπεριφορική, συστημική, γκεστάλτ.

2,5 αυτοτελείς ιστορίες για τον θαυμαστό κόσμο της ψυχοθεραπείας σε ένα μιούζικαλ δωματίου.

Πώς οι θεραπευόμενοι βλέπουμε τους θεραπευτές μας, τι είναι αυτή η περίεργη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στις πολυθρόνες και τι ιδιόμορφος χρόνος που είναι ο Αόριστος.

 

Συντελεστές

Κείμενο: Ελευθερία Παπουτσάκη

Διασκευή/Σκηνοθεσία: Λουκία Ανάγνου

Πρωτότυπη μουσική: Νίκος Τσώλης (tsolimon)

Επιμέλεια κίνησης: Κική Μπάκα

Σκηνικά: Ελένη Παλόγου

Κοστούμια: Αναστασία Κάππα

Φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση

Φωτογραφίες/Trailer: Αναστασία Γιαννάκη

Υπεύθυνοι Επικοινωνίας: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας

Παίζουν: Θανάσης Ισιδώρου, Κωστής Μπούντας, Πατρίτσια Τόσκα,

Λουκία Ανάγνου

*Το βιβλίο της Ελευθερίας Παπουτσάκη «Αόριστος: Ιστορίες και στιγμιότυπα από την ανάποδη» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Νήσος.

 

Info:
 Τοποθεσία: ΠΛΥΦΑ, Κορυτσάς 39, Αθήνα
 Ημερομηνία: Πρεμιέρα: Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2026. Ώρα έναρξης: 21.00. Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00. Διάρκεια: 80’
 Πληροφορίες: Τηλ.: 6988854389
 Τιμές εισιτηρίων: 16€ κανονικό, 12 μειωμένο (ΑΜΕΑ, ανέργων, ατέλειες)
 Προπώληση: Θα ανακοινωθεί προσεχώς

Η performance The Land of Wanting More επιστρέφει στο ΠΛΥΦΑ τον Ιανουάριο του 2026 στην νέα της εκδοχή: με ζωντανή ηλεκτρονική μουσική, ένα σώμα που πάλλεται και μια ακόμη πιο απελευθερωμένη προσέγγιση γύρω από την γυναικεία σεξουαλικότητα.

Μετά από τη sold out περσινή του παρουσίαση στο ΠΛΥΦΑ, την μετέπειτα μετατροπή του σε ταινία μικρού μήκους — με προβολές σε διεθνή φεστιβάλ όπως το Beijing International Short Film Festival, το Filmfest Düsseldorf, το Rome Independent Film Festival, το Balkans Beyond Borders, κ.ά. — το έργο επιστρέφει στη σκηνή ως μια βιωματική και διαρκώς εξελισσόμενη εμπειρία.

Το The Land of Wanting More αποτελεί μια καλλιτεχνική έρευνα πάνω στην απενοχοποίηση της γυναικείας σεξουαλικότητας, την επιθυμία, την ανάγκη και τη μνήμη. Το έργο αντλεί υλικό από προσωπικές αφηγήσεις, αυτοσχεδιασμούς, ταινίες και θεωρητικές αναφορές, ενώ η δραματουργία του συντίθεται ως ένα μωσαϊκό λόγου, κίνησης, ήχου και εικόνας. Οι θεατές προσκαλούνται σε ένα τοπίο όπου η αφήγηση είναι ρευστή και η επιθυμία δεν παρουσιάζεται ως στερεότυπο, αλλά ως πολιτική και υπαρξιακή πράξη.

Στη νέα εκδοχή της παράστασης η θεατρικότητα μετασχηματίζεται αποκτώντας πιο “συναυλιακά” χαρακτηριστικά. Η ζωντανή ηλεκτρονική μουσική σύνθεση του Στράτου Στεριανού ως ενεργό σώμα της παράστασης δημιουργεί έναν χώρο όπου ένταση, ήχος, σώμα και επιθυμία συνενώνονται.

Η παράσταση θέτει ερωτήματα γύρω από την έκθεση, το τραύμα, την ηδονή, τη βία και τη δύναμη της αυτοδιάθεσης. Η γυναικεία σεξουαλικότητα παρουσιάζεται όχι ως “θέμα”, αλλά ως πεδίο εμπειρίας, σύγκρουσης και χειραφέτησης.

Μια γιορτή της επιθυμίας, αλλά και μια βαθιά βουτιά στα σκοτεινά, αντιφατικά και εύθραυστα σημεία της.

 (Προειδοποίηση: η παράσταση περιλαμβάνει αναφορές και περιγραφές σεξουαλικής βίας.)

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σύλληψη – Σύνθεση – Ερμηνεία: Μαριάννα Ράντου

Συνεργάτιδα σκηνοθέτις: Ηλιάνα Καλαδάμη

Δραματουργική συνεργασία: Χαρά Γιώτα

Επιμέλεια κίνησης: Σαμπίνα-Ανδρέα Άλλεν

Ζωντανή μουσική σύνθεση, μουσικός επί σκηνής: Στράτος Στεριανός

Σκηνογραφία – Γραφιστική επιμέλεια: Μαίρη Βασιλάκη

Κινηματογράφηση: Αλέξανδρος Ζήλος

Παραγωγή – Επικοινωνία: Librart Performing Arts Ensemble

Στο βίντεο εμφανίζονται οι: Ναταλία Σουίφτ, Χαρά Γιώτα, Έλενα Βακάλη, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου, Κατερίνα Φασσέα, Μαρία Καραπαναγιώτου, Νίκη Ρουσομάνη, Μαίρη Βασιλάκη, Σεμίνα Μπομπότα, Σαμπίνα-Ανδρέα Άλλεν, Μαριάννα Μίαρη Freistuck, Πηνελόπη Μαμάη, Κατερίνα Μολφέση, Σίλια Μπαξεβάνη, Αλεξάνδρα Φωκά, Ευαγγελία Μέμμου, Κατερίνα Σωτηρίου, Αννέτα Χρυσίδου, Νάγια Δέσκα, Πατρίτσια Τόσκα, Έλενα Μπούρα, Αμαλία Διακάκη, Ηλιάνα Καλαδάμη, Ζωή Κουρτσοπούλου, Στέλλα Τζέκου, Κωνσταντίνα Βουλγαράκη, Βασιλική Γιαλαμπούκη

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Χώρος: ΠΛΥΦΑ, Κτήριο 7Γ – Κορυτσάς 39, Βοτανικός

Ημερομηνίες: από 7/1, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη του Ιανουαρίου 2026

Ώρα έναρξης: 21:00

Διάρκεια: 55 λεπτά

Εισιτήρια: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/the-land-of-wanting-more

«Το Συνέδριο για το Ιράν»

του Ivan Vyrypaev

 

Από την Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων

σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη

 

2^ος χρόνος στο ΠΛΥΦΑ

3 Νοεμβρίου 2025 – 13 Ιανουαρίου 2026

 

Μετά από τη σαρωτική πορεία της προηγούμενης σεζόν και την παρουσίαση στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο του 60ού Φεστιβάλ Δημητρίων, «Το Συνέδριο για το Ιράν» του Ivan Vyrypaev, η παραγωγή της Ορχήστρας των Μικρών Πραγμάτων σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη, επιστρέφει στο ΠΛΥΦΑ για έναν νέο κύκλο 26 παραστάσεων, από τις 3 Νοεμβρίου 2025 έως τις 13 Ιανουαρίου 2026.

Γραμμένο το 2018 και τοποθετημένο στη Δανία, τη χώρα με τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στον κόσμο, το έργο του Vyrypaev μας μεταφέρει σε ένα συνεδριακό αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης, όπου εννέα μέλη της εγχώριας πνευματικής ελίτ συναντιούνται για να συζητήσουν το περίπλοκο Ιρανικό Ζήτημα και τη διένεξη μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Πολύ γρήγορα, όμως, το «Συνέδριο για το Ιράν» μετατρέπεται σε ένα «Συνέδριο για το Εμείς» και σε μια αντιπαράθεση διαφορετικών αντιλήψεων γύρω από το σύμπαν, την ανθρώπινη ύπαρξη και το αιώνιο ερώτημα: ποιο είναι τελικά το νόημα της ζωής;

- «Και τι να κάνω, λοιπόν;»

- «Ό,τι κάνουμε και οι υπόλοιποι – να κλάψεις και ν’ αγαπήσεις.»

Μέσα από έναν «πυρετικό» λόγο που περνά από τη φιλοσοφία στην επιστήμη και από τη συντηρητική στην προοδευτική σκέψη, το έργο του Vyrypaev συνδέει το «πολιτικό» με το «προσωπικό» αναζητώντας τις βαθύτερες αιτίες που μας έχουν οδηγήσει στο σήμερα. Σε μια εύθραυστη εποχή που ο κόσμος μας συγκλονίζεται από έναν πόλεμο και μια γενοκτονία που συμβαίνουν δίπλα μας και που το ρήγμα του διχασμού βαθαίνει ολοένα και πιο πολύ, τα ερωτήματα του έργου αποκτούν τρομακτική επικαιρότητα: πώς μπορούμε να επικοινωνήσουμε πραγματικά, πώς μπορούμε να αγαπήσουμε, πώς μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε;

«Εντελώς ειλικρινά, δεν μπορούσα καλά καλά να βγάλω μιαν άκρη. Γιατί ζω;»

Τι σημαίνει να ζεις; Υπάρχει απάντηση στο παντοτινό αυτό ερώτημα; Η Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων προσκαλεί το κοινό σε μια παράσταση-συνέδριο, μέσα από την οποία οι θεατές θα έρθουν σε επαφή με εννέα ομιλητές που, προσπαθώντας να εξηγήσουν τον κόσμο γύρω τους, βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κόσμο μέσα τους.

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Κείμενο: Ivan Vyrypaev

Μετάφραση: Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου

Σκηνοθεσία: Χρήστος Θεοδωρίδης

Δραματουργία: Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου – Χρήστος Θεοδωρίδης

Χορογραφία: Ξένια Θεμελή

Σκηνικά – Κοστούμια: Τίνα Τζόκα

Μουσική επιμέλεια: Χρήστος Θεοδωρίδης

Σχεδιασμός φωτισμών: Τάσος Παλαιορούτας

Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Κυριακή Φόρτη

Φωτογραφίες – Video – Γραφιστικός σχεδιασμός: ThatLongBlackCloud

Οργάνωση παραγωγής: Άννα Τιαγκουνίδου

Επικοινωνία: Λία Κεσοπούλου

Παραγωγή: Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων

 

ΔΙΑΝΟΜΗ

Φίλιπ Ράσμουσεν: Γιώργος Κισσανδράκης

Ντάνιελ Κρίστενσεν: Μάριος Μάνθος

Όλιβερ Λάρσεν: Μιχάλης Πητίδης

Μάγκνους Τόμσεν: Πάρης Αλεξανδρόπουλος

Άστριντ Πέτερσεν: Ελευθερία Αγγελίτσα

Έμα Σμιντ Πούλσεν: Χρυσή Μπαχτσεβάνη

Γκούσταβ Γιένσεν: Δημήτρης Μανδρινός και Γιώργος Σαββίδης

Πατέρας Αυγουστίνος: Άρης Λάσκος

Πασκουάλ Άντερσεν: Βασίλης Τρυφουλτσάνης

Σιρίν Σιραζί: Νίκη Χρυσοφάκη

Μέττε Χάνσεν: Ξένια Θεμελή

 

Η παράσταση πραγματοποιήθηκε με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

 

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Χώρος: ΠΛΥΦΑ, Κτήριο 7Α, Κορυτσάς 39, Βοτανικός

Παραστάσεις:  από 10 Νοεμβρίου 2025 έως 13 Ιανουαρίου 2026, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 20:30

Διάρκεια παράστασης: 145’ (με διάλειμμα)

Τιμές εισιτηρίων: 20€ κανονικό | 15€ μειωμένο (φοιτητών, ανέργων, άνω των 65 & ομαδικά άνω των 8 ατόμων) | 8€ ατέλεια ηθοποιών και σπουδαστών δραματικών σχολών (μόνο από το ταμείο του θεάτρου)

Προπώληση εισιτηρίων: https://www.ticketservices.gr/event/plyfa-to-synedrio-gia-to-iran/

Περισσότερα:

Facebook page / Η Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων: https://www.facebook.com/OrchestraTwnMikrwnPragmatwnLittleThingsOrchestra

Instagram / Η Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων: https://www.instagram.com/__littlethingsorchestra/

Facebook page / ΠΛΥΦΑ: https://www.facebook.com/plyfa.space

Instagram / ΠΛΥΦΑ: https://www.instagram.com/plyfa.space/

 

ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

«Η σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη και οι δέκα εξαίσιες ερμηνείες έρχονται να δείξουν πώς μία παράσταση τόσο "στατική" μπορεί να είναι τόσο σαρωτική.» [Τώνια Καράογλου, Αθηνόραμα]

«Η παράσταση καταφέρνει να καθηλώσει με την απλότητά της, αποδεικνύοντας ότι η δύναμη του θεάτρου δεν βρίσκεται στις υπερβολές, αλλά στην ουσιαστική επικοινωνία ιδεών και συναισθημάτων.» [Γεωργία Οικονόμου, News24/7]

«Αν λογαριάσουμε το πολύ σύγχρονο ρεπερτόριο, δεν θα ήταν υπερβολή να επισημάνουμε ότι πρόκειται για το πλέον καίριο θεατρικό κείμενο στη σεζόν που διανύουμε τουλάχιστον, κείμενο βαθύτατα πολιτικό, στοχαστικό και υπαρξιακό συνάμα, με υποψιασμένο φιλοσοφικό υπόστρωμα και διευρυμένη ματιά, το οποίο ακτινογραφεί την τρέχουσα πραγματικότητα, τη σημερινή ζωή, τον εαυτό μας, τον πλανήτη μας.» [Γρηγόρης Μπέκος, Το Βήμα]

«Η Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων, με την καθοδήγηση του σκηνοθέτη Χρήστου Θεοδωρίδη και έναν δεμένο και σμιλεμένο θίασο νέων, προικισμένων ερμηνευτών, δημιουργεί ένα σκηνικό επίτευγμα, με λίγα μέσα και πολλή ψυχή.» [Μαρία Κατσουνάκη, Η Καθημερινή]

«Δεν θυμάμαι να έχω δει μέχρι σήμερα παραγωγή αυτής της ομάδας που να μη με έχει εκπλήξει. Νομίζω πως το μυστικό της «Ορχήστρας» βρίσκεται στο ότι κάθε παράστασή της βασίζεται στην ειλικρινή εμπλοκή των μελών της, στην ισότιμη συμμετοχή στη σκηνική δραματουργία (Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου και Χρήστος Θεοδωρίδης εδώ), στην ώριμη μα και ανιδιοτελή ανάπτυξη κάθε ηθοποιού στον ρόλο-θέση του.» [Γρηγόρης Ιωαννίδης, Η Εφημερίδα των Συντακτών]

«Ένα διανοητικό-παραστασιακό στοίχημα απόλυτα κερδισμένο. Μια παράσταση που σε ταρακουνά και σε κάνει να σκεφτείς τη δική σου θέση και άποψη για όλα αυτά τα ζητήματα, που σε απασχολεί πολύ καιρό μετά.» [Γιώργος Μητρόπουλος, Euronews]

«Εμπνευσμένη διαχείριση ενός ακόμα δείγματος της ιδιότυπης πολιτικής γραφής του Βιριπάγιεφ από τον Χρήστο Θεοδωρίδη που αναδεικνύεται και από το ερμηνευτικά εξεγερμένο ensemble των ηθοποιών του.» [Στέλλα Χαραμή, Monopoli]

«[...] η παράσταση «ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΙΡΑΝ» είναι υποδειγματική με κουρδισμένη σκηνοθεσία, κουρδισμένους ηθοποιούς, κουρδισμένο λόγο. Τίποτα περιττό στη σκηνογραφία (Τίνα Τζόκα), στα φώτα (Τάσος Παλαιορούτας), στη δραματουργική επεξεργασία (Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου). Με ταρακούνησε και ως άνθρωπο και ως θεατή…» [Ντίνα Καρρά, Only Theater]

«[...] η παράσταση, στα τελευταία λεπτά της, προτείνει πανηγυρικά τη δική της απάντηση: οι σύνεδροι (μαζί και ο συντονιστής), αναστατωμένοι από το ποιητικό ξέσπασμα της πιστής ποιήτριας, ξεχνούν τους ρόλους, τους διαπληκτισμούς, τις διαφορές τους, κι ενώνονται σ’ ένα συντονισμένο χορευτικό κύμα που σαρώνει την αίθουσα ρυθμικά, παρασύροντάς μας σε κείνη τη Χώρα όπου τα σώματα βρίσκουν την ελευθερία τους πέρα από τις φλυαρίες και τις ιδεολογίες, στην καθαρή ηδονή της συνεύρεσης και της επαφής, ενός συλλογικού παλμού που μας ξεσηκώνει.» [Λουίζα Αρκουμανέα, LiFO]

«Ο Χρήστος Θεοδωρίδης θεατροποίησε εύστοχα ένα δύσκολα διαχειρίσιμο - ώστε να γίνει ελκτικό - θεατρικό έργο, μπαίνοντας στο μεδούλι του, με τη συμβολή πρωτίστως των ηθοποιών του, αφού πάνω τους βασίζεται η μεταφορά όλων όσων θίγει ο Βιριπάγιεφ. Η χορογραφία της Ξένιας Θεμελή και ο τρόπος που εντάσσεται στη διάρκεια της παράστασης γίνεται η ανάσα, η απελευθέρωση, η «ελευθερία από τον εαυτό μας».

Ένα έργο σύγχρονο, ουσιαστικό, βαθύ, στοχαστικό, μια παράσταση που το ανέδειξε με απλότητα, αμεσότητα, πάθος –με τον καλύτερο τρόπο.» [Όλγα Σελλά, Ο Αναγνώστης]

 «Στην ευρηματική, και πάλι, σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη, και με ερμηνείες συναρπαστικές, το έργο του Βιριπάγιεφ ευτυχεί, βρίσκοντας τη θεατρική του ουσία και ανοίγοντας ένα διάλογο κατεπείγοντα, που ξεκινά από το πολιτικό για να φτάσει –όπως πρέπει– στο προσωπικό.» [Ηρώ Κουνάδη, In2life]

«Στο τέλος της εξαιρετικής παράστασης όλοι οι σύνεδροι θα σηκωθούν, ο ένας μετά τον άλλον, για να χορέψουν πυρετωδώς την όμορφη χορογραφία της Ξένιας Θεμελή, να μετατρέψουν τα ερωτήματα σε παραισθησιογόνα ύλη βακχικού πανηγυριού και να αφήσουν το κοινό να χειροκροτεί με μιαν επίγευση υψηλής πνευματικής απόλαυσης και θαυμασμού.» [Νίκος Ξένιος, Bookpress]

«Τόσο το εξαιρετικό έργο του Ιβάν Βιριπάγιεφ όσο και η συγκλονιστική παράσταση που σκηνοθετεί ο Χρήστος Θεοδωρίδης, εκκινούν από την καθ’ εικόνα και ομοίωση εκδοχή ενός επιστημονικού συμποσίου με απρόβλεπτες προεκτάσεις και αναπάντεχη κορύφωση. Ο αναγνώστης/ακροατής/θεατής βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση, ταυτίζεται, συμφωνεί, διαφωνεί, εξοργίζεται, αναζητά εναγωνίως απαντήσεις.» [Νεκτάριος-Γεώργιος Κωνσταντινίδης, Η Εποχή]

«Το Συνέδριο για το Ιράν, με την βαθιά εστιασμένη σκηνοθετική ματιά του Χρήστου Θεοδωρίδη, με την φαντασία και την ευαισθησία του, γίνεται μια συλλεκτική παράσταση, μια παράσταση-κόσμημα.» [Λένα Σάββα, Θεατρο.gr]