Οι πλαστικές συσκευασίες τροφίμων και ποτών εξακολουθούν να αποτελούν τη μεγαλύτερη πηγή θαλάσσιων απορριμμάτων παγκοσμίως, σύμφωνα με την πρώτη διεθνή καταγραφή απορριμμάτων με βάση τη χρήση τους. Η έρευνα αποτυπώνει με σαφήνεια την έκταση της πλαστικής ρύπανσης, αναδεικνύοντας τον κυρίαρχο ρόλο των προϊόντων καθημερινής κατανάλωσης στη μόλυνση των θαλασσών και των ακτών.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των επιστημόνων, περίπου 20 εκατομμύρια τόνοι πλαστικών αποβλήτων καταλήγουν κάθε χρόνο στο περιβάλλον. Για τις ανάγκες της μελέτης αναλύθηκαν περισσότερες από 5.000 καταγραφές απορριμμάτων σε παραλίες από όλο τον κόσμο, καλύπτοντας όλες τις ηπείρους, τους ωκεανούς, 13 περιφερειακές θάλασσες και 112 χώρες, μια περιοχή όπου ζει περίπου το 86% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα πλαστικά που σχετίζονται με τρόφιμα και ποτά κυριαρχούν σχεδόν παντού. Συγκεκριμένα, συγκαταλέγονται στις τρεις συχνότερες κατηγορίες απορριμμάτων στο 93% των χωρών που εξετάστηκαν, μεταξύ αυτών το Ηνωμένο Βασίλειο αλλά και οι πέντε πολυπληθέστερες χώρες του πλανήτη: η Ινδία, η Κίνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ινδονησία και το Πακιστάν.

Ανάμεσα στα πιο συνηθισμένα αντικείμενα που εντοπίστηκαν στις ακτές ήταν οι πλαστικές συσκευασίες τροφίμων, τα καπάκια και τα πλαστικά μπουκάλια, τα οποία καταγράφηκαν ως από τα συχνότερα απορρίμματα σε περισσότερες από τις μισές χώρες της έρευνας. Στη λίστα ακολουθούν οι πλαστικές σακούλες και τα αποτσίγαρα.

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό One Earth και πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Πλίμουθ σε συνεργασία με την Εθνική Υπηρεσία Έρευνας και Καινοτομίας της Ινδονησίας, το Πανεπιστήμιο Brunel του Λονδίνου και το ερευνητικό ινστιτούτο Plymouth Marine Laboratory.

Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι η απλή βελτίωση της διαχείρισης απορριμμάτων δεν αρκεί πλέον για να αντιμετωπιστεί η πλαστική ρύπανση. Όπως τονίζουν, απαιτούνται άμεσα και ουσιαστικά μέτρα για τον περιορισμό της παραγωγής πλαστικών, με στόχο να κατασκευάζονται μόνο προϊόντα που προσφέρουν πραγματικό κοινωνικό όφελος και δεν επιβαρύνουν αχρείαστα το περιβάλλον.