Η Μαρικάρμεν Αμπασκάλ, η γυναίκα που πυροδότησε τον αγώνα κατά των εξώσεων στην Ισπανία, πέθανε σε ηλικία 87 ετών.

Η Μαρικάρμεν Αμπασκάλ απομακρύνθηκε βίαια με φορείο από το διαμέρισμά της, στο οποίο ζούσε για περισσότερα από 70 χρόνια, στις 23 Σεπτεμβρίου.

Μετά την έξωση, εισήχθη στο νοσοκομείο.

Με σύνταξη 1.400 ευρώ, η γυναίκα δεν σταμάτησε ποτέ να πληρώνει το ενοίκιο, το οποίο ήταν παλαιού τύπου, καθώς και τους λογαριασμούς της: συνολικά περίπου 500 ευρώ τον μήνα. Το 2020, οι ιδιοκτήτες τής είπαν ότι έπρεπε να εγκαταλείψει το διαμέρισμα, επειδή το συμβόλαιο είχε ήδη μεταβιβαστεί δύο φορές, πρώτα στη μητέρα της -η οποία, εξαιτίας ενός νόμου της εποχής του Φράνκο, δεν εμφανιζόταν ως ιδιοκτήτρια- και στη συνέχεια στην ίδια.

Από τότε επιχείρησαν τέσσερις φορές να την απομακρύνουν. Δεν έγινε δεκτή καμία από τις προτάσεις που έγιναν είτε για την κάλυψη της διαφοράς του ενοικίου -της ζητούσαν 1.600 ευρώ- είτε για την αγορά του διαμερίσματος.

Η έξωση προκάλεσε μαζική οργή σε ολόκληρη την Ισπανία και η Μαρικάρμεν έγινε σύμβολο των διαδηλώσεων για τη στεγαστική κρίση στη χώρα, με αποτέλεσμα, ο πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ να δεσμευθεί για μέτρα ανακούφισης στον τομέα της στέγασης.

Ισπανία: Πέθανε η 87χρονη Μαρικάρμεν -  «Αγωνιστείτε, συνεχίστε να αγωνίζεστε για ό,τι σας ανήκει»

Στην ανακοίνωση, την οποία υπογράφουν η οικογένεια και η δικηγόρος της, υπενθυμίζεται ότι παρέμενε στο νοσοκομείο από την ημέρα της έξωσης. «Παρότι επιτεύχθηκε μια ιστορική συμφωνία που θα της επέτρεπε να επιστρέψει στο σπίτι της, αυτή η λύση ήρθε πολύ αργά», αναφέρουν.

Οι υπογράφοντες θεωρούν ότι όσα συνέβησαν μετά την έξωσή της -μαζικές διαδηλώσεις, κατασκηνώσεις στις πλατείες, πρόωρες εκλογές και προκήρυξη γενικής απεργίας- αποτελούν «σημείο καμπής στην ιστορία αυτής της χώρας», προειδοποιούν όμως ότι «το τίμημα για να φτάσουμε έως εδώ ήταν υπερβολικά υψηλό».

Την αποχαιρετούν με την έκκληση που η ίδια τους επαναλάμβανε: «Αγωνιστείτε, συνεχίστε να αγωνίζεστε για ό,τι σας ανήκει». Χάρη στην κοινωνική πίεση, για πρώτη φορά στην Ισπανία ένας άνθρωπος που είχε υποστεί έξωση βρέθηκε πολύ κοντά στο να επιστρέψει στο σπίτι του, αφού η ιδιοκτήτρια εταιρεία δέχθηκε να υπογράψει νέο συμβόλαιο ενοικίασης, γράφει η ισπανική εφημερίδα El País.

Παρόλα αυτά, η έξωση και οι προηγούμενες προσπάθειες απομάκρυνσής της είχαν επιβαρύνει σημαντικά τη Μαρίκαρμεν, η οποία τα τελευταία χρόνια μπορούσε να μετακινείται μόνο με αναπηρικό αμαξίδιο και χρειαζόταν βοήθεια για τις καθημερινές της δραστηριότητες. Είχε πίσω της σχεδόν επτά χρόνια δικαστικών διαδικασιών προκειμένου να παραμείνει στο σπίτι της.

Τους τελευταίους μήνες, η σωματική της κατάσταση είχε επιδεινωθεί. Είχε χάσει μυϊκή μάζα, δυσκολευόταν να φάει και έλεγε ότι ακόμη και η φωνή της είχε αλλάξει. «Με έχει επηρεάσει σε όλα. Εγώ τώρα δεν είμαι εγώ», είχε πει δύο ημέρες πριν εγκαταλείψει το σπίτι της.

Η 87χρονη είχε ήδη μετατραπεί σε σύμβολο, τόσο στην Ισπανία όσο και σε άλλα μέρη του κόσμου. Ακόμη και μακριά από το σπίτι της, ενθάρρυνε τους πολίτες να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους.

«Θα ήθελα να είμαι εκεί μαζί σας, να σας συνοδεύω στον αγώνα σας, αλλά δεν έχω αυτή την τύχη. Γι' αυτό, από εδώ σας ζητώ όλους να έχετε κουράγιο. Αγωνιστείτε, υπερασπιστείτε ό,τι σας ανήκει και, σας παρακαλώ, να προσέχετε. Συνεχίστε να κατασκηνώνετε για όσο αντέχει το σώμα σας», είχε πει στους διαδηλωτές από το νοσοκομείο, όπου πέρασε αρκετές ημέρες εξαντλημένη μετά την έξωση.

Χιλιάδες άνθρωποι, εξοργισμένοι, διαδήλωναν στη Μαδρίτη και στη συνέχεια σε άλλες ισπανικές πόλεις, κοινοποιώντας τα βίντεό της και κρατώντας πλακάτ με συνθήματα για εκείνη και κάθε άνθρωπο που έχει βρεθεί στη θέση της.

Η ιστορία της Μαρικάρμεν από την Ισπανία

Όλοι την αποκαλούσαν Μαρίκαρμεν, όμως το πλήρες όνομά της ήταν Μαρία δελ Κάρμεν Αμπασκάλ. Το 1956 ο πατέρας της νοίκιασε το διαμέρισμα στη συνοικία Ίμπιθα και εκείνη πέρασε εκεί σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της, μαζί με τη μητέρα και τον αδελφό της.

Σπούδασε στενογραφία, δακτυλογραφία και γραμματειακή υποστήριξη, εργάστηκε επί 34 χρόνια ως γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου μιας φαρμακευτικής εταιρείας και συνταξιοδοτήθηκε το 1998.

Όπως έλεγε, όταν σταμάτησε να εργάζεται, η καθημερινότητά της δεν άλλαξε πολύ. Ξυπνούσε στις εννέα, της άρεσε να περπατά στη γειτονιά, να ψωνίζει από το κρεοπωλείο της γωνίας και να φροντίζει τα αντικείμενα που γέμιζαν το σπίτι της: πίνακες, συλλεκτικά αντικείμενα από το τραπεζάκι του τσαγιού της και πορσελάνες.

«Έχω δουλέψει σε όλη μου τη ζωή», έλεγε με υπερηφάνεια. Με την ίδια υπερηφάνεια έδειχνε τις ασπρόμαυρες οικογενειακές φωτογραφίες της, ένα από τα λίγα πράγματα που πήρε μαζί της στο νοσοκομείο όταν εκδιώχθηκε από το σπίτι της.

«Θα αγωνιστώ μέχρι το τέλος», έλεγε ξανά και ξανά σε όλες τις συνεντεύξεις της. Επίμονη και μερικές φορές σκληρή, η Μαρικάρμεν έδειχνε κάθε φορά πόσο αποφασισμένη ήταν να αγωνιστεί μέχρι και τις τελευταίες ημέρες της, όταν πια δεν είχε δυνάμεις. Η ισπανική εφημερίδα αναφέρει ότι μέχρι και λίγο πριν φύγει από τη ζωή, η Μαρικάρμεν ζητούσε από την «οικογένειά» της, όπως αποκαλούσε το Συνδικάτο Ενοικιαστριών, να αγωνιστούν για εκείνη.

Με πληροφορίες από El País