Η Ευρυδίκη και ο Θοδωρής Μαραντίνης σε μια συνεργασία - έκπληξη, την Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026 στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη με special guest τον Χρήστο Δάντη, για ένα εκρηκτικό live.
Το καλοκαίρι με την Ευρυδίκη & τον Θοδωρή αποκτά ήχο: Δυνατό, απρόβλεπτο και απόλυτα rock!
Η Ευρυδίκη και ο Θοδωρής Μαραντίνης συναντιούνται αυτό το καλοκαίρι σε μια μουσική συνεργασία που υπόσχεται να ξεσηκώσει το κοινό και να γίνει το απόλυτο talk of the season. Δύο καλλιτέχνες με έντονη σκηνική παρουσία και κοινή αγάπη για το live και το rock συναίσθημα, ενώνουν τις φωνές και την ενέργειά τους σε ένα show γεμάτο εκπλήξεις, ένταση και αυθεντικότητα.
Οι «50 Αποχρώσεις του Rock» είναι μια εκρηκτική μουσική εμπειρία που ταξιδεύει από τη δεκαετία του ‘60 μέχρι και σήμερα, μέσα από μεγάλες rock επιτυχίες του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου, αλλά και τα αγαπημένα τραγούδια που χάραξαν τη διαδρομή της Ευρυδίκης και του Θοδωρή Μαραντίνη.
Ένα πρόγραμμα γεμάτο ρυθμό, δυνατές στιγμές και iconic τραγούδια που αποκτούν νέο παλμό πάνω στη σκηνή. Με απόλυτη χημεία, δυναμικά ντουέτα και μια μπάντα που ανεβάζει τη θερμοκρασία στα κόκκινα, η Ευρυδίκη και ο Θοδωρής Μαραντίνης μετατρέπουν κάθε εμφάνιση σε μια μεγάλη γιορτή.
Φώτα, ένταση, συναίσθημα, ηλεκτρικές κιθάρες και η αδρεναλίνη του live γίνονται ένα σε ένα καλοκαιρινό show που δεν ακολουθεί κανόνες αλλά τους δημιουργεί.
Γιατί το rock δεν είναι απλά μουσική, αλλά τρόπος έκφρασης πάνω στη σκηνή.
Η Ευρυδίκη και ο Θοδωρής Μαραντίνης σε μια συνεργασία–έκπληξη!
Η Ευρυδίκη και ο Θοδωρής Μαραντίνης ενώνουν τις δυνάμεις τους σε μια αναπάντεχη συνεργασία που θα προκαλέσει αίσθηση. Θα βρεθούν στη σκηνή της ταράτσας του Θεάτρου Λαμπέτη την Παρασκευή 26 Ιουνίου, σε μια βραδιά που αναμένεται να ξεχωρίσει. Δύο καλλιτέχνες με ξεχωριστή διαδρομή και ισχυρή παρουσία στη μουσική σκηνή συναντιούνται δημιουργικά, εξερευνώντας νέες εκφραστικές κατευθύνσεις.
Οι «50 Αποχρώσεις του Rock», μια μουσική διαδρομή που ξεκινάει από τη δεκαετία του ’60 και φτάνει δυναμικά μέχρι τις μέρες μας, είναι μια βραδιά με αστείρευτο δυναμισμό και κέφι.
Συγκλονιστικά ντουέτα, απόλυτη μουσική χημεία, πλήθος μουσικών οργάνων, έρωτας με το ρυθμό, είναι στοιχεία που αποτελούν φέτος το καλοκαίρι τις «50 Αποχρώσεις του Rock».
Γιατί το rock δεν είναι απλά μουσική, αλλά τρόπος έκφρασης πάνω στη σκηνή.
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Η Ηρώ Μπέζου και ο Χρήστος Θάνος ενώνουν ξανά τις δημιουργικές τους δυνάμεις παρουσιάζοντας, μέσα από την προσωπική τους ματιά, ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, την «Ευρυδίκη» του Ζαν Ανούιγ. Μαζί τους επί σκηνής η Μαρία Χάνου και ο Φώτης Στρατηγός. Η πρεμιέρα είναι την 1η Φεβρουαρίου 2026 στο Rabbithole (Γερμανικού 20, Αθήνα).
Μέσα από το ποιητικό και αιχμηρό κείμενο του Ανούιγ, η παράσταση εξερευνά τον έρωτα, την επιλογή και το τίμημα της ελευθερίας, προτείνοντας μια φρέσκια σκηνική ανάγνωση που συνομιλεί δυναμικά με το σήμερα.
Η Ευρυδίκη κι ο Ορφέας συναντιούνται στον σταθμό ενός τρένου. Το πρώτο τους κοίταγμα θα αποτελέσει την απαρχή ενός έρωτα που θα ταξιδέψει μέσα στους αιώνες. Ενός έρωτα που υπερβαίνει τα όρια της ζωής και που μονάχα στον θάνατο μπορεί να παραμείνει ζωντανός. Ο Ορφέας θα ταξιδέψει ως τον Κάτω Κόσμο για να συναντήσει την αγαπημένη του Ευρυδίκη ώστε να τη φέρει πίσω στη ζωή, υπό τον όρο πως δεν θα την κοιτάξει μέχρι να φτάσει το πρώτο πρωινό τρένο. Θα καταφέρουν όμως οι δύο ερωτευμένοι να τηρήσουν τον όρο αυτόν;
Ο σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας Ζαν Ανούιγ τοποθετεί τον Έρωτα μεταξύ Ζωής και Θανάτου, προσδίδοντας στην έννοια της επιλογής υπαρξιακές διαστάσεις, χωρίς όμως να τοποθετείται.
Η παράσταση επικεντρώνεται σε αυτό το υπαρξιακό δίλημμα. Θέατρο και μουσική συμπλέουν σκηνικά, σε ένα περιβάλλον άχρονο και αδιάστατο, με τις φωνές και τα σώματα των δύο νέων, που έχουν καταληφθεί από τον Έρωτα, να δονούνται ανεξέλεγκτα.
«Το μόνο φεγγάρι που μίσησα είναι εκεί, στο βουνό ξαπλωμένο.
Απ’ το αίμα σου μάνα είναι κόκκινο, στο χώμα σου λάβαρο ξένο…»
Ανήμερα της επετείου της τουρκικής εισβολής, η Ευρυδίκη ερμηνεύει ένα καινούργιο τραγούδι αφιερωμένο στην Κύπρο, συγκλονίζοντας με την σπαρακτική ερμηνεία της.
Το τραγούδι «Για την Κύπρο», σε στίχους και μουσική του Σταμάτη Μορφονιού και ενορχήστρωση και παραγωγή του Μπομπ Κατσιώνη, κυκλοφόρησε αρχικά ανεπίσημα σε μορφή βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με διθυραμβικές κριτικές και χιλιάδες συγκινητικά σχόλια.
Το τραγούδι κυκλοφορεί πλέον επίσημα σε όλες τις πλατφόρμες όπως και στο Youtube.
Η ίδια αναρτώντας το τραγούδι στους προσωπικούς της λογαριασμούς στο διαδίκτυο έγραψε:
Γεννήθηκα το 1968, στη Λεμεσό, την πόλη της μητέρας μου.
Μεγάλωσα στη Λευκωσία και είμαι Λαπηθκιώτισσα από πατέρα και παππού.
Μέχρι και το 1974 μοιράζαμε το χρόνο μας τα καλοκαίρια, ανάμεσα στην Κερύνεια και τη Λεμεσό. Καταλάβαινα, ότι κάτι κακό υπήρχε, όταν στη διαδρομή προς την Κερύνεια πηγαίναμε κονβόι, όπως μας εξηγούσε ο μπαμπάς μου, με τη συνοδεία κυανόκρανων.
Αυτό δημιουργούσε σε μένα και στην αδερφή μου ένα φόβο και μία ανασφάλεια.
Μας εξηγούσαν οι γονείς μας ότι αυτό συνέβαινε γιατί διασχίζαμε τουρκοκυπριακούς θύλακες, αλλά δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας.
Νιώθαμε όμως τον κίνδυνο. Υπήρχε στον αέρα και στα βλέμματα των μεγάλων.
Το σπίτι μας ήταν στον Στρόβολο, πολύ κοντά στο Προεδρικό Μέγαρο. Στις 15 Ιουλίου 1974 ακούσαμε πρώτοι τα πολυβόλα των πραξικοπηματιών. Πήγαμε στη Λεμεσό όπου και παραμείναμε μέχρι το τέλος του καλοκαιριού.
Το μικρό σπίτι του παππού Δημήτρη και της γιαγιάς Μαρούλας έγινε το καταφύγιο όλης της οικογένειας του πατέρα μου, που κατέφθαναν από την Κερύνεια και τη Λάπηθο αφότου ξεκίνησε η τουρκική εισβολή στις 20 Ιουλίου.
Η θεία Έλενα, με τον σύζυγο και τα τρία τους παιδιά, ο θείος Κοκλής με τη θεία Άννα και τα τρία τους παιδιά επίσης. Ο παππούς Χριστάκης, ο πατέρας του μπαμπά μου και η γιαγιά Δέσποινα μαζί με την μικρή τους κόρη, μάθαμε πως ήταν αιχμάλωτοι στο Μπέλαπαις, και ο θείος Κώστας... ο θείος Κώστας έμεινε για πάντα εκεί. Στην αγαπημένη του Λάπηθο. Τον πρόλαβε η βόμβα που έπεσε στην αυλή του σπιτιού του.
Για μένα ο χρόνος σταμάτησε στο ’74.
Φεύγω... κι επιστρέφω ξανά στα μέρη που αγάπησα, στα μέρη που δε θυμάμαι ότι έζησα, αλλά τα συναντώ κάθε βράδυ στα όνειρά μου.
Εκεί θέλω να γυρνώ, να βουλιάζω στη θάλασσα της Κερύνειας, να γεύομαι την αλμύρα της, να αναπνέω τον αέρα της κι η ψυχή μου να λυτρώνεται.
Ο σπουδαίος τραγουδοποιός Σταμάτης Μορφονιός μου έκανε ένα μοναδικό δώρο χαρίζοντας μου αυτό το τραγούδι, λίγες μέρες πριν την μαύρη επέτειο της τουρκικής εισβολής και ο Bob Katsionis μέσα από τη δική του ματιά έδωσε στο τραγούδι μας πνοή.
Αυτό το «φεγγάρι» με στοιχειώνει από τότε που ήμουν παιδί και η μοιρασμένη μου πατρίδα είναι πάντα, για μένα, μια πληγή ανοιχτή.
1974-2024
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ
«ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ»
Στίχοι-Μουσική: Σταμάτης Μορφονιός
Ενορχήστρωση-Παραγωγή: Bob Katsionis
Ηχοληψία-μίξη-programming-μπάσο-κιθάρες-πλήκτρα:
Bob Katsionis - Sound Symmetry Studio
Mastering: Γιώργος Δεληγιάννης
Στίχοι:
Εμένα η μάνα μου είναι νησί
Εμένα η μάνα μου είναι μισή
Με μια γραμμή τη χώρισαν στα δυο
Μια χαρακιά βαθιά στο λαιμό
Εμένα η μάνα μου έχει αντέξει πολλά
Ψάχνει ακόμα τα χαμένα της παιδιά
Φωτογραφίες στα χέρια κρατάει
Όμως δεν κλαίει, μονάχα τραγουδάει
Μα εγώ, παιδί της, κλαίω που πονώ
Μα εγώ, παιδί της, πεθαίνω
Στο σώμα της πάνω αυτό το ιερό
Να βλέπω ένα λάβαρο ξένο
Το μόνο φεγγάρι που μίσησα
Είναι εκεί στον ιστό κρεμασμένο
Απ’ το αίμα σου μάνα είναι κόκκινο
Στο σώμα σου λάβαρο ξένο
Το μόνο φεγγάρι που μίσησα
Είναι εκεί στο βουνό ξαπλωμένο
Απ’ το αίμα σου μάνα είναι κόκκινο
Στο χώμα σου λάβαρο ξένο
Εμένα η μάνα μου έχει ακούσει πολλά
Πως είναι φίλη μα «κείται μακράν»
Και της μιλάω, την παρηγορώ
Της λέω «ΜΑΝΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ»
Δεν ξεχνώ τα αλεξίπτωτα που πέφταν βροχή
Δεν ξεχνώ όσα χάθηκαν σε μία στιγμή
Δεν ξεχνώ την Αμμόχωστο
Δεν ξεχνώ την Κερύνεια
Κι όλα εκείνα που ως τότε έμοιαζαν να ‘ναι γαλήνια
