Ευρυδίκη
του Ζαν Ανούιγ

Σκηνοθεσία: Χρήστος Θάνος
 

Από την 1^η Φεβρουαρίου 2026

Στο Rabbithole

 

 

 Η Ηρώ Μπέζου και ο Χρήστος Θάνος ενώνουν ξανά τις δημιουργικές τους δυνάμεις παρουσιάζοντας, μέσα από την προσωπική τους ματιά, ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, την «Ευρυδίκη» του Ζαν Ανούιγ. Μαζί τους επί σκηνής η Μαρία Χάνου και ο Φώτης Στρατηγός. Η πρεμιέρα είναι την 1^η Φεβρουαρίου 2026 στο Rabbithole (Γερμανικού 20, Αθήνα). 

Μέσα από το ποιητικό και αιχμηρό κείμενο του Ανούιγ, η παράσταση εξερευνά τον έρωτα, την επιλογή και το τίμημα της ελευθερίας, προτείνοντας μια φρέσκια σκηνική ανάγνωση που συνομιλεί δυναμικά με το σήμερα.

Η Ευρυδίκη κι ο Ορφέας συναντιούνται στον σταθμό ενός τρένου. Το πρώτο τους κοίταγμα θα αποτελέσει την απαρχή ενός έρωτα που θα ταξιδέψει μέσα στους αιώνες. Ενός έρωτα που υπερβαίνει τα όρια της ζωής και που μονάχα στον θάνατο μπορεί να παραμείνει ζωντανός. Ο Ορφέας θα ταξιδέψει ως τον Κάτω Κόσμο για να συναντήσει την αγαπημένη του Ευρυδίκη ώστε να τη φέρει πίσω στη ζωή, υπό τον όρο πως δεν θα την κοιτάξει μέχρι να φτάσει το πρώτο πρωινό τρένο. Θα καταφέρουν όμως οι δύο ερωτευμένοι να τηρήσουν τον όρο αυτόν;

 

Ο σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας Ζαν Ανούιγ τοποθετεί τον Έρωτα μεταξύ Ζωής και Θανάτου, προσδίδοντας στην έννοια της επιλογής υπαρξιακές διαστάσεις, χωρίς όμως να τοποθετείται.

Η παράσταση επικεντρώνεται σε αυτό το υπαρξιακό δίλημμα. Θέατρο και μουσική συμπλέουν σκηνικά, σε ένα περιβάλλον άχρονο και αδιάστατο, με τις φωνές και τα σώματα των δύο νέων, που έχουν καταληφθεί από τον Έρωτα, να δονούνται ανεξέλεγκτα.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Δραματουργική προσαρμογή: Ηρώ Μπέζου, Χρήστος Θάνος 
Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης

Σκηνοθεσία - μουσική: Χρήστος Θάνος 
Βοηθός σκηνοθέτη: Βάσια Ζορμπαλή Σκηνικά - κοστούμια: Μαρία Καραθάνου

Σχεδιασμός φωτισμών: Κωνσταντίνος Μπεθάνης

Sound design: Στέφανος Δουβίτσας 
Επικοινωνία: Ανζελίκα Καψαμπέλη

Social Media: Ανδρέας Λεύκιος Καψαμπέλης
Φωτογραφίες, Video: Γιώργος Αθανασίου 
Σχεδιασμός αφίσας: Αναστασία Δαφερέρα 
Παραγωγή: Εμείς ΑΜΚΕ

 

ΠΑΙΖΟΥΝ: Ηρώ Μπέζου, Μαρία Χάνου, Φώτης Στρατηγός, Χρήστος Θάνος

 

INFO:

Rabbithole Γερμανικού 20, Αθήνα

 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Από 1^η Φεβρουαρίου 2026 Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, ώρα 21.00

 

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

18€ κανονικό

13€ μειωμένο (65+, Φοιτητικό, Ανέργων, ΑΜΕΑ, Πολυτέκνων) 12€ ομαδικό

5€ ατέλειες

 

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/eyrydiki

Η παράσταση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

«ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ» - ΕΥΡΥΔΙΚΗ 

50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ

 

 

«Το μόνο φεγγάρι που μίσησα είναι εκεί, στο βουνό ξαπλωμένο.

Απ’ το αίμα σου μάνα είναι κόκκινο, στο χώμα σου λάβαρο ξένο…»

 

Ανήμερα της επετείου της τουρκικής εισβολής, η Ευρυδίκη ερμηνεύει ένα καινούργιο τραγούδι αφιερωμένο στην Κύπρο, συγκλονίζοντας με την σπαρακτική ερμηνεία της.

Το τραγούδι «Για την Κύπρο», σε στίχους και μουσική του Σταμάτη Μορφονιού και ενορχήστρωση και παραγωγή του Μπομπ Κατσιώνη, κυκλοφόρησε αρχικά ανεπίσημα σε μορφή βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με διθυραμβικές κριτικές και χιλιάδες συγκινητικά σχόλια. 

Το τραγούδι κυκλοφορεί πλέον επίσημα σε όλες τις πλατφόρμες όπως και στο Youtube.

Η ίδια αναρτώντας το τραγούδι στους προσωπικούς της λογαριασμούς στο διαδίκτυο έγραψε:

 

Γεννήθηκα το 1968, στη Λεμεσό, την πόλη της μητέρας μου.

Μεγάλωσα στη Λευκωσία και είμαι Λαπηθκιώτισσα από πατέρα και παππού.

Μέχρι και το 1974 μοιράζαμε το χρόνο μας τα καλοκαίρια, ανάμεσα στην Κερύνεια και τη Λεμεσό. Καταλάβαινα, ότι κάτι κακό υπήρχε, όταν στη διαδρομή προς την Κερύνεια πηγαίναμε κονβόι, όπως μας εξηγούσε ο μπαμπάς μου, με τη συνοδεία κυανόκρανων.

Αυτό δημιουργούσε σε μένα και στην αδερφή μου ένα φόβο και μία ανασφάλεια.

Μας εξηγούσαν οι γονείς μας ότι αυτό συνέβαινε γιατί διασχίζαμε τουρκοκυπριακούς θύλακες, αλλά δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας.

Νιώθαμε όμως τον κίνδυνο. Υπήρχε στον αέρα και στα βλέμματα των μεγάλων.

Το σπίτι μας ήταν στον Στρόβολο, πολύ κοντά στο Προεδρικό Μέγαρο. Στις 15 Ιουλίου 1974 ακούσαμε πρώτοι τα πολυβόλα των πραξικοπηματιών. Πήγαμε στη Λεμεσό όπου και παραμείναμε μέχρι το τέλος του καλοκαιριού.

Το μικρό σπίτι του παππού Δημήτρη και της γιαγιάς Μαρούλας έγινε το καταφύγιο όλης της οικογένειας του πατέρα μου, που κατέφθαναν από την Κερύνεια και τη Λάπηθο αφότου ξεκίνησε η τουρκική εισβολή στις 20 Ιουλίου.

Η θεία Έλενα, με τον σύζυγο και τα τρία τους παιδιά, ο θείος Κοκλής με τη θεία Άννα και τα τρία τους παιδιά επίσης. Ο παππούς Χριστάκης, ο πατέρας του μπαμπά μου και η γιαγιά Δέσποινα μαζί με την μικρή τους κόρη, μάθαμε πως ήταν αιχμάλωτοι στο Μπέλαπαις, και ο θείος Κώστας... ο θείος Κώστας έμεινε για πάντα εκεί. Στην αγαπημένη του Λάπηθο. Τον πρόλαβε η βόμβα που έπεσε στην αυλή του σπιτιού του.

Για μένα ο χρόνος σταμάτησε στο ’74.

Φεύγω... κι επιστρέφω ξανά στα μέρη που αγάπησα, στα μέρη που δε θυμάμαι ότι έζησα, αλλά τα συναντώ κάθε βράδυ στα όνειρά μου.

Εκεί θέλω να γυρνώ, να βουλιάζω στη θάλασσα της Κερύνειας, να γεύομαι την αλμύρα της, να αναπνέω τον αέρα της κι η ψυχή μου να λυτρώνεται.

Ο σπουδαίος τραγουδοποιός Σταμάτης Μορφονιός μου έκανε ένα μοναδικό δώρο χαρίζοντας μου αυτό το τραγούδι, λίγες μέρες πριν την μαύρη επέτειο της τουρκικής εισβολής και ο Bob Katsionis μέσα από τη δική του ματιά έδωσε στο τραγούδι μας πνοή. 

Αυτό το «φεγγάρι» με στοιχειώνει από τότε που ήμουν παιδί και η μοιρασμένη μου πατρίδα είναι πάντα, για μένα, μια πληγή ανοιχτή.

 

1974-2024 

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

 

«ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ»

Στίχοι-Μουσική: Σταμάτης Μορφονιός

Ενορχήστρωση-Παραγωγή: Bob Katsionis

Ηχοληψία-μίξη-programming-μπάσο-κιθάρες-πλήκτρα:

Bob Katsionis - Sound Symmetry Studio

Mastering: Γιώργος Δεληγιάννης

 

Στίχοι:

 

Εμένα η μάνα μου είναι νησί

Εμένα η μάνα μου είναι μισή

Με μια γραμμή τη χώρισαν στα δυο

Μια χαρακιά βαθιά στο λαιμό

 

Εμένα η μάνα μου έχει αντέξει πολλά

Ψάχνει ακόμα τα χαμένα της παιδιά

Φωτογραφίες στα χέρια κρατάει

Όμως δεν κλαίει, μονάχα τραγουδάει

 

Μα εγώ, παιδί της, κλαίω που πονώ

Μα εγώ, παιδί της, πεθαίνω

Στο σώμα της πάνω αυτό το ιερό

Να βλέπω ένα λάβαρο ξένο

 

Το μόνο φεγγάρι που μίσησα

Είναι εκεί στον ιστό κρεμασμένο

Απ’ το αίμα σου μάνα είναι κόκκινο

Στο σώμα σου λάβαρο ξένο

Το μόνο φεγγάρι που μίσησα

Είναι εκεί στο βουνό ξαπλωμένο

Απ’ το αίμα σου μάνα είναι κόκκινο

Στο χώμα σου λάβαρο ξένο

 

Εμένα η μάνα μου έχει ακούσει πολλά

Πως είναι φίλη μα «κείται μακράν»

Και της μιλάω, την παρηγορώ

Της λέω «ΜΑΝΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ»

 

Δεν ξεχνώ τα αλεξίπτωτα που πέφταν βροχή

Δεν ξεχνώ όσα χάθηκαν σε μία στιγμή

Δεν ξεχνώ την Αμμόχωστο

Δεν ξεχνώ την Κερύνεια

Κι όλα εκείνα που ως τότε έμοιαζαν να ‘ναι γαλήνια

Δεν ξεχνώ τα αδέρφια μου που μείναν εκεί

Δεν ξεχνώ τις γυναίκες να κοιτούν τη γραμμή

Δεν είναι πράσινη εκεί όπως είπαν η γη

Είναι νωπή απ’ το αίμα

Είναι ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

 

Κυκλοφορεί σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες:

https://distrokid.com/hyperfollow/evridikistamatismorfoniosbobkatsionis/gia-tin-kypro