“Cyberpunk 2077: A portrait study”

ατομική έκθεση του Γιώργου Καστάνη [guadalooz]

 

 «Αν η ανθρωπότητα είχε πολλαπλά πρόσωπα στην εποχή του Ύστερου Καπιταλισμού, πώς θα μπορούσε άραγε να μοιάζει;»

 

Δρομοκαΐτειο (Δάφτσειο κτίριο)

Εγκαίνια έκθεσης: Σάββατο 25 Απριλίου 2026, 18:00

Από 25 Απριλίου έως 15 Μαΐου 2026

Ώρες λειτουργίας: 18:00 – 21:00

 

Η ατομική έκθεση του Γιώργου Καστάνη -καλλιτεχνικό ψευδώνυμο guadalooz- με τίτλο “Cyberpunk 2077: A portrait study” παρουσιάζεται στο Δρoμοκαΐτειο, στο Δάφτσειο κτίριο, από τις 25 Απριλίου έως τις 15 Μαΐου του 2026. 

Ένα ζωγραφικό εγχείρημα είκοσι πέντε πορτραίτων εμπνευσμένο από τους ψηφιακούς χαρακτήρες ενός βιντεοπαιχνιδιού του “Cyberpunk 2077”, το οποίο γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της καραντίνας λόγω covid, ως αποτέλεσμα της βαθιάς εμβύθισης του καλλιτέχνη στον ψηφιακό κόσμο του παιχνιδιού. 

Μέσα στο πλαίσιο της απόλυτης απομόνωσης, της κοινωνικής αποσύνθεσης και της δυσκολίας επιβίωσης, ο «τέλειος καμβάς» είχε διαμορφωθεί ώστε να ξεδιπλωθεί η δική του ζωγραφική αφήγηση «σε έναν κόσμο που ασφυκτιά». Το έργο αντανακλά την προσωπική τοποθέτηση του καλλιτέχνη απέναντι στο ερώτημα: «Αν η ανθρωπότητα είχε πολλαπλά πρόσωπα στην εποχή του Ύστερου Καπιταλισμού, πώς θα μπορούσε άραγε να μοιάζει;»

Cyberpunk 2077: A portrait study

Βρίσκοντας κοινό έδαφος ανάμεσα στους δύο «δυστοπικούς κόσμους», τον πραγματικό και τον ψηφιακό, το Cyberpunk 2077: a portrait study αναδύθηκε ως ένα μοναδικό και διακριτό ζωγραφικό εγχείρημα, συνδυάζοντας επιρροές από την pop art, τη street art, τον νεο-εξπρεσιονισμό, το punk κίνημα και τον ποιητικό ρεαλισμό ως προς το περιεχόμενό του.

Με τα λόγια του καλλιτέχνη:

«Ένα παγκόσμιο πέπλο τρόμου καταβρόχθιζε την ψυχή της ανθρωπότητας. Κάθε προσπάθεια κοινωνικοποίησης εκείνη την περίοδο ήταν αδύνατη — ουσιαστικά ποινικοποιημένη. Παραδόξως, τότε φαινόταν πιο φυσικό να δημιουργεί κανείς σχέσεις με ανύπαρκτα ανθρώπινα όντα παρά με υπαρκτά, καθώς τα υπαρκτά δεν ήταν πραγματικά παρόντα. Τόσο ως καλλιτέχνης όσο και ως άνθρωπος, δεν υπήρχε άλλη επιλογή από το να καταφύγω σε ψηφιακούς χαρακτήρες. Έτσι, για δύο χρόνια έζησα μέσα στον κόσμο ενός βιντεοπαιχνιδιού. Αυτή η περίοδος έχει χαραχτεί στη μνήμη μου ως ένα διεθνές συλλογικό τραύμα».

Μέσα στο πλαίσιο της απόλυτης απομόνωσης, της κοινωνικής αποσύνθεσης και της δυσκολίας επιβίωσης, ο «τέλειος καμβάς» είχε διαμορφωθεί ώστε ο καλλιτέχνης να ξεδιπλώσει τη δική του ζωγραφική αφήγηση «σε έναν κόσμο που ασφυκτιά». Μια βαθιά ενδοσκοπική αφήγηση, αποτελούμενη από 25 “dramatis personae”.Το έργο αντανακλά την προσωπική τοποθέτηση του καλλιτέχνη απέναντι στο ερώτημα: «Αν η ανθρωπότητα είχε πολλαπλά πρόσωπα στην εποχή του Ύστερου Καπιταλισμού, πώς θα μπορούσε άραγε να μοιάζει;»

Κάθε πορτρέτο απεικονίζει ένα διαφορετικό πρόσωπο και κάθε πρόσωπο ενσαρκώνει μια φιλοσοφική έννοια ή κατάσταση όπως αυτή εκδηλώνεται στο τρίπτυχο: Εξουσία – Εξέγερση – Ατομικισμός. Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα δεν είναι οριστική· καθώς ο εσωτερικός κόσμος εκφράζεται αινιγματικά, οι ευέλικτοι ζωγραφικοί χαρακτήρες θολώνουν τα όρια της ερμηνείας, ανοίγοντας έναν χώρο διαλόγου ανάμεσα στα 25 πορτρέτα και τον θεατή. Δημιουργείται μια αλληλεπίδραση μέσω του αντικατοπτρισμού, της παρατήρησης και των αμοιβαίων βλεμμάτων, ικανή να αφυπνίσει συναισθήματα, μνήμες και σκέψεις.

Μια μελέτη 25 πορτρέτων, δεξιοτεχνικά ζωγραφισμένων χαρακτήρων ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας — ένα αυθεντικό δημιουργικό εγχείρημα 25 μαγευτικών μορφών που αναπνέουν μαζί μας, αιχμαλωτίζουν το μυαλό και την ψυχή μας, μας καλούν να αγκαλιάσουμε το μυστήριό τους και να στοχαστούμε πάνω στο παράλογο της κοινής μας ύπαρξης σε «έναν κόσμο που γνωρίζει και βλέπει, κι όμως προσποιείται πως δεν γνωρίζει ούτε βλέπει».

Αθηναΐς Πόθου

 

 

Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ

Ο Γιώργος Καστάνης έχοντας αφήσει την Αθήνα λόγω καραντίνας και ζώντας για 3,5 χρόνια στον τόπο καταγωγής του πατέρα του, στο Μεσοχώρι Υπάτης στους πρόποδες της Οίτης, αφοσιώθηκε στη δημιουργία των 25 πορτρέτων του Cyberpunk 2077: A portrait study. Η επιθυμία του να εκθέσει το έργο του σε έναν μη συμβατικό χώρο τέχνης, ο οποίος θα πλαισίωνε καλύτερα τον χαρακτήρα του πρότζεκτ, τον οδήγησε στην επιλογή ενός χώρου όπως το Δρομοκαΐτειο. Η έγκριση από το εν λόγω ίδρυμα να διεξαχθεί η έκθεση στο Δάφτσειο κτίριο του προσέφερε μεγάλη συγκίνηση. Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της έκθεσης, ο δημιουργός του Cyberpunk 2077: A portrait study, έφυγε δυστυχώς πολύ ξαφνικά από τη ζωή στις 15 Φεβρουαρίου, από ανακοπή.

Με πρωτοβουλία του αδελφού του και της συντρόφου του, η οποία υπήρξε συνοδοιπόρος σε αυτό το μεγάλης σημασίας προσωπικό ζωγραφικό του ταξίδι, η έκθεση θα διεξαχθεί προς μνήμη του με τον τρόπο που ο ίδιος επιθυμούσε, ώστε να τιμήσει το έργο του, που με αγάπη και πάθος υπηρέτησε, αλλά και τον ίδιο τον άνθρωπο, που με αλήθεια και θάρρος ακολουθούσε τα όνειρά του.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Επιμέλεια έκθεσης: Αθηναΐς Πόθου

Παραγωγή: Πάνος Καστάνης , Praxis de Poetica

Φωτισμός: Λία Μιχάλη

Γραφιστικά: Κώστας Καρβέλης

Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble

www.yorgos-kastanis.net

 

 INFO

Τόπος διεξαγωγής της έκθεσης: Δρομοκαΐτειο (Δάφτσειο κτίριο) |
Ιερά οδός 343, Χαϊδάρι

Εγκαίνια έκθεσης: Σάββατο 25 Απριλίου 2026, 18:00

Διάρκεια έκθεσης: 25 Απριλίου-15 Μαΐου 2026

Ώρες λειτουργίας: 18:00 – 21:00

 

 

 

     

Κοσμάς Λιλικάκης:  Συνέχεια COME BACK!

 

Ο Κοσμάς Λιλικάκης -σε συνέχεια της εξαιρετικά επιτυχημένης του έκθεσης -ΗΟΤ LIGHT BOXES (2018)- επιστρέφει και πάλι στο FOUGARO ARTCENTER με μια νέα έκθεση που φέρει τον παιγνιώδη τίτλο ΣΥΝΕΧΕΙΑ COME BACK! και παρουσιάζει μια καινούργια σειρά έργων -ανάμεσά τους και φωτεινά κουτιά.

Ο καλλιτέχνης κάνει ένα δυναμικό come back σε έναν οικείο του χώρο και συνεχίζει  να αναπτύσσει τη χαρακτηριστική του εικαστική γλώσσα, κινούμενος ανάμεσα στη ζωγραφική, τη γλυπτική και τη σκηνογραφική αντίληψη του χώρου, με έργα που λειτουργούν ως μικρόκοσμοι έντονης αφηγηματικότητας και θεατρικότητας.

Φωτεινά κουτιά και πολύπλοκες εικαστικές εγκαταστάσεις, σαν μικρές φωτεινές σκηνές δυναμικά παγωμένες στον χρόνο, συνθέτουν παράδοξους και γοητευτικούς κόσμους, όπου κυριαρχούν το παιγνιώδες στοιχείο, η φαντασία και μια ποιητική, ειρωνική γλώσσα. Η χρήση καθημερινών –«ευτελών»- υλικών παραμένει κεντρική στη διαδικασία του, μετασχηματίζοντας το οικείο σε απροσδόκητο και ποιητικό. Η εικαστική γλώσσα του Λιλικάκη αντλεί από το παιδικό βλέμμα, τα κόμικς, αλλά και τη λαϊκή εικονογραφία, ενώ ο ίδιος παραμένει ηχηρά παρών, επιχειρώντας έναν κριτικό σχολιασμό της σύγχρονης πραγματικότητας.

Μέσα από αυτές τις νέες συνθέσεις, επανεπισκέπτεται -με τρόπο διαφορετικό, αλλά πάντοτε αναγνωρίσιμο- τις θεματικές που διατρέχουν συνολικά το έργο του: την εξουσία, τον καταναλωτισμό, την κοινωνική πίεση, τη βία και την περιβαλλοντική κρίση, ενώ η φύση λειτουργεί ως βασικός του άξονας (πηγή έμπνευσης αλλά και πεδίο βιωματικής εμπειρίας). Αυτή είναι η γλώσσα του, τα σύμβολα που χρησιμοποιεί κατά την ποιητική διαδικασία της εικαστικής σύνθεσης.

O Κοσμάς Λιλικάκης, δημιουργός με έδρα τα Χανιά, ανήκει στις εξαιρετικές εκείνες περιπτώσεις καλλιτεχνών που το έργο τους δεν περιορίζεται εύκολα σε ένα ύφος ή μέσο· όπως …ο δολοφόνος …επιστρέφει …πάντοτε …στον τόπο του εγκλήματος, έτσι κι εκείνος κάνει συνέχεια ένα φωτεινό COME BACK στο υβριδικό εικαστικό του σύμπαν, όπου η προσωπική αφήγηση συναντά την κοινωνική ευαισθησία και η υλικότητα συνδιαλέγεται με τη φαντασία, προσκαλώντας τον θεατή σε μια εμπειρία ταυτόχρονα οικεία και ανατρεπτική.

 

Κοσμάς Λιλικάκης

Γεννήθηκε το 1962 στα Χανιά και σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας (Accademia di Belle Arti di Firenze).

Το έργο του εκτείνεται πέρα από τη ζωγραφική, περιλαμβάνοντας γλυπτική, σκηνογραφία, performance, land art, καθώς και εκπαιδευτικά προγράμματα μέσω της τέχνης. Έχει παρουσιαστεί σε πολυάριθμες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, διοργανώσεις και δρώμενα σε πόλεις, όπως η Αθήνα (Gallery Ηώ, Γεωργαντέα, Αντωνοπούλου, The Art, Booze Cooperative κά), η Θεσσαλονίκη (TinT, Μύλος, Κοντρά), η Κρήτη (Χανιά: Νεώρια, Βίλα Κούνδουρου, Χρυσόστομος, Τζάμια Κρυστάλλα, Φαγιούμ, Έβδομη Όψη· Ρέθυμνο: Ανδρέα Θεοδωράκη, ΧΕΝ, Μουσείο Κανακάκη), το Ναύπλιο (Αίθουσα Τέχνης Ναυπλίου, FOUGARO ARTCENTER,), η Τζια (Βουρκαριανή), ο Βόλος (Κέντρο Τέχνης Ντε Κίρικο), η Μύκονος (Δημαρχείο) και η Καλαμάτα (Video Festival Miden).

Στο εξωτερικό έχει εκθέσει στη Βιέννη (Kunsthalle Wien, 2008), στο Παρίσι (Κέντρο Ελληνισμού, 2009) και στη Μόσχα.

 

INFO

Έκθεση

Κοσμάς Λιλικάκης:  Συνέχεια COME BACK!

4 Απριλίου – 12 Ιουλίου 2026

BLUE2 | Είσοδος ελεύθερη

Ώρες Λειτουργίας: 10.00 – 21.00

 

FOUGARO ARTCENTER

Ασκληπιού 98 Ναύπλιο

Τ: 27520 47300

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

www.fougaro.gr

 

Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης

ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Το κομμένο καβάκι:

 

μικρές ιστορίες για τις γυναίκες της Θράκης

 

από την ζωγράφο Ελένη Πεχλιβάνη

 

Επιμέλεια έκθεσης: Ίρις Κρητικού

 

 

  Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής

Αγίας Βαρβάρας 4, Κομοτηνή | Τ.: 2531 024563

️ Εγκαίνια έκθεσης: Σάββατο 4 Απριλίου | Ώρα: 18:00

 

Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα έως Παρασκευή 9:00-16:00

Διάρκεια έκθεσης: Σάββατο 4 έως Πέμπτη 23 Απριλίου 2026 

 

Προσωπικές και συλλογικές μνήμες προσφυγιάς, απώλειας και ριζών διερευνά η εικαστικός Ελένη Πεχλιβάνη στην έκθεση «Το κομμένο καβάκι: μικρές ιστορίες για τις γυναίκες της Θράκης», που εγκαινιάστηκε το Σάββατο 4 Απριλίου στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής. Οι ιστορίες αυτές έρχονται από το Ανθοχώρι της Κομοτηνής, ένα μικρό χωριό μέσα σε μια φύση γενναιόδωρη και σιωπηλή. Η έκθεση προσεγγίζει τη μνήμη ως ζωντανό και ενεργό πεδίο, όπου το ατομικό βίωμα συναντά τη συλλογική ιστορία και διερευνά την έννοια της ταυτότητας, της απώλειας και της ανθεκτικότητας μέσα στον χρόνο.

__________________________

«Μεγάλωσα ακούγοντας αφηγήσεις που έμοιαζαν με παραμύθια, αλλά κουβαλούσαν μέσα τους την αλήθεια της απώλειας. Η γιαγιά μου μιλούσε για τη Σμύρνη, για τη φυγή της όταν ήταν ακόμη παιδί, για τη μητέρα της που πήρε μαζί της το κλειδί του σπιτιού τους, πιστεύοντας πως κάποτε θα επιστρέψουν. Δεν επέστρεψαν ποτέ. Εκείνο το κλειδί, όμως, έμεινε σαν σύμβολο μνήμης και προσμονής — μια μικρή μεταλλική απόδειξη ότι η ελπίδα μπορεί να επιβιώσει ακόμη κι όταν ο τόπος χάνεται. Και η ζωγραφική, είναι ίσως ο τρόπος μου να κρατώ ζωντανό εκείνο το κλειδί — να ανοίγω, μέσα από την εικόνα, τις πόρτες που δεν άνοιξαν ποτέ ξανά.

Στο παλιό σπίτι της γιαγιάς ζούσαμε πέντε άνθρωποι σε δύο δωμάτια. Ο χώρος ήταν περιορισμένος, όμως η ζωή χωρούσε μέσα του απλόχερα. Οι φωνές, οι μυρωδιές, οι ιστορίες, οι απουσίες. Η απουσία ήταν πάντα παρούσα. Ο παππούς που έφυγε για τον πόλεμο και δεν γύρισε ποτέ. Το καβάκι της αυλής — η λεύκα που είχε φυτέψει η γιαγιά μου — που κάποτε κόπηκε, γιατί τα φύλλα του γέμιζαν την αυλή και εκείνη δεν άντεχε πια να σκουπίζει. Θυμάμαι τη θλίψη μου όταν το είδα κομμένο· σαν να είχε χαθεί ένας ζωντανός οργανισμός, μια σκιά που μας προστάτευε.

Όσο δούλευα αυτήν την ενότητα, ένιωθα να επιστρέφω ξανά και ξανά στον τόπο μου. Σ’ εκείνο το μέρος όπου οι ρίζες μου δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν – ακόμα κι όταν κόπηκε το μεγάλο δέντρο στην αυλή, όπως χάθηκαν κι αγαπημένοι άνθρωποι, άλλοι στη σιωπή της μνήμης, άλλοι απλώς από τη ζωή. Κι όμως… οι ρίζες, όπως και οι μνήμες, μένουν. Επιμένουν. Είναι στο χώμα, στο σώμα, στο βλέμμα.

Αυτή η δουλειά δεν είναι μόνο φόρος τιμής στη γιαγιά μου ή στους ανθρώπους του χωριού. Είναι κάτι μεγαλύτερο: ένας ύμνος στις ρίζες – στις ανθρώπινες και στις φυτικές – που μας κρατούν, μας ορίζουν, μας φροντίζουν».

Ελένη Πεχλιβάνη

                                 

Η αφετηρία αυτής της έκθεσης βρίσκεται στον τόπο όπου η ζωγράφος μεγάλωσε: ένα μικρό χωριό της Κομοτηνής, το Ανθοχώρι, μέσα σε μια φύση γενναιόδωρη και σιωπηλή. Εκεί όπου οι ξεριζωμένες γιαγιάδες της Σμύρνης συναντήθηκαν με τα δέντρα, τις ρίζες και τα πουλιά, εκεί που οι ανέστιοι πρόσφυγες των πολέμων έγιναν και πάλι κορμοί σταθεροί και ρίζες, γεννήθηκαν και οι πρώτες δικές της εικόνες, Οι πρώτες της μνήμες, οι πρώτες ιστορίες που χαράχτηκαν μέσα της και αργότερα μεταμορφώθηκαν σε ζωγραφική. Η ενότητα αποτελεί έναν διάλογο ανάμεσα σε ανθρώπους και δέντρα. Οι γέροντες του χωριού, οι γυναίκες κυρίως, γίνονται στην επιφάνεια του καμβά τοπία και κουβαλούν εποχές: σώματα-κορμοί, βλέμματα-σκιά, χέρια-κλαδιά που ποτέ δεν ξεριζώθηκαν. Μένοντας για πάντα στον τόπο τους, αφήνοντας αποτυπώματα στο χώμα, στον χρόνο, αλλά και στην ψυχή της ζωγράφου.

Στον τόπο της Κομοτηνής, φτιαγμένο από διαφορετικές στρώσεις και ετερόκλητα θραύσματα, έμπλεο μνήμης, πολιτισμών, σιωπών και χρωμάτων, η φύση, τυλιγμένη με τρυφερότητα ανθρωποκεντρική, ήταν πάντοτε οικεία σαν δεύτερο σπίτι. «Οι γιαγιάδες ήταν οι μεγάλες εκείνες μορφές που τα φρόντιζαν όλα με τον τρόπο τους, όπως τα δέντρα που προστατεύουν ό,τι γεννιέται από κάτω τους. Οι παππούδες, πιο πολύ σκιές στις αφηγήσεις, απόντες αλλά όχι χαμένοι – η μνήμη τους σπασμένη σε κομμάτια, μα πάντα ζωντανή». Πίσω από το σπίτι της γιαγιάς της ζωγράφου, οι γυναίκες στα χωράφια, μουσουλμάνες που έσπαγαν καπνό, ενώ εκείνη που τις φρόντιζε με έναν καφέ. Εικόνες απλές, αλλά βαθιές, μιας ήσυχης συνύπαρξης. Εικόνες πρωτογένειας, δύναμης και σοφίας που αναδύονται τώρα μέσα από αυτά τα έργα ξανά.

Τα έργα της ενότητας, ακρυλικά, λαδοπαστέλ, φύλλα καπνού και κολλάζ, εξέρχονται από τη γη, έχουν υφή, μνήμη, ζωή. Έχουν έντονο χρώμα, που δεν είναι κοσμητικό αλλά φωνή, ρυθμός και αφή. Το νερό τα διατρέχει επίσης, ως στοιχείο ροής και μνήμης. Οι κλωστές, τα αληθινά φύλλα καπνού, τα δέντρα λειτουργούν σαν φορείς βιωμάτων. Περισσότερο από απλά υλικά., αποτελούν  αποτυπώματα βίου, περνούν από τον πραγματικό κόσμο στον καμβά, όπως οι ιστορίες που περνούν από στόμα σε στόμα. Τα σχήματα είναι κλειστά, ανάγουν σε φωλιές πουλιών, υποδηλώνοντας την ανάγκη αγάπης, ζωής, προστασίας.

Οι γυναίκες-δέντρα ακούν και θυμούνται, βαδίζοντας πέρα από τη νοσταλγία. Και η Κομοτηνή που τις έσωσε και που τις ανέθρεψε, δεν αποτελεί ποτέ γεωγραφικό πλαίσιο ή αφηγηματικό φόντο, περισσότερο είναι η μυρωδιά, η ύλη και η μαρτυρία. Είναι το ποιητικό και μαζί το πολιτικό βλέμμα της ζωγράφου, που εγκαλεί έναν διάλογο ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό, στο παρελθόν και το παρόν, στην απώλεια και στη συνέχεια.

 

Ίρις Κρητικού

 

   

 

 

 

 

‘‘Ένα Εναλλακτικό Φεστιβάλ Δημιουργίας & Αντίδρασης’’
Ένα φεστιβάλ αφιερωμένο στη DIY κουλτούρα, στη ριζοσπαστική αισθητική και στην ελεύθερη καλλιτεχνική έκφραση.

______________________________________________________

ΣΑΒΒΑΤΟ 07 (12.00 – 22.00) & ΚΥΡΙΑΚΗ 08 (11:00 - 21:00)
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026

ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ | ‘‘MΗΧΑΝΟΥΡΓΕΙΟ’’

Πειραιώς 100, Γκάζι 11854

Είσοδος: Ελεύθερη
______________________________________________________

Η τέχνη δεν είναι διακοσμητική. Η τέχνη είναι εξέγερση. Είναι εργαλείο, κραυγή και πράξη αντίστασης. Το CRAFT RIOT FESTIVAL έρχεται φέτος για να ανατρέψει τα δεδομένα, με ένα διήμερο φεστιβάλ, γεμάτο δημιουργία, σύγχρονη αισθητική και καλλιτεχνική ανυπακοή, μέσα από τα μάτια νέων δημιουργών!.

Η Αθήνα ετοιμάζεται να γεμίσει ένταση, καλλιτεχνική ελευθερία και χειροποίητη επανάσταση το Σάββατο 7 και την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου στον υπέροχο χώρο του Μηχανουργείου της Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων!

Δεν πρόκειται για μία ακόμη έκθεση… Το Craft Riot Festival είναι ένα ελεύθερο, αντισυμβατικό festival που ενώνει την τέχνη, τον λόγο και την δράση, αγκαλιάζει τη χειροποίητη υλική φύση των έργων δίνοντας χώρο στις ανατρεπτικές καλλιτεχνικές φωνές που δημιουργούν έξω από τα συστήματα, πειραματίζονται και αμφισβητούν με όπλο την αυθεντική έκφραση.

Στο CRAFT RIOT FEST θα βρεθεί ο πυρήνας της τέχνης! Σύγχρονος & Τολμηρός, όπου πάνω από 180+ ανεξάρτητοι καλλιτέχνες θα ‘‘απλώσουν’’ μπροστά μας τις μοναδικές τους δημιουργίες.

Τι θα δεις:

·       Διαδραστικά installations

·       CLOTHING | BRANDS | ART PRINTS

·       Graphic designers | Illustrators |Screen printers

·       DIY ΕΡΓΑ: Ξύλινες, κεραμικές και πήλινες δημιουργίες

·       Ζωγραφική | Φωτογραφία

·       Design αντικείμενα και κεντήματα

·       Αφίσες | Κόμικς

·       Street art | Ζωντανές εικαστικές παρεμβάσεις

·       Χειροποίητα κοσμήματα

Ένα έντονο art-bazaar vibe & μία οπτική εμπειρία που έχει ως στόχο την προώθηση της νέας εγχώριας εικαστικής σκηνής, την ενίσχυση της συμμετοχής του κοινού στην τέχνη και την δικτύωση των καλλιτεχνών που δημιουργούν και εκφράζονται χωρίς περιορισμούς, με κοινό παρονομαστή την ανάγκη για αυθεντική έκφραση και κοινωνικό σχολιασμό.

Τα φώτα του Μηχανουργείου της Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων θα ανάψουν το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου στις 12:00 και την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου στις 11:00 και θα παραμείνουν ως και τις 22:00 & 21:00 αντίστοιχα.

Δύο μέρες έμπνευσης, έκφρασης και καλλιτεχνικής ενέργειας, όπου θα ανακαλύψεις το σύγχρονο εικαστικό τοπίο μέσα από τα μάτια νέων δημιουργών!ΤΕΧΝ

 

ΧΡΗΣΙΜΑ LINKS:
- Fb page: https://www.facebook.com/profile.php?id=61579709139570
- Insta: https://www.instagram.com/craft.riot.fest/
Fb event: https://www.facebook.com/events/867412572628293/

*ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Petros Voulgaris / Design, Illustration & Screenprinting