Της Λέλας Κεσίδου, δημοσιογράφου της ελεύθερης ΕΡΤ3
Θεσσαλονίκη 11 Ιουνίου 2014
Μέσα από την προσωπική σου εμπειρία είναι αλήθεια ότι καταλαβαίνεις και νοιώθεις τον «άλλον». Ο «άλλος», ένα χρόνο πριν ήταν ο άνεργος που σεβόμουν, συμπονούσα και υπερασπιζόμουν μέσα από τη ραδιοφωνική συχνότητα του 102fm EΡT3, ανελλιπώς. Από σήμερα, 11 Ιουνίου ανήκω και εγώ στους «άλλους» και μάλιστα είμαι στον κατάλογο με τους μακροχρόνια άνεργους, παρέα με 2650 συναδέλφους μου της ΕΡΤ, που μας «μαύρισαν»» τη ζωή μαζί με το μαύρο αυτής της μέρας. Δε νοιώθω θύμα με την έννοια της παθητικής στάσης, κάθε άλλο. Δυνάμωσα. Θύμωσα πολύ, αλλά δυνάμωσα. Όχι μόνο από την ανεργία, όχι μόνο από το αυτοτροφοδοτούμενο και ετεροτροφοδοτούμενο πείσμα. Δυνάμωσα, γιατί με έβαλαν σε αναγκαστικό ξεσκαρτάρισμα. Δεν υπάρχουν φίλοι και συγγενείς από την παρέα ή τη βιολογία που ντε και καλά, εξ αιτίας του τίτλου είναι μαζί σου. Μπορεί να στέκονται τυχαία δίπλα σου, δεν είναι όμως μαζί σου. Γιατί πώς γίνεται να μην έχουν ρωτήσει πώς τα βγάζεις πέρα με την ανεργία; Πώς μπορώ να βοηθήσω; Εδώ κάνεις σπουδή στην υποκρισία, που κινείται σε πολλά επίπεδα. Η απάντηση θα μπορούσε να είναι δε ρωτώ για να μη σε προσβάλω. Ψέμα δε ρωτάς για να μην αναλάβεις ευθύνη και δράση. Δε ρωτώ γιατί ξέρω ότι είσαι περήφανη και δε θα δεχόσουν βοήθεια. Το κάνεις γιατί δεν θέλεις πραγματικά να βοηθήσεις. Αν ήθελες θα έβρισκες τον τρόπο να βοηθήσεις χωρίς να με προσβάλεις. Δε ρωτώ γιατί μου διέφυγε. Βρε παιδί μου είσαι άνεργη και δε σου φαίνεται! Ίσως αν είχα χάσει 15 κιλά ( όχι πως δεν πρέπει ) και κυκλοφορούσα ρακένδυτη να μην τους διέφευγε. Πολύ περισσότερο αν είχα ύφος και συμπεριφορά επαίτη, που περιμένει το ξεροκόμματο. Δεν περιμένω ξεροκόμματο από κανέναν, αλλά δικαίωση. Έχω δίκαιο επί 2650 φορές. Αυτό μου δίνει δύναμη. Όπως μου δίνουν δύναμη και παράδειγμα οι καθαρίστριες του υπουργείου οικονομικών, που το ανάστημα τους δεν το υπολόγισαν οι τσάροι και την πάτησαν. Ολόκληρη η κοινωνία ηθικά και η δικαιοσύνη θεσμικά είναι μαζί τους στουρνάρια Στουρνάρες και αυτό δεν αλλάζει.