«Βάσσα-Μια μητέρα»

                         του Μαξίμ Γκόρκι

Σκηνοθεσία Λίλλυ Μελεμέ       

                             Πρεμιέρα 2 Φεβρουαρίου

                          Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

                               Θέατρο  Arroyo

                              Για 10 παραστάσεις

«Δεν υπάρχουν θαύματα για μας. Όλα πρέπει να τα κάνουμε μόνοι μας»

Η Λίλλυ Μελεμέ σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο συγκλονιστικά επίκαιρο έργο του Μαξίμ Γκόρκι «Βάσσα- Μια μητέρα», παρουσιάζοντας μια αιχμηρή πολιτική ανάγνωση πάνω στην εξουσία, την οικογένεια και τη βία που κληροδοτείται από γενιά σε γενιά.

Μαζί με μια ομάδα νέων ηθοποιών, που μάλιστα έχουν υπάρξει και μαθητές της: Πολύμνια Αγγελάκη, Αγαθή Κυριαζή, Ξένια Κουτσουμπού, Λεωνίδα Λεωντιάδη, Μελίνα Ποτουρίδου, Αλέξανδρο Σάβγκα, Αλέξανδρο Σπυριδέλη, Σίμο Στυλιανού και Κατερίνα Μαρία Σαλταούρα, η σκηνοθέτρια συνθέτει έναν ασφυκτικό σκηνικό μικρόκοσμο, όπου η μητρική αγάπη μετατρέπεται σε εργαλείο ελέγχου και η επιβίωση σε ηθικό αδιέξοδο.

Η παράσταση θα παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Arroyo.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Το συγκλονιστικά επίκαιρο έργο του Μαξίμ Γκόρκι δεν είναι απλώς το πορτραίτο μιας ισχυρής «ατσαλένιας» γυναίκας, αλλά ένα ζωντανό πολιτικό σχόλιο για την φύση της εξουσίας, την οικογένεια ως μικρογραφία κοινωνικού συστήματος, την κληρονομιά της βίας από γενιά σε γενιά και την ηθική φθορά που γεννά η αγωνία της επιβίωσης.

Ενώ ο πατέρας πεθαίνει, η οικογένεια διαλύεται και η επιχείρηση καταρρέει, η μητέρα αναλαμβάνει τα ηνία και χρησιμοποιεί κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο προκειμένου να επιβιώσει. Όντας και η ίδια θύμα της πατριαρχίας και της κοινωνικής αδικίας που τοποθετεί την γυναίκα στο περιθώριο, αρπάζει την ευκαιρία και μεταμορφώνεται σε αμείλικτο θύτη που αγωνίζεται να επιβληθεί και να εδραιώσει την εξουσία της, χρησιμοποιώντας την μητρική της ιδιότητα. Όλα γίνονται στο όνομα της αγάπης και της φροντίδας για τα παιδιά.

Μόνο που τα παιδιά, αλλά και όλοι όσοι βρίσκονται γύρω της δεν αποτελούν παρά ανελέητους καθρέφτες, παράπλευρα θύματα ή βαθιές ρωγμές της. Και ακριβώς εδώέγκειται και η τραγωδία της.

Σκηνοθετικό σημείωμα:

«Δεν υπάρχουν θαύματα για μας. Όλα πρέπει να τα κάνουμε μόνοι μας»

Στον βωμό της ανάγκης και με πρόσχημα την μητρική αγάπη, η Βάσσα κυβερνά το σπίτι και την επιχείρησή της με σκληρότητα και, ασυνείδητα, με σχεδόν αντιηρωική αυτοθυσία, μιας και λειτουργεί ως αναγκαίο γρανάζι ενός αμείλικτου μηχανισμού , που τρέφεται από τον φόβο, τη βία, την συνενοχή, την υποταγή. Η εξουσία για την οποία πασχίζει με νύχια και με δόντια, δεν την απελευθερώνει. Αντίθετα, την απομονώνει, την φθείρει και την παγιδεύει στον ίδιο ιστό που πλέκει για τους άλλους, βυθίζοντάς την ολοένα και περισσότερο σ΄ ένα οδυνηρό τέλμα. Κάθε πράξη, κάθε απόφασή της είναι και μια μικρή ήττα της ανθρώπινης πλευράς της.

Η Βάσσα δεν είναι απλώς μια μητέρα. Η Βάσσα είναι μια τραγικά αντιφατική φιγούρα που συντηρεί το στρεβλό, πατριαρχικό σύστημα μέσα στο οποίο γεννήθηκε και διαμορφώθηκε.

Είναι ένας φορέας εξουσίας που αποζητά την επιβίωση με κάθε κόστος , σε έναν παρηκμασμένο κόσμο όπου η ηθική θεωρείται πολυτέλεια και δεν υπάρχει ο παραμικρός χώρος για αδυναμία ή ευαισθησία. Η έννοια της μητρικής αγάπης μεταμορφώνεται σε απόλυτο εργαλείο ελέγχου, εκφοβισμού, καταπίεσης και ακρωτηριασμού της ελεύθερης βούλησης. Ο ασφυκτικός μικρόκοσμος της οικογένειας της, δεν είναι παρά η ενσάρκωση μιας κοινωνίας υπό διάλυση, που για να σταθεί όρθια θυσιάζει πρώτα την τρυφερότητα, μετά τη δικαιοσύνη και εν τέλει τα ίδια της τα παιδιά.

Λίλλυ Μελεμέ

Συντελεστές:

Κείμενο: Μάξιμ Γκόρκι

Μετάφραση: Αλεξανδρος Σάβγκα σε συνεργασία με τον θίασο

Σκηνοθεσία: Λίλλυ Μελεμέ

Κίνηση: Χριστίνα Βασιλοπούλου

Σκηνικός χώρος-ενδυματολογική επιμέλεια: Πάρης Λεόντιος

Σχεδιασμός φωτισμού: Κατερίνα Μαρία Σαλταούρα

Μουσική επιμέλεια: Νέστωρ Κοψιδάς

Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Δράκου

Β’ βοηθός σκηνοθέτη : Αγγελίνα Μυλωνά

Φωτογραφίες-Artwork: Λίνα Οικονόμου

Τρέιλερ: Θανάσης Φουσέκης

Κατασκευή κοστουμιών : Atelier Tsiouni

Κατασκευή σκηνικού: Στέφανος Λώλος, Βαγγέλης Χλωρός

Μακιγιάζ φωτογράφισης: Olga Faleichyk

Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Γιώτα Δημητριάδη

Παίζουν (αλφαβητικά) : Πολύμνια Αγγελάκη, Ξένια Κουτσουμπού, Αγαθή Κυριαζή,Λεωνίδας Λεοντιάδης, Λίλλυ Μελεμέ, Μελίνα Ποτουρίδου, Αλέξανδρος Σάβγκα, Κατερίνα Μαρία Σαλταούρα, Αλέξανδρος Σπυριδέλης, Σίμος Στυλιανού.

Πληροφορίες:

Ημέρες και ώρες: Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Τιμές: 16 ευρώ (γενική είσοδος), 12 ευρώ μειωμένο (Άνω των 65, ανέργων, ΑΜΕΑ, ατέλειες)

Προπώληση: Βάσσα ~ Μια μητέρα :: TicketServices.gr

Διάρκεια: 100 λεπτά

Θέατρο   Arroyo

Μεγ. Αλεξάνδρου 128, Αθήνα 104 35

5’ λεπτά από το Μετρό του Κεραμεικού

«Ο Κος Ζυλ»

(Ελεύθερα βασισμένο στο έργο «Δεσποινίς Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ)

Κείμενο - Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος

Θέατρο Πόρτα

Από 27 Φεβρουαρίου

κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή

Με τους: Γιάννη Καράμπαμπα, Νίκο Κοσώνα και Θεόβη Στύλλου

Η ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ! Κάντε κλικ ΕΔΩ

«Ο Κος Ζυλ», μια νέα, σύγχρονη σκηνική ανάγνωση, μεταγραφή της εμβληματικής “Δεσποινίδος Τζούλιας” του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, σε κείμενο και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, έρχεται στο Θέατρο Πόρτα, από 27 Φεβρουαρίου, με τον Γιάννη Καράμπαμπα, τον Νίκο Κοσώνα και τη Θεόβη Στύλλου. 

Στο επίκεντρο της παράστασης βρίσκεται η εκρηκτική σχέση ανάμεσα στον Ζυλ, έναν νεαρό αριστοκράτη, και τον Ζαν, τον υπηρέτη του - μια σχέση όπου η έλξη, η επιθυμία και ο ανταγωνισμός μπλέκονται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξουσίας. Μεταφέροντας τη δράση στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου και ανατρέποντας το φύλο του κεντρικού χαρακτήρα (από θηλυκό σε αρσενικό, «Ο Κος Ζυλ» προσεγγίζει, με νέα ματιά, την ανάγκη για κυριαρχία και επιβίωση, σε μια μεταγραφή του κλασικού έργου, όπου τίποτα δεν μένει σταθερό και κάθε επιλογή έχει κόστος.

Η ματιά του Θωμά Μοσχόπουλου

Στον «Κο Ζυλ», ο Θωμάς Μοσχόπουλος προσεγγίζει το έργο του Στρίντμπεργκ όχι μόνο ως μια ιστορία σκανδάλου και απαγορευμένης έλξης (τα έργο ήταν απαγορευμένο στη Σουηδία έως το 1939), αλλά και ως ένα σκληρό και αδυσώπητο πεδίο εξουσίας.

Η δραματουργική του ματιά μετατοπίζει το κέντρο βάρους στη σχέση ανάμεσα σε δύο άνδρες: τον Ζυλ (Νίκος Κοσώνας) και τον Ζαν (Γιάννης Καράμπαμπας), εξετάζοντας το βάρος της πατριαρχίας που ανέκαθεν συνθλίβει και το ανδρικό φύλο.

Η ένταση ανάμεσα στους δύο άνδρες είναι σωματική, ψυχική αλλά και βαθιά πολιτική. Δεν αφορά μόνο το ποιος επιθυμεί ποιον, αλλά το ποιος έχει το δικαίωμα να επιθυμεί, ποιος μπορεί να εκτεθεί και ποιος τελικά θα επιβιώσει. Η εξουσία δεν ασκείται μονομερώς: μετακινείται διαρκώς, αλλάζει χέρια, γίνεται πότε παιχνίδι και πότε απειλή. Η επιθυμία, η έλξη και ο ανταγωνισμός δεν αντιμετωπίζονται ως ιδιωτικά συναισθήματα, αλλά ως μηχανισμοί κυριαρχίας, δοκιμασίας και επιβολής.

Δίπλα τους, η Κριστίν (Θεόβη Στύλλου) λειτουργεί ως η φωνή μιας επιβιωτικής κοινωνίας που παρατηρεί, κρίνει, σχετικοποιεί και τελικά, παρεμβαίνει μόνο για να διασφαλίσει τη δική της συνέχεια. Είναι ο μηχανισμός που απορροφά το σοκ, περιορίζει την εκτροπή και επιλέγει - με κάθε κόστος - την συντήρησή της.

Σε διάλογο με τη «Δεσποινίδα Τζούλια»

Στη “Δεσποινίδα Τζούλια”, ο Στρίντμπεργκ αφηγείται τη συντριβή ενός προσώπου που βρίσκεται παγιδευμένο ανάμεσα στην κοινωνική του θέση και την επιθυμία του. Η σύγκρουση δεν είναι ποτέ ρομαντική: είναι πάντα ταξική, ψυχολογική και βαθιά βίαιη. Η Τζούλια και ο Ζαν δεν συγκρούονται μόνο ως εραστές, αλλά ως εκπρόσωποι διαφορετικών κόσμων, με την εξουσία να αλλάζει χέρια από στιγμή σε στιγμή.

Στον «Κο Ζυλ» του Μοσχόπουλου, η σύγκρουση μεταφέρεται σε νέο πλαίσιο και αποκτά άλλη αιχμή. Ανατρέποντας το φύλο του κεντρικού χαρακτήρα, επανεφευρίσκει την πρόθεση του Στριντμπεργκ να σοκάρει και να προκαλέσει. Η τραγωδία δεν αποδίδεται πια μόνο σε «αδυναμία χαρακτήρα» ή σε έμφυτα χαρακτηριστικά όπως το γενετήσιο φύλο, αλλά αποκαλύπτεται ως αποτέλεσμα άκαμπτων κοινωνικών δομών, ρόλων και προσδοκιών. Η πτώση δεν αφορά ένα πρόσωπο· αφορά ολόκληρο το σύστημα που το περιβάλλει.

Ιστορικό πλαίσιο - Μεσοπόλεμος

Σε αυτή τη νέα προσέγγιση, η δράση μεταφέρεται στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου, σε μια εποχή βαθιάς κρίσης και ανασφάλειας. Οι παλιές αριστοκρατικές αξίες καταρρέουν, νέες μορφές εξουσίας αναδύονται και η κοινωνία αναζητά σταθερά σημεία αναφοράς. Μέσα σε αυτό το ιστορικό μεταίχμιο, η σύγκρουση ανάμεσα στον Ζυλ και τον Ζαν αποκτά ευρύτερη πολιτική διάσταση: ο φόβος της πτώσης, η ανάγκη για πειθαρχία και η κοινωνική βία γίνονται καθοριστικές δυνάμεις.

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος, με τη συμβολή της δραματουργού Δηούς Καγγελάρη, παραδίδει ένα τολμηρό και ανατρεπτικό κείμενο. Ο Βασίλης Παπατσαρούχας υπογράφει την καλλιτεχνική επιμέλεια, τα σκηνικά, τα κοστούμια και τα video, συνθέτοντας ένα σκηνικό περιβάλλον όπου το ρεαλιστικό και το υπαινικτικό συνυπάρχουν, φωτίζοντας τις εσωτερικές εντάσεις και τις μετατοπίσεις εξουσίας των χαρακτήρων. Ο Χρήστος Στρινόπουλος αναλαμβάνει την κινησιολογική επιμέλεια, και ο Νίκος Βλασόπουλος τους σχεδιασμούς φωτισμών.

«Ο Κος Ζυλ» είναι μια παράσταση για το πώς η εξουσία “εγγράφεται” στα σώματα, πώς η επιθυμία μπορεί να γίνει όπλο και πώς η κοινωνία, ακόμα και όταν παρακολουθεί την καταστροφή, επιλέγει να συνεχίσει. Δεν προσφέρει λύτρωση ούτε ηθικές απαντήσεις. Παρατηρεί, με ακρίβεια και ένταση, τη στιγμή που οι ρόλοι καταρρέουν και αποκαλύπτεται το πραγματικό τίμημα της επιβίωσης.

*** ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

• Η παράσταση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους.
   Η παράσταση περιέχει γυμνό και σκηνές σεξουαλικής αναπαράστασης.

• Απαγορεύεται η χρήση κινητών τηλεφώνων καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Απαγορεύεται η φωτογράφιση και η βιντεοσκόπηση, με οποιοδήποτε μέσο, μέρους ή του συνόλου της παράστασης.
   Σε περίπτωση παράβασης των ανωτέρω, ο διοργανωτής διατηρεί το δικαίωμα απομάκρυνσης του θεατή από την αίθουσα, καθώς και της άμεσης διαγραφής κάθε σχετικού οπτικοακουστικού υλικού, χωρίς δικαίωμα επιστροφής του αντιτίμου του εισιτηρίου.

• Σε περίπτωση προσέλευσης θεατή μετά την έναρξη της παράστασης, ο διοργανωτής διατηρεί το δικαίωμα να ΜΗΝ επιτρέψει την είσοδό του στην αίθουσα. Στην περίπτωση αυτή, ο θεατής δεν δικαιούται επιστροφή χρημάτων ούτε μεταφορά ή αντικατάσταση του εισιτηρίου για άλλη ημερομηνία. Εφόσον, κατ’ εξαίρεση, επιτραπεί η είσοδος μετά την έναρξη της παράστασης, ο διοργανωτής διατηρεί το δικαίωμα να καθορίσει διαφορετική θέση από την αναγραφόμενη στο εισιτήριο, χωρίς περαιτέρω αξίωση από τον θεατή.
   

«Ο Κος Ζυλ»

(Ελεύθερα βασισμένο στο έργο «Δεσποινίς Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ)

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος

Θέατρο Πόρτα

Από 27 Φεβρουαρίου

κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή

ΠΑΙΖΟΥΝ

Γιάννης Καράμπαμπας
 Νίκος Κοσώνας
 Θεόβη Στύλλου

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο - Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
 Σύμβουλος δραματουργίας: Δηώ Καγγελάρη
 Καλλιτεχνική Επιμέλεια - Σκηνικά - Κοστούμια - Video: Βασίλης Παπατσαρούχας
 Κινησιολογική Επιμέλεια: Χρήστος Στρινόπουλος
 Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος
 Βοηθός Σκηνοθέτη: Πέλλα Μακροδημήτρη
 Φωτογραφίες - Trailer: Πάτροκλος Σκαφίδας
 Graphic Design: Indigo Creative

Ευχαριστούμε θερμά τον Κορνήλιο Σελαμσή για την πολύτιμη συμβολή του στο μουσικό μέρος της παράστασης, καθώς και την Therese Nestor που τραγούδησε στην ηχογράφηση των τραγουδιών της παράστασης.

Διεύθυνση Επικοινωνίας & Δημοσίων Σχέσεων: Όλγα Παυλάτου

Social Media: POP Communications – Κάλλη Μαυρογένη

Παραγωγή: Prime Entertainment

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Παρασκευή & Σάββατο στις 21:00

Κυριακή στις 20:00

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ

ηλεκτρονικά στο

more.com

Κάντε κλικ ΕΔΩ

τηλεφωνικά στο

211 800 51 41

Τον γύρο των διεθνών ΜΜΕ κάνει η είδηση με τους 15 νεκρούς πρόσφυγες και μετανάστες στη Χίο. Το Reuters, το AFP, το BBC, η Le Monde, ο Guardian μεταδίδουν την είδηση ενώ δεν λείπουν οι αναφορές στη σκλήρυνση της μεταναστευτικής πολιτικής της Ελλάδας και της Ευρώπης και στο ναυάγιο της Πύλου.

To Reuters αφού αναφέρει όσα λένε οι ελληνικές αρχές για το περιστατικό, επισημαίνει ότι δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστές οι εθνικότητες των προσφύγων και των μεταναστών ενώ κάνει λόγο για τη σκλήρυνση της μεταναστευτικής πολιτικής της χώρας.

«Τα τελευταία χρόνια, οι αφίξεις έχουν μειωθεί και η Ελλάδα έχει σκληρύνει τη στάση της απέναντι στους μετανάστες. Από το 2019, η κεντροδεξιά κυβέρνηση έχει ενισχύσει τους συνοριακούς ελέγχους με φράχτες και θαλάσσιες περιπολίες.

Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με έρευνες για τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που πλησιάζουν δια θαλάσσης, συμπεριλαμβανομένου του ναυαγίου το 2023 στο οποίο εκατοντάδες μετανάστες έχασαν τη ζωή τους (σ.σ. Πύλος) μετά από αυτό που μάρτυρες είπαν ότι ήταν η προσπάθεια της ακτοφυλακής να ρυμουλκήσει την τράτα τους.

Η υπηρεσία συνόρων της ΕΕ δήλωσε πέρυσι ότι εξετάζει 12 υποθέσεις πιθανών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων ισχυρισμών ότι μετανάστες που ζητούσαν άσυλο επαναπροωθήθηκαν από τα ελληνικά σύνορα.

Η Ελλάδα αρνείται ότι παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα ή ότι επαναπροωθεί βίαια τους αιτούντες άσυλο από τις ακτές της».

«Τα θανατηφόρα ατυχήματα είναι συχνό φαινόμενο», λέει το AFP ενώ σε άλλο σημείο προσθέτει:

«Η Ελλάδα, μαζί με αρκετές άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει αυστηροποιήσει τους κανονισμούς της για τη μετανάστευση. Τον Δεκέμβριο, η Ευρωπαϊκή Ένωση αναθεώρησε το μεταναστευτικό της σύστημα, συμπεριλαμβανομένης της απλοποίησης των απελάσεων και της αύξησης των κρατήσεων».

«Υπάρχει εδώ και καιρό μια έντονη συζήτηση μεταξύ των μελών της ΕΕ σχετικά με τη μετανάστευση. Από την αύξηση των προσφύγων και  μεταναστών στην Ευρώπη πριν από μια δεκαετία, η δημόσια συζήτηση για το θέμα έχει μετατοπιστεί και τα ακροδεξιά κόμματα έχουν αποκτήσει πολιτική δύναμη. Οι πολιτικές της ΕΕ για τη μετανάστευση έχουν σκληρύνει και ο αριθμός των αιτούντων άσυλο έχει μειωθεί από τα επίπεδα ρεκόρ».

Η Le Monde κάνει αναφορά σε πρόσφατα περιστατικά. «Από τις αρχές Δεκεμβρίου 2025, 17 άτομα είχαν βρεθεί νεκρά μετά την ανατροπή του σκάφους τους στα ανοικτά των ακτών της Κρήτης (νότια Ελλάδα) και 15 άλλα αγνοούνταν. Μόνο δύο άτομα επέζησαν.

Το Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR), μιας υπηρεσίας των Ηνωμένων Εθνών, είχε καταγράψει τον Νοέμβριο συνολικά περισσότερους από 1.700 ανθρώπους που είχαν πεθάνει ή αγνοούνταν το 2025 σε μεταναστευτικές διαδρομές στη Μεσόγειο και στα ανοικτά των ακτών της Δυτικής Αφρικής στον Ατλαντικό».

Είδηση σε άλλα διεθνή ΜΜΕ

Αντισυμβατική, ταλαντούχα και ιδιαίτερα ευαίσθητη… 

έχει περπατήσει το θεατρικό σανίδι τόσα χρόνια αδιάκοπα και έχει σφραγίσει με το ταμπεραμέντο της ρόλους.

Η Σοφία Φιλιππίδου, καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο #183 Artpodcast ,  γνωρίζει ότι ο κόσμος την έχει ταυτίσει με την κωμωδία που έχει υπηρετήσει με σθένος, αλλά παραδέχεται ότι τα τελευταία χρόνια δεν έχει πολύ γέλιο στη ζωή της. 

Συνειδητά απουσιάζει 25 χρόνια από την τηλεόραση και εξίσου συνειδητά κάνει την δική της επανάσταση στους μικρούς χώρους όπου ως πολυεργαλείο ανεβάζει παραστάσεις που συζητιούνται – να, όπως το δικό της «Συγγνώμη κύριε Μπέκετ στο Μαγαζάκι της Τ3χνης, στα Εξάρχεια. 

Μιλάει και συγκινείται για την πορεία της, το βεστιάριο της που την συνδέει με τους γονείς της, τους σκηνοθέτες που την άφηναν ελεύθερη πάντα σαν ανεμοστρόβιλο να χορογραφεί κάθε παράσταση και τον Μποστ με τον οποίο συνδέθηκε μέσα από την δική του Φαύστα.

«Μου αρέσει ο θεατρικός λόγος, η θεατρική ανάγνωση, ο τονισμός, η υποκριτική τέχνη, η κινησιολογία της κάθε παράστασης» υπογραμμίζει και μοιράζεται με τους ακροατές σχέδια για όλα αυτά που έρχονται… και για τα ποιήματά της, για τα σεμινάρια που οργανώνει και εν τέλει για την έμφυτη επαναστατικότητά της!

Τόσο ξεχωριστή – άκου την τέχνη και γνώρισέ την καλύτερα σε αυτό το επεισόδιο Artpodcast!

•  https://open.spotify.com/episode/3H48dBJ8RKOMuQ9oPwLYC9?si=0ec591e8f7344a3d 
  (direct Spotify link του επεισοδίου)
• https://artpodcast.gr/183-sofia-filippidou/ (podcast page)
• https://artpodcast.gr/blog-sofia-filippidou/ (dedicated blog post)
•  https://www.youtube.com/watch?v=GvtTDQM46Ls ( YouTube link του επεισοδίου)

ΦΩΤΕΙΝΗ ΛΑΜΠΡΙΔΗ

Την φράση «το τζάμπα πέθανε», ακούσαμε από τη βουλεύτρια της ΝΔ Χριστίνα Αλεξοπούλου στο Mega, ως απάντηση στο πώς μπορούν να επιβιώσουν εκπαιδευτικοί με μισθούς 800 ευρώ εν μέσω στεγαστικής και διατροφικής ακρίβειας.

Υπενθυμίζεται ότι σε ανάρτησή της στο twitter το 2019, η κ. Αλεξοπούλου είχε αναδημοσιεύσει άρθρο της εκκλησιαστικής ιστοσελίδας romfea.gr σχετικά με την «προστασία του αγέννητου παιδιού», παίρνοντας ξεκάθαρη θέση κατά των αμβλώσεων.

Στα λεγόμενά της χθες, οι δημοσιογράφοι πάγωσαν, σταυροκοπήθηκαν, οι τηλεθεατές μουδιάσαμε, ωστόσο δεν ήταν η πρώτη φορά που στέλεχος της ΝΔ γίνεται προσβλητικό απέναντι στους πολίτες εκφράζοντας άκρως κυνικό λόγο. Μήπως τελικά δεν πρόκειται για «άστοχες στιγμές» αλλά για ενσυνείδητη πολιτική επιλογή;

Τα τελευταία χρόνια, στελέχη της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας εμφανίζονται όλο και συχνότερα να απαντούν σε κοινωνικά αδιέξοδα με φράσεις που σοκάρουν όχι μόνο για το περιεχόμενό τους, αλλά για την ψυχρότητα με την οποία εκφέρονται. Από το  «αν ο κ. Καραμανλής έλεγε ότι υπάρχει θέμα ασφάλειας στα τρένα, δεν θα έμπαινε κανείς» του Άδωνι Γεωργιάδη μέχρι τα όσα ακούστηκαν πρόσφατα στην εξεταστική για το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ ο λόγος της εξουσίας στη χώρα μετατοπίζεται από τη διαχείριση προβλημάτων στη σχεδόν επιδεικτική αδιαφορία για αυτά.

Πεινάτε. Ε, και; Κατηγορούμαστε για διαπλοκή και διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Ε, και; Κατηγορούμαστε πως κλονίζουμε το κράτος δικαίου ελέγχοντας της Δικαιοσύνη. Ε, και; Στο τέλος της ημέρας, όπως θα πει η κυβερνητική προπαγάνδα, ο Μητσοτάκης θα εγγυηθεί τη σταθερότητα.

Η κυβέρνηση αυτή έχει ωφελήσει το κεφάλαιο όσο καμία άλλη στη μεταπολιτευτική περίοδο. Φορολογικές ελαφρύνσεις για μεγάλες επιχειρήσεις, απορρύθμιση της εργασίας, αποδυνάμωση συλλογικών συμβάσεων, εκτόξευση της επισφαλούς απασχόλησης, δημόσιο χρήμα σε λίγους και ισχυρούς, παντελής απονεύρωση ελεγκτικών μηχανισμών. Την ίδια στιγμή, οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι, η στέγη γίνεται απρόσιτη, η καθημερινότητα για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας ασφυκτική.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο κυνισμός δεν είναι ένα λάθος. Λειτουργεί ως εργαλείο. Ένα εργαλείο που επιδιώκει να μετατοπίσει το πρόβλημα από τη δομή στην ατομική ευθύνη. Αν δεν βγαίνεις με 800 ευρώ, φταις εσύ. Τι θέλεις να σου δώσουμε τσάμπα σπίτι; Αν δεν βρίσκεις σπίτι, δεν προσπάθησες αρκετά. Αν εξαντλείσαι, «έτσι είναι η ζωή δύσκολη». Ο κυνικός λόγος απονομιμοποιεί το κοινωνικό αίτημα πριν καν διατυπωθεί πλήρως.

Ταυτόχρονα, δημιουργεί ένα σοκ. Ένα σοκ που παραλύει, προκαλεί τα μουδιάσματα που προανέφερα. Όταν η εξουσία μιλά χωρίς κανένα ίχνος ενσυναίσθησης, σπάει ένα άγραφο κοινωνικό συμβόλαιο: ότι, έστω και προσχηματικά, θα προσποιηθεί πως μας κατανοεί, μας ακούει, έχει ευθύνη να μας φροντίσει.

Αυτό το σπάσιμο του συμβολαίου δεν είναι τυχαίο όπως δεν είναι και η τυχαία η επιθετικότητα στελεχών στα ΜΜΕ (δείτε Βούλτεψη και Γεωργιάδη), σε συνθήκες που προστάζουν τουλάχιστον ταπεινότητα από την πλευρά της κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση έχει κάνει την επιλογή της επίδειξης ισχύος «μπορούμε να το πούμε έτσι, και δεν θα μας συμβεί τίποτα»;

Το ερώτημα είναι αν ο κυνισμός είναι συνειδητή στρατηγική ή αποτέλεσμα αποθράσυνσης εξαιτίας της απόστασης της κυβέρνησης από την κοινωνία και της πεποίθησης πως τα συμφέροντα τα οποία εξυπηρετούν νυχθημερόν θα διασφαλίσουν την ισχύ τους.

Η απάντηση ίσως βρίσκεται κάπου στη μέση. Από τη μία, πρόκειται για μια εξουσία που αισθάνεται ισχυρή, πολιτικά θωρακισμένη, με θεσμούς, ΜΜΕ και οικονομικά συμφέροντα σε ευθυγράμμιση. Από την άλλη, ο κυνισμός λειτουργεί και πειθαρχικά όμως.

Δηλαδή εκπαιδεύει την κοινωνία στη χαμηλή προσδοκία, στην αποδοχή του «there is no alternative» (δεν υπάρχει εναλλακτική λύση). Εδώ οι ευθύνες της αντιπολίτευσης για την αποθράσυνση της κυβέρνησης είναι μεγάλες.

Το πυρ που ανοίγουν τα κυβερνητικά στελέχη κάθε φορά επιστρατεύοντας τον κυνισμό, φαίνεται να προσανατολίζεται σε μία κοινωνική – επαγγελματική ομάδα, ενώ στην πραγματικότητα είναι απέναντι σε όλη την κοινωνία.

Η κ. Αλεξοπούλου, με το «το τζάμπα πέθανε», δεν απευθύνεται μόνο στους εκπαιδευτικούς. Απευθύνεται σε όλους: εργαζόμενους – ες, νέους ες, άνεργους. Τους λέει ότι η εποχή των δικαιωμάτων έχει τελειώσει και ότι όποιος δεν αντέχει, περισσεύει. Είναι μια ωμή ταξική δήλωση, ειπωμένη χωρίς φόβο, σχεδόν με περηφάνια.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν τέτοιες δηλώσεις προσβάλλουν. Προφανώς και προσβάλλουν. Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουν να περνούν ως «ατυχείς εκφράσεις» ή αν θα αναγνωριστούν ως αυτό που είναι: η κανονικοποίηση ενός λόγου που νομιμοποιεί την κοινωνική βία. Γιατί όταν η εξουσία μιλά κυνικά, δεν περιγράφει απλώς την πραγματικότητα. Την διαμορφώνει.

Και τότε, το «το τζάμπα πέθανε» παύει να είναι απλά μια προειδοποίηση. Γίνεται πολιτική.  Γίνεται επίθεση προς όλες και όλους. Ας μην ξεχνάμε όμως, πως οι μεγαλύτερες ασκήσεις κυνισμού έγιναν πάνω στις ζωές των προσφύγων. Όταν ο σημερινός υπουργός μετανάστευσης έλεγε πως «χωρίς νεκρούς δεν μπορούμε να έχουμε επιτυχημένη φύλαξη συνόρων», όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός παραδεχόταν τα θανατηφόρα pushbacks στο CNN. Κάποτε θα ερχόταν και η σειρά μας να ακούσουμε πως αν δεν μπορούμε να ζήσουμε με 800 ευρώ, είναι πρόβλημα μας γιατί «το τζάμπα πέθανε».

Πηγή: tvxs.gr

ΟΙ ΦΑΟΣ ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ CLUB
ΠΕΜΠΤΗ 19 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Καλεσμένοι: Κώστας Τουρνάς, Στέλλα Κονιτοπούλου
και B.D.FOXMOOR

Το νεοσύστατο συγκρότημα ΦΑΟΣ μας προσκαλεί την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου στο club στον Σταυρό του Νότου για την πρώτη τους live εμφάνιση. Μαζί τους θα είναι οι αγαπημένοι τους φίλοι Κώστας Τουρνάς, B.D. Foxmoor και Στέλλα Κονιτοπούλου.

Οι ΦΑΟΣ μας συστήθηκαν πολύ πρόσφατα μέσα από την επανεκτέλεση του αγαπημένου τραγουδιού «Τα βεγγαλικά σου μάτια» αλλά και το «Τι σε τρομάζει» με τη συμμετοχή του B.D. Foxmoor των Active Member.

Το συγκρότημα ΦΑΟΣ γεννήθηκε από την ανάγκη να ειπωθούν αλήθειες έξω από τα στενά καλούπια της μουσικής βιομηχανίας στοχεύοντας να δημιουργήσει έναν ήχο που να ισορροπεί ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως.

Ο Άκης Αμπράζης στο μπάσο και στον προγραμματισμό, η Ελευθερία Ναθαναήλ στο πιάνο και στη φωνή, η Ιωάννα Παπακωνσταντίνου στη φωνή, ο Θωμάς Φώτης στη φωνή, στην κιθάρα και σε διάφορα έγχορδα και ο Γρηγόρης Οικονόμου στα κρουστά, θα παίξουν δικές τους συνθέσεις αλλά και αγαπημένα γνωστά τραγούδια διασκευασμένα με ΦΑΟS τρόπο.

Ώρα έναρξης | 22:00
Ώρα προσέλευσης | 21:30

Προπώληση εισιτηρίων: more.com

https://www.more.com/gr-el/tickets/music/faos-stauros-tou-notou

Είσοδος | 12 ευρώ (αφορά στην είσοδο στον χώρο)

Σταυρός του Νότου (club) | Φραντζή και Θαρύπου 35-37, Νέος Κόσμος

Τηλ. Kρατήσεων| 210 9226975
 

Ακολουθήστε τους ΦΑΟΣ στα Social Media:

Facebook | https://www.facebook.com/faos.music

Instagram | https://www.instagram.com/faos.music/

Tik Tok | https://www.tiktok.com/@faos.music

YouTube | https://www.youtube.com/@faos_music

Ιστορίες της Βελανιδιάς

2ος χρόνος

Η αγαπημένη ομάδα Κοκού-Μουκλό επιστρέφει για 2η χρονιά με τις «Ιστορίες της Βελανιδιάς», μια μαγευτική και τρυφερή παράσταση για παιδιά 2,5 έως 7 ετών — ένα μικρό θαύμα που συνδυάζει θέατρο, κουκλοθέατρο και ζωντανή μουσική.

Στο δάσος, εκεί που οι ήχοι μοιάζουν με ανάσες και τα φύλλα ψιθυρίζουν παραμύθια, ζουν η Μούς-Μούς και ο Σνουφ, δύο ποντικάκια γεμάτα περιέργεια, μια μαμά Καρακάξα με ένα σκανταλιάρικο αυγό, κι ένα λουλούδι που ψάχνει τη θέση του στον κόσμο. Μα τι δουλειά έχει ένα αστέρι ανάμεσά τους; Και πώς μπλέκεται μια... κάλτσα στο δάσος;

Με μαεστρία και ευαισθησία, η σκηνοθέτις Βαλεντίνα Παπαδημητράκη και η Βάσω Γιαρένη της ομάδας Κοκού–Μουκλό, δημιουργούν έναν μαγικό μικρόκοσμο που θα κάνει τα παιδιά να γελάσουν, να τραγουδήσουν και —το σημαντικότερο— να νιώσουν.

 Ζωντανή κιθάρα: Αθηνόδωρος Καρκαφίρης

Εμψύχωση: Χαρά Δημητριάδη, Κωνσταντίνος Βασιλόπουλος
 Κούκλες & σκηνικά: Βάσω Γιαρένη – Κοκού-Μουκλό
 Κοστούμια: Κική Μαραβέλια

Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού 

Η παράσταση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Ολλανδού καλλιτέχνη Laurens van Vugt και του θιάσου Muzipo popentheater, με τους οποίους η ομάδα Κοκού–Μουκλό μοιράστηκε τα πρώτα της δημιουργικά χρόνια στην Ολλανδία.

Από 1 Νοεμβρίου 2025
 Κάθε Σάββατο στις 16:00
 Εισιτήρια: 10€ | Ομαδικό (5+) 8€
 Προπώληση: ticketservices.gr

Ελάτε να καθίσουμε κάτω από τη σκιά της Μεγάλης Βελανιδιάς.Ας ανοίξουμε φτερά στην καρδιά μαςκαι ας αφεθούμε στην αγκαλιά της φύσης και ποιος ξέρει ίσως κάνουμε και «νέους» φιλους!.

Πληροφορίες: 6932 445733
 Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
 

Θέατρο Αλκμήνη (Αλκμήνης 8–12, Αθήνα)2103428650

Ο δικαστικός πραγματογνώμονας της Πυροσβεστικής, Δημήτρης Λιότσιος, μιλώντας σήμερα (2/2) το πρωί στο OPEN και την εκπομπή «10 Παντού» αναφέρθηκε στις επιπτώσεις που είχε η κακοκαιρία Daniel στο υπέδαφος του εργοστασίου της «Βιολάντα» στα Τρίκαλα και κατ’ επέκταση στο δίκτυο σωληνώσεων.

Παράλληλα, έθεσε σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσο πραγματοποιήθηκαν οι απαραίτητα έλεγχοι.

Όπως ανέφερε ο πραγματογνώμονας, στην υπόθεση αυτή είναι κρίσιμο να διερευνηθούν τα αίτια πιθανής διάβρωσης ή διάτρησης των σωληνώσεων. «Πρέπει να εξεταστεί αν η συσσώρευση υπόγειων υδάτων συνέβαλε στη μεταβολή των δεδομένων, είτε μέσω διάβρωσης του υπόγειου δικτύου είτε μέσω διάτρησης που προκλήθηκε από καθίζηση του εδάφους», σημείωσε χαρακτηριστικά.

video

Ο κ. Λιότσιος επισήμανε ακόμη ότι από τις πρώτες ημέρες μετά την έκρηξη έχουν εντοπιστεί σοβαρές πλημμέλειες και ελλείψεις στα μέτρα ασφαλείας. Όπως τόνισε, οι αδήλωτες δεξαμενές προπανίου, αλλά και οι καταγγελίες εργαζομένων για έντονη οσμή αερίου που δεν ελήφθησαν υπόψη, καταδεικνύουν μια αλληλουχία παραλείψεων που είχε τραγικές συνέπειες. Ταυτόχρονα, υπογράμμισε ότι η έρευνα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και ότι «όλα εξετάζονται», διευκρινίζοντας πως με την ολοκλήρωσή της θα αποσαφηνιστεί, μεταξύ άλλων, αν οι δεξαμενές ήταν δηλωμένες ή όχι. «Τις απαντήσεις για όλα αυτά θα μας τις δώσει η δικογραφία» υποστήριξε.

Τέλος, ανέφερε ότι υπάρχουν σαφείς προδιαγραφές για την τοποθέτηση των δεξαμενών και υπογράμμισε την ανάγκη να ελεγχθούν διεξοδικά όλες οι υποδομές που έχουν υποστεί ζημιές από τις πλημμύρες.

Ο Έμπορος της Βενετίας

Μια σκοτεινή κωμωδία για την ανθρώπινη μισαλλοδοξία 

Η θεατρική ομάδα Contratiempo παρουσιάζει το αριστούργημα του William Shakespeare, Ο Έμπορος της Βενετίας, στο θέατρο 104, από τις 7 Φεβρουαρίου κάθε Σάββατο και Κυριακή για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Ο Έμπορος της Βενετίας, ένα από τα πιο γοητευτικά και σύνθετα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, φωτίζει με οξύτητα θέματα δικαιοσύνης, ηθικής, έρωτα, εξουσίας και κοινωνικού αποκλεισμού.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η ταραχώδης σχέση του έμπορου Αντόνιο με τον Εβραίο δανειστή Σάυλοκ, μέσα σε μία Βενετία όπου το χρήμα, η τιμή και τα ανθρώπινα πάθη συγκρούονται αδυσώπητα. Έρωτες, φιλίες, συμβόλαια και εκδίκηση υφαίνουν ένα δραματουργικό τοπίο γεμάτο ένταση, συγκίνηση και χιούμορ, όπου οι ήρωες δοκιμάζονται στα όρια της ανθρωπιάς τους.

Πόσο μας αφορά σήμερα το έργο αυτό; Ο Σάϋλοκ, ως κεντρικό πρόσωπο, μας ωθεί να προβληματιστούμε. Αυτό που είναι δίκαιο είναι και ηθικό; Τι οδηγεί στο μίσος μεταξύ των ανθρώπων; Ποια η θέση των μειονοτήτων στην ανδροκρατούμενη καπιταλιστική κοινωνία; Ένα έργο που συνομιλεί αφοπλιστικά με τη σύγχρονη πραγματικότητα και παραμένει πάντα επίκαιρο.

Σκηνοθετικό σημείωμα

Έχουν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια από τη στιγμή που πρωτοδιάβασα και ερωτεύτηκα τον Έμπορο της Βενετίας. Φέτος δίνεται η ευκαιρία στην ομάδα μας να ανεβάσει αυτό το έργο, και αναρωτιέμαι γιατί αυτό το έργο εξακολουθεί να με γοητεύει τόσο πολύ. Ο τοκογλύφος Σάϋλοκ, έχοντας βιώσει κοινωνικό ρατσισμό από την υποκριτική κοινωνία της Βενετίας, οδηγείται σε ακραίες πράξεις, θέλοντας να πάρει εκδίκηση για όσα έχει υποστεί. Η μισαλλοδοξία γεννά μισαλλοδοξία και το, επί σειρά ετών, θύμα μετατρέπεται σε θύτης. Στη σκληρή καπιταλιστική κοινωνία της Βενετίας, οι δύο πρωταγωνιστές της ιστορίας – ο Σάϋλοκ μαζί με τον έμπορο Αντόνιο – φαινομενικά αντίθετοι και με άσπονδη έχθρα μεταξύ τους,  τελικά περισσότερο μοιάζουν παρά διαφέρουν. Αποκόπτονται από κάθε απόλαυση της ζωής και υποτάσσονται σε μια ψυχρή καπιταλιστική ηθική. Σε πλήρη αντίθεση με τον ερωτικό και ζωτικό κόσμο της Πόρσια και του Μπασάνιο. Ο Έμπορος της Βενετίας αποτελεί μια εις βάθος κριτική απέναντι, τόσο στην αδυναμία των ανθρώπων να αποδεχτούν τη διαφορετικότητα και να ζήσουν αρμονικά, όσο και στο σκληρό καπιταλιστικό σύστημα που τους αποξενώνει και δεν τους επιτρέπει να απολαύσουν τη ζωή. Επίκαιρο όσο ποτέ.

Πέντε ηθοποιοί ενσαρκώνουν δεκατρείς ρόλους χρησιμοποιώντας ως θεατρικό όχημα τον γελωτοποιό, μέσα στο ξέφρενο καρναβάλι της Βενετίας και τον ειδυλλιακό κόσμο του Μπελμόντ.

Θωμάς Θάνος 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Συγγραφέας: William Shakespeare

Σκηνοθεσία/Μετάφραση/Διασκευή : Θωμάς Θάνος

Σύμβουλος Δραματολόγος: Ντίνος Ψυχογιός

Επιμέλεια Κίνησης: Γαβριέλα Αντωνοπούλου

Σκηνικά/Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα

Βοηθός Σκηνογράφου/Ενδυματολόγου: Ηρώ Παρδαβέλλα

Φωτιστικός σχεδιασμός: Γιώργος Αντωνόπουλος

Μουσική: Θωμάς Θάνος, Χρήστος Μαστρογιαννίδης

Ενορχήστρωση/Μουσική Παραγωγή: Χρήστος Μαστρογιαννίδης

Βοηθός Σκηνοθέτης: Τάσος Προβιάς

Φωτογραφίες/Trailer: Θωμάς Παλυβός

Γραφιστική Επιμέλεια: Δημήτρης Παγγές

Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη

Social Media: World of Gazjouro

Παραγωγή: Θεατρική Ομάδα Contratiempo

ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ

Νικόλας Αλεξίου, Γιώργος Αντωνόπουλος, Μανούσος Γεωργόπουλος, Ελένη Καλαφάτη, Ανδρομάχη Μακρίδου

Πληροφορίες Παράστασης

Παραστάσεις: Από Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 

Ημέρες & ώρες παραστάσεων

Σάββατο στις 21.15 & Κυριακή στις 18.30 

Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων

Γενική Είσοδος: 16€

Μειωμένο: 13€

Προπώληση εισιτηρίων: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/o-emporos-tis-benetias/

ΘΕΑΤΡΟ 104

Ευμολπιδών 41, Γκάζι (2 λεπτά από τον σταθμό Μετρό Κεραμεικός)

Η παράσταση πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου