Εθνικό Θέατρο / Τι θα δούμε το καλοκαίρι

Συνέντευξη Τύπου έδωσε την Πέμπτη 4 Ιουνίου ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Δημήτρης Λιγνάδης.
Ανακοίνωσε το πρόγραμμα των θερνών δράσεων και επίσης τη δημιουργία Ανοιχτού θεάτρου στο χώρον του Σχολείον Ειρήνης Παππά στο Μοσχάτο.

ΔΡΑΣΕΙΣ ΣΕ ΑΡΧΑΙΟΓΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ
  • ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΕΡΕΙΠΙΑ

Η Ελλάδα με τα μάτια των ξένων ταξιδιωτών (16ος - 19ος)

 

 Σύνθεση / Επιμέλεια Κειμένου: Στέφανος Καβαλλιεράκης, Άγγελος Κουτσολαμπρόπουλος Σκηνοθεσία: Νατάσα Τριανταφύλλη

 Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη

 Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Μουσική: Λήδα Μανιατάκου

 Κίνηση / Βοηθός Σκηνοθέτη: Δήμητρα Μητροπούλου

 Διανομή (αλφαβητικά)

 Πάρις Θωμόπουλος,  Ελευθερία Πάγκαλου,  Βασίλης Παπαδημητρίου,  Νατάσσα Σφενδυλάκη,  Αινείας Τσαμάτης,  Δήμητρα Χαριτοπούλου

  • ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Μετάφραση-Διασκευή: Γιάννης Λιγνάδης

Ιστορική Τεκμηρίωση-Επιμέλεια: Ανδρονίκη Μακρή

Σκηνοθεσία: Βασίλης Παπαβασιλείου

 Κοστούμια / Βοηθός Σκηνοθέτη: Νικολέτα Φιλόσογλου

 Κίνηση: Ερμής Μαλκότσης

Διανομή (αλφαβητικά)

Αλεξάνδρα Αϊδίνη,  Μάνος Βαβαδάκης,  Κώστας Κοράκης,  Άγγελος Μπούρας,  Κατερίνα Πατσιάνη

  • ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΜΟΥ του Γ. Βιζυηνού (στην αγγλική γλώσσα)

 Σκηνοθεσία: Δανάη Ρούσσου

Ερμηνεία: Ρένα Κυπριώτη

Σύνθεση μουσικής: Νίκος Κυπουργός

 Κοστούμια: Βάνα Γιαννούλα

Συνεργάτιδα στη δραματουργία: Ειρήνη Βουρλάκου

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ


ΠΕΡΣΕΣ
του Αισχύλου

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Παρασκευή 24, Σάββατο 25 και Κυριακή 26 Ιουλίου

Οι Πέρσες (472 π.Χ) είναι το παλαιότερο πλήρες δράμα που σώζεται στις μέρες μας και ταυτόχρονα ένα ιστορικό ντοκουμέντο για τη σημαντικότερη σύγκρουση της δεύτερης περσικής εισβολής στην Ελλάδα, τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Μία από τις πιο καθοριστικές μάχες στην ιστορία της ανθρωπότητας, αποτελεί το θέμα της τραγωδίας του Αισχύλου, ο οποίος πήρε μέρος σ’ αυτήν.

Χωρίς θριαμβολογίες και κομπασμούς και με σεβασμό στην οδύνη των ηττημένων, ο Αισχύλος παραδίδει έναν ύμνο για την ελευθερία του ατόμου και αντιπαραθέτει τα δημοκρατικά ιδεώδη απέναντι στη δεσποτική μοναρχία και την τυφλή υποταγή στην εξουσία. Η νίκη στεφανώνει εκείνους που ακολουθούν τη σύνεση ενώ ο μηχανισμός της δικαιοσύνης τιμωρεί όποιον με οδηγό την αλαζονεία ξεπερνάει τα όρια, προσβάλλοντας με την έπαρσή του θεούς και ανθρώπους.

Υπόθεση

Στα Σούσα, την πρωτεύουσα των Περσών,  οι γέροντες που έχουν μείνει στα μετόπισθεν, πιστοί  φύλακες των λαμπρών ανακτόρων του Ξέρξη, ανησυχούν για το στρατό τους που έχει εκστρατεύσει εναντίον της Ελλάδας, καθώς κανένα νέο δεν έχει φτάσει για την έκβαση της πολεμικής επιχείρησης.

Οι εντυπωσιακά πολυάριθμες δυνάμεις που συνθέτουν το περσικό στράτευμα με τα ηχηρά ονόματα των αρχηγών του και τη θεόδοτη δύναμη του βασιλιά τους, δεν αρκούν για να κατευνάσουν την ανησυχία των γερόντων, που γνωρίζουν ότι το αδιαπέραστο δίκτυ της Πλάνης ξεγελάει τους ανθρώπους και τους οδηγεί στο χαμό.

 Η ανησυχία κορυφώνεται όταν η βασίλισσα Άτοσσα, μητέρα του αρχηγού της εκστρατείας Ξέρξη, και γυναίκα του νεκρού Δαρείου, αφηγείται το δυσοίωνο όνειρό της: ο Ξέρξης προσπαθούσε να ζέψει στο άρμα του μια Ελληνίδα και μια Ασιάτισσα αλλά η Ελληνίδα έσπασε τα δεσμά και γκρέμισε τον βασιλιά.

Η άφιξη του λαχανιασμένου αγγελιαφόρου επιβεβαιώνει τα κακά προαισθήματα: ολόκληρος ο περσικός στρατός εξοντώθηκε. Οι Έλληνες νίκησαν.

Η διεξοδική αφήγηση της ήττας των Περσών καταλήγει στην εκτενή περιγραφή της ναυμαχίας της Σαλαμίνας, τη φυγή του Ξέρξη και την κακή τύχη του υπόλοιπου στρατού που επιχείρησε να επιστρέψει διά ξηράς.

Το σύμβολο του ένδοξου παρελθόντος, ο βασιλιάς Δαρείος, εμφανίζεται από τον Άδη ως απάντηση στις επικλήσεις των χθόνιων δυνάμεων και τους θρήνους των Περσών. Η ερμηνεία του πεθαμένου βασιλιά για την καταστροφή,  αποδίδει τις ευθύνες στην αλαζονεία του Ξέρξη και την ύβρη του απέναντι στη φύση και τους θεούς. Η άφιξη του κουρελιασμένου ηττημένου βασιλιά, σε έντονη αντίθεση με την προηγούμενη ένδοξη παρουσία του Δαρείου ολοκληρώνει την εικόνα της πανωλεθρίας. Τα εγκώμια για τα επιτεύγματα του παρελθόντος, μετατρέπονται σε θρήνους και οδυρμούς για το παρόν, και κορυφώνουν την οδύνη στο άλλοτε ένδοξο παλάτι των Περσών.

Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση: Θ.Κ. Στεφανόπουλος

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λιγνάδης

Σκηνικά: Αλέγια Παπαγεωργίου

Κοστούμια: Εύα Νάθενα

Μουσική: Γιώργος Πούλιος

Χορογραφία, επιμέλεια κίνησης: Κωνσταντίνος Ρήγος

Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Βοηθός σκηνοθέτη: Νουρμάλα Ήστυ

Διανομή (αλφαβητικά)

Βασίλης Αθανασόπουλος, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Νίκος Καραθάνος, Λυδία Κονιόρδου, Κώστας Κουτσολέλος, Σπύρος Κυριαζόπουλος, Αλκιβιάδης Μαγγόνας, Λαέρτης Μαλκότσης, Αργύρης Ξάφης, Αργύρης Πανταζάρας, Δημήτρης Παπανικολάου, Γιάννος Περλέγκας, Αλμπέρτο Φάις.

           

 

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ του Αριστοφάνη

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Παρασκευή 31 Ιουλίου

Σάββατο 1 και Κυριακή 2 Αυγούστου

Η Λυσιστράτη γράφτηκε το 411 π.Χ. Μια χρονιά που η πόλη–κράτος της Αθήνας βρίσκεται στη δυσκολότερη καμπή της εν μέσω Πελοποννησιακού Πολέμου. Η Σικελική εκστρατεία έχει καταλήξει σε πανωλεθρία και ο Αλκιβιάδης έχει αυτομολήσει στην πλευρά των Σπαρτιατών, οι οποίοι οχυρωμένοι στη Δεκέλεια επιτίθενται με σφοδρότητα στους Αθηναίους.   Εντός των τειχών η κατάσταση είναι εξίσου ζοφερή καθώς οι πολιτικοί τριγμοί οδηγούν σε αποδυνάμωση την Εκκλησία του Δήμου, και οι ολιγαρχικοί κάνουν έντονη την παρουσία τους.

Ο Αριστοφάνης παρουσιάζει τη Λυσιστράτη στα Λήναια του 411 π.Χ., μεταφέροντας τη γυναίκα, από τον «Οίκο» στο «Δήμο» όπως θα κάνει αργότερα και στις Εκκλησιάζουσες, και προσφέροντάς της τη δυνατότητα πολιτικής δράσης για όσα αφορούν στο σπίτι αλλά και στην πόλη της.

Η Λυσιστράτη, που μπορεί να «λύσει στρατούς», σίγουρα μπορεί να φτιάξει τη δική της «ουτοπία». Και κάπως έτσι ο Αριστοφάνης μέσω της κωμωδίας του κλείνει το μάτι στην πολιτική, προτείνοντας μια λύση που βρίσκεται «έξω από τα καθιερωμένα».

Υπόθεση

Είκοσι χρόνια μετά την έναρξη του πελοποννησιακού πολέμου, η Αθήνα και η Σπάρτη συνεχίζουν έναν πόλεμο που φαίνεται να μην έχει τέλος. Οι ανθρώπινες απώλειες και οι καταστροφές συνεχίζονται αμείωτες και από τις δύο πλευρές, ενώ κάθε προσπάθεια ειρήνης έχει αποτύχει. Η Αθηναία Λυσιστράτη όμως δεν απελπίζεται και προτείνει ένα ανορθόδοξο σχέδιο για την παύση των εχθροπραξιών.

Μαζί με την Λαμπιτώ, την επικεφαλής των γυναικών από τη Σπάρτη, κηρύσσουν πάνδημη και αυστηρή σεξουαλική αποχή των γυναικών, με στόχο να οδηγήσουν τους άντρες και των δύο αντιμαχόμενων πλευρών σε συνθηκολόγηση και σύναψη ειρήνης.

Η Λυσιστράτη ενισχύει το σχέδιο της εμποδίζοντας την πρόσβαση των ανδρών στο δημόσιο ταμείο, που φυλάσσεται στην Ακρόπολη, εγκαθιστώντας εκεί μια ομάδα φρούρησης από ηλικιωμένες γυναίκες.

Παρά τις ποικίλες κωμικές αντιδράσεις τόσο των ανδρών όσο και των γυναικών το ειρηνευτικό σχέδιο φαίνεται να αποδίδει καρπούς και η στρατηγική της Λυσιστράτης αποδεικνύεται  αποτελεσματική.

Η ειρήνη δεν θα αργήσει να κάνει την εμφάνισή της με τη μορφή μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Συμφιλίωσης, που θα δώσει το εναρκτήριο λάκτισμα των εορτασμών μέσα στην Ακρόπολη.

Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση: Σωτήρης Κακίσης

Σκηνοθεσία: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος

Σκηνικά: Ολγα Μπρούμα

Κοστούμια: Άγγελος Μέντης

Μουσική: Κατερίνα Πολέμη

Κίνηση: Τάσος Καραχάλιος

Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Αναστασία Στυλιανίδη

Διανομή (αλφαβητικά)

Πάρης Αλεξανδρόπουλος, Βίκυ Βολιώτη, Στεφανία Γουλιώτη, Βαγγέλης Δαούσης, Δάφνη Δαυίδ,  Στέλιος Ιακωβίδης, Γιάννης Κότσιφας, Νεφέλη Μαϊστράλη, Γιώργος Ματζιάρης, Ελπίδα Νικολάου, Αγορίτσα Οικονόμου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Βίκυ Σταυροπούλου, Νίκος Ψαρράς.