Ο κύβος ερρίφθη για την πιθανή ένταξη της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, εν μέσω του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία και υπό την απειλή της Μόσχας προς το Ελσίνκι, αλλά και τις αντιρρήσεις της Άγκυρας.

Σήμερα έγινε γνωστό πως η κυβέρνηση της Φινλανδίας αποφάσισε να υποβάλει επίσημο αίτημα ένταξης στη Βορειοατλαντική Συμμαχία, καθώς το θέμα διεύρυνσης του ΝΑΤΟ με πιθανή ένταξη όχι μόνο της Φινλανδίας αλλά και της Σουηδίας συζητείται στην άτυπη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών των χωρών μελών του ΝΑΤΟ.

Ο πρόεδρος της Φινλανδίας Σάουλι Νιινίστο και η πρωθυπουργός Σάνα Μάριν έκαναν την ανακοίνωση σε κοινή συνέντευξη Τύπου στο Προεδρικό Μέγαρο στο Ελσίνκι.

Ο αρχηγός του κράτους και ένα κυβερνητικό συμβούλιο «αποφασίσαμε από κοινού ότι η Φινλανδία θα ζητήσει να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ», δήλωσε ο Φινλανδός πρόεδρος Σάουλι Νιινίστο. «Είναι μια ιστορική ημέρα. Μια νέα εποχή αρχίζει», τόνισε.

Το φινλανδικό κοινοβούλιο αναμένεται αύριο, Δευτέρα, να εγκρίνει την απόφαση, σύμφωνα με τον πρόεδρο του σώματος, αλλά θεωρείται τυπική. 

«Στη Φινλανδία έχουμε ακόμη μπροστά μας την κοινοβουλευτική διαδικασία, αλλά πιστεύω ότι το κοινοβούλιο θα συζητήσει αυτή την ιστορική απόφαση με αποφασιστικότητα και υπευθυνότητα», δήλωσε η πρωθυπουργός της χώρας.

Στη συνέχεια, μια επίσημη αίτηση ένταξης θα υποβληθεί στα κεντρικά γραφεία του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, πιθανότατα κάποια στιγμή την επόμενη εβδομάδα.

Στο μεταξύ ο Φινλανδός πρόεδρος υπογράμμισε ότι η χώρα του είναι έτοιμη να συναντηθεί με τον Ερντογάν για τα προβλήματα που έφερε ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν σχετικά με την ένταξη στο ΝΑΤΟ.

Το κυβερνών κόμμα της Σουηδίας σχεδιάζει να ανακοινώσει τη θέση του σχετικά με την επιδίωξη ένταξης στο ΝΑΤΟ αργότερα την Κυριακή.

Απειλές από Πούτιν

Χθες, Σάββατο, ο Φινλανδός πρόεδρος είχε επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντίμιρ Πούτιν για να τον ενημερώσει για το επικείμενο αίτημα ένταξης της χώρας του, το οποίο προκαλεί απειλές για αντίποινα από τη Μόσχα.

«Εγώ ή η Φινλανδία δεν συνηθίζουμε να κρυβόμαστε (...) Είναι καλύτερα να λέει κανείς ξεκάθαρα και στο ενδιαφερόμενο μέρος αυτό που έχει ήδη λεχθεί και αυτό θέλησα να κάνω», είπε σήμερα ο Νιινίστο για τη χθεσινή τηλεφωνική επικοινωνία του.

Ο Ρώσος πρόεδρος του επισήμανε πως η ένταξη στο ΝΑΤΟ «θα ήταν ένα λάθος», καθώς θεωρεί ότι «δεν υπάρχει καμία απειλή για την ασφάλεια της Φινλανδίας», σύμφωνα με το Κρεμλίνο.

Στη Φινλανδία, ο πόλεμος στην Ουκρανία μεταφράσθηκε σ' ένα ιστορικό άλμα στην υποστήριξη προς την ένταξη στο ΝΑΤΟ για καλύτερη προστασία από τη Ρωσία, με την οποία η χώρα μοιράζεται σύνορα μήκους 1.300 χιλιομέτρων.

Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, το ποσοστό των Φινλανδών που θέλουν να ενταχθεί η χώρα τους στη συμμαχία ξεπέρασε τα τρία τέταρτα, δηλαδή τριπλασιάσθηκε σε σχέση με πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Γρήγορες διαδικασίες ζητά το Βερολίνο

Πεπεισμένος ότι οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ θα εξετάσουν με «εποικοδομητικό τρόπο» ένα ενδεχόμενο αίτημα ένταξης της Σουηδίας και της Φινλανδίας, δήλωσε ο αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας της Συμμαχίας Μίρτσεα Τζεοάνα, προσερχόμενος στην άτυπη σύνοδο.

Σε ό,τι αφορά τις τουρκικές ανησυχίες, ο κ. Τζεοάνα δήλωσε ακόμη πεπεισμένος ότι εφόσον οι δύο χώρες υποβάλουν αίτημα ένταξης, «θα είμαστε σε θέση να τις καλωσορίσουμε».

Πιθανή ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας θα ενισχύσει το ΝΑΤΟ όχι μόνο αμυντικά, αλλά και σε πολιτικό, δημοκρατικό επίπεδο, δήλωσε νωρίτερα η υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Αναλένα Μπέρμποκ και τόνισε την ανάγκη, εφόσον οι δύο χώρες υποβάλουν αίτηση ένταξης, η διαδικασία εισδοχής να επιταχυνθεί, προκειμένου να μην παραμείνουν για μεγάλο διάστημα σε «γκρίζα ζώνη» και να δοθούν εγγυήσεις για τη μεταβατική περίοδο.

«Το ΝΑΤΟ ήταν και θα παραμείνει αμυντική συμμαχία, αλλά οι πόρτες του είναι ανοιχτές για όποιον χρειάζεται προστασία. Πριν από τις 24 Φεβρουαρίου, για κάποιες χώρες δεν ήταν πολύ σημαντικό να ενταχθούν. Αυτό άλλαξε, κυρίως για τους φίλους μας στην Σκανδιναβία. Ο κόσμος εκεί δεν ήθελε ένταξη, αλλά τώρα ωθούνται να ενταχθούν. Επειδή, όπως κι εμείς, θέλουν να ζουν σε ειρήνη και ασφάλεια», δήλωσε η κυρία Μπέρμποκ προσερχόμενη στις εργασίες της άτυπης συνάντησης των υπουργών Εξωτερικών της Συμμαχίας στο Βερολίνο και επισήμανε ότι η Γερμανία έχει ήδη προετοιμαστεί για την περίπτωση υποβολής σχετικού αιτήματος, προκειμένου να επιταχυνθεί η διαδικασία επικύρωσης.

Το ίδιο, πρόσθεσε, έχουν κάνει ήδη και άλλες χώρες. «Εφόσον αποφασίσουν να ενταχθούν, θα μπορούν να ενταχθούν γρήγορα. Πρέπει να βεβαιωθούμε ότι θα τους παρέχουμε εγγυήσεις ασφάλειας. Δεν πρέπει να υπάρξει μεταβατική περίοδος, μια γκρίζα ζώνη, όπου το καθεστώς τους θα είναι ασαφές», δήλωσε η υπουργός, αναφερόμενη στο διάστημα επικύρωσης της ένταξης, κατά το οποίο η υποψήφια χώρα δεν καλύπτεται από το 'Αρθρο 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ.

Η επικύρωση μπορεί να διαρκέσει έναν χρόνο, λένε διπλωμάτες του ΝΑΤΟ, καθώς τα κοινοβούλια και των 30 χωρών του ΝΑΤΟ πρέπει να εγκρίνουν νέα μέλη.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ τόνισε χθες ότι οι χώρες θα μπορούσαν να ενταχθούν «γρήγορα» και δήλωσε βέβαιος ότι θα μπορούσαν να βρεθούν ρυθμίσεις για την ενδιάμεση περίοδο.

Κατά το χθεσινό άτυπο δείπνο των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ η συντριπτική πλειοψηφία των κρατών-μελών τάχθηκε υπέρ της άμεσης ένταξης των δύο χωρών, σύμφωνα με πληροφορίες.

Μάλιστα, όπως αναφέρουν, υπήρξε «ανταγωνισμός» ποια χώρα θα επικυρώσει πιο γρήγορα τα σχετικά πρωτόκολλα προσχώρησης, υπονοώντας ότι το θετικό αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων είναι προκαθορισμένο, ενώ μόνη παραφωνία ήταν η Τουρκία.

Η ελληνική θέση, όπως εκφράστηκε από τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Δένδια, είναι ότι η ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας θα ενισχύσει το μέτωπο των αρχών της Δημοκρατίας και του σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου, αρχές και αξίες, οι οποίες οφείλει να πρεσβεύει το ΝΑΤΟ.

Παζάρια και αντιρρήσεις από την Τουρκία

Κανονικό παζάρι με την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ κάνει η Άγκυρα, η οποία μέσω του συμβούλου του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Ιμπραήμ Καλίν, λίγο πριν από τη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών της Συμμαχίας, δήλωσε ότι «δεν κλείνει την πόρτα», αλλά υπάρχει ζήτημα εθνικής ασφάλειας για την ίδια και πρέπει να γίνουν διαπραγματεύσεις.

Για τη στάση της Τουρκίας στη σύνοδο προϊδέασε χθες και ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, που χρησιμοποίησε το επιχείρημα της «τρομοκρατίας του ΡΚΚ» κατά την άφιξή του στη σύνοδο. Ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου χαρακτήρισε «απαράδεκτο και εξωφρενικό οι σύμμαχοι μας να στηρίζουν την τρομοκρατική οργάνωση του ΡΚΚ» και πρόσθεσε ότι «η Τουρκία στήριζε από την αρχή την πολιτική ανοιχτών θυρών του ΝΑΤΟ. Ακόμη και όταν κάποιοι ήταν εναντίον της ένταξης κάποιων χωρών στην περιοχή μας και στα δυτικά Βαλκάνια, εμείς στηρίξαμε την ένταξή τους. Αλλά το ΝΑΤΟ δεν είναι ένωση ή διεθνής οργανισμός, είναι συμμαχία».

«Σκέφτομαι μόνο με όρους ειρήνης. Ό,τι φέρνει πιο κοντά την ειρήνη πρέπει να γίνει αμέσως, ό,τι αφαιρεί την ειρήνη πρέπει να μπει στη λίστα αναμονής. Το να φέρουμε τα σύνορα του ΝΑΤΟ στα σύνορα με τη Ρωσία φέρνει πιο κοντά την ειρήνη; Σας αφήνω να κρίνετε…» δήλωσε ο Ματέο Σαλβίνι, στο περιθώριο της συνέλευσης της Λέγκας στη Ρώμη, απορρίπτοντας την πιθανή είσοδο της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ. 

Γιατί η Σουηδία και η Φινλανδία δεν είναι μέλη του ΝΑΤΟ;

Και οι δύο χώρες παραμένουν αδέσμευτες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρά το γεγονός ότι διαθέτουν μικρές στρατιωτικές δυνάμεις, σε σχέση με τη Ρωσία.

Η Φινλανδία κέρδισε την ανεξαρτησία της από τη Ρωσία το 1917 και πολέμησε δύο πολέμους εναντίον της στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τη διάρκεια των οποίων έχασε μέρος των εδαφών της από τη Μόσχα. Η Φινλανδία υπέγραψε Συμφωνία Φιλίας, Συνεργασίας και Αμοιβαίας Βοήθειας με τη Ρωσία το 1948, παγιώνοντας έναν βαθμό οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης και μένοντας απομονωμένη στρατιωτικά από τη δυτική Ευρώπη.

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, που έφερε τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, επέτρεψε στη Φινλανδία να βγει από τη σκιά της Ρωσίας, καθώς μειώθηκε η απειλή από τη Μόσχα.

Το Ελσίνκι βασίστηκε στη δική του στρατιωτική αποτροπή και σε φιλικές σχέσεις με τη Μόσχα για να διατηρήσει την ειρήνη. Όμως, με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, την οποία η Μόσχα αποκαλεί «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δείχνει κάθε άλλο παρά φιλικός.

Η Σουηδία δεν έχει διεξάγει πόλεμο εδώ και 200 χρόνια και η μεταπολεμική εξωτερική πολιτική επικεντρώθηκε στη στήριξη της δημοκρατίας διεθνώς, στον πολυμερή διάλογο και στον πυρηνικό αφοπλισμό.

Η Στοκχόλμη μείωσε τον στρατό της μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, ελπίζοντας ότι σε περίπτωση πολέμου θα μπορούσε να καθυστερήσει τη ρωσική προέλαση μέχρι να φτάσει βοήθεια. Η επίθεση του Πούτιν κατά της Ουκρανίας έχει κάνει την εγγύηση βοήθειας πολύ πιο ελκυστική.

Ωστόσο, πολλοί από την αριστερά στη Σουηδία παραμένουν καχύποπτοι για την ατζέντα ασφαλείας των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, το οποίο τελικά βασίζεται στην αποτροπή που παρέχεται από το πυρηνικό οπλοστάσιο των ΗΠΑ.

Τόσο η Φινλανδία όσο και η Σουηδία μεταπήδησαν από την επίσημη ουδετερότητα στη στρατιωτική μη ευθυγράμμιση το 1995, όταν εντάχθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και οι δύο έχουν πλησιάσει όλο και περισσότερο στο ΝΑΤΟ τα τελευταία χρόνια, ανταλλάσσοντας πληροφορίες και συμμετέχοντας σε ασκήσεις συμμαχίας, ως απάντηση σε μια ολοένα και πιο πολεμοχαρή Ρωσία.

Η ένταξη στη Συμμαχία θα φέρει τη Σουηδία και τη Φινλανδία κάτω από την ομπρέλα του Άρθρου 5, το οποίο εγγυάται ότι μια επίθεση σε έναν σύμμαχο του ΝΑΤΟ είναι επίθεση εναντίον όλων.

Πηγή: efsyn.gr

«Οχι στον πόλεμο, καμία συμμετοχή, όχι στις βάσεις του θανάτου» γράφει το πανό που ανάρτησε το πρωί το ΚΚΕ στην Ακρόπολη.

Το ίδιο μήνυμα στάλθηκε και με δεύτερο πανό στα αγγλικά που ξεδιπλώθηκε δίπλα στο πρώτο.

Με σύνθημα «Στον ιμπεριαλισμό καμία υποταγή, η μόνη υπερδύναμη είναι οι λαοί» και κρατώντας κόκκινες σημαίες, μέλη του ΚΚΕ εκφράζουν έτσι την αντίθεσή τους τόσο στον πόλεμο στην Ουκρανία και την εμπλοκή της Ελλάδας σ’ αυτόν, όσο και στην επικύρωση της Ελληνοαμερικανικής Συμφωνίας για τις στρατιωτικές Βάσεις.

 

•  
•  
•  
•  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πηγή: www.rosa.gr

Ο ρωσικός κολοσσός Gazprom ανακοίνωσε σήμερα ότι θα σταματήσει να χρησιμοποιεί έναν αγωγό αερίου που έχει ουσιαστική σημασία για τη μεταφορά του προϊόντος στην Ευρώπη μέσω της Πολωνίας, σε αντίποινα για τις κυρώσεις που επέβαλε η Δύση στη Ρωσία λόγω της επίθεσης στην Ουκρανία.

Η υιοθέτηση των ρωσικών αντίμετρων στις κυρώσεις «σημαίνει ότι απαγορεύεται να χρησιμοποιείται ένας αγωγός φυσικού αερίου που ανήκει στη EuRoPol GAZ (σ.σ. η οποία εκμεταλλεύεται το πολωνικό τμήμα του αγωγού Yamal-Europe) για τη μεταφορά ρωσικού αερίου μέσω της Πολωνίας, ανέφερε η εταιρεία σε ανακοίνωσή της στο Telegram.

Την Τετάρτη, η Ρωσία ανακοίνωσε την επιβολή κυρώσεων σε περισσότερες από 30 εταιρίες της ΕΕ, των ΗΠΑ και της Σιγκαπούρης, σε αντίποινα για τις κυρώσεις που έχουν επιβάλει αυτές οι χώρες στη Μόσχα. Στον κατάλογο των εταιρειών περιλαμβάνονται συνολικά 31 εταιρίες, μεταξύ των οποίων είναι και η EuRoPol GAZ S.A., η ιδιοκτήτρια του πολωνικού τμήματος του αγωγού Yamal-Europe. Ο αγωγός αυτός είναι ένας από τους σημαντικότερους του δικτύου, αφού μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο μέσω της Λευκορωσίας και της Πολωνίας στη Γερμανία.

Η Gazprom πρόσθεσε ότι προτού να ληφθεί αυτή η απόφαση «η πολωνική πλευρά είχε παραβιάσει κατ’ επανάληψη τα δικαιώματα της Gazprom , ως μετόχου της EuRoPol GAZ και στις 26 Απριλίου ενέταξε την Gazprom στη λίστα των κυρώσεων, μπλοκάροντας τη δυνατότητα της εταιρείας να ασκεί τα δικαιώματά τις στις μετοχές και τους άλλους τίτλους της EuRoPol GAZ και να λαμβάνει μερίσματα».

Πολλές από τις άλλες εταιρείες στις οποίες επιβλήθηκαν κυρώσεις ανήκουν στην Gazprom Germania, τη γερμανική θυγατρική του ρωσικού κολοσσού, την οποία το γερμανικό κράτος έθεσε υπό τον έλεγχό του λόγω της στρατηγικής σημασίας της.

Η Gazprom ανακοίνωσε στις αρχές Απριλίου ότι «αποσύρεται» από αυτή τη θυγατρική, χωρίς άλλες διευκρινίσεις.

Οι κυρώσεις περιλαμβάνουν την απαγόρευση συναλλαγών μεταξύ των εταιρειών. Απαγορεύεται επίσης να ελλιμενίζονται σε ρωσικά λιμάνια πλοία που συνδέονται με τις εν λόγω εταιρείες.

Στα τέλη Απριλίου η Gazprom είχε ανακοινώσει ότι διακόπτει τις παραδόσεις αερίου στη Βουλγαρία και την Πολωνία, δυο χώρες της ΕΕ που αρνήθηκαν να πληρώσουν σε ρούβλια, όπως είχε ζητήσει ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν.

Εδώ και δύο ημέρες εξάλλου ο όγκος του φυσικού αερίου που διαμετακομίζεται προς την Ευρώπη μέσω της Ουκρανίας έχει μειωθεί, λόγω του πολέμου.

Ο αγωγός Nord Stream 1 που συνδέει απευθείας τη Ρωσία με τη Γερμανία δεν έχει επηρεαστεί.

Η GTSOU υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει τον σταθμό συμπίεσης του Νοβοπσκόφ, εξαιτίας «της παρέμβασης των κατοχικών δυνάμεων στην τεχνική διαδικασία». Ο σταθμός αυτός, στην περιφέρεια του Λουχάνσκ, είχε καταληφθεί από τις ρωσικές δυνάμεις και τους φιλορώσους αυτονομιστές λίγο μετά την εισβολή.

Είναι ο πρώτος σταθμός συμπίεσης στο σύστημα διαμετακόμισης στην περιοχή του Λουχάνσκ, σε έναν αγωγό απ’ όπου μεταφέρονται περίπου 32,6 εκατομμύρια κυβικά μέτρα αερίου την ημέρα ή το ένα τρίτο του ρωσικού φυσικού αερίου που μεταφέρεται στην Ευρώπη μέσω της Ουκρανίας, σύμφωνα με την GTSOU.

«Προκειμένου να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς τους Ευρωπαίους εταίρους της και με βάση τους όρους της συμφωνίας, είναι δυνατόν να γίνεται προσωρινά η μεταφορά του φυσικού αερίου από το σημείο διασύνδεσης Σούτζα που βρίσκεται σε έδαφος ελεγχόμενο από την Ουκρανία», πρόσθεσε η GTSOU στην ανακοίνωσή της.

Σχεδόν το 1/3 του φυσικού αερίου προς την Ευρώπη περνά από τον αγωγό

Η Σοχρανίφκα και η Σούτζα αποτελούν δύο βασικά σημεία εισόδου στα σύνορα μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας που δέχονται ροές από την Gazprom για τη διαμετακόμιση φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Την Τρίτη (10/5), το 27% των ροών περνούσε από τη Σοχρανίφκα , με τις υπόλοιπες ροές να περνούν μέσω Σούτζα.

Η Ουκρανία έχει προειδοποιήσει τη Ρωσία ότι οι ενέργειες των στρατευμάτων της στο Λουγκανσκ θα μπορούσαν να προκαλέσουν διατάραξη της εφοδιαστικής αλυσίδας. «Η εταιρεία ενημέρωσε επανειλημμένα την Gazprom για προβλήματα στη μεταφορά λόγω των ενεργειών των δυνάμεων κατοχής που ελέγχονται από τη Ρωσία και ζήτησε να σταματήσει η παρέμβαση στη λειτουργία των εγκαταστάσεων, αλλά αυτές οι εκκλήσεις αγνοήθηκαν», ανέφερε ο Διαχειριστής Δικτύου στην Ουκρανία.

Με τη συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών θα γίνει αύριο στην πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης η μεγάλη συναυλία - συλλαλητήριο «ενάντια στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ενάντια σε κάθε εισβολή, σε κάθε επεκτατική και φασιστική πολιτική», μετά από πρωτοβουλία του Συλλόγου Μουσικών Βορείου Ελλάδος, σε συνεργασία με τον Πανελλήνιο Μουσικό Σύλλογο, που τονίζουν τα εξής:

• Καταδικάζουμε τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό Ρωσίας, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ & ΕΕ, κυρίως όμως τα φονικά αποτελέσματά του σε βάρος του λαού της Ουκρανίας.
• Καμία στρατιωτική εμπλοκή ή άλλου είδους συμμετοχή της χώρας μας στον πόλεμο, πέρα από την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας.
• Αλληλεγγύη σε όλους και όλες τους/τις πρόσφυγες και πλήρη αναγνώριση των δικαιωμάτων τους.
• Κατάργηση των πυρηνικών όπλων.

Τα παρακάτω ονόματα ανακοινώθηκαν την περασμένη Τρίτη σε συνέντευξη Τύπου, η οποία ξεκίνησε με την ανακοίνωση μιας ξεχωριστής είδησης, καθώς ο ΣΜΒΕ ανακήρυξε ως επίτιμα μέλη του τους Ρότζερ Γουότερς και Μπράιαν Ίνο μετά τη συμβολή τους στην επιτυχία της εκδήλωσης. Επίτιμο μέλος ανακηρύχθηκε και ο Γιώργος Νταλάρας.

Ο πρόεδρος του Συλλόγου, Δημήτρης Ζερβουδάκης, τόνισε πως η εκδήλωση έχει ως σημείο αναφοράς τις αντιπολεμικές συναυλίες που διεξήχθησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία και υπογράμμισε εκ νέου τις βασικές πλευρές του κοινά συμφωνημένου πλαισίου. Επισήμανε ότι είναι ίσως η πρώτη φορά που τόσοι πολλοί συνδικαλιστικοί φορείς, συλλογικότητες, το Κοινωνικό Ιατρείο Θεσσαλονίκης, πολιτικά κόμματα, κάτω από την σκέπη του Συλλόγου Μουσικών Βορείου Ελλάδος, ενώνονται με ένα κοινό σύνθημα: «ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ».

Μίλησε ενάντια στη Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και ενάντια σε κάθε εισβολή, σε κάθε επεκτατική και φασιστική πολιτική. Υπογράμμισε επίσης τη σημασία της Αλληλεγγύης σε όλους τους πρόσφυγες. Στιγμάτισε επίσης τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό Ρωσίας, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ε.Ε., και προέβαλε το αίτημα να μην υπάρξει καμία στρατιωτική εμπλοκή ή άλλου είδους συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο, πέρα από την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας.

Από τη μεριά του ΠΜΣ τονίστηκε μάλιστα πως υπάρχει η φιλοδοξία να μετατραπεί αυτή η συναυλία σε ένα μεγάλο Αντιπολεμικό Συλλαλητήριο. Στο πλαίσιο της συνέντευξης τύπου πραγματοποιήθηκε ενημέρωση από τον Δημήτρη Σφίγγο, αντιπρόεδρο του ΣΜΒΕ και αντιπρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος-Ακροάματος (ΠΟΘΑ), για την παραβίαση των δικαιωμάτων των εργαζομένων στον πολιτισμό και για τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στην αγορά εργασίας και στην «κοινωνική πολιτική» με ευθύνη της κυβέρνησης.

Η λίστα των συμμετεχόντων αλφαβητικά:

• Αετόπουλος Γιώργος
• Ανδρεάτος Γεράσιμος
• Αντωνοπούλου Ρίτα
• Bεληβασάκη Γεωργία
• Γκαϊφύλλιας Θανάσης
• Γραμμένος Σπύρος – Κωνσταντίνος Πουλής – Γιάννης Ταυλάς
• Γυμνά καλώδια
• Δασκάλου Διογένης – Monie & Monie Conniente
• Δερμιτάσογλου Ευγένιος
• Δούτση Μαίρη
• Ζάϊκος Ηλίας
• Ζερβουδάκης Δημήτρης
• Καζαντζής Γιώργος
• Καλδάρας Κώστας
• Καντινέλια
• Kαρακότας Ανδρέας
• Καράλη Ηλέκτρα
• Koυρκούδιαλου Ιωάννα
• Λέκκας Βασίλης
• Λιτητάρη Μαργαρίτα
• Λουδίας
• Μαύρη Μαγιονέζα
• Μελάς Ζαφείρης
• Μήτσης Γιάννης
• Μικτή Χορωδία Θεσ/νίκης Μαίρη Κωνσταντινίδου (Σόλο: Αλέξανδρος Σαγκούρης)
• Μολλούδη Σταματία
• Μουρατίδου Έλσα
• Μουσικό σχήμα «Πριγκιπέσσα»
• Μπουσμαλή Ελένη
• Μπακιρτζής Αργύρης
• Μυστακίδης Δημήτρης
• Νταγάκη Γεωργία
• Νταλάρας Γιώργος
• Παπαδόπουλος Μπάμπης
• Παρίσης Κώστας
• Πρατσινάκης Βασίλης
• Πρατσινάκης Κώστας
• Πυροβολάκης Μάνος
• Ρίζος Απόστολος
• Σεβίλογλου Μάκης
• Σταυρίδης Θάνος
• Τηλαβερίδης Κώστας
• Τσαλιγοπούλου Ελένη
• Τσιπίδης Πλάτων
• Υπόγεια ρεύματα
• Φωκάς Γιώργος
• Φλώρος Βασίλης
• Χρηστίδης Νίκος
• Ψύλλοι στ’ άχυρα
• Baildsa
• Koza mostra
• De facto
• Dilek Koc
• Dynamind Big Band
• Ziad Rajab
• Lostre Community
• Μagic de spell
• Νasa Funk
• FRANK PANX & ΣΑΛΤΑΔΟΡΟΙ (PANX ROMANA)
• Seahorse
• Ταφ Λάθος
• Twinsanity
• Mi55t

Ο Πούτιν έχει απαιτήσει από χώρες τις οποίες χαρακτηρίζει «μη φιλικές» να συμφωνήσουν στην εφαρμογή ενός σχεδίου βάσει του οποίου θα πρέπει να ανοίξουν λογαριασμούς στην Gazprombank για τις πληρωμές του ρωσικού φυσικού αερίου

Ο ρωσικός ενεργειακός κολοσσός Gazprom αναστέλλει από σήμερα Τετάρτη 27/04 τις παραδόσεις φυσικού αερίου στη Βουλγαρία και στην Πολωνία, όπως ανακοίνωσαν το βράδυ της Τρίτης τα αρμόδια υπουργεία των δύο χωρών, υπογραμμίζοντας πως έχουν προετοιμαστεί για αυτό.

«Στις 26 Απριλίου 2022, η Gazprom ενημέρωσε την PGNiG για την πρόθεσή της να αναστείλει πλήρως τις παραδόσεις στο πλαίσιο της σύμβασης (για τον αγωγό) Yamal (...) στις 27 Απριλίου», ανέφερε η πολωνική κρατική εταιρεία σε δελτίο Τύπου. Ο ενεργειακός εφοδιασμός της Πολωνίας είναι ασφαλής, διαβεβαίωσε η υπουργός Κλίματος και Περιβάλλοντος Άννα Μόσκβα, υπογραμμίζοντας πως «δεν θα υπάρξει έλλειψη φυσικού αερίου στα πολωνικά σπίτια». «Από την πρώτη ημέρα του πολέμου, έχουμε δηλώσει ότι είμαστε έτοιμοι για πλήρη ανεξαρτησία από τις ρωσικές πρώτες ύλες», συμπλήρωσε.
 

Οι ροές από άλλες πηγές θα αντικαταστήσουν τις προμήθειες της Gazprom, τόνισε από την πλευρά του ο αρμόδιος υπουργός για την Ενεργειακή Ασφάλεια της Πολωνίας Πιοτρ Ναΐμσκι, συμπληρώνοντας πως ούτως ή άλλως η σύμβαση για τον αγωγό Yamal επρόκειτο να λήξει τον Δεκέμβριο.

Λίγες ώρες αργότερα το υπουργείο Ενέργειας της Βουλγαρίας ανακοίνωσε ότι η Gazprom ενημέρωσε τη βουλγαρική κρατική εταιρεία διανομής φυσικού αερίου Bulgargaz για την αναστολή των παραδόσεων φυσικού αερίου από σήμερα Τετάρτη.

Το βουλγαρικό υπουργείο αναφέρει έχει λάβει μέτρα για την εξεύρεση εναλλακτικών λύσεων σε ό,τι αφορά τις προμήθειες φυσικού αερίου και τη διαχείριση της κατάστασης. Υπογραμμίζει ότι στην παρούσα φάση δεν απαιτούνται περιορισμοί στην κατανάλωση φυσικού αερίου στη Βουλγαρία, η οποία καλύπτει πάνω από το 90% των αναγκών της με τις εισαγωγές από την Gazprom.

Ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν έχει απαιτήσει από χώρες τις οποίες χαρακτηρίζει «μη φιλικές» να συμφωνήσουν στην εφαρμογή ενός σχεδίου βάσει του οποίου θα πρέπει να ανοίξουν λογαριασμούς στην Gazprombank για τις πληρωμές του ρωσικού φυσικού αερίου, με την τελευταία να αναλαμβάνει τη μετατροπή του συναλλάγματος σε ρούβλια.

Ο ισχυρός άνδρας του Κρεμλίνου είχε απειλήσει να κλείσει την «κάνουλα» του φυσικού αερίου σε περίπτωση που οι αξιώσεις του δεν ικανοποιούνταν πλήρως.

«Η νέα διαδικασία πληρωμής σε δύο στάδια, που προτείνει η Ρωσία, δεν είναι σύμφωνη με την υφιστάμενη σύμβαση μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους και εγκυμονεί σημαντικούς κινδύνους για τη Βουλγαρία, συμπεριλαμβανομένης της πραγματοποίησης πληρωμών χωρίς να λαμβάνει καμία προμήθεια φυσικού αερίου από τη ρωσική πλευρά», ανέφερε το υπουργείο Ενέργειας της Βουλγαρίας.

Οι γυναίκες και τα παιδιά αντιπροσωπεύουν το 90% αυτών των προσφύγων, καθώς οι άνδρες από 18-60 ετών, που πληρούν τις προϋποθέσεις να στρατολογηθούν, δεν έχουν το δικαίωμα να φύγουν

Λίγοι παραπάνω από 23.000 Ουκρανοί πρόσφυγες εγκατέλειψαν τις τελευταίες 24 ώρες τη χώρα τους, στον απόηχο της ρωσικής εισβολής που έκλεισε 2 μήνες, με τον συνολικό αριθμό τους να προσεγγίζει τα 5,2 εκατομμύρια, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν μερικώς επικαιροποιηθεί της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, τα οποία δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα.

Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, 5.186.744 Ουκρανοί έχουν εγκαταλείψει τη χώρας τους μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής στις 24 Φεβρουαρίου, ήτοι 23.058 περισσότεροι σε σύγκριση με τον χθεσινό απολογισμό.

«Σήμερα, σκεφτόμαστε όλους εκείνους που γιορτάζουν το ορθόδοξο Πάσχα. Για τους ανθρώπους στην Ουκρανία και εκείνους που αναγκάστηκαν να φύγουν από τη χώρα, θα είναι μια νέα ημέρα φόβου, αγωνίας, απώλειας και χωρισμών από τους αγαπημένους, την ώρα που ο πόλεμος συνεχίζεται ακατάπαυστα. Η δύναμη και το κουράγιο να τους συντροφεύουν», έγραψε σήμερα σε μήνυμά του στο Twitter ο Φίλιππο Γκράντι, ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.

Από τις αρχές Απριλίου, ο αριθμός των Ουκρανών που εγκατέλειψαν τη χώρα τους ανέρχεται σε λίγο πάνω από 1.151.000, ένας αριθμός πολύ μικρότερος από τα 3,4 εκατομμύρια ανθρώπων, που επέλεξαν να φύγουν μονάχα τον μήνα Μάρτιο.

Ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης, που επίσης αποτελεί μέρος του ΟΗΕ, ανέφερε πως περισσότεροι από 218.000 μη Ουκρανοί, κυρίως φοιτητές και μετανάστες εργάτες, εγκατέλειψαν επίσης την Ουκρανία για γειτονικές χώρες, κάτι που σημαίνει πως περισσότεροι από 5,2 εκατομμύρια άνθρωποι συνολικά έχουν φύγει από τη χώρα, από την αρχή του πολέμου.

Οι γυναίκες και τα παιδιά αντιπροσωπεύουν το 90% αυτών των προσφύγων, καθώς οι άνδρες από 18-60 ετών, που πληρούν τις προϋποθέσεις να στρατολογηθούν, δεν έχουν το δικαίωμα να φύγουν.

Σχεδόν τα δύο τρίτα των μικρών Ουκρανών αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, περιλαμβανομένων εκείνων που παραμένουν στη χώρα.

Περισσότεροι από 7,7 εκατομμύρια άνθρωποι έφυγαν από τα σπίτια τους, όμως παραμένουν στην Ουκρανία, σύμφωνα με τον ΔΟΜ.    

Ο Larry Johnson, βετεράνος της CIA και του Γραφείου Αντιτρομοκρατίας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο οποίος παρείχε εκπαίδευση στο τμήμα των Ειδικών Επιχειρήσεων του Στρατού των ΗΠΑ για 24 χρόνια, θεωρεί ότι ο ουκρανικός στρατός έχει ηττηθεί και το μόνο που μένει είναι «σκούπισμα». Και εξηγεί το «γιατί» σε συνέντευξη που έδωσε στον Mike Whitney.

 

(Η συνέντευξη αναδημοσιεύτηκε από το DailyExpose.uk )

 

 

10 Απριλίου 2022

 

https://www.newstarget.com/2022-04-10-ukraines-army-has-been-defeated.html

 

 

 

Ερώτηση 1: Μπορείτε να μου εξηγήσετε γιατί πιστεύετε ότι η Ρωσία κερδίζει τον πόλεμο στην Ουκρανία;

 

Larry Johnson: Μέσα στις πρώτες 24 ώρες της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία, όλες οι δυνατότητες των ραντάρ εδάφους της Ουκρανίας εξαφανίστηκαν. Χωρίς αυτά τα ραντάρ, η ουκρανική Πολεμική Αεροπορία έχασε την ικανότητά της να κάνει αναχαιτήσεις στον αέρα. Στις τρεις εβδομάδες που μεσολάβησαν, η  Ρωσία δημιούργησε μια de facto Απαγορευμένη Ζώνη Πτήσεων πάνω από την Ουκρανία . Αν και εξακολουθεί να είναι ευάλωτη στους πυραύλους εδάφους-αέρος που δίνονται από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ στους Ουκρανούς, δεν υπάρχουν στοιχεία ότι η Ρωσία χρειάστηκε να περιορίσει τις Επιχειρήσεις της Αεροπορίας Μάχης.

 

Την προσοχή μου. τράβηξε επίσης η προώθηση της Ρωσίας στο Κίεβο μέσα σε 3 ημέρες από την εισβολή. Θυμήθηκα ότι  οι Ναζί στην Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα χρειάστηκαν 7 εβδομάδες για να φτάσουν στο Κίεβο και ακόμη 7 εβδομάδες για να κατακτήσουν την πόλη. Οι Ναζί είχαν το πλεονέκτημα ότι δεν είχαν κανένα ενδοιασμό για να αποφύγουν απώλειες αμάχων και ήταν πρόθυμοι να καταστρέψουν κρίσιμες υποδομές. 

 

Ωστόσο, πολλοί Αμερικανοί στρατιωτικοί που προβάλλονται ως εμπειρογνώμονες, ισχυρίστηκαν ότι «η Ρωσία είχε βαλτώσει». Όταν ένα ρωσικό κομβόι τεθωρακισμένων μήκους 36 χλμ. (ή 64 χλμ. ανάλογα με την πηγή της είδησης) στάθμευσε βόρεια του Κιέβου για πάνω από μια εβδομάδα, ήταν σαφές ότι  η ικανότητα της Ουκρανίας να ξεκινήσει σημαντικές στρατιωτικές επιχειρήσεις είχε εξαλειφθεί. 

 

• Εάν το πυροβολικό της Ουκρανίας ήταν άθικτο, τότε αυτό το κομβόι ήταν εύκολο να καταστραφεί μαζικά. Αυτό δεν συνέβη. 

• Εάν οι Ουκρανοί είχαν βιώσιμη αεροπορική ισχύ, θα έπρεπε να είχαν καταστρέψει αυτό το κομβόι από τον αέρα. Αυτό δεν συνέβη. 

• Εάν οι Ουκρανοί είχαν μια βιώσιμη ικανότητα χρήσης πυραύλων Κρουζ, θα είχαν στείλει στην κόλαση στην υποτιθέμενα ακινητοποιημένη ρωσική στήλη. Αυτό δεν συνέβη. 

Οι Ουκρανοί δεν έστησαν ούτε καν μια αξιόλογη ενέδρα στο πεζικό του κομβόι με τον οπλισμό που είχαν πάρει προσφάτως από τις ΗΠΑ.

 

Η κλίμακα και το εύρος της ρωσικής επίθεσης είναι αξιοσημείωτη. Μέσα σε 3 εβδομάδες κατέλαβαν μια έκταση εδάφους τρεις φορές μεγαλύτερη από την έκταση του Ηνωμένου Βασιλείου.  Στη συνέχεια προχώρησαν σε στοχευμένες επιθέσεις σε βασικές πόλεις και στρατιωτικές εγκαταστάσεις.

 

Δεν είδαμε ούτε ένα ουκρανικό σύνταγμα ή μονάδα μεγέθους ταξιαρχίας να επιτεθεί και να νικήσει μια παρόμοια ρωσική μονάδα. Αντίθετα, οι Ρώσοι χώρισαν τον ουκρανικό στρατό σε κομμάτια και έκοψαν τις γραμμές επικοινωνίας του. Οι Ρώσοι εδραιώνουν τον έλεγχό τους στη Μαριούπολη και έχουν εξασφαλίσει όλες τις προσεγγίσεις στη Μαύρη Θάλασσα. Η Ουκρανία είναι πλέον αποκομμένη στον Νότο και τον Βορρά.

 

Θα ήθελα να σημειώσω ότι οι ΗΠΑ χρειάστηκαν πολύ περισσότερο χρόνο για να καταλάβουν τόσα πολλά εδάφη στο Ιράκ το 2003, παρόλο που πολεμούσαν ενάντια σε μια πολύ κατώτερη και λιγότερο ικανή στρατιωτική δύναμη. Αν μη τι άλλο,  αυτή η ρωσική επιχείρηση θα πρέπει να τρομάξει τους στρατιωτικούς και πολιτικούς ηγέτες των ΗΠΑ.

 

Τα πραγματικά μεγάλα νέα ήρθαν αυτή την εβδομάδα με τις ρωσικές πυραυλικές επιδρομές στις de facto βάσεις του ΝΑΤΟ στο Yavoriv και το Zhytomyr. Τον Σεπτέμβριο 2018, το ΝΑΤΟ πραγματοποίησε εκπαίδευση στον κυβερνοχώρο στο Zhytomyr και περιέγραψε την Ουκρανία ως «εταίρο του ΝΑΤΟ». Το Zhytomyr καταστράφηκε με υπερηχητικούς πυραύλους το Σάββατο. Το Yavoriv είχε παρόμοια τύχη την περασμένη Κυριακή. Ήταν το πρωταρχικό κέντρο εκπαίδευσης και υλικοτεχνικής υποστήριξης που χρησιμοποιούσαν το ΝΑΤΟ και η EUCOM για την προμήθεια μαχητών και όπλων στην Ουκρανία. Ένας μεγάλος αριθμός στρατιωτικού και πολιτικού προσωπικού έχασε τη ζωή του σε εκείνη την επίθεση.

 

Η Ρωσία χτυπά και καταστρέφει βάσεις που χρησιμοποιεί το ΝΑΤΟ τακτικά από το 2015, αλλά δεν υπήρξε ούτε προειδοποίηση αεροπορικής επίθεσης ούτε και ανάσχεση των επιτιθέμενων πυραύλων.

 

Ερώτηση 2:  Γιατί τα ΜΜΕ προσπαθούν να πείσουν τον ουκρανικό λαό ότι μπορεί να επικρατήσει στον πόλεμό του εναντίον της Ρωσίας; Εάν αυτό που λέτε είναι σωστό, τότε όλοι οι πολίτες που στέλνονται να πολεμήσουν τον ρωσικό στρατό, πεθαίνουν σε έναν πόλεμο που δεν μπορούν να κερδίσουν. Δεν καταλαβαίνω γιατί τα ΜΜΕ θα ήθελαν να παραπλανήσουν τον κόσμο για κάτι τόσο σοβαρό. Ποιες είναι οι σκέψεις σας γι’ αυτό το θέμα;

 

Larry Johnson: Πρόκειται για ένα συνδυασμό άγνοιας και τεμπελιάς. Αντί να κάνουν πραγματικό ρεπορτάζ,  η συντριπτική πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης (έντυπα και ηλεκτρονικά) καθώς και η Big Tech υποστηρίζουν μια τεράστια εκστρατεία προπαγάνδας.  Θυμάμαι όταν ο Τζορτζ Μπους ήταν “Χίτλερ”. Θυμάμαι όταν ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν “Χίτλερ”. Και τώρα έχουμε έναν νέο “Χίτλερ”, τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Πρόκειται για την επανάληψη μιας πεπαλαιωμένης και αποτυχημένης συνταγής. Όποιος τολμήσει να θέσει εύλογα ερωτήματα, αμέσως προβάλλεται ως μαριονέτα του Πούτιν ή ως πράκτορας της Ρωσίας. Όταν δεν μπορείτε να υποστηρίξετε γεγονότα, η μόνη λύση είναι να τα μετονομάζεται.

 

Ερώτηση 3: Την περασμένη εβδομάδα, ο συνταγματάρχης Douglas MacGregor ήταν καλεσμένος στο Tucker Carlson Show. Οι απόψεις του για τον πόλεμο είναι εντυπωσιακά παρόμοιες με τις δικές σας. Ακούστε τι είπε o συνταγματάρχης MacGregor στη  συνέντευξή του:

 

«Ο πόλεμος τελείωσε πραγματικά για τους Ουκρανούς. Έχουν αλεσθεί σε κομμάτια, δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό παρά τα όσα ακούμε από τα κύρια ΜΜΕ μας. Σ’ αυτό το στάδιο, το πραγματικό ερώτημα για εμάς είναι: θα ζήσουμε με τον ρωσικό λαό και την κυβέρνησή του ή θα συνεχίσουμε να επιδιώκουμε την αλλαγή καθεστώτος με προσπάθειες αυτού του είδους που μεταμφιέζεται ως πόλεμος της Ουκρανίας; Θα σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε την Ουκρανία ως πολιορκητικό κριό εναντίον της Μόσχας, πράγμα που στην πραγματικότητα κάναμε;».  ( Συνέντευξη του MacGregor στον Tucker Carlson )

 

Πρώτον, συμφωνείτε με τον συνταγματάρχης MacGregor ότι ο πραγματικός σκοπός της ώθησης της Ρωσίας σε πόλεμο στην Ουκρανία, ήταν η «αλλαγή του καθεστώτος» της; Και δεύτερον, συμφωνείτε ότι η Ουκρανία χρησιμοποιείται από τις ΗΠΑ ως πεδίο για να διεξαγάγουν έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπου κατά της Ρωσίας;

 

Larry Johnson: Ο συνταγματάρχης MacGregor είναι σπουδαίος αναλυτής, αλλά διαφωνώ μαζί του – δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος στην κυβέρνηση Biden που να είναι αρκετά έξυπνος ώστε να σκέφτεται και να σχεδιάζει με βάση αυτούς τους στρατηγικούς όρους. Κατά την άποψή μου, τα τελευταία 7 χρόνια, το ΝΑΤΟ και η Ουάσιγκτον πίστευαν ότι θα μπορούσαν να συνεχίσουν να επεκτείνονται ανατολικά στα σύνορα της Ρωσίας χωρίς να προκαλέσουν αντίδραση. Το ΝΑΤΟ και η EUCOM πραγματοποιούσαν τακτικά ασκήσεις (συμπεριλαμβανομένης της παροχής «επιθετικής» εκπαίδευσης) και προμήθευαν εξοπλισμό. Πιστεύω ότι είναι αξιόπιστες οι αναφορές στις ΗΠΑ ότι η CIA παρείχε παραστρατιωτική εκπαίδευση σε ουκρανικές μονάδες που δρούσαν στο Donbass. Αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι – μετά τις καταστροφές μας στο Ιράκ και το Αφγανιστάν –αποκτήσαμε ξαφνικά στρατηγούς επιπέδου του Sun Tzu που κινούν τα νήματα στην Ουάσιγκτον.

 

Στην Ουάσιγκτον υπάρχει ένα κλίμα απόγνωσης. Εκτός από την προσπάθεια απαγόρευσης όλων των ρωσικών στοιχείων, η κυβέρνηση Biden προσπαθεί να εκφοβίσει την Κίνα, την Ινδία και τη Σαουδική Αραβία αλλά δεν βλέπω καμία από αυτές τις χώρες να ευθυγραμμίζεται με τις ΗΠΑ. Πιστεύω ότι η κυβέρνηση Biden έκανε ένα μοιραίο λάθος προσπαθώντας να δαιμονοποιήσει όλα τα πράγματα και όλους τους Ρώσους. Αν μη τι άλλο,  αυτό ενώνει τον ρωσικό λαό πίσω από τον Πούτιν και είναι έτοιμος να για έναν μακρύ αγώνα.

 

Είμαι σοκαρισμένος με τον λάθος υπολογισμό της σκέψης ότι οι οικονομικές κυρώσεις στη Ρωσία θα την γονάτιζε. Ισχύει το αντίθετο ακριβώς. Η Ρωσία είναι αυτάρκης και δεν εξαρτάται από τις εισαγωγές. Οι εξαγωγές της είναι κρίσιμες για την οικονομική ευημερία της Δύσης. Εάν παρακρατήσουν το σιτάρι, την ποτάσα, το φυσικό αέριο, το πετρέλαιο, το παλλάδιο, το νικέλιο και άλλα βασικά ορυκτά από τη Δύση, η ευρωπαϊκή και η αμερικανική οικονομία θα υποστούν άγρια δοκιμασία. Επιπλέον, αυτή η προσπάθεια εξαναγκασμού της Ρωσίας μέσω κυρώσεων έχει καταστήσει πλέον πολύ πιθανό ότι ο ρόλος του δολαρίου ΗΠΑ ως διεθνούς αποθεματικού νομίσματος θα εμφανιστεί στον κάδο των σκουπιδιών της ιστορίας.

 

Ερώτηση 4: Από τότε που εκφώνησε την περίφημη  ομιλία του στο  Μόναχο  το 2007, ο Πούτιν παραπονιέται για την  «αρχιτεκτονική της παγκόσμιας ασφάλειας».  Στην Ουκρανία μπορούμε να δούμε πώς αυτά τα ενοχλητικά ζητήματα ασφαλείας μπορούν να εξελιχθούν σε έναν πλήρη πόλεμο. Όπως γνωρίζετε,  τον Δεκέμβριο ο Πούτιν υπέβαλε μια σειρά από αιτήματα σχετικά με τη ρωσική ασφάλεια, αλλά η κυβέρνηση Biden τα απέρριψε  και δεν απάντησε ποτέ. Ο Πούτιν ήθελε γραπτές διαβεβαιώσεις ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ δεν θα περιλαμβάνει την Ουκρανία (ως μέλος) και ότι τα πυρηνικά πυραυλικά συστήματα δεν θα αναπτυχθούν στη Ρουμανία ή την Πολωνία.  Πιστεύετε ότι οι απαιτήσεις του Πούτιν είναι παράλογες;

 

Larry Johnson: Νομίζω ότι οι απαιτήσεις του Πούτιν είναι αρκετά λογικές. Το πρόβλημα είναι ότι το 99% των Αμερικανών δεν έχει ιδέα για το είδος της στρατιωτικής πρόκλησης που έχουν πραγματοποιήσει το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ τα τελευταία 7 χρόνια.  Στους πολίτες έλεγαν πάντα ότι οι στρατιωτικές ασκήσεις ήταν «αμυντικές». Αλλά, αυτό απλώς δεν είναι αλήθεια. Τώρα έχουμε νέα ότι η DTRA χρηματοδοτούσε βιοεργαστήρια στην Ουκρανία. 

Υποθέτω ότι  ο Πούτιν θα μπορούσε να συμφωνήσει να επιτρέψει τα πυρηνικά πυραυλικά συστήματα των ΗΠΑ στην Πολωνία και τη Ρουμανία, εάν ο Biden συμφωνήσει να επιτρέψει την ανάπτυξη συγκρίσιμων ρωσικών συστημάτων στην Κούβα, τη Βενεζουέλα και το Μεξικό.  Όταν δούμε το θέμα με αυτούς τους όρους, μπορούμε να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ότι οι απαιτήσεις του Πούτιν δεν είναι τρελές ούτε παράλογες.

 

Ερώτηση 5:  Τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι «ρωσικοί πύραυλοι υψηλής ακρίβειας, εκτοξευόμενοι από αέρος, έπληξαν μια εγκατάσταση στη δυτική Ουκρανία σκοτώνοντας περισσότερους από 100 ντόπιους στρατιώτες και ξένους μισθοφόρους». Προφανώς, το εκπαιδευτικό κέντρο Ειδικών Επιχειρήσεων βρισκόταν κοντά στην πόλη Ovruch που απέχει μόλις 24 χλμ. από τα πολωνικά σύνορα. Τι μπορείτε να μας πείτε για αυτό το περιστατικό; Η Ρωσία προσπαθούσε να στείλει ένα μήνυμα στο ΝΑΤΟ;

 

Larry Johnson: Μονολεκτική απάντηση: ΝΑΙ. Οι ρωσικές στρατιωτικές επιδρομές στη Δυτική Ουκρανία την περασμένη εβδομάδα έχουν σοκάρει και ανησυχήσει τους αξιωματούχους του ΝΑΤΟ. Το πρώτο χτύπημα ήρθε την Κυριακή 13 Μαρτίου 2022 στο Yavoriv της Ουκρανίας. Η Ρωσία έπληξε τη βάση με αρκετούς πυραύλους, ορισμένοι από τους οποίους ήταν υπερηχητικοί, σύμφωνα με πληροφορίες. Πάνω από 200 μέλη του προσωπικού σκοτώθηκαν, μεταξύ των οποίων ήταν Αμερικανοί και Βρετανοί στρατιωτικοί και προσωπικό πληροφοριών, και εκατοντάδες άλλοι τραυματίστηκαν. Πολλοί υπέστησαν σοβαρότατα τραύματα, όπως ακρωτηριασμούς, και νοσηλεύονται. Ωστόσο, το ΝΑΤΟ και τα δυτικά ΜΜΕ έδειξαν ελάχιστο ενδιαφέρον για την αναφορά αυτής της καταστροφής.

 

Το Yavoriv ήταν μια σημαντική προωθημένη βάση του ΝΑΤΟ. Μέχρι τον Φεβρουάριο 2022 (πριν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία), η Διοίκηση Εκπαίδευσης της 7ης Στρατιάς των ΗΠΑ λειτουργούσε από το Yavoriv. Η Ρωσία δεν σταμάτησε εκεί. Σύμφωνα  με αναφορές στρατιωτικών ειδήσεων της ASB, η Ρωσία έπληξε μια άλλη τοποθεσία, το Delyatyn, που βρίσκεται 96 χλμ, νοτιοανατολικά του Yavoriv. Χθες, η Ρωσία χτύπησε επίσης το Zytomyr, μια άλλη τοποθεσία στην οποία είχε προηγουμένως παρουσία το ΝΑΤΟ. Ο Πούτιν έχει στείλει ένα πολύ σαφές μήνυμα - οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία θα θεωρούνται και θα αντιμετωπίζονται ως εχθρικοί μαχητές. 

 

 

 

 

Ερώτηση 6:  Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Volodymyr Zelensky έχει χαρακτηριστεί από τα δυτικά ΜΜΕ ως «ηγέτης εν καιρώ πολέμου» και ως «σύγχρονος Ουίνστον Τσόρτσιλ». Αυτό που τα ΜΜΕ δεν λένε στους αναγνώστες τους είναι ότι ο Ζελένσκι έχει πάρει μια σειρά από μέτρα για να ενισχύσει την εξουσία του, ενώ καταστρέφει τους εύθραυστους δημοκρατικούς θεσμούς στην Ουκρανία. 

Για παράδειγμα, ο  Ζελένσκι «απαγόρευσε τη λειτουργία 11 ειδησεογραφικών οργανισμών που ανήκουν στην αντιπολίτευση» και προσπάθησε να απαγορεύσει στον επικεφαλής του μεγαλύτερου αντιπολιτευόμενου κόμματος της Ουκρανίας, Βίκτορ Μεντβενττσούκ, να θέσει υποψηφιότητα  για μια ψευδή κατηγορία «χρηματοδότησης της τρομοκρατίας». 

Αυτή δεν είναι η συμπεριφορά ενός ηγέτη που είναι αφοσιωμένος στη δημοκρατία. Ποια είναι η άποψή σας για τον Ζελένσκι; Είναι πραγματικά ο «πατριώτης ηγέτης» που τον κάνουν να είναι;

 

Larry Johnson: O Zelensky είναι ένας κωμικός και ηθοποιός – όχι πολύ καλός κατά την άποψή μου. Η Δύση χρησιμοποιεί κυνικά το γεγονός ότι είναι Εβραίος για εκτραπεί η προσοχή από το μεγάλο αριθμό των Νεοναζί στην Ουκρανία (και εννοώ τους γνήσιους Ναζί που εξακολουθούν να γιορτάζουν τα επιτεύγματα της ουκρανικής μονάδας Waffen SS που πολεμούσε μαζί με τους Ναζί στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο). Τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα — απαγορεύει τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης και κλείνει τα μέσα ενημέρωσης της αντιπολίτευσης. Υποθέτω ότι αυτός είναι ο νέος ορισμός της «δημοκρατίας».

 

Ερώτηση 7: Πώς τελειώνει αυτό;  Υπάρχει μια εξαιρετική ανάρτηση στον ιστότοπο Moon of Alabama με τίτλο  «Ποια θα είναι η γεωγραφική κατάληξη του πολέμου στην Ουκρανία». Ο συντάκτης της ανάρτησης, φαίνεται να πιστεύει ότι η Ουκρανία τελικά θα διαιρεθεί κατά μήκος του ποταμού Δνείπερου «και νότια κατά μήκος της ακτής που κατέχει την πλειονότητα του ρωσικού πληθυσμού». Γράφει επίσης ότι:

 

«Αυτό θα εξάλειφε την πρόσβαση της Ουκρανίας στη Μαύρη Θάλασσα και θα δημιουργούσε μια χερσαία γέφυρα προς την αποσχισθείσα Μολδαβία/ Υπερδνειστερία, που βρίσκεται υπό ρωσική προστασία.  Η υπόλοιπη Ουκρανία θα ήταν μια περιορισμένη γη, ως επί το πλείστον γεωργική χώρα, αφοπλισμένη και πολύ φτωχή για να αναδειχθεί σε μια νέα απειλή για τη Ρωσία σύντομα. Πολιτικά θα κυριαρχούνταν από φασίστες από τη Γαλικία, κάτι που στη συνέχεια θα γινόταν μείζον πρόβλημα για την Ευρωπαϊκή Ένωση».

 

Τι νομίζετε; Θα επιβάλει ο Πούτιν τη δική του εδαφική διευθέτηση στην Ουκρανία για να ενισχύσει τη ρωσική ασφάλεια και να τερματίσει τις εχθροπραξίες ή υπάρχει κάποιο άλλο πιο πιθανό διαφορετικό σενάριο;

 

Larry Johnson: Συμφωνώ με την προσέγγιση του συντάκτη του Moon of Alabama. Ο πρωταρχικός στόχος του Πούτιν είναι να εξασφαλίσει τη Ρωσία από εξωτερικές απειλές και να πετύχει διαζύγιο με τη Δύση. Η Ρωσία έχει τους φυσικούς πόρους για να είναι ανεξάρτητη και κυρίαρχη και βρίσκεται στη διαδικασία να πραγματοποιήσει αυτό το όραμα.

 

••••••••••••••••••••

 

Ο Larry Johnson είναι βετεράνος της CIA και του Γραφείου Αντιτρομοκρατίας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.  Παρείχε εκπαίδευση στο τμήμα Ειδικών Επιχειρήσεων του Στρατού των ΗΠΑ για 24 χρόνια. Είναι ιδρυτής και διευθύνων εταίρος της BERG Associates, η οποία ιδρύθηκε το 1998.

 

Διαβάστε περισσότερα στο:  DailyExpose.uk

 

του John J. Mearsheimer
Foreign Affairs
Σεπτέμβριος/Οκτώβριος 2014

https://www.foreignaffairs.com/articles/russia-fsu/2014-08-18/why-ukraine-crisis-west-s-fault

John Mearsheimer. Γεννήθηκε το 1947 στο Μπρούκλιν της Ν. Υόρκης. Κατατάχθηκε στο στρατό σε ηλικία 18 ετών και σπούδασε στη Στρατιωτική Ακαδημία των ΗΠΑ, στο West Point. Μετά την αποφοίτηση του υπηρέτησε ως αξιωματικός της αεροπορίας για 5 χρόνια, και στη συνέχεια έκανε ανώτερες σπουδές στα πανεπιστήμια Cornell και University of Southern California, στον τομέα των διεθνών σχέσεων. Από το 1982 ήταν καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Σικάγο. 

Είναι ένας από τους πιο οξυδερκείς μελετητές και διεθνώς αναγνωρισμένους γεωπολιτικούς αναλυτές. Τα βιβλία του πραγματεύονται θέματα πολιτικής διεθνούς ασφαλείας και θεωρίας των διεθνών σχέσεων: Conventional Deterrence (1983), Nuclear Deterrence: Ethics and Strategy (1985), Liddell Hart and the Weight of History (1988), «Η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων (2001), «Το Ισραηλινό Λόμπι και η Εξωτερική Πολιτική των ΗΠΑ» (2006 – από κοινού με τον Stephen Walt).

Έχει γράψει επίσης πολλά άρθρα που δημοσιεύτηκαν σε ακαδημαϊκά έντυπα όπως το International Security και το Foreign Affairs, καθώς και σε περιοδικά ευρύτερης κυκλοφορίας όπως το Atlantic Monthly, το οποίο, για λόγους ευνόητους, αρνήθηκε να δημοσιεύσει το «Ισραηλινό Λόμπι».

Εκδόθηκαν στα ελληνικά: Το σημαντικότερο έργο του, «Η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων» (Αθήνα, Ποιότητα, 2011, 6η έκδοση – που έχει καταστεί βιβλίο-αναφοράς από την πρώτη έκδοσή του το 2001) και «Το Ισραηλινό Λόμπι και η Εξωτερική Πολιτική των ΗΠΑ» (London Review of Books 2006 και Αθήνα, Θύραθεν, 2006).

 

Περιεχόμενα

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ
Η ΔΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΚΡΙΣΗ
Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ
ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΥΘΥΝΩΝ
ΜΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

Σύμφωνα με την επικρατούσα σοφία στη Δύση, η κρίση στην Ουκρανία μπορεί να αποδοθεί σχεδόν εξ’ ολοκλήρου στη ρωσική επιθετικότητα. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, σύμφωνα με το επιχείρημα αυτό, προσάρτησε την Κριμαία από μια μακροχρόνια επιθυμία να αναζωογονήσει τη σοβιετική αυτοκρατορία και μπορεί τελικά να διεκδικήσει και την υπόλοιπη Ουκρανία, καθώς και άλλες χώρες στην ανατολική Ευρώπη. Απ’ αυτή την άποψη, η ανατροπή του Ουκρανού προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς τον Φεβρουάριο του 2014 παρείχε απλώς ένα πρόσχημα για την απόφαση του Πούτιν να διατάξει τις ρωσικές δυνάμεις να καταλάβουν μέρος της Ουκρανίας.

Αλλά αυτός ο απολογισμός είναι λάθος: οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους μοιράζονται το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την κρίση. Η βασική πηγή του προβλήματος είναι η διεύρυνση του ΝΑΤΟ, το κεντρικό στοιχείο μιας ευρύτερης στρατηγικής για την απομάκρυνση της Ουκρανίας από την τροχιά της Ρωσίας και την ενσωμάτωσή της στη Δύση. Ταυτόχρονα, η επέκταση της ΕΕ προς τα ανατολικά και η υποστήριξη της Δύσης στο κίνημα υπέρ της δημοκρατίας στην Ουκρανία —ξεκινώντας με την Πορτοκαλί Επανάσταση το 2004— ήταν επίσης κρίσιμα στοιχεία. 

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι Ρώσοι ηγέτες αντιτάχθηκαν σθεναρά στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ και τα τελευταία χρόνια, έχουν ξεκαθαρίσει ότι δεν θα παραμείνουν αδρανείς ενώ ο στρατηγικά σημαντικός γείτονάς τους μετατράπηκε σε δυτικό προπύργιο. Για τον Πούτιν, η παράνομη ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου και φιλορώσου προέδρου της Ουκρανίας —την οποία δικαίως χαρακτήρισε «πραξικόπημα»— ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. 

Η αντίδραση του Πούτιν δεν θα έπρεπε να αποτελεί έκπληξη. Άλλωστε, η Δύση είχε μετακινηθεί στο κατώφλι της Ρωσίας και απειλούσε τα βασικά στρατηγικά της συμφέροντα, ένα σημείο που ο Πούτιν τόνισε εμφατικά και επανειλημμένα. Οι ελίτ στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη έχουν τυφλωθεί από τα γεγονότα μόνο και μόνο επειδή συμφωνούν με μια εσφαλμένη άποψή τους για τη διεθνή πολιτική. Τείνουν να πιστεύουν ότι η λογική του ρεαλισμού έχει μικρή σημασία στον 21ο αιώνα και ότι η Ευρώπη μπορεί να διατηρηθεί ολόκληρη και ελεύθερη με βάση τέτοιες φιλελεύθερες αρχές όπως το κράτος δικαίου, η οικονομική αλληλεξάρτηση και η δημοκρατία.

Αλλά αυτό το μεγάλο σχέδιο στράβωσε στην Ουκρανία. Η κρίση εκεί δείχνει ότι η realpolitik παραμένει σχετική — και τα κράτη που την αγνοούν το κάνουν με δικό τους κίνδυνο. Οι ηγέτες των ΗΠΑ και της Ευρώπης υπέπεσαν σε γκάφες στην προσπάθειά τους να μετατρέψουν την Ουκρανία σε δυτικό προπύργιο στα σύνορα της Ρωσίας. Τώρα που αποκαλύφθηκαν οι συνέπειες, θα ήταν ακόμη μεγαλύτερο λάθος να συνεχιστεί αυτή η λανθασμένη πολιτική.

Η ΔΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗ

Όταν ο Ψυχρός Πόλεμος έφτασε στο τέλος του, οι Σοβιετικοί ηγέτες προτίμησαν οι αμερικανικές δυνάμεις να παραμείνουν στην Ευρώπη και το ΝΑΤΟ να παραμείνει ανέπαφο, μια ρύθμιση που πίστευαν ότι θα κρατούσε ειρηνική μια επανενωμένη Γερμανία. Αλλά αυτοί και οι Ρώσοι διάδοχοί τους δεν ήθελαν να μεγαλώσει το ΝΑΤΟ και υπέθεσαν ότι οι δυτικοί διπλωμάτες κατανοούσαν τις ανησυχίες τους. Η κυβέρνηση Κλίντον προφανώς σκέφτηκε το αντίθετο, και στα μέσα της δεκαετίας του 1990 άρχισε να πιέζει για επέκταση του ΝΑΤΟ.

Ο πρώτος γύρος της διεύρυνσης του ΝΑΤΟ πραγματοποιήθηκε το 1999 και έφερε την Τσεχική Δημοκρατία, την Ουγγαρία και την Πολωνία. Ο δεύτερος γύρος συνέβη το 2004, και περιελάμβανε τη Βουλγαρία, την Εσθονία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, τη Ρουμανία, τη Σλοβακία και τη Σλοβενία. 

Η Μόσχα διαμαρτυρήθηκε σθεναρά από την αρχή. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ το 1995 κατά των Σερβοβόσνιων, για παράδειγμα, ο Ρώσος Πρόεδρος Μπόρις Γιέλτσιν είπε: «Αυτό είναι το πρώτο σημάδι του τι θα μπορούσε να συμβεί όταν το ΝΑΤΟ φτάσει ακριβώς στα σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. ... Η φλόγα του πολέμου θα μπορούσε να απλωθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη». Αλλά οι Ρώσοι ήταν πολύ αδύναμοι εκείνη την εποχή για να αποτρέψουν την κίνηση του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά – η οποία, σε κάθε περίπτωση, δεν φαινόταν τόσο απειλητική, αφού κανένα από τα νέα μέλη δεν μοιραζόταν σύνορα με τη Ρωσία, εκτός από τις μικροσκοπικές χώρες της Βαλτικής.

Τότε το ΝΑΤΟ άρχισε να κοιτάζει πιο ανατολικά. Στη σύνοδο κορυφής του Απριλίου 2008 στο Βουκουρέστι, η συμμαχία εξέτασε την αποδοχή της Γεωργίας και της Ουκρανίας. Η κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους υποστήριξε αυτή την κίνηση, αλλά η Γαλλία και η Γερμανία της αντιτάχθηκαν φοβούμενες ότι θα προκαλούσε έναν αδικαιολόγητο ανταγωνισμό με τη Ρωσία. Στο τέλος, τα μέλη του ΝΑΤΟ κατέληξαν σε έναν συμβιβασμό: η συμμαχία δεν ξεκίνησε την επίσημη διαδικασία που οδηγεί στην ένταξη, αλλά εξέδωσε μια δήλωση υποστηρίζοντας τις φιλοδοξίες της Γεωργίας και της Ουκρανίας και δηλώνοντας με τόλμη: «Αυτές οι χώρες θα γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ». 

Η Μόσχα, ωστόσο, δεν είδε το αποτέλεσμα ως συμβιβασμό. Ο Αλεξάντερ Γκρούσκο, τότε υφυπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, είπε: «Η ένταξη της Γεωργίας και της Ουκρανίας στη συμμαχία είναι ένα τεράστιο στρατηγικό λάθος που θα είχε πιο σοβαρές συνέπειες για την πανευρωπαϊκή ασφάλεια». 

Ο Πούτιν υποστήριξε ότι η αποδοχή αυτών των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ θα αντιπροσώπευε μια «άμεση απειλή» για τη Ρωσία. Μια ρωσική εφημερίδα ανέφερε ότι ο Πούτιν, ενώ μιλούσε με τον Μπους, «εννοούσε πολύ καθαρά ότι εάν η Ουκρανία γινόταν αποδεκτή στο ΝΑΤΟ, θα έπαυε να υπάρχει».

Η εισβολή της Ρωσίας στη Γεωργία τον Αύγουστο του 2008, θα έπρεπε να είχε διαλύσει κάθε αμφιβολία σχετικά με την αποφασιστικότητα του Πούτιν να αποτρέψει την ένταξη της Γεωργίας και της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Ο Πρόεδρος της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι, ο οποίος ήταν αφοσιωμένος στην ένταξη της χώρας του στο ΝΑΤΟ, είχε αποφασίσει το καλοκαίρι του 2008 να ενσωματώσει εκ νέου δύο αυτονομιστικές περιοχές, την Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία. 

Αλλά ο Πούτιν προσπάθησε να κρατήσει τη Γεωργία αδύναμη, διχασμένη και εκτός του ΝΑΤΟ. Αφού ξέσπασαν μάχες μεταξύ της γεωργιανής κυβέρνησης και των αυτονομιστών της Νότιας Οσετίας, οι ρωσικές δυνάμεις ανέλαβαν τον έλεγχο της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας. Η Μόσχα είχε εκφράσει την άποψη της. Ωστόσο, παρά αυτή τη σαφή προειδοποίηση, το ΝΑΤΟ δεν εγκατέλειψε ποτέ δημόσια τον στόχο του να ενσωματώσει τη Γεωργία και την Ουκρανία στη συμμαχία. Και η επέκταση του ΝΑΤΟ συνέχισε να βαδίζει προς τα εμπρός, κάνοντας μέλη της την Αλβανία και την Κροατία το 2009.

Η ΕΕ, επίσης, βαδίζει προς τα ανατολικά. Τον Μάιο του 2008, παρουσίασε την πρωτοβουλία της για την Ανατολική Εταιρική Σχέση, ένα πρόγραμμα για την προώθηση της ευημερίας σε χώρες όπως η Ουκρανία και την ενσωμάτωσή τους στην οικονομία της ΕΕ. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι Ρώσοι ηγέτες θεωρούν το σχέδιο ως εχθρικό προς τα συμφέροντα της χώρας τους. Τον περασμένο Φεβρουάριο, πριν αναγκαστεί ο Γιανουκόβιτς να παραιτηθεί, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ κατηγόρησε την ΕΕ ότι προσπαθεί να δημιουργήσει μια «σφαίρα επιρροής» στην Ανατολική Ευρώπη. Στα μάτια των Ρώσων ηγετών, η επέκταση της ΕΕ είναι ένας προπομπός για την επέκταση του ΝΑΤΟ. 

Το τελευταίο εργαλείο της Δύσης για να απομακρύνει το Κίεβο από τη Μόσχα ήταν οι προσπάθειές της να διαδώσει τις δυτικές αξίες και να προωθήσει τη δημοκρατία στην Ουκρανία και σε άλλα μετασοβιετικά κράτη, ένα σχέδιο που συχνά συνεπάγεται χρηματοδότηση φιλοδυτικών ατόμων και οργανώσεων. 

Η Victoria Nuland, η αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις, υπολόγισε τον Δεκέμβριο του 2013 ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν επενδύσει περισσότερα από 5 δισεκατομμύρια δολάρια από το 1991 για να βοηθήσουν την Ουκρανία να επιτύχει «το μέλλον που της αξίζει». 

Ως μέρος αυτής της προσπάθειας, η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρηματοδότησε το National Endowment for Democracy (NED). Αυτό το μη-κερδοσκοπικό ίδρυμα έχει χρηματοδοτήσει περισσότερα από 60 έργα με στόχο την προώθηση της κοινωνίας των πολιτών στην Ουκρανία και ο πρόεδρός του Carl Gershman, χαρακτήρισε αυτή τη χώρα «το μεγαλύτερο βραβείο». Μετά τη νίκη του Γιανουκόβιτς στις προεδρικές εκλογές της Ουκρανίας τον Φεβρουάριο του 2010, το NED αποφάσισε ότι αυτό υπονόμευε τους στόχους του και έτσι ενίσχυσε τις προσπάθειές του να στηρίξει την αντιπολίτευση και να ενισχύσει τους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας.

Όταν οι Ρώσοι ηγέτες εξετάζουν τη δυτική κοινωνική μηχανική στην Ουκρανία, ανησυχούν ότι η χώρα τους μπορεί να είναι η επόμενη. Και τέτοιοι φόβοι δεν είναι σχεδόν αβάσιμοι. Τον Σεπτέμβριο του 2013, ο Gershman έγραψε στην Washington Post: 

«Η επιλογή της Ουκρανίας να ενταχθεί στην Ευρώπη θα επιταχύνει την κατάρρευση της ιδεολογίας του ρωσικού ιμπεριαλισμού που εκπροσωπεί ο Πούτιν. Οι Ρώσοι, επίσης, αντιμετωπίζουν μια επιλογή και ο Πούτιν μπορεί να βρεθεί στο τέλος χαμένος, όχι μόνο στο εγγύς εξωτερικό, αλλά και στην ίδια τη Ρωσία».

ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΚΡΙΣΗ

Το τριπλό πακέτο πολιτικών της Δύσης —διεύρυνση του ΝΑΤΟ, επέκταση της ΕΕ και προώθηση της δημοκρατίας— έριξε λάδι στη φωτιά που περίμενε να ανάψει. Η σπίθα ήρθε τον Νοέμβριο του 2013, όταν ο Γιανουκόβιτς απέρριψε μια σημαντική οικονομική συμφωνία που διαπραγματευόταν με την ΕΕ και αποφάσισε να δεχτεί μια ρωσική αντιπροσφορά 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτή η απόφαση οδήγησε σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις που κλιμακώθηκαν τους επόμενους τρεις μήνες και που μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου είχαν οδηγήσει στο θάνατο περίπου 100 διαδηλωτών. Δυτικοί απεσταλμένοι πέταξαν εσπευσμένα στο Κίεβο για να επιλύσουν την κρίση. 

Στις 21 Φεβρουαρίου, η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση κατέληξαν σε μια συμφωνία που επέτρεψε στον Γιανουκόβιτς να παραμείνει στην εξουσία μέχρι τη διεξαγωγή νέων εκλογών. Αλλά η συμφωνία κατέρρευσε αμέσως και ο Γιανουκόβιτς κατέφυγε στη Ρωσία την επόμενη μέρα. Η νέα κυβέρνηση στο Κίεβο ήταν φιλοδυτική και αντι-ρωσική στον πυρήνα της, και σ’ αυτή συμμετείχαν 4 υψηλόβαθμα μέλη που θα μπορούσαν νόμιμα να χαρακτηριστούν νεοφασίστες. 

Αν και η πλήρης έκταση της εμπλοκής των ΗΠΑ δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί, είναι σαφές ότι η Ουάσιγκτον υποστήριξε το πραξικόπημα. 

Η Victoria Nuland, αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για τις Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις και ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής John McCain συμμετείχαν σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και ο Geoffrey Pyatt (Τζέφρι Πάιατ), πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ουκρανία, διακήρυξε μετά την ανατροπή του Γιανουκόβιτς ότι ήταν «μια μέρα που θα γραφεί στα βιβλία της ιστορίας». 

Όπως αποκάλυψε μια τηλεφωνική ηχογράφηση που διέρρευσε, η Victoria Nuland είχε υποστηρίξει την αλλαγή καθεστώτος και ήθελε να γίνει πρωθυπουργός στη νέα κυβέρνηση ο Ουκρανός πολιτικός Αρσένι Γιατσενιούκ, κάτι που έγινε. Δεν είναι περίεργο που οι Ρώσοι όλων των πεποιθήσεων πιστεύουν ότι η Δύση έπαιξε ρόλο στην εκδίωξη του Γιανουκόβιτς.

Για τον Πούτιν είχε φτάσει η ώρα να ενεργήσει εναντίον της Ουκρανίας και της Δύσης. Λίγο μετά τις 22 Φεβρουαρίου, διέταξε τις ρωσικές δυνάμεις να πάρουν την Κριμαία από την Ουκρανία και αμέσως μετά την ενσωμάτωσε στη Ρωσία. Το έργο αποδείχθηκε σχετικά εύκολο, χάρη στα χιλιάδες ρωσικά στρατεύματα που ήταν ήδη σταθμευμένα σε ναυτική βάση στο λιμάνι της Σεβαστούπολης της Κριμαίας. Η Κριμαία έγινε επίσης εύκολος στόχος, καθώς οι Ρώσοι αποτελούν περίπου το 60% του πληθυσμού της Κριμαίας. Οι περισσότεροι από αυτούς ήθελαν να αποσχιστούν από την Ουκρανία. 

Στη συνέχεια, ο Πούτιν άσκησε μαζική πίεση στη νέα κυβέρνηση στο Κίεβο για να την αποθαρρύνει να συμπαραταχθεί με τη Δύση ενάντια στη Μόσχα, καθιστώντας σαφές ότι θα κατέστρεφε την Ουκρανία ως λειτουργικό κράτος πριν να της επιτρέψει να καταστεί δυτικό προπύργιο στο κατώφλι της Ρωσίας. Προς αυτόν τον σκοπό, έχει παράσχει συμβούλους, όπλα και διπλωματική υποστήριξη στους Ρώσους αυτονομιστές στην ανατολική Ουκρανία, οι οποίοι ωθούν τη χώρα προς τον εμφύλιο πόλεμο. Έχει συγκεντρώσει έναν μεγάλο στρατό στα σύνορα με την Ουκρανία, απειλώντας να εισβάλει εάν η κυβέρνηση πατάξει τους αντάρτες. Παράλληλα, αύξησε απότομα την τιμή του φυσικού αερίου που πουλάει η Ρωσία στην Ουκρανία και απαίτησε να πληρωθούν οι προηγούμενες εξαγωγές. Ο Πούτιν παίζει σκληρά.

Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Οι ενέργειες του Πούτιν πρέπει να είναι εύκολα κατανοητές. Η Ουκρανία (μια τεράστια έκταση επίπεδης γης την οποία διέσχισαν η Ναπολεόντεια Γαλλία, η αυτοκρατορική Γερμανία και η ναζιστική Γερμανία για να χτυπήσουν την ίδια τη Ρωσία) χρησιμεύει ως ουδέτερη χώρα τεράστιας στρατηγικής σημασίας για τη Ρωσία. Κανένας Ρώσος ηγέτης δεν θα ανεχόταν να προσχωρήσει η Ουκρανία σε μια στρατιωτική συμμαχία που ήταν ο θανάσιμος εχθρός της Μόσχας μέχρι πρόσφατα. Και κανένας Ρώσος ηγέτης δεν θα έμενε άπραγος ενώ η Δύση βοήθησε να εγκατασταθεί εκεί μια κυβέρνηση που ήταν αποφασισμένη να ενσωματώσει την Ουκρανία στη Δύση. 

Η θέση της Μόσχας μπορεί να μην αρέσει στην Ουάσιγκτον, αλλά θα πρέπει να κατανοήσει τη λογική που υπάρχει πίσω από αυτήν. Αυτή είναι η Geopolitics 101: οι μεγάλες δυνάμεις είναι πάντα ευαίσθητες σε πιθανές απειλές κοντά στο έδαφός τους. Εξάλλου, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ανέχονται μακρινές μεγάλες δυνάμεις να αναπτύσσουν στρατιωτικές δυνάμεις οπουδήποτε στο δυτικό ημισφαίριο και, πολύ περισσότερο, στα σύνορά τους. Φανταστείτε την οργή της Ουάσιγκτον εάν η Κίνα έφτιαχνε μια εντυπωσιακή στρατιωτική συμμαχία και προσπαθούσε να συμπεριλάβει σ’ αυτή τον Καναδά και το Μεξικό. Πέρα από τη λογική, οι Ρώσοι ηγέτες έχουν πει στους δυτικούς ομολόγους τους σε πολλές περιπτώσεις ότι θεωρούν απαράδεκτη την επέκταση του ΝΑΤΟ στη Γεωργία και την Ουκρανία, μαζί με οποιαδήποτε προσπάθεια να στρέψουν αυτές τις χώρες εναντίον της Ρωσίας – ένα μήνυμα που ο πόλεμος Ρωσία–Γεωργίας το 2008 το κατέστησε ξεκάθαρο.

Αξιωματούχοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Ευρωπαίους συμμάχους τους υποστηρίζουν ότι προσπάθησαν σκληρά να κατευνάσουν τους ρωσικούς φόβους και ότι η Μόσχα πρέπει να καταλάβει ότι το ΝΑΤΟ δεν έχει σχέδια για τη Ρωσία. Εκτός από τη διαρκή άρνηση ότι η επέκτασή της είχε στόχο τον περιορισμό της Ρωσίας, η συμμαχία δεν ανέπτυξε ποτέ μόνιμα στρατιωτικές δυνάμεις στα νέα κράτη μέλη της. Το 2002, δημιούργησε ακόμη και ένα όργανο που ονομάζεται Συμβούλιο ΝΑΤΟ-Ρωσίας σε μια προσπάθεια να προωθήσει τη συνεργασία. Για να ηρεμήσουν περαιτέρω τη Ρωσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν το 2009 ότι θα αναπτύξουν το νέο τους σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας σε πολεμικά πλοία στα ευρωπαϊκά ύδατα, τουλάχιστον αρχικά, αντί σε τσεχικό ή πολωνικό έδαφος. Αλλά κανένα από αυτά τα μέτρα δεν λειτούργησε. Οι Ρώσοι παρέμειναν σταθερά αντίθετοι στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, ειδικά στη Γεωργία και την Ουκρανία. Και τελικά, είναι οι Ρώσοι, και όχι η Δύση, που αποφασίζουν τι μετράει ως απειλή για αυτούς.

Για να κατανοήσουμε γιατί η Δύση – και ειδικά οι Ηνωμένες Πολιτείες, δεν κατάλαβαν ότι η πολιτική τους για την Ουκρανία έθετε τις βάσεις για μια μεγάλη σύγκρουση με τη Ρωσία, πρέπει να πάμε πίσω στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν η κυβέρνηση Κλίντον άρχισε να υποστηρίζει την επέκταση του ΝΑΤΟ. Οι ειδικοί προέβαλαν διάφορα επιχειρήματα υπέρ και κατά της διεύρυνσης, αλλά δεν υπήρξε συναίνεση για το τι πρέπει να γίνει. Οι περισσότεροι μετανάστες από την Ανατολική Ευρώπη στις Ηνωμένες Πολιτείες και οι συγγενείς τους, για παράδειγμα, υποστήριξαν σθεναρά την επέκταση, επειδή ήθελαν το ΝΑΤΟ να προστατεύει χώρες όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία. Μερικοί ρεαλιστές επίσης ευνόησαν την πολιτική επειδή πίστευαν ότι η Ρωσία έπρεπε ακόμη να περιοριστεί. 

Αλλά, οι περισσότεροι ρεαλιστές αντιτάχθηκαν στην επέκταση, με την πεποίθηση ότι μια φθίνουσα μεγάλη δύναμη με γήρανση του πληθυσμού και μια μονοδιάστατη οικονομία, δεν χρειαζόταν στην πραγματικότητα να περιοριστεί. Και φοβήθηκαν ότι η διεύρυνση θα έδινε στη Μόσχα μόνο ένα κίνητρο για να προκαλέσει προβλήματα στην Ανατολική Ευρώπη. 

Ο Αμερικανός διπλωμάτης George Kennan διατύπωσε αυτή την προοπτική σε μια συνέντευξη του 1998, λίγο αφότου η Γερουσία των ΗΠΑ ενέκρινε τον πρώτο γύρο επέκτασης του ΝΑΤΟ. «Νομίζω ότι οι Ρώσοι θα αντιδράσουν σταδιακά αρκετά αρνητικά και αυτό θα επηρεάσει τις πολιτικές τους. Νομίζω ότι είναι τραγικό λάθος. Δεν υπήρχε κανένας λόγος για αυτό. Κανείς δεν απειλούσε κανέναν άλλον».

Οι περισσότεροι φιλελεύθεροι, από την άλλη πλευρά, τάχθηκαν υπέρ της διεύρυνσης, συμπεριλαμβανομένων πολλών βασικών μελών της κυβέρνησης Κλίντον. Πίστευαν ότι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου είχε αλλάξει ριζικά τη διεθνή πολιτική και ότι μια νέα, μεταεθνική τάξη πραγμάτων είχε αντικαταστήσει τη ρεαλιστική λογική που κυβερνούσε την Ευρώπη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν μόνο το «απαραίτητο έθνος», όπως το έθεσε η υπουργός Εξωτερικών Madeleine Albright. Ήταν επίσης ένας καλοήθης ηγεμόνας και επομένως απίθανο να θεωρηθεί ως απειλή στη Μόσχα. Ο στόχος, ουσιαστικά, ήταν να γίνει ολόκληρη η ήπειρος να μοιάζει με τη δυτική Ευρώπη.

Έτσι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους προσπάθησαν να προωθήσουν τη δημοκρατία στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, να αυξήσουν την οικονομική αλληλεξάρτηση μεταξύ τους και να τις ενσωματώσουν στους διεθνείς θεσμούς. 

Έχοντας κερδίσει τη σχετική συζήτηση στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι φιλελεύθεροι είχαν μικρή δυσκολία να πείσουν τους Ευρωπαίους συμμάχους τους να υποστηρίξουν τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ. Σε τελική ανάλυση, δεδομένων των προηγούμενων επιτευγμάτων της ΕΕ, οι Ευρωπαίοι ήταν ακόμη πιο δεμένοι από τους Αμερικανούς με την ιδέα ότι η γεωπολιτική δεν είχε πλέον σημασία και ότι μια φιλελεύθερη τάξη που θα περιελάμβανε τα πάντα θα μπορούσε να διατηρήσει την ειρήνη στην Ευρώπη. 

Κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, οι φιλελεύθεροι άρχισαν να κυριαρχούν στο διάλογο για την ευρωπαϊκή ασφάλεια τόσο πολύ, ώστε ακόμη και όταν η συμμαχία υιοθέτησε μια πολιτική ανοιχτών θυρών ανάπτυξή της, η επέκταση του ΝΑΤΟ αντιμετώπισε ελάχιστη ρεαλιστική αντίθεση. Η φιλελεύθερη κοσμοθεωρία είναι πλέον αποδεκτό δόγμα μεταξύ των αξιωματούχων των ΗΠΑ. Τον Μάρτιο, για παράδειγμα, ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα εκφώνησε μια ομιλία για την Ουκρανία στην οποία μίλησε επανειλημμένα για «τα ιδανικά» που παρακινούν τη δυτική πολιτική και πώς αυτά τα ιδανικά «έχουν απειληθεί συχνά από μια παλαιότερη, πιο παραδοσιακή άποψη της εξουσίας». Η αντίδραση του υπουργού Εξωτερικών John Kerry στην κρίση της Κριμαίας αντικατόπτριζε την ίδια προοπτική: «Απλώς στον 21ο αιώνα δεν συμπεριφέρεστε με τον τρόπο του 19ου αιώνα εισβάλλοντας σε άλλη χώρα με ένα εντελώς πλαστό πρόσχημα».

Ουσιαστικά, οι δύο πλευρές λειτουργούσαν χρησιμοποιώντας διαφορετικά βιβλία-οδηγιών: ο Πούτιν και οι συμπατριώτες του σκέφτονταν και ενεργούσαν σύμφωνα με ρεαλιστικές επιταγές, ενώ οι δυτικοί ομόλογοί τους σκέφτονταν και ενεργούσαν σύμφωνα με τις φιλελεύθερες ιδέες για τη διεθνή πολιτική. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους προκάλεσαν εν αγνοία τους μια μεγάλη κρίση για την Ουκρανία. 

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΥΘΥΝΩΝ

Στην ίδια συνέντευξη του 1998, ο George Kennan προέβλεψε ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ θα προκαλούσε κρίση, μετά την οποία οι υποστηρικτές της επέκτασης θα έλεγαν ότι «πάντα σας λέγαμε ότι έτσι είναι οι Ρώσοι». 

Οι περισσότεροι δυτικοί αξιωματούχοι έχουν παρουσιάσει τον Πούτιν ως τον πραγματικό ένοχο στη δύσκολη θέση της Ουκρανίας. Τον Μάρτιο, σύμφωνα με τους New York Times , η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ άφησε να εννοηθεί ότι ο Πούτιν ήταν παράλογος, λέγοντας στον Ομπάμα ότι ο Ρώσος πρόεδρος βρισκόταν «σε έναν άλλο κόσμο». 

Αν και ο Πούτιν αναμφίβολα έχει αυταρχικές τάσεις, κανένα στοιχείο δεν υποστηρίζει την κατηγορία ότι είναι ψυχικά ανισόρροπος. Αντίθετα: είναι ένας πρωτοκλασάτος στρατηγός που πρέπει να τον φοβούνται και να τον σέβονται όποιοι τον αμφισβητούν στην εξωτερική πολιτική. 

Άλλοι αναλυτές ισχυρίζονται, πιο εύλογα, ότι ο Πούτιν λυπάται για την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και είναι αποφασισμένος να τον αναστρέψει επεκτείνοντας τα σύνορα της Ρωσίας. Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, ο Πούτιν, έχοντας καταλάβει την Κριμαία, δοκιμάζει τώρα τα νερά για να δει αν είναι η κατάλληλη στιγμή να κατακτήσει την Ουκρανία, ή τουλάχιστον το ανατολικό τμήμα της, και τελικά θα συμπεριφερθεί επιθετικά σε άλλες χώρες της γειτονιάς της Ρωσίας. Για κάποιους σε αυτό το στρατόπεδο, ο Πούτιν αντιπροσωπεύει έναν σύγχρονο Αδόλφο Χίτλερ και η επίτευξη οποιουδήποτε είδους συμφωνίας μαζί του θα επαναλάμβανε το λάθος του Μονάχου. Έτσι, το ΝΑΤΟ πρέπει να δεχτεί την Γεωργία και την Ουκρανία και να περιορίσουν τη Ρωσία προτού κυριαρχήσει στους γείτονές της και απειλήσει τη δυτική Ευρώπη. 

Αυτό το επιχείρημα καταρρέει μετά από προσεκτική εξέταση. Εάν ο Πούτιν δεσμευόταν να δημιουργήσει μια μεγαλύτερη Ρωσία, είναι σχεδόν βέβαιο ότι τα σημάδια των προθέσεών του θα είχαν εμφανιστεί πριν από τις 22 Φεβρουαρίου. Αλλά δεν υπάρχει ουσιαστικά καμία απόδειξη ότι ήθελε να καταλάβει την Κριμαία, και πολύ λιγότερο οποιοδήποτε άλλο έδαφος στην Ουκρανία, πριν από αυτή την ημερομηνία. 

Ακόμη και οι δυτικοί ηγέτες που υποστήριζαν την επέκταση του ΝΑΤΟ δεν το έκαναν από φόβο ότι η Ρωσία επρόκειτο να χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη. Οι ενέργειες του Πούτιν στην Κριμαία τους ξάφνιασε εντελώς και φαίνεται ότι ήταν μια αυθόρμητη αντίδραση στην εκδίωξη του Γιανουκόβιτς. Αμέσως μετά, ακόμη και ο Πούτιν είπε ότι ήταν αντίθετος στην απόσχιση της Κριμαίας, πριν αλλάξει γρήγορα γνώμη. 

Εξάλλου, ακόμα κι αν ήθελε, η Ρωσία δεν έχει την ικανότητα να κατακτήσει και να προσαρτήσει εύκολα την ανατολική Ουκρανία, και πολύ περισσότερο ολόκληρη τη χώρα. Περίπου 15 εκατομμύρια άνθρωποι –το ένα τρίτο του πληθυσμού της Ουκρανίας– ζουν μεταξύ του ποταμού Δνείπερου, που διχοτομεί τη χώρα, και των ρωσικών συνόρων. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων θέλει να παραμείνει μέρος της Ουκρανίας και σίγουρα θα αντιστεκόταν σε μια ρωσική κατοχή. Επιπλέον, ο μέτριος στρατός της Ρωσίας, ο οποίος δείχνει ελάχιστα σημάδια μετατροπής σε μια σύγχρονη Βέρμαχτ, θα είχε λίγες πιθανότητες να ειρηνεύσει ολόκληρη την Ουκρανία. Η Μόσχα είναι επίσης στην κακή θέση να πληρώσει ένα δαπανηρό τίμημα. Η αδύναμη οικονομία της θα υποφέρει ακόμη περισσότερο ενόψει των κυρώσεων που θα προκύψουν.

Αλλά ακόμα κι αν η Ρωσία όντως υπερηφανευόταν για μια ισχυρή στρατιωτική μηχανή και μια εντυπωσιακή οικονομία, πιθανότατα θα αποδεικνυόταν ανίκανη να καταλάβει με επιτυχία την Ουκρανία. Αρκεί να λάβουμε υπόψη τις σοβιετικές και αμερικανικές εμπειρίες στο Αφγανιστάν, τις εμπειρίες των ΗΠΑ στο Βιετνάμ και το Ιράκ και τη ρωσική εμπειρία στην Τσετσενία για να υπενθυμίσουμε ότι οι στρατιωτικές κατοχές συνήθως τελειώνουν άσχημα. 

Ο Πούτιν σίγουρα καταλαβαίνει ότι η προσπάθεια να υποτάξει την Ουκρανία θα ήταν σαν να καταπίνεις έναν  ακανθόχοιρο. Η απάντησή του στα γεγονότα εκεί ήταν αμυντική, όχι επιθετική.

ΜΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟΣ

Δεδομένου ότι οι περισσότεροι δυτικοί ηγέτες συνεχίζουν να αρνούνται ότι η συμπεριφορά του Πούτιν μπορεί να υποκινείται από εύλογες ανησυχίες για την ασφάλεια, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι προσπάθησαν να την τροποποιήσουν διπλασιάζοντας τις υπάρχουσες πολιτικές τους και τιμώρησαν τη Ρωσία για να αποτρέψουν περαιτέρω επιθετικότητα. Αν και ο John Kerry υποστήριξε ότι «όλες οι επιλογές βρίσκονται στο τραπέζι», ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες ούτε οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ είναι διατεθειμένοι να χρησιμοποιήσουν βία για να υπερασπιστούν την Ουκρανία. 

Αντίθετα, η Δύση βασίζεται σε οικονομικές κυρώσεις για να εξαναγκάσει τη Ρωσία να τερματίσει την υποστήριξή της στην εξέγερση στην ανατολική Ουκρανία. Τον Ιούλιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ΕΕ έθεσαν σε εφαρμογή τον τρίτο γύρο περιορισμένων κυρώσεων, στοχεύοντας κυρίως άτομα υψηλού επιπέδου που συνδέονται στενά με τη ρωσική κυβέρνηση και ορισμένες τράπεζες υψηλού προφίλ, εταιρείες ενέργειας και αμυντικές εταιρείες. Επίσης, απείλησαν ότι θα προχωρήσουν και σ’ έναν άλλο γύρο  κυρώσεων που θα στοχεύουν σε ολόκληρους τομείς της ρωσικής οικονομίας.. 

Τέτοια μέτρα θα έχουν μικρό αποτέλεσμα. Οι σκληρές κυρώσεις είναι πιθανό να αποσυρθούν από το τραπέζι ούτως ή άλλως. Οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα η Γερμανία, αντιστάθηκαν στην επιβολή τους από φόβο μήπως η Ρωσία μπορεί να αντιδράσει και να προκαλέσει σοβαρή οικονομική ζημιά εντός της ΕΕ. Αλλά ακόμα και αν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούσαν να πείσουν τους συμμάχους τους να λάβουν σκληρά μέτρα, ο Πούτιν πιθανότατα δεν θα άλλαζε τις αποφάσεις τους. Η ιστορία δείχνει ότι τα κράτη απορροφούν τεράστιες τιμωρητικές κυρώσεις προκειμένου να προστατεύσουν τα βασικά στρατηγικά τους συμφέροντα. Και δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι η Ρωσία αποτελεί εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα.

Οι δυτικοί ηγέτες έχουν επίσης προσκολληθεί στις προκλητικές πολιτικές που επέσπευσαν την κρίση. Τον Απρίλιο, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Joseph Biden συναντήθηκε με τους Ουκρανούς νομοθέτες και τους είπε: «Αυτή είναι μια δεύτερη ευκαιρία να πραγματοποιηθεί η αρχική υπόσχεση που δόθηκε από την Πορτοκαλί Επανάσταση». Ο John Brennan, ο διευθυντής της CIA, δεν βοήθησε τα πράγματα όταν, τον ίδιο μήνα, επισκέφτηκε το Κίεβο σε ένα ταξίδι που ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε ότι είχε στόχο τη βελτίωση της συνεργασίας με την ουκρανική κυβέρνηση στον τομέα της ασφάλειας.

Εν τω μεταξύ, η ΕΕ συνέχισε να προωθεί την Ανατολική Εταιρική Σχέση της. Τον Μάρτιο, ο José Manuel Barroso, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, συνόψισε τη σκέψη της ΕΕ για την Ουκρανία, λέγοντας: «Έχουμε ένα χρέος, ένα καθήκον αλληλεγγύης με αυτή τη χώρα και θα εργαστούμε για να την έχουμε όσο το δυνατόν πιο κοντά μας». Και στις 27 Ιουνίου, η ΕΕ και η Ουκρανία υπέγραψαν την μοιραία οικονομική συμφωνία που είχε απορρίψει ο Γιανουκόβιτς επτά μήνες νωρίτερα. Επίσης τον Ιούνιο, σε μια συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών των μελών του ΝΑΤΟ, συμφωνήθηκε ότι η συμμαχία θα παραμείνει ανοιχτή σε νέα μέλη, αν και οι υπουργοί Εξωτερικών απέφυγαν να αναφέρουν ονομαστικά την Ουκρανία. Ο Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ ανακοίνωσε: «Καμία τρίτη χώρα δεν έχει δικαίωμα βέτο στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ», και οι υπουργοί Εξωτερικών συμφώνησαν να υποστηρίξουν διάφορα μέτρα για τη βελτίωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της Ουκρανίας σε τομείς όπως η διοίκηση και ο έλεγχος, η επιμελητεία και η κυβερνοάμυνα. Οι Ρώσοι ηγέτες έχουν φυσικά αποκρούσει αυτές τις ενέργειες. Η αντίδραση της Δύσης στην κρίση απλώς θα επιδεινώσει μια κακή κατάσταση. 

Ωστόσο, υπάρχει λύση στην κρίση στην Ουκρανία — αλλά αυτή θα απαιτούσε από τη Δύση να σκεφτεί τη χώρα με έναν ριζικά νέο τρόπο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους θα πρέπει να εγκαταλείψουν το σχέδιό τους για δυτικοποίηση της Ουκρανίας και αντ' αυτού να επιδιώξουν να την καταστήσουν ουδέτερη ζώνη ασφαλείας μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας, παρόμοια με τη θέση της Αυστρίας κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Οι δυτικοί ηγέτες θα πρέπει να αναγνωρίσουν ότι η Ουκρανία έχει τόσο μεγάλη σημασία για τον Πούτιν που δεν μπορούν να υποστηρίξουν ένα αντιρωσικό καθεστώς εκεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι μια μελλοντική ουκρανική κυβέρνηση θα πρέπει να είναι φιλορωσική ή κατά του ΝΑΤΟ. Αντίθετα, στόχος πρέπει να είναι μια κυρίαρχη Ουκρανία που δεν εντάσσεται ούτε στο ρωσικό ούτε στο δυτικό στρατόπεδο.

Για να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους θα πρέπει να αποκλείσουν δημόσια την επέκταση του ΝΑΤΟ τόσο στη Γεωργία όσο και στην Ουκρανία. Η Δύση θα πρέπει επίσης να βοηθήσει στη διαμόρφωση ενός σχεδίου οικονομικής διάσωσης για την Ουκρανία που θα χρηματοδοτείται από κοινού από την ΕΕ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες – μια πρόταση που η Μόσχα θα πρέπει να χαιρετίσει, δεδομένου του ενδιαφέροντός της να έχει μια ευημερούσα και σταθερή Ουκρανία στη δυτική της πλευρά. Και η Δύση θα πρέπει να περιορίσει σημαντικά τις προσπάθειες κοινωνικής μηχανικής της εντός της Ουκρανίας. Είναι καιρός να τερματιστεί η υποστήριξη της Δύσης για μια άλλη Πορτοκαλί Επανάσταση. Ωστόσο, οι ηγέτες των ΗΠΑ και της Ευρώπης θα πρέπει να ενθαρρύνουν την Ουκρανία να σεβαστεί τα δικαιώματα των μειονοτήτων, ιδιαίτερα τα γλωσσικά δικαιώματα των Ρωσόφωνων. 

Κάποιοι μπορεί να υποστηρίξουν ότι η αλλαγή της πολιτικής έναντι της Ουκρανίας σε αυτήν την καθυστερημένη ημερομηνία θα έβλαπτε σοβαρά την αξιοπιστία των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο. Θα υπήρχαν αναμφίβολα ορισμένα κόστη, αλλά το κόστος της συνέχισης μιας λανθασμένης στρατηγικής θα ήταν πολύ μεγαλύτερο. Επιπλέον, άλλες χώρες είναι πιθανό να σέβονται ένα κράτος που μαθαίνει από τα λάθη του και τελικά σχεδιάζει μια πολιτική που αντιμετωπίζει αποτελεσματικά το πρόβλημα. Αυτή η επιλογή είναι σαφώς ανοιχτή στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ακούγεται επίσης ο ισχυρισμός ότι η Ουκρανία έχει το δικαίωμα να καθορίσει με ποιον θέλει να συμμαχήσει και οι Ρώσοι δεν έχουν δικαίωμα να εμποδίσουν το Κίεβο να ενταχθεί στη Δύση. Αυτός είναι ένας επικίνδυνος τρόπος για την Ουκρανία να σκέφτεται τις επιλογές της στην εξωτερική πολιτική. Η θλιβερή αλήθεια είναι ότι μπορεί συχνά να διορθώνεται όταν στο παιχνίδι συμμετέχουν πολιτικές μεγάλες δυνάμεις. Αφηρημένα δικαιώματα, όπως η αυτοδιάθεση, είναι σε μεγάλο βαθμό άνευ νοήματος όταν ισχυρά κράτη εμπλέκονται σε καυγάδες με πιο αδύναμα κράτη. Είχε η Κούβα το δικαίωμα να συνάψει στρατιωτική συμμαχία με τη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου; Οι Ηνωμένες Πολιτείες σίγουρα δεν το σκέφτηκαν και οι Ρώσοι σκέφτονται το ίδιο για την ένταξη της Ουκρανίας στη Δύση. Είναι προς το συμφέρον της Ουκρανίας να κατανοήσει αυτά τα γεγονότα της ζωής και να βαδίσει προσεκτικά σε ό,τι έχει να κάνει με τον πιο ισχυρό γείτονά της.

Ακόμα κι αν, ωστόσο, απορρίψει κανείς αυτήν την ανάλυση και πιστεύει ότι η Ουκρανία έχει το δικαίωμα να υποβάλει αίτηση για ένταξη στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, το γεγονός παραμένει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους έχουν το δικαίωμα να απορρίψουν αυτά τα αιτήματα. Δεν υπάρχει κανένας λόγος η Δύση να πρέπει να δεχτεί την Ουκρανία, εάν είναι στραμμένη στην εφαρμογή μιας εσφαλμένης εξωτερικής πολιτικής, ειδικά εάν η άμυνά της δεν είναι ζωτικό συμφέρον. Η ικανοποίηση των ονείρων ορισμένων Ουκρανών δεν αξίζει την εχθρότητα και τη διαμάχη που θα προκαλέσει, ειδικά για τον ουκρανικό λαό. 

Φυσικά, ορισμένοι αναλυτές μπορεί να παραδεχτούν ότι το ΝΑΤΟ χειρίστηκε άσχημα τις σχέσεις με την Ουκρανία αλλά, ωστόσο, εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι η Ρωσία αποτελεί έναν εχθρό που θα γίνει πιο τρομερός με την πάροδο του χρόνου – και ότι η Δύση δεν έχει επομένως άλλη επιλογή από το να συνεχίσει την τρέχουσα πολιτική της. Αλλά αυτή η άποψη είναι πολύ λανθασμένη. Η Ρωσία είναι μια φθίνουσα δύναμη και θα εξασθενήσει με τον καιρό. Αλλά, ακόμη κι αν η Ρωσία ήταν μια ανερχόμενη δύναμη, επιπλέον, δεν θα είχε νόημα να ενσωματωθεί η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ. Ο λόγος είναι απλός: οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους δεν θεωρούν την Ουκρανία βασικό στρατηγικό συμφέρον, όπως έχει αποδειχθεί από την απροθυμία τους να χρησιμοποιήσουν στρατιωτική δύναμη για να την βοηθήσουν. Ως εκ τούτου, θα ήταν το αποκορύφωμα της ανοησίας να γίνει δεκτό ένα νέο μέλος του ΝΑΤΟ το οποίο τα άλλα μέλη δεν έχουν καμία πρόθεση να υπερασπιστούν.

Η τήρηση της τρέχουσας πολιτικής θα περιέπλεκε επίσης τις σχέσεις της Δύσης με τη Μόσχα σε άλλα ζητήματα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται τη βοήθεια της Ρωσίας για την απόσυρση του αμερικανικού εξοπλισμού από το Αφγανιστάν μέσω ρωσικού εδάφους, την επίτευξη πυρηνικής συμφωνίας με το Ιράν και τη σταθεροποίηση της κατάστασης στη Συρία. Στην πραγματικότητα, η Μόσχα έχει βοηθήσει την Ουάσιγκτον και στα τρία αυτά ζητήματα στο παρελθόν. Το καλοκαίρι του 2013, ήταν ο Πούτιν που έβγαλε τα κάστανα του Ομπάμα από τη φωτιά σφυρηλατώντας τη συμφωνία βάσει της οποίας η Συρία συμφώνησε να εγκαταλείψει τα χημικά της όπλα, αποφεύγοντας έτσι το στρατιωτικό χτύπημα των ΗΠΑ που είχε απειλήσει ο Ομπάμα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χρειαστούν επίσης κάποια μέρα τη βοήθεια της Ρωσίας για τον περιορισμό της ανερχόμενης Κίνας. Η τρέχουσα πολιτική των ΗΠΑ, ωστόσο, απλώς οδηγεί τη Μόσχα και το Πεκίνο πιο κοντά. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους αντιμετωπίζουν τώρα μια επιλογή για την Ουκρανία. Μπορούν: 

• ή να συνεχίσουν την τρέχουσα πολιτική τους, η οποία θα επιδεινώσει τις εχθροπραξίες με τη Ρωσία και θα καταστρέψει την Ουκρανία στη συνέχεια. Μ’ αυτή την προσέγγιση όλοι θα έβγαιναν ηττημένοι, 

• ή να εργαστούν για να δημιουργήσουν μια ευημερούσα αλλά ουδέτερη Ουκρανία, που δεν απειλεί τη Ρωσία και επιτρέπει στη Δύση να επιδιορθώσει τις σχέσεις της με τη Μόσχα. Mε αυτή την προσέγγιση, όλες οι πλευρές θα κέρδιζαν.

Σύσταση: 
Το ως άνω άρθρο δημοσιεύθηκε στο Foreign Affairs το 2014. 
Διαβάστε και τη συνέντευξή του στο New Yorker στις 1 Μαρτίου 2022.