Την Τετάρτη 11 Ιανουαρίου στις 7 το βράδυ στο αμφιθέατρο του Δρομοκαΐτείου Ψυχιατρικού Νοσοκομείου η 1η παρουσίαση του βιβλίου «Το μεσοφόρι που χόρευε» του Θωμά Σίδερη

​Οι εκδόσεις Άπαρσις ​και ο συγγραφέας Θωμάς Σίδερης ​σας ​προσκαλούν στην παρουσίαση του μυθιστορήματος «​Το μεσοφόρι που χόρευε» που θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2017  στο αμφιθέατρο του Δρομοκαϊτείου Ψυχιατρικού Νοσοκομείου, Ιερά Οδός 343, Χαϊδάρι​ (​πλησίον σταθμού μετρό «Αγία Μαρίνα»​)​.

Για το βιβλίο που αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας, έγκλειστης στο Δρομοκαΐτειο θα μιλήσουν:
Γιώργος Μουζακίτης, σκηνοθέτης
Σάββας Πασχαλίδης, σκηνογράφος-σκηνοθέτης-ηθοποιός

Την εκδήλωση προλογίζει ο πρόεδρος του Δ.Σ.του Δρομοκαϊτείου Ισίδωρος Πρώιος.

Συμμετέχει ο Κώστας Παντελάκης, υπεύθυνος του​ μουσείου του νοσηλευτικού ιδρύματος.

Αποσπάσματα από το βιβλίο διαβάζουν ​οι ηθοποιοί Έλενα Αγγελοπούλου και Αλέξανδρος Βαμβούκος.

Η παρουσίαση θα ξεκινήσει στις επτά το απόγευμα.

Το "Ιλμίκ" (η Θηλιά) του Θωμά Σίδερη* είναι μια αποκαλυπτική ταινία-ντοκουμέντο για την ελευθερία του τύπου και τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία.
Το ντοκιμαντέρ "Ιλμίκ" (η Θηλιά) ταξιδεύει στην Ευρώπη και συναντά Τούρκους δημοσιογράφους που κατέφυγαν στο εξωτερικό μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου.

Θωμάς Σίδερης , «Ιλμίκ, δηλαδή «θηλιά». Πώς μια χώρα βάζει θηλιά στο δημοκρατικό πολίτευμα για δεκαετίες ολόκληρες, φιμώνοντας τον τύπο, καταπατώντας συστηματικά τις ατομικές και κοινωνικές ελευθερίες, φυλακίζοντας και σκοτώνοντας τους δημοσιογράφους. 
Ένα αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ για την Τουρκία, πριν και μετά το πραξικόπημα.Οι περισσότεροι Τούρκοι δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί που μιλούν στο ντοκιμαντέρ βρίσκονται σήμερα στη φυλακή. Όμως η έρευνα συνεχίζεται ακόμα…».


O πρώτος κύκλος γυρισμάτων του «Ιλμίκ» ολοκληρώθηκε 2,5 εβδομάδες πριν το πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου.. Δώδεκα από τους δεκαεννέα δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ που μιλούν στο ντοκιμαντέρ βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα λευκά κελιά φυλακών υψίστης ασφαλείας στο Σιλίβρι και αλλού.

Γυρίσματα έγιναν επίσης στην Ελλάδα, τη Γερμανία και το Βέλγιο, ενώ στον φακό του "Ιλμίκ" καταθέτουν τη δική τους μαρτυρία και ξεδιπλώνουν την προσωπική τους ιστορία μεταξύ άλλων: η Μερβέ, κόρη ενός καθηγητή πανεπιστημίου που βρίσκεται έγκλειστος σε φυλακή σε προάστιο της Σμύρνης, ο Μουχαρέμ (ψευδώνυμο), ένας πανίσχυρος βιομήχανος της Τουρκίας που διέφυγε στο εξωτερικό για να γλιτώσει τη ζωή του, αφήνοντας όμως πίσω την οικογένειά του, ο Εμράχ, διευθυντικό στέλεχος ανθρωπιστικής οργάνωσης που βρέθηκε στο στόχαστρο του καθεστώτος Ερντογάν, η Νεσιμπέ, γυναίκα του ανθρώπου-κλειδί που αποκάλυψε την υπόθεση «Βαριοπούλα», αλλά και η Μπούσρα που έφερε στο φως άγνωστες λεπτομέρειες της υπόθεσης Εργκένεκον και που σήμερα η τύχη της αγνοείται.
Επίσης ο Antony Bellanger, Γενικός Γραμματέας της IFJ (International Federation of Journalists), δίνει στο «Ιλμίκ» τη δική του πολύτιμη μαρτυρία.
H γερμανική εταιρεία ITEP PICTURES, κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών με έδρα στη Φρανκφούρτη, ανέλαβε την προώθηση του ντοκιμαντέρ στην ευρωπαϊκή αγορά αλλά και σε διεθνή φεστιβάλ.

Το τελικό στάδιο επεξεργασίας θα γίνει στη Γερμανία και το ντοκιμαντέρ θα κάνει πρεμιέρα στις Βρυξέλλες το πρώτο εξάμηνο του 2017 σε ειδική προβολή υπό την αιγίδα της Διεθνούς Oμοσπονδίας Δημοσιογράφων.

Επίσης, το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου (ΕΣΠΗΤ) έλαβε ομόφωνη απόφαση για τη στήριξη της παραγωγής του ντοκιμαντέρ.


Αφήγηση: Έρση Βατού, Άγης Γυφτόπουλος, Νικόλ Λιακοσταύρου και Θωμάς Σίδερης
Στη διεύθυνση φωτογραφίας για τα γυρίσματα που έγιναν στην Ελλάδα: Τάκης Μπαρδάκος
Μοντάζ: Δημήτρης Σιδηρόπουλος
Μουσική: Στάθης Άνινος.

Πλατφόρμα υποστήριξης:
https://www.indiegogo.com/projects/ilmik-press-unfreedom-in-turkey-democracy/x/14727665#/gallery
Μπλογκ ντοκιμαντέρ:
https://ilmikblog.wordpress.com/



*Ο Θωμάς Σίδερης κάνει εκπομπές στο ραδιόφωνο και είναι ο δημιουργός της εκπομπής Αφύλαχτη Διάβαση της ERTopen.
Επίσης ασχολείται με την έρευνα και τη συγγραφή κειμένων σε ντοκιμαντέρ. Είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος, μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων και μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών. Γράφει και μεταφράζει βιβλία και θεατρικά έργα, ενώ αρθογραφεί σε ελληνικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης. 

Ιλμίκ, δηλαδή "θηλιά". Πώς μια χώρα βάζει θηλιά στο δημοκρατικό πολίτευμα για δεκαετίες ολόκληρες, φιμώνοντας τον τύπο, καταπατώντας συστηματικά τις ατομικές και κοινωνικές ελευθερίες, φυλακίζοντας και σκοτώνοντας τους δημοσιογράφους. 

Ένα αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ για την Τουρκία, πριν και μετά το πραξικόπημα.

Οι περισσότεροι Τούρκοι δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί που μιλούν στο ντοκιμαντέρ βρίσκονται σήμερα στη φυλακή. 

Όμως η έρευνα συνεχίζεται ακόμα...

Πλατφόρμα υποστήριξης:

https://www.indiegogo.com/projects/ilmik-press-unfreedom-in-turkey-democracy/x/14727665#/gallery

Μπλογκ ντοκιμαντέρ:

https://ilmikblog.wordpress.com/

Σελίδα στο Facebook:

https://www.facebook.com/ILMIK-DOC-329918267346508/

Τrailer: 

Ξεκίνησα τα γυρίσματα τον Ιούνιο του 2016. Η κατάσταση στη χώρα μύριζε μπαρούτι. Ο Τούρκος Πρόεδρος κυνηγούσε παντού το φάντασμα του Φετουλάχ Γκιουλέν.

Μπήκα σε γραφεία εφημερίδων και μίλησα με δημοσιογράφους που δούλευαν σε καθεστώς φόβου και περίμεναν από στιγμή σε στιγμή να εισβάλει στο κτίριο η αστυνομία και να τους συλλάβει. Θυμάμαι, σε μία τέτοια εφημερίδα, είχαν βάλει μία ντουλάπα πίσω από την πόρτα εισόδου ώστε να βρουν εμπόδιο οι αστυνομικοί και οι δημοσιογράφοι να προλάβουν να το σκάσουν από την έξοδο κινδύνου.


Θυμάμαι τον Ερκάν, τον δημοσιογράφο της τηλεόρασης Μπουγκιούν, να μου λέει με νόημα “εγώ είμαι μάλλον σοσιαλιστής” και να αναπολεί τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα από την προβλήτα της Θεσσαλονίκης παρέα με τους Έλληνες φίλους του. “Πόσο μοιάζει η Θεσσαλονίκη με τη Σμύρνη!” έλεγε και ξανάλεγε.


Θυμάμαι την Αρζού από την εφημερίδα Ταράφ που συνάντησα στην Άγκυρα. Όσο κάναμε τη συνέντευξη, μία γειτόνισσα φρόντιζε το -λίγων μηνών- κοριτσάκι της. Θυμάμαι το χαμόγελό της, το τσιγάρο που καπνίσαμε, τον φόβο της για την εξέλιξη της δίκης. Ο Πρόεδρος της χώρας είχε υποβάλει εναντίον της δεκάδες μηνύσεις για τα ρεπορτάζ της. Υποχέθηκα στην Αρζού να πάω τον Σεπτέμβριο στο δικαστήριο και να την υποστηρίξω. Δεν ξέρω τουρκικά. Θα μιλούσα με τη γλώσσα της αλήθειας. ΔΕΝ ΠΡΌΛΑΒΑ. Η Αρζού είναι ήδη στη φυλακή.


Οι περισσότεροι από τους δημοσιογράφους που μιλούν στο ντοκιμαντέρ μου βρίσκονται στη φυλακή ή έχουν συλληφθεί και περνούν τον χρόνο τους στο υπόγειο κάποιας ανακριτικής ή αστυνομικής αρχής. Κάποιοι πρόλαβαν και έφυγαν στο εξωτερικό: ξεσπιτώθηκαν και άφησαν πίσω τους φίλους και οικογένειες που ανησυζούν για αυτούς.

Η ψυχή μου πονάει. Ξυπνάω και κοιμάμαι και η σκέψη μου είναι διαρκώς κοντά τους. Η “θηλιά” που κρέμεται πάνω από την Τουρκία ακουμπά εμένα, τη χώρα μου, την Ευρώπη, την Ασία, όλον τον κόσμο.


Οι ήρωες του ντοκιμαντέρ “Ιλμίκ” είναι οι δικοί μου ήρωες. Αλλά όχι μόνο αυτοί. Ήρωες είναι όλοι οι δημοσιογράφοι της Τουρκίας που μάχονται για το δίκιο. Μέσα από τον σκοταδισμό και το μαύρο σκοτάδι που έχει επιβάλλει η τουρκική κυβέρνηση στον τύπο, ξεπηδά το αχνό φως της ελεύθερης και ανυπότακτης σκέψης τους. 


Θωμάς Σίδερης

Δημοσιογράφος, Μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων

Μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών

Η ταινία  τεκμηρίωσης μεγάλης διάρκειας «Σκιά στην ψυχή» σε σενάριο Θωμά Σίδερη και σκηνοθεσία Δημήτρη Πλιάγκου και Μάριου Πολυζωγόπουλου έλαβε το βραβείο σεναρίου και καλύτερου ντοκιμαντέρ στο 9ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου στο Λονδίνο.

"Σκιά στην ψυχή"

Δίγλωσση έκδοση (ελληνικά και τουρκικά) για την εγκατάσταση των προσφύγων μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Όλα άρχισαν από μια συνθήκη που οραματιζόταν το τέλος του πολέμου. Γι’ αυτό και ονομάστηκε «Συνθήκη Ειρήνης». Στην ιστορία έμελλε να ταυτιστεί με το όνομα μιας βροχερής και κρύας ελβετικής πόλης. Στις ψυχές όμως των ανταλλάξιμων προσφύγων έμεινε σαν μια βαριά σκιά που θα τους ακολουθούσε για πάντα.

Οι κυνηγημένοι άνθρωποι στις αποβάθρες κοιτάζουν απορημένοι και σιωπηλοί τη δική τους άγνωστη θάλασσα. Τα λιμάνια της Καβάλας, της Θεσσαλονίκης, του Πειραιά και της Τούζλα μοιάζουν με μια οικεία και, ταυτόχρονα, ξένη αγκαλιά. Το μόνο που ακούγεται πια είναι το τραγούδι από μια πατρίδα που φεύγει και μια πατρίδα που έρχεται, μια πατρίδα που αχνοφαίνεται μπροστά στον ορίζοντα.

Είναι οι άνθρωποι με δυο πατρίδες – τουρκόσποροι, τουρκομερίτες και πρόσφιγγες στην Ελλάδα, γκιαούρηδες, ξενομερίτες και ρωμιόσποροι στην Πόλη. Είναι οι δικοί μας ξένοι, σ’ ένα αργό και βασανιστικό ταξίδι προς το άγνωστο με φόντο τα νερά μιας σκοτεινής θάλασσας.

Ενενήντα χρόνια μετά, η ιστορική έρευνα ξεκινά από εκεί που σταματά η επίσημη ιστορία των στρατιωτικών επιχειρήσεων και των διεθνών συνθηκών. Από το 2008, ο συγγραφέας του βιβλίου μελετά προσφυγικές περιοχές στην Ελλάδα και στην Τουρκία και ξεδιπλώνει τις συγκλονιστικές ιστορίες των πρωταγωνιστών των γεγονότων, Ελλήνων και Τούρκων ανταλλάξιμων προσφύγων πρώτης και δεύτερης γενιάς.

Οι πρώτες εβδομάδες της εγκατάστασης, η ταπεινωτική καθημερινότητα, ο ρατσισμός των ντόπιων, τα φτηνά προσφυγικά εργατικά χέρια, η καραντίνα και το λοιμοκαθαρτήριο της εθνικής συνείδησης. Από την άλλη, οι πόλεις της σιωπής, το πισσόχαρτο που στάζει, οι κοινές προσφυγικές αυλές, τα εξωτικά αρώματα που αναδύονται από τα μαγειρειά και οι «παστρικιές» Σμυρνιές που περιδιαβαίνουν τις γειτονιές.



Το βιβλίο «Οι δικοί μας ξένοι» ανατρέπει σε μεγάλο βαθμό τα στερεότυπα για την Ανταλλαγή του 1923. Ο συγγραφέας επισκέπτεται παράλληλα πανεπιστήμια, ιδρύματα και φορείς στην Ελλάδα, Τουρκία και Μεγάλη Βρετανία και συνομιλεί με ιστορικούς, κοινωνιολόγους, πολιτικούς επιστήμονες και κοινωνικούς ανθρωπολόγους που θέτουν νέες παραμέτρους στη δημόσια συζήτηση για τη Συνθήκη της Λωζάνης, μια συνθήκη που άλλαξε για πάντα τις ζωές δύο εκατομμυρίων ανθρώπων.

Το τραύμα του ξεριζωμού θα ακολουθεί για πάντα τους ανταλλάξιμους πρόσφυγες και θα επηρεάσει τόσο τη διαμόρφωση της προσφυγικής μνήμης όσο και τη συγκρότηση της ιδιαίτερης προσφυγικής ταυτότητας. Όταν περιγράφουν οι πρόσφυγες την τραυματική εμπειρία τους αποστασιοποιούνται, είναι σαν να περιγράφουν την εμπειρία κάποιου άλλου. Μόνο αφότου συνειδητοποιήσουν ότι το «εκεί» δεν υπάρχει και αυτό που τους έχει απομείνει πια είναι το «εδώ», θα δείξουν τον πραγματικό εαυτό τους: θα οργανώσουν γρήγορα τις κοινότητές τους και θα εκδηλώσουν με κάθε τρόπο και κάθε μέσο τη δημιουργικότητά τους.

Στο βιβλίο περιέχεται σπάνιο φωτογραφικό υλικό από το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών και το προσωπικό αρχείο του συγγραφέα. Προλογίζει ο Δημήτρης Καμούζης, ιστορικός και ερευνητής στο ΚΜΣ.

ΒΪΖΪΜ YABANCILAR – Lozan Antlaşmasindan sonra mübadillerin yerleştirilmesi” 

Συγγραφέας: Θωμάς Σίδερης

Μετάφραση στα τουρκικά: Ιώ Τσοκώνα

Σελίδες: 192
Σχήμα: 18×20

Έκδοση: 2013

ISBN: 978-618-80270-9-1

Εκδόσεις: Εκδόσεις Πασχαλίδη, CMYK ΕΠΕ

Για να παραγγείλετε το βιβλίο, στείλτε μήνυμα:
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. 




πηγή: treno.gr

Στο πλευρό της ΕΡΤ ενάντια στο "μαύρο", αλληλέγγυος με συνεχή συμμετοχή...και πολυγραφότατος. Σε λίγες μέρες η "Κανέλα από τη Σμύρνη" στα βιβλιοπωλεία.

Στης 3 Νοεμβρίου ανεβαίνει το θεατρικό έργο του (σταθερά αλληλέγγυου στην ΕΡΤ) Θωμά Σίδερη, "Το τελευταίο σπίρτο", στο L.A. THEATER (πρώην ΡΑΓΕΣ), Κωνσταντινουπόλεως 82 & Ιερά Οδός, Γκάζι. Στηρίζεται στο μυθιστόρημά του "Το μεσοφόρι που χόρευε", που είναι υπό έκδοση.

THE BORDERS - η ζωή μπροστά & πίσω από τα συρματοπλέγματα

Ένα φωτογραφικό οδοιπορικό του Θωμά Σίδερη
στα στρατόπεδα συγκέντρωσης & στις τρώγλες
των Σύρων προσφύγων στο Χατάι της Τουρκίας

Η έκθεση εγκαινιάστηκε την Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014 και ολοκληρώθηκε την Κυριακή 27 Απριλίου
Πειραιώς 73, Κεραμεικός – κτίριο ICOMOS (απέναντι από το BIOS)
•    Οργάνωση – υποστήριξη: Όμιλος για την UNESCO Πειραιά & Νήσων
•    Υπό την αιγίδα του ελληνικού ICOMOS

Για όσους δεν πρόλαβαν να τη δουν, δείτε τις ακόλουθες παραπομπές:


http://www.youtube.com/watch?v=zdnVOGSBfRc

http://treno.gr/archives/4835