Η παράσταση των Δημήτρη Καρατζιά - Μάνου Αντωνιάδη«Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» (They Shoot Horses, Don't They?), βασισμένη στην συγκλονιστική νουβέλα τουHorace McCoy,μετά τη θερμή αποδοχή από κοινό και κριτικούς συνεχίζεται και μετά το Πάσχα, για 8 ακόμη παραστάσεις, στο θέατρο Εν Αθήναις, κάθε Σάββατο στις 20:30 και Κυριακή στις 19:30, έως την Κυριακή 17 Μαΐου.
Λίγα λόγια για το Έργο:
1932, στην «Αμερική της Μεγάλης Ύφεσης*». Σε μια αποβάθρα αναψυχής, στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, δίπλα στο Χόλιγουντ, ένας ακόμη «μαραθώνιος χορού*» ξεκινάει. Δεκάδες νέοι, φτωχοί, άνεργοι και άστεγοι, θύματα της κρίσης που μαστίζει τη χώρα, διεκδικούν μια θέση. Κίνητρο το μεγάλο έπαθλο αλλά και η δωρεάν διαμονή και διατροφή για όσο κρατήσει ο χορός. Στόχος ένα καλύτερο μέλλον, μια πιο ανθρώπινη ζωή και γιατί όχι, μια καριέρα στον κινηματογράφο. Το Αμερικάνικο όνειρο!
Οι κανόνες του μαραθωνίου, σκληροί και αδυσώπητοι. Οι διαγωνιζόμενοι πρέπει με κάθε τρόπο να παραμείνουν όρθιοι, χορεύοντας αδιάκοπα, με ελάχιστα διαλείμματα, για μέρες, εβδομάδες, μήνες, μέχρι τελικής κατάρρευσης. Νικητής, το τελευταίο ζευγάρι που θα κρατηθεί όρθιο.
Για 52 μέρες, παρακολουθούμε τις ιστορίες δώδεκα συμμετεχόντων και των διοργανωτών του διαγωνισμού. Από την μία, οι ζωές, τα όνειρα, οι ελπίδες, οι προσπάθειες, οι αποτυχίες και από την άλλη η εκμετάλλευση της ανθρώπινης ανάγκης, η εξαθλίωση ως ψυχαγωγία και η απελπισία ως θέαμα. Άνθρωποι που ωθούνται πέρα από τα σωματικά και ψυχικά τους όρια προς τέρψιν του κοινού.
Ποιος θα κερδίσει το έπαθλο; Ποιος θα είναι ο μεγάλος νικητής σε αυτόν τον μαραθώνιο, που σταδιακά μετατρέπεται σε σκληρό διαγωνισμό, σε απάνθρωπο αγώνα αντοχής, σε άγριο Freak Show, που δεν χωράει αξιοπρέπεια, συμπόνια, συναισθηματισμός και χλευάζει τον ίδιο τον άνθρωπο. Όλα επιτρέπονται φτάνει να έρθουν κι άλλοι θεατές. Ολοένα και περισσότεροι. Που γίνονται συμμέτοχοι στο θέαμα. Που διψάνε για την πτώση των χορευτών, ανακουφισμένοι που οι ίδιοι παραμένουν θεατές κι όχι διαγωνιζόμενοι σε αυτό το σκληρό παιχνίδι επιβίωσης.
Το They Shoot Horses, Don't They? παρουσιάστηκε στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία Sydney Pollack, με τους Jane Fonda, Gin Young,Michael Sarrazin, Susannah York κ.α. Απολογισμός 25 υποψηφιότητες και 11 βραβεία στα Oscar, Bafta, Golden Globes κ.α
*Η «Αμερική της Μεγάλης Ύφεσης».
Η «Μεγάλη Ύφεση» στην Αμερική (1929–1939) ήταν μια δεκαετία οικονομικής εξαθλίωσης, φτώχειας, ανεργίας, μετανάστευσης, κοινωνικής απόγνωσης και βαθιάς αλλαγής.
Μετά το Χρηματιστηριακό Κραχ του 1929, εκατοντάδες τράπεζες πτώχευσαν και εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τις αποταμιεύσεις τους. Παράλληλα χιλιάδες επιχειρήσεις χρεοκόπησαν, βιομηχανίες κατέρρευσαν και εργοστάσια σταμάτησαν την παραγωγή τους. Ταυτόχρονα οι αγρότες εξαθλιώθηκαν, οι μισθοί έπεσαν στο μισό και η ανεργία εκτινάχθηκε στο 25%. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι γυρνούσαν από πόλη σε πόλη αναζητώντας οποιαδήποτε εργασία. Έφτιαχναν παραγκουπόλεις και ολόκληρες οικογένειες έμεναν για χρόνια σε τενεκεδόσπιτα, λιμοκτονώντας και πεθαίνοντας από υποσιτισμό. Θεωρείται η πιο σκοτεινή περίοδος της αμερικανικής ιστορίας του 20ου αιώνα.
*Τι ήταν οι «Μαραθώνιοι Χορού»;
Διαγωνισμοί αντοχής, όπου ζευγάρια χόρευαν νύχτα - μέρα, συνεχόμενα, με ολιγόλεπτα διαλείμματα και ελάχιστο ύπνο, για εβδομάδες, ακόμη και για μήνες. Στόχος τους να μείνουν οι τελευταίοι όρθιοι για να κερδίσουν το χρηματικό έπαθλο του διαγωνισμού.
Τη δεκαετία του 1920 οι μαραθώνιοι αυτοί ήταν η τελευταία λέξη της μόδας στην ψυχαγωγία. Ο κόσμος έψαχνε ευκαιρία να σπάσει τα ρεκόρ σε κάθε είδους δραστηριότητα και ο χορός ήταν μία από αυτές.
Όταν όμως ξέσπασε το Κραχ το 1929 και ο κόσμος πάσχιζε πια να εξασφαλίζει τα προς το ζην, οι επιχειρηματίες εκμεταλλευόμενοι την οικονομική κρίση, μετέτρεψαν αυτούς τους χορούς σε μία άκρως κερδοφόρα επιχείρηση. Για να προσελκύουν διαγωνιζόμενους, κυρίως ανέργους και φτωχούς που προσπαθούσαν να επιβιώσουν κυνηγώντας μια θέση στο Αμερικάνικο όνειρο, παρείχαν δωρεάν διαμονή, φαγητό και μια σχετική ιατρική περίθαλψη! Πολλοί από τους συμμετέχοντες αποκτούσαν χορηγούς, οι οποίοι για να εξασφαλίσουν τη διαφήμιση των προϊόντων τους, έφταναν στο σημείο να τους ταΐζουν ακόμη και 12 φορές την ημέρα, ελπίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο τους έδιναν περισσότερη ενέργεια. Αυτό έκανε τη συμμετοχή στους μαραθώνιους χορού ακόμα πιο περιζήτητη, καθώς ελάχιστοι είχαν τη δυνατότητα να τρώνε τόσο πλουσιοπάροχα την εποχή της «Μεγάλης Ύφεσης».
Το κοινό φυσικά, που λάτρευε τη θεατρικότητα των θεαμάτων αρένας, πλήρωνε καθημερινά εισιτήριο για να παρακολουθήσει αυτά τα σκληρά και άγρια show που συνδυάζανε τη μουσική και το χορό, το τραγούδι και το θέατρο με το δράμα όλων αυτών των ανθρώπων που προσπαθούσαν να παραμείνουν όσο το δυνατόν περισσότερο σε αυτούς τους διαγωνισμούς, φτάνοντας στα όρια της κατάρρευσης, αποχωρώντας συνήθως εξαντλημένοι, λιπόθυμοι, τραυματισμένοι, μετά από ψυχολογικά ξεσπάσματα και ψυχωσικά επεισόδια, πολλοί από αυτούς, ακόμη και νεκροί.
Σήμερα θεωρούνται ένα από τα πιο σκοτεινά θεάματα στην αμερικανική λαϊκή κουλτούρα.
Θερμές ευχαριστίες για την πολύτιμη βοήθεια τους στους: Βίκυ Σδούγκου (Βεστιάριο Gardaroba), Γιάννη Οικονομίδη (παντομίμα), Γιώργο Νικολαΐδη (κομμώσεις), Κατερίνα Καρατζιά (μακιγιάζ) και Κωνσταντίνο Θεοδωρακάκη (παρασκήνιο).
Ειδικές τιμές για ομαδικές κρατήσεις άνω των 20 ατόμων στο 2130356472 και στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
**Τα μειωμένα εισιτήρια είναι διαθέσιμα μόνο από το ταμείο του θεάτρου μετά από επίδειξη σχετικού δικαιολογητικού. Χρειάζεται τηλεφωνική κράτηση.
*ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ
Email:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 20:30 στο θέατρο Εν Αθήναις,
Ο Δημήτρης Καρατζιάς και ο Μάνος Αντωνιάδης μεταφέρουν στη σκηνή, την βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, συγκλονιστικήνουβέλα του Horace McCoy «ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΟΤΑΝ ΓΕΡΑΣΟΥΝ» (They Shoot Horses, Don't They?).Από το Σάββατο 06 Δεκεμβρίου, κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 20:30 στο θέατρο Εν Αθήναις, Ιάκχου 19 Γκάζι.
Λίγα λόγια για το Έργο:
1932, στην «Αμερική της Μεγάλης Ύφεσης*». Σε μια αποβάθρα αναψυχής, στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, δίπλα στο Χόλιγουντ, ένας ακόμη «μαραθώνιος χορού*» ξεκινάει. Δεκάδες νέοι, φτωχοί, άνεργοι και άστεγοι, θύματα της κρίσης που μαστίζει τη χώρα, διεκδικούν μια θέση. Κίνητρο το μεγάλο έπαθλο αλλά και η δωρεάν διαμονή και διατροφή για όσο κρατήσει ο χορός. Στόχος ένα καλύτερο μέλλον, μια πιο ανθρώπινη ζωή και γιατί όχι, μια καριέρα στον κινηματογράφο. Το Αμερικάνικο όνειρο!
Οι κανόνες του μαραθωνίου, σκληροί και αδυσώπητοι. Οι διαγωνιζόμενοι πρέπει με κάθε τρόπο να παραμείνουν όρθιοι, χορεύοντας αδιάκοπα, με ελάχιστα διαλείμματα, για μέρες, εβδομάδες, μήνες, μέχρι τελικής κατάρρευσης. Νικητής, το τελευταίο ζευγάρι που θα κρατηθεί όρθιο.
Για 52 μέρες, παρακολουθούμε τις ιστορίες δώδεκα συμμετεχόντων και των διοργανωτών του διαγωνισμού. Από την μία, οι ζωές, τα όνειρα, οι ελπίδες, οι προσπάθειες, οι αποτυχίες και από την άλλη η εκμετάλλευση της ανθρώπινης ανάγκης, η εξαθλίωση ως ψυχαγωγία και η απελπισία ως θέαμα. Άνθρωποι που ωθούνται πέρα από τα σωματικά και ψυχικά τους όρια προς τέρψιν του κοινού.
Ποιος θα κερδίσει το έπαθλο; Ποιος θα είναι ο μεγάλος νικητής σε αυτόν τον μαραθώνιο, που σταδιακά μετατρέπεται σε σκληρό διαγωνισμό, σε απάνθρωπο αγώνα αντοχής, σε άγριο Freak Show, που δεν χωράει αξιοπρέπεια, συμπόνια, συναισθηματισμός και χλευάζει τον ίδιο τον άνθρωπο. Όλα επιτρέπονται φτάνει να έρθουν κι άλλοι θεατές. Ολοένα και περισσότεροι. Που γίνονται συμμέτοχοι στο θέαμα. Που διψάνε για την πτώση των χορευτών, ανακουφισμένοι που οι ίδιοι παραμένουν θεατές κι όχι διαγωνιζόμενοι σε αυτό το σκληρό παιχνίδι επιβίωσης.
Το They Shoot Horses, Don't They? παρουσιάστηκε στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία Sydney Pollack, με τους Jane Fonda, Gin Young,Michael Sarrazin, Susannah York κ.α. Απολογισμός 25 υποψηφιότητες και 11 βραβεία στα Oscar, Bafta, Golden Globes κ.α
*Η «Αμερική της Μεγάλης Ύφεσης».
Η «Μεγάλη Ύφεση» στην Αμερική (1929–1939) ήταν μια δεκαετία οικονομικής εξαθλίωσης, φτώχειας, ανεργίας, μετανάστευσης, κοινωνικής απόγνωσης και βαθιάς αλλαγής.
Μετά το Χρηματιστηριακό Κραχ του 1929, εκατοντάδες τράπεζες πτώχευσαν και εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τις αποταμιεύσεις τους. Παράλληλα χιλιάδες επιχειρήσεις χρεοκόπησαν, βιομηχανίες κατέρρευσαν και εργοστάσια σταμάτησαν την παραγωγή τους. Ταυτόχρονα οι αγρότες εξαθλιώθηκαν, οι μισθοί έπεσαν στο μισό και η ανεργία εκτινάχθηκε στο 25%. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι γυρνούσαν από πόλη σε πόλη αναζητώντας οποιαδήποτε εργασία. Έφτιαχναν παραγκουπόλεις και ολόκληρες οικογένειες έμεναν για χρόνια σε τενεκεδόσπιτα, λιμοκτονώντας και πεθαίνοντας από υποσιτισμό. Θεωρείται η πιο σκοτεινή περίοδος της αμερικανικής ιστορίας του 20ου αιώνα.
*Τι ήταν οι «Μαραθώνιοι Χορού»;
Διαγωνισμοί αντοχής, όπου ζευγάρια χόρευαν νύχτα - μέρα, συνεχόμενα, με ολιγόλεπτα διαλείμματα και ελάχιστο ύπνο, για εβδομάδες, ακόμη και για μήνες. Στόχος τους να μείνουν οι τελευταίοι όρθιοι για να κερδίσουν το χρηματικό έπαθλο του διαγωνισμού.
Τη δεκαετία του 1920 οι μαραθώνιοι αυτοί ήταν η τελευταία λέξη της μόδας στην ψυχαγωγία. Ο κόσμος έψαχνε ευκαιρία να σπάσει τα ρεκόρ σε κάθε είδους δραστηριότητα και ο χορός ήταν μία από αυτές.
Όταν όμως ξέσπασε το Κραχ το 1929 και ο κόσμος πάσχιζε πια να εξασφαλίζει τα προς το ζην, οι επιχειρηματίες εκμεταλλευόμενοι την οικονομική κρίση, μετέτρεψαν αυτούς τους χορούς σε μία άκρως κερδοφόρα επιχείρηση. Για να προσελκύουν διαγωνιζόμενους, κυρίως ανέργους και φτωχούς που προσπαθούσαν να επιβιώσουν κυνηγώντας μια θέση στο Αμερικάνικο όνειρο, παρείχαν δωρεάν διαμονή, φαγητό και μια σχετική ιατρική περίθαλψη! Πολλοί από τους συμμετέχοντες αποκτούσαν χορηγούς, οι οποίοι για να εξασφαλίσουν τη διαφήμιση των προϊόντων τους, έφταναν στο σημείο να τους ταΐζουν ακόμη και 12 φορές την ημέρα, ελπίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο τους έδιναν περισσότερη ενέργεια. Αυτό έκανε τη συμμετοχή στους μαραθώνιους χορού ακόμα πιο περιζήτητη, καθώς ελάχιστοι είχαν τη δυνατότητα να τρώνε τόσο πλουσιοπάροχα την εποχή της «Μεγάλης Ύφεσης».
Το κοινό φυσικά, που λάτρευε τη θεατρικότητα των θεαμάτων αρένας, πλήρωνε καθημερινά εισιτήριο για να παρακολουθήσει αυτά τα σκληρά και άγρια show που συνδυάζανε τη μουσική και το χορό, το τραγούδι και το θέατρο με το δράμα όλων αυτών των ανθρώπων που προσπαθούσαν να παραμείνουν όσο το δυνατόν περισσότερο σε αυτούς τους διαγωνισμούς, φτάνοντας στα όρια της κατάρρευσης, αποχωρώντας συνήθως εξαντλημένοι, λιπόθυμοι, τραυματισμένοι, μετά από ψυχολογικά ξεσπάσματα και ψυχωσικά επεισόδια, πολλοί από αυτούς, ακόμη και νεκροί.
Σήμερα θεωρούνται ένα από τα πιο σκοτεινά θεάματα στην αμερικανική λαϊκή κουλτούρα.
Email:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Μετά τη θερμή αποδοχή από κοινό και κριτικούς η «Μπουμπού», του Δημήτρη Μητσοτάκη, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Πασσά, με τη Δήμητρα Κολλά στον ομώνυμο ρόλο, επιστρέφει για 2η χρονιά στο θέατρο Εν Αθήναις. Από 27 Σεπτεμβρίου, κάθε Σάββατο & Κυριακή στις 17:45, για περιορισμένες παραστάσεις.
Η Μπουμπού, μια γεννημένη θεατρίνα, είναι η πρωτότοκη κόρη μιας οικογένειας από την Κρήτη, η οποία γεννιέται σχεδόν 7κιλά! Η αναπτυγμένηφύση της, την ακολουθεί σε όλη την πορεία της ζωή της και την κάνει αντικείμενο χλευασμού, παραγκωνισμού, υποτίμησης και… εκμετάλλευσης. Η Μπουμπού όμως δεν το βάζει κάτω. Κοιτά τη φωτεινή πλευρά της ζωής κι ας θυμώνει κι ας κλαίει. Βρίσκει καταφύγιο στο φαγητό και ειδικά στις τουλούμπες που λατρεύει. Τελικά δεν καταφέρνει να γίνει ηθοποιός. Την κερδίζουν τα οικοκυρικά και το μαγείρεμα, η βελόνα, το βελονάκι, τα κεντήματα, τα σεμεδάκια και τα σεμέν. Με αφορμή το ράψιμο του νυφικού της εγγονήςτης, μας διηγείται την πολυτάραχη, κινηματογραφική ζωή της από το 1946 μέχρι τις μέρες μας. Δυσκολίες, χαρές, χιούμορ, τραγούδια, συγκίνηση, ανατροπές, ένας μεγάλος έρωτα και μια θυσία.
ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Ο ΔημήτρηςΜητσοτάκης μας παραδίδει μία εξαιρετικά γλυκόπικρη νουβέλα, με λόγο ζωντανό, ανθρώπινο και καθημερινό, χωρίςμελοδραματισμούς και με αιφνίδιες συναισθηματικές διακυμάνσεις. Ένα βαθύτατα θεατρικό κείμενο γεμάτο πολλαπλάμηνύματα, για πολλούς αποδέκτες. Η Μπουμπού, που βρίσκει την ιδανικήδιανομή στο πρόσωπο της υπερταλαντούχας ΔήμητραςΚολλά, εντάσσεται σε ένα σύμπαν που κινείται ανάμεσα στο όνειρο και τον εφιάλτη, τη μνήμη και την πραγματικότητα, το χθες και το σήμερα. Και ενώ είναι ένα έργο, κατά κάποιον τρόπο, «ιστορικό», πραγματεύεται διαχρονικά θέματα, όπως: τοbodyshaming, ο εκφοβισμός, η οικογενειακή παραμέληση, η περιθωριοποίηση, η κάθε είδους κακοποίηση, η ανάγκη για επιβίωση, το πένθος, η μοναξιά, η κατάθλιψη,ηελπίδα και ο μεγάλος έρωτας που θα γιατρέψει τα πάντα. Ο θεατής θα ταυτιστεί σε πολλά σημεία με την ηρωίδα μας, γιατί δυστυχώς τα παραπάνω κακώς κείμενα τα βιώνουμε καθημερινά, αλλά ευτυχώς πλέον μιλάμε για αυτά. Ή μήπως όχι; Το νήμα της παράστασης ξετυλίγεται με ευφρόσυνο τρόπο. Το γέλιοκαιησυγκίνηση, το τραγούδι και ηεκκωφαντική σιωπήεναλλάσσονται. Η διασκέδαση και η ψυχαγωγία πηγαίνουν αντάμα, καθώς η Μπουμπού με τη βελόνα της κεντάει αυτόν τον ιδιαίτερο και ξεχωριστό κόσμο και μας ταξιδεύει μαζί της.
ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ:
«Ο Κωνσταντίνος Πασσάς, ταλαντούχος ηθοποιός, δοκιμάζεται, επάξια, για δεύτερη φορά στον σκηνοθετικό στιβο ("Το ημερολόγιο ενός τρελού", 2022. Το έξυπνο εύρημα της συνθήκης της πρόβας του νυφικού της εγγονής της Μπουμπούς του δίνει το έναυσμα να δημιουργήσει έναν σφιχτό και δυνατό μονόλογο, δουλεμένο με ρυθμό, έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις , χιούμορ και συγκίνηση. Η σκηνοθετική ματιά του διαθέτει ακρίβεια, ευαισθησία και τόλμη. Καταθέτει μια παράσταση που αποπνέει ζεστασιά, 'χειροποίητη' δύναμη, μια 'μαμαδένια' ατμόσφαιρα. Εστιάζει στην ηρωίδα του και αναδεικνύει τον ψυχισμό της και τις μεταπτώσεις του με καθαρότητα και απλότητα. Στο πρόσωπο της χαρισματικής Δήμητρας Κολλά, η Μπουμπού βρίσκει την ιδανική ερμηνεύτρια. Ένα πλάσμα με τον ιδανικό σωματότυπο, αεικίνητο επί σκηνής, δίνει σάρκα και οστά σε μια πολύπαθη και ανθεκτική ηρωίδα ξεδιπλώνοντας το υποκριτικό της ταλέντο με μαεστρία, ένταση, γλυκύτητα, πικρία, χιούμορ, αγάπη και συγκίνηση»… Σμαρώ Κώτσια (clickatlife.gr)
«Μια ακόμα εξαιρετική ερμηνεία καταθέτει η υπερταλαντούχα Δήμητρα Κολλά στο σανίδι. Με συναισθηματικές εναλλαγές ακρίβειας ακροβάτη, μας κάνει πότε να γελάσουμε και πότε να συγκινηθούμε. Δυνατό χαρτί της παράστασης είναι βεβαίως και η σκηνοθεσία της από τον Κωνσταντίνο Πασσά. Η «Μπουμπού» είναι μια αψεγάδιαστη παράσταση, που αξίζει να δείτε. Είναι όλα τόσο καλοδουλεμένα, από την μεταφορά του κειμένου, την σκηνοθεσία, την ερμηνεία, ως τους φωτισμούς, τις μουσικές, το κοστούμι, και τη σκηνογραφία. Πρόκειται για μια γλυκόπικρη νουβέλα , έναν δυνατό μονόλογο, στον οποίο δίνει φτερά με την συγκλονιστική της ερμηνεία η Δήμητρα Κολλά.»… Σταύρος Ξηντάρας (kontranews.gr)
«Η Δήμητρα Κολλά, ηθοποιός ευρείας γκάμας, κινούμενη με ευελιξία από την κωμωδία στο δράμα, ενσάρκωσε την πραγματική συγγένισσα του συγγραφέα, η ιστορία της οποίας διαπερνάει ολόκληρο τον 20ό αιώνα από το δεύτερο ήμισυ του μέχρι και τις μέρες μας. Η βία της πατριαρχίας, οι συνθήκες ζωής στην επαρχία, η χονδροφοβία, ο σεξισμός, οι κακοποιητικές συμπεριφορές, η άγνοια των ανθρώπων, είναι τα στοιχεία μιας ρεαλιστικής αφήγησης που σκορπίζουν εναλλάξ στον θεατή το γέλιο και το δάκρυ. Συμπαγές κείμενο, άριστα δομημένο! Στο τέλος οι θεατές ορθή χειροκρότησαν για περίπου δύο ολόκληρα λεπτά τη Δήμητρα για την ερμηνεία της. Να πάτε! Μην το χάσετε!»… Αντώνης Μποσκοΐτης (documentonews.gr)
«Το ταλέντο και η μαεστρία τής ηθοποιού που κατέχει πλήρως τα τεχνικά της εκφραστικά μέσα, μας επιτρέπει να ξαναζούμε κάθε κβαντική στιγμή αυτής της υπερχειλίζουσας συναισθηματικότητας τού σωματικού, απέναντι από κάθε ιδεαλιστική μεταφυσική θεώρηση τού κόσμου και τού θανάτου. Δήμητρα Κολλά, υποκλίνομαι στη σκηνική σου ιδιοφυία!»… Κωνσταντίνος Μπούρας (periou.gr)
«Η Δήμητρα Κολλά ξεδιπλώνει τις μεγάλες ερμηνευτικές δυνατότητες της ενσαρκώνοντας μια ιδιαίτερα συγκινητική Μπουμπού, σκηνοθετημένη με μαεστρία από τον πολυτάλαντο Κωνσταντίνο Πασσά. Και οι δύο συνυπογράφουν την ωραία θεατρική απόδοση και διασκευή του έργου… Αυτό το έργο θα έπρεπε να το δουν όλοι – κυρίως να το δουν οι μαμάδες, οι γείτονες και οι σκοτεινοί τύποι που κρύβουν τον βιαστή πίσω από το κοινωνικό προσωπείο τους. Και η κάθε Μπουμπού να ξέρει πως η ζωή έχει εκπλήξεις και ανατροπές, που δεν τις έχει βάλει ο νους του κάθε κακότροπου και μίζερου, κρυμμένου σε ανθρωπινή φάτσα, μισάνθρωπου»… Ανθούλα Δανιήλ (diastixo.gr)
«Κείμενο σαν παραμύθι, εύθραυστο και παθιασμένο, δίχως βαρύγδουπες δηθενιές και ψεύτικους μελοδραματισμούς, το οποίο πραγματεύεται διαχρονικά θέματα, όπως το body shaming, τον εκφοβισμό, την οικογενειακή παραμέληση, την περιθωριοποίηση, την κάθε είδους κακοποίηση, την ανάγκη για επιβίωση, τον έρωτα, τη θυσία. Θεατρική μεταφορά που ξεχειλίζει από αυθεντικό συναίσθημα και σπάνια αλήθεια. Σκηνοθετική οπτική ανθρωποκεντρική, που αγκαλιάζει τον συναισθηματικό κόσμο της ηρωίδας, με τρυφερότητα και ειλικρίνεια. Και η Δήμητρα Κολλά να κεντάει υποκριτικά, κατακλυζόμενη από στρόβιλο συναισθημάτων, αναδεικνύοντας τη σκηνική της αξιοσύνη μέσα στο πλούσιο υποκριτικό της κέντρο. Αφηγείται τη διαδρομή αυτής της γυναίκας με βάθος ψυχής, ωριμότητα και συνέπεια, ισορροπώντας αξιέπαινα από τις πιο δραματικές ως τις πιο ανάλαφρες στιγμές του έργου»… Ντίνα Καρρά (onlytheater.gr)
«Ένα πολύ καλογραμμένο κείμενο, ένα άρτια εκτελεσμένο έργο, με την πολύ ταλαντούχα Δήμητρα Κολλά να πείθει τους πάντες με την αξιέπαινη ερμηνεία της. Αξίζει να αναφερθεί η εκπληκτική δουλειά που έχει γίνει στα σκηνικά, στον φωτισμό και στον ήχο. Μια γλυκόπικρη ιστορία που θα συγκινήσει ακόμα και τους πιο τολμηρούς. Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της παράστασης»… Φίλιππος Παναγιωτίδης(texnorama.gr)
«Η Μπουμπού, ιδανικά ενσαρκωμένη από την ταλαντούχα Δήμητρα Κολλά, αφηγείται την πολυτάραχη ζωή της, εμπνευσμένη από μια βαθιά συναισθηματική νουβέλα που διατηρεί πάντα μια υποδόρια αισιοδοξία, δια χειρός Δημήτρη Μητσοτάκη.»… Θάνος Μαριόλης(flaginlife.gr)
«Χαρισματική ηθοποιός η Δήμητρα Κολλά κεντάει αυτόν τον ρόλο και μας συντροφεύει σε έναν ιδιαίτερο κόσμο, ξετυλίγοντας με ευφρόσυνο τρόπο το νήμα της αφήγησης, στην οποία εναλλάσσονται το γέλιο με τη συγκίνηση, το τραγούδι με την εκκωφαντική σιωπή»… Δανάη Μαρίτσα (e-thessalia.gr)
«Η Δήμητρα Κολλά εμψυχώνει στη σκηνή την ιστορία της κάθε Μπουμπούς, με τόση φυσικότητα και αγάπη, που δεν αφήνει ασυγκίνητο κανέναν θεατή. Οπωσδήποτε μην τη χάσετε!»… Μαρία Μαρή (catisart.gr)
«Σκηνοθεσία διακριτική, υποστηρικτική, σέβεται απόλυτα το κείμενο και την πρωταγωνίστρια. Η χαρισματική Δήμητρα Κολλά δίνει ρεσιτάλ υποκριτικής. Με τρομακτική εσωτερικότητα και συγκινητική απλότητα «κεντάει» το ρόλο της Μπουμπούς σαν να τον κουβαλούσε πάντα μέσα της. Η ερμηνεία της βασίζεται στην αλήθεια, την τρυφερότητα και το μεγαλείο της υποκριτικής ωριμότητας. Δεν υποδύεται αλλά βιώνει. Και χαρίζει στο κοινό μια σπάνια θεατρική εμπειρία. Μια σπουδαία ερμηνεία.»… Πάνος Σταματόπουλος (koitamagazine.gr)
«Μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε! Από την μεταφορά του κειμένου, την σκηνοθεσία, την ερμηνεία, ως τους φωτισμούς, τις μουσικές, το κοστούμι, τη σκηνογραφία , όλα σε αυτή την παράσταση είναι ως την παραμικρή λεπτομέρεια, καλοδουλεμένα και με ουσία. Ο Πασσάς καταφέρνει με την σκηνοθεσία του να αποδώσει όλη την τρυφερή αλλά και την σκληρή αλήθεια του αρχικού κειμένου με όρους θεατρικούς στην σκηνή. Και η Δήμητρα Κολλά "κεντάει" ερμηνευτικά , χαρίζοντας μας μια Μπουμπού που ακτινοβολεί! Αληθινή, γλυκόπικρη, συγκλονιστική!»… Βίκυ Λουκάτου (θεατρο.gr)
«Η Μπουμπού, του Μητσοτάκη, τρυφερή αλλά και αφοπλιστικά ρεαλιστική, κινείται σε έναν κόσμο, που δεν τον καταλαβαίνει μεν, αλλά που παλεύει να τον αγαπήσει δε. Με μια γλώσσα άμεση και κοινωνικά αιχμηρή, χωρίς διδακτισμό, που λειτουργεί σχεδόν μουσικά, συνυπάρχουν η τρυφερότητα και η αγριότητα, παρουσιάζοντας μια συγκινητική προσωπικότητα. Ο Πασσάς σκηνοθετεί με ευαισθησία, αναδεικνύοντας την προσωπικότητα της Μπουμπούς, μέσα από την ανεπιτήδευτη, αυθεντική, ευαίσθητη και πολυδιάστατη προσέγγιση – ερμηνεία της Κολλά, η οποία δημιουργεί άμεση σύνδεση με τον θεατή, διατηρώντας μια συγκινητικά ειλικρινή, παιδική σχέση μαζί του και με το δικό της μοναδικό προσωπικό ύφος, ντύνει την «κούκλα» της, με όλες τις στιγμές, που είτε τη στιγμάτισαν είτε της χαμογέλασαν. Τις δικές της στιγμές, τη δική της ιστορία, μέσα από τη βαθιά της επιθυμία να επικοινωνήσει, να αγαπήσει και να αγαπηθεί»… Έλενα Χατζοπούλου (sinwebradio.com)
«Κείμενο με θεατρικό λόγο που διατηρεί τη ζωντάνια και τη σπιρτάδα του προφορικού κρητικού πλούτου. Σκηνοθεσία που αποφεύγει τα στενά όρια του σκοτεινού μελοδραματισμού και φωτίζει το έργο με μια γλυκόπικρη αίσθηση ρεαλισμού. Χωρίς λεκτικούς ακροβατισμούς, χωρίς υπερβολές και σκηνοθετικές ακρότητες, ο Πασσάς δημιουργεί ένα εξαιρετικά καλαίσθητο, γεμάτο ευαισθησία και φροντίδα αποτέλεσμα. Η Κολλά, υποδύεται την ομώνυμη ηρωίδα με σπάνια γενναιοδωρία ψυχής και παρουσία που καθηλώνει. Και μας προσφέρει μια γνήσια, υπέροχη, αυθεντική και ως εκ τούτου, αξέχαστη θεατρική στιγμή»… Αγγελική Μπάτσου (venividi.gr)
«Η θεατρική σκηνή βρίθει από ιστορίες που συγκινούν, προκαλούν, εμπνέουν. Κάποιες όμως παραστάσεις, όπως η «Μπουμπού», ξεπερνούν τις προσδοκίες, αναδεικνύοντας όχι μόνο το καλλιτεχνικό αποτύπωμα αλλά και βαθύτερες αλήθειες της ανθρώπινης ύπαρξης. Η Μπουμπού, με την ευαισθησία, το χιούμορ και τη μοναδική αφήγηση που φέρνει στη σκηνή, ανοίγει έναν διάλογο με το κοινό – έναν διάλογο που ακροβατεί ανάμεσα στη μνήμη, το παρόν, τη χαρά και τη λύπη.»… Μαργαρίτα Λιγνού(theatromania.gr)
«Κείμενο μεστό και αληθινό, μιλάει στις καρδιές των ανθρώπων. Μου άρεσε πάρα πολύ η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Πασσά και πόσο με συγκίνησε η Δήμητρα Κολλά με την ερμηνεία της. Πάντα με καθηλώνει με τις ερμηνείες της. Όλοι οι συντελεστές έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό σε αυτή τη παράσταση που αξίζει να την δείτε»… Παναγιώτης Α. Πετρόπουλος (gyalinospolitis.com)
«Η Δήμητρα Κολλά είναι μια μεγάλη ηθοποιός. Εκφραστική , αεικίνητη και φωτεινή. Τόσο ταλαντούχα που θα με έπειθε σε οποιοδήποτε κόντρα ρόλο. Η παράσταση απολαυστική και καλό θα ήταν να παιχτεί και στην επόμενη σεζόν για να την δουν ακόμα πιο πολλοί. Μπράβο σε όλους τους συντελεστές.»… Μαρία Πασλή (θεατρο.gr)
«Η Μπουμπού είναι μια γροθιά στην καρδιά και ένα χάδι στην ψυχή. Μια καθηλωτική αφήγηση ζωής, με χιούμορ, πόνο, δύναμη, που μας αφορά όλους. Η Δήμητρα Κολλά είναι συγκλονιστική»… Δημήτρης Μεϊδάνης (Δεύτερο Πρόγραμμα)
«Η Δήμητρα Κολλά, για πρώτη φορά ερμηνεύει μονόλογο και τον κατακτά. Θα σας πρότεινα, να παρακολουθήσετε αυτή την παράσταση, να απολαύσετε υποκριτική, να δείτε μια άκρως συντονισμένη παράσταση, ως την τελευταία λεπτομέρεια της»… Γιάννης Γαβρίλης (reformer.gr)
«Η εκφραστική Δήμητρα Κολλά έγινε η εν λόγω ηρωίδα, λέγοντας μας την ιστορία της ζωή της με τρόπο γλαφυρό, άμεσο, αστείο, μα κυρίως συγκινητικό»… Νίκος Ελευθερίου(kalitheasi.gr)
«Χάρμα οφθαλμών η “Μπουμπού" του Δημήτρη Μητσοτάκη, σε εξαιρετική σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Πασσά, και ιδανική διανομή στο πρόσωπο της ταλαντούχας Δήμητρας Κολλά. Να την απολαύσετε. Θα γελάσετε, θα κλάψετε, θα συγκινηθείτε. Θα περάσετε καλά!»… Βίβιαν Μητσάκου (theaterproject365.gr)
«Εκπληκτική παράσταση. Απολαύσαμε πολύ καλό θέατρο, μια μοναδική συγκυρία όπου κείμενο, σκηνοθεσία και ερμηνεία εναρμονίζονται στο μέγιστο βαθμό και μας χαρίζουν ένα υπέροχο αποτέλεσμα. Σας ευχαριστούμε για την μοναδική θεατρική εμπειρία. Μην την χάσετε με τίποτε»… Γιώργος Λιναρίτης (artmagazinoweb.wordpress.com)
«Μια παράσταση που θα σας κάνει να γελάσετε και να συγκινηθείτε. Πολύ προσεγμένο πάντρεμα συντελεστών που φέρνουν ένα πολύ δυνατό αποτέλεσμα, όπου κυριαρχεί η ερμηνεία της Κολλά, ενώ οι μουσικές κι οι φωτισμοί, την ακολουθούν μέχρι το εξαιρετικό φινάλε που προκαλεί το ασταμάτητο χειροκρότημα»… Γιάννης Φιλιππίδης(anemosekdotiki.gr)
«Συγκινητική και γλυκόπικρη θεατρική μεταφορά της ομώνυμης νουβέλας του Δημήτρη Μητσοτάκη. Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Πασσά αναδεικνύει την ένταση των συναισθημάτων και την πολυπλοκότητα της ζωής της Μπουμπού, που την ενσαρκώνει με εξαιρετική ευαισθησία η Δήμητρα κολλά, ενώ η μουσική του ίδιου του συγγραφέα προσθέτει βάθος στην αφήγηση. Αξίζει να την παρακολουθήσετε.»… Μάγδα Μπάσιου (Open Mind, theatromusicbooks.blogspot.com)
«Ο Δ.Μητσοτάκης αγγίζει με ευαισθησία την αλλαγή του κοριτσιού σε γυναίκα, συμπεριλαμβάνοντας όλα τα αγκάθια που μπορεί να συναντήσει στον δρόμο της μια μοναδική γυναίκα στη μεταπολεμική Ελλάδα...Η σκηνοθεσία του Κ.Πασσά, με έξυπνα σκηνοθετικά ευρήματα, που ξεδιπλώνονται σταδιακά στα μάτια των θεατών, πλάθει μία ερμηνεία χωρίς χρονικά σύνορα, ζωντανή στις μνήμες αλλά και στο σήμερα...Η Μπουμπού της Δ.Κολλά είναι μία γυναίκα με δύναμη και θάρρος. Συγκινητική, ακροβατεί σε μία συνεχή συναισθηματική εναλλαγή, οδηγώντας μας να αναγνωρίσουμε τη δύναμη που κρύβουμε όλοι μέσα μας»… Φραντζέσκα Παπανίκα & Ελένη Χριστοδουλάκη (arts.mediaguru.gr)
«Σε ένα χειμαρρώδη ρυθμό, η Κολλά τρέχει πάνω κάτω στη σκηνή, κάθεται, μένει όρθια, κυλιέται στο πάτωμα, σύμφωνα με τις σκηνοθετικές οδηγίες του Πασσά, που φροντίζει να ελιχθεί κινηματογραφικά το υπέροχο κείμενο του Μητσοτάκη, ενός χαρισματικού και πολυπράγμονα καλλιτέχνη. H παράσταση είναι απόλυτα συγκινητική. Η Κολλά δεν υποδύεται έναν χαρακτήρα. ΓΙΝΕΤΑΙ αυτός ο χαρακτήρας. Και η αφήγηση της σπουδαίας αυτής ηθοποιού μας ταξίδεψε»… Κώστας Κουλής (keysmash.gr)
«Η βαθιά ανθρώπινη ερμηνεία της Δήμητρας Κολλά, επιτυγχάνει έναν σκηνικό άθλο, και η τρυφερότητα της σκηνοθετικής προσέγγισης του Κωνσταντίνου Πασσά συνθέτουν μια παράσταση-καθρέφτη των ενδόμυχων τραυμάτων μας, που υπενθυμίζει πόσο σημαντικές είναι οι μικρές καθημερινές νίκες που μας κρατούν όρθιους»… Οι συντάκτες του Ημερολόγιο Θεάτρου (hmerologiotheatrou.com)
-Ειδικές τιμές για ομαδικές κρατήσεις άνω των 20 ατόμων στο 2130356472 και στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
*ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ
Email:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Η παράσταση που κέρδισε το κοινό στην πρώτη της σεζόν επιστρέφει — ίδιο θέατρο, ίδια παρέα, ίδια ενέργεια. Οι ήρωες ξαναζούν στιγμές, συγκρούσεις και αποκαλύψεις, με ένα ερώτημα να αιωρείται πάνω απ’ όλα:
Πώς είναι, στ’ αλήθεια, να είσαι νέος το 2025;
Ένα βράδυ Παρασκευής σε ένα μικρό πολύχρωμο διαμέρισμα του Λονδίνου τρία κορίτσια και ένας πατέρας δοκιμάζονται στην φιλία, τις απογοητεύσεις και τις ανθρώπινες σχέσεις.
Ιδέες και συναισθήματα πυροδοτημένα από το αλκοόλ.
Τα γέλια θα διαδεχθούν οι εξομολογήσεις. Και μετά οι αλήθειες.
Η Άνια Ράις συστήνει μια παρέα που ψάχνει να βρει τον δρόμο της.
Φιλία, σχέσεις, όνειρα, απογοητεύσεις — όλα μπερδεύονται σε μια βραδιά που ξεκινά χαλαρά και καταλήγει σε αποκαλύψεις.
Η συγγραφέας μας αποκαλύπτει τον σπαρταριστό κόσμο των προβληματισμένων νέων του σήμερα -αλλά και του πάντα- και προσθέτει σε αυτόν μια άλλοτε σκληρή και άλλοτε τρυφερή πατρική φιγούρα. Ωστόσο, όσο η νύχτα φεύγει σιγά σιγά και τη διαδέχεται το φως της ημέρας, τι θα αφήσει εντέλει πίσω της;
Το έργο The Acid Test παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Royal Court του Λονδίνου το 2011.
Η παράσταση που κέρδισε το κοινό στην πρώτη της σεζόν επιστρέφει — νέο θέατρο, ίδια παρέα, ίδια ενέργεια. Οι ήρωες ξαναζούν στιγμές, συγκρούσεις και αποκαλύψεις, με ένα ερώτημα να αιωρείται πάνω απ’ όλα:
Πώς είναι, στ’ αλήθεια, να είσαι νέος το 2025;
Λονδίνο. Στην εποχή μας. Ένα βράδυ σε ένα νεανικό διαμέρισμα. Όλα συμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο.
Τρία κορίτσια πίνουν κρασί με τον πατέρα τους. Τα γέλια θα διαδεχθούν οι εξομολογήσεις. Και μετά οι αλήθειες.
Η Άνια Ράις συστήνει μια παρέα που ψάχνει να βρει τον δρόμο της.
Φιλία, σχέσεις, όνειρα, απογοητεύσεις — όλα μπερδεύονται σε μια βραδιά που ξεκινά χαλαρά και καταλήγει σε αποκαλύψεις.
Η συγγραφέας μας αποκαλύπτει τον σπαρταριστό κόσμο των προβληματισμένων νέων του σήμερα -αλλά και του πάντα- και προσθέτει σε αυτόν μια άλλοτε σκληρή και άλλοτε τρυφερή πατρική φιγούρα. Ωστόσο, όσο η νύχτα φεύγει σιγά σιγά και τη διαδέχεται το φως της ημέρας, τι θα αφήσει εντέλει πίσω της;
Το έργο The Acid Test παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Royal Court του Λονδίνου το 2011.
Η «Μπουμπού», ηγλυκόπικρη νουβέλα του Δημήτρη Μητσοτάκη μεταφέρεται στο θέατρο και ανεβαίνει για 1η φορά στη σκηνή, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Πασσά, με τη Δήμητρα Κολλά στον ομώνυμο ρόλο. Στο θέατρο Εν Αθήναις, από 03 Μαΐου έως 01 Ιουνίου, κάθε Σάββατο στις 18:00 και Κυριακή στις 21:00, για δέκα μόνο παραστάσεις.
Η Μπουμπού, μια γεννημένη θεατρίνα, είναι η πρωτότοκη κόρη μιας οικογένειας από την Κρήτη, η οποία γεννιέται σχεδόν 7κιλά! Η αναπτυγμένηφύση της, την ακολουθεί σε όλη την πορεία της ζωή της και την κάνει αντικείμενο χλευασμού, παραγκωνισμού, υποτίμησης και… εκμετάλλευσης. Η Μπουμπού όμως δεν το βάζει κάτω. Κοιτά τη φωτεινή πλευρά της ζωής κι ας θυμώνει κι ας κλαίει. Βρίσκει καταφύγιο στο φαγητό και ειδικά στις τουλούμπες που λατρεύει. Τελικά δεν καταφέρνει να γίνει ηθοποιός. Την κερδίζουν τα οικοκυρικά και το μαγείρεμα, η βελόνα, το βελονάκι, τα κεντήματα, τα σεμεδάκια και τα σεμέν. Με αφορμή το ράψιμο του νυφικού της εγγονήςτης, μας διηγείται την πολυτάραχη, κινηματογραφική ζωή της από το 1946 μέχρι τις μέρες μας. Δυσκολίες, χαρές, χιούμορ, τραγούδια, συγκίνηση, ανατροπές, ένας μεγάλος έρωτα και μια θυσία.
ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Ο ΔημήτρηςΜητσοτάκης μας παραδίδει μία εξαιρετικά γλυκόπικρη νουβέλα, με λόγο ζωντανό, ανθρώπινο και καθημερινό, χωρίςμελοδραματισμούς και με αιφνίδιες συναισθηματικές διακυμάνσεις. Ένα βαθύτατα θεατρικό κείμενο γεμάτο πολλαπλάμηνύματα, για πολλούς αποδέκτες. Η Μπουμπού, που βρίσκει την ιδανικήδιανομή στο πρόσωπο της υπερταλαντούχας ΔήμητραςΚολλά, εντάσσεται σε ένα σύμπαν που κινείται ανάμεσα στο όνειρο και τον εφιάλτη, τη μνήμη και την πραγματικότητα, το χθες και το σήμερα. Και ενώ είναι ένα έργο, κατά κάποιον τρόπο, «ιστορικό», πραγματεύεται διαχρονικά θέματα, όπως: τοbodyshaming, ο εκφοβισμός, η οικογενειακή παραμέληση, η περιθωριοποίηση, η κάθε είδους κακοποίηση, η ανάγκη για επιβίωση, το πένθος, η μοναξιά, η κατάθλιψη,ηελπίδα και ο μεγάλος έρωτας που θα γιατρέψει τα πάντα. Ο θεατής θα ταυτιστεί σε πολλά σημεία με την ηρωίδα μας, γιατί δυστυχώς τα παραπάνω κακώς κείμενα τα βιώνουμε καθημερινά, αλλά ευτυχώς πλέον μιλάμε για αυτά. Ή μήπως όχι; Το νήμα της παράστασης ξετυλίγεται με ευφρόσυνο τρόπο. Το γέλιοκαιησυγκίνηση, το τραγούδι και ηεκκωφαντική σιωπήεναλλάσσονται. Η διασκέδαση και η ψυχαγωγία πηγαίνουν αντάμα, καθώς η Μπουμπού με τη βελόνα της κεντάει αυτόν τον ιδιαίτερο και ξεχωριστό κόσμο και μας ταξιδεύει μαζί της.
Email:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Ο σκηνοθέτης και συγγραφέας Κωνσταντίνος Μάρκελλος(Δυο Πορτοκάλια για τα Χριστούγεννα, Χορευτική Πανούκλα, Η Απαγωγή της Τασούλας, Η Ίτσα του Σάσμα) και η ηθοποιός Ελένη Στεργίου, διασκευάζουν το εκπληκτικό μυθιστόρημα του Γιόζεφ Ροτ ΟΙ ΕΚΑΤΟ ΜΕΡΕΣ και δημιουργούν μια παράσταση Λόγου και Μουσικής με τίτλο «Εμένα οι μικρές ιστορίες με νοιάζουν, Ναπολέων!», η οποία προσφέρει μια ευαίσθητη και πικρή, γεμάτη ανθρωπισμό ματιά πάνω στις σχέσεις εξουσίας, καθώς και στις τραγικές επιπτώσεις που μπορεί να έχει στις ζωές των «απλών και ασήμαντων» η προσκόλληση και η λατρεία στον ισχυρό. Το έργο, σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μάρκελλου, κάνει πρεμιέρα στο θέατρο «Εν Αθήναις» την Τετάρτη 23 Απριλίου. Ερμηνεύουν οι: Πηνελόπη Μαρκοπούλου, Ελένη Στεργίου, Κωνσταντίνος Μάρκελλος.
ΥΠΟΘΕΣΗ
Ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι από φτωχή οικογένεια, η Αντζελίνα Πιέτρι, αφήνει την Κορσική (πατρίδα δική της, αλλά και του Ναπολέοντα Βοναπάρτη), και καταφεύγει στο Παρίσι, στην υπηρεσία του αυτοκράτορα, τον οποίο γνωρίζει και λατρεύει μέσα από τα αμέτρητα πορτραίτα του που κρέμονται σε κάθε γωνιά του κόσμου. Φαντασιώνεται πως όσο καλύτερα κάνει τη δουλειά της, τόσο πιο κοντά έρχεται σ’ αυτόν. Τα όνειρά της, να τον συναντήσει, θα σκοντάψουν πάνω σε μια ντροπιαστική νύχτα απόρριψης στα ενδότερα του παλατιού, πάνω στα απαξιωτικά λόγια των Κυριών της Αυλής, πάνω στα χυδαία βλέμματα και τις σεξουαλικές ορέξεις των στρατιωτών του Ναπολέοντα. Ένας εξ αυτών θα αφήσει έγκυο την νεαρή κοπέλα. Το αγόρι που θα γεννηθεί, μεγαλώνοντας, θα σταλεί να πολεμήσει στο πλευρό του Μεγάλου Στρατηλάτη για να κατακτήσει μαζί του τον κόσμο.
Όμως, η Μεγάλη Ιστορία έχει άλλα σχέδια για την Αντζελίνα και τον Βοναπάρτη: Μετά την ήττα στο Βατερλό, ο μεγάλος αυτοκράτορας θα γυρίσει στο Παρίσι ντροπιασμένος και ανεπιθύμητος, σχεδόν τόσο ελάχιστος όσο κι εκείνη. Η μικρή Αντζελίνα Πιέτρι, τελευταία φανατική της εξουσίας του, θα προσπαθήσει πάση θυσία να τον κάνει δικό της.
Η παράσταση διαγράφει με λυρισμό, δραματική ένταση και σαρκασμό τις αντίστροφες πορείες δύο φαινομενικά ασύμβατων ανθρώπων, μέχρι την τελική, απρόσμενη ένωσή τους: Ο σπουδαίος εκπίπτει, ο τίτλος φθίνει, ο μύθος τελειώνει και στο τέλος δε μένει παρά μόνο ο άνθρωπος. Ή μερικά, έστω, πολύχρωμα κουρέλια να τον θυμίζουν. Την Ιστορία γράφουν οι νικητές κι οι δυνατοί με το μελάνι τους, όμως αυτοί που την ποτίζουν με το αίμα τους είναι οι αφανείς και οι ελάχιστοι πρωταγωνιστές της, με τις μικρές, προσωπικές ιστορίες τους.
Συνεχίζεται και το Μάιο στο θέατρο Εν Αθήναις μετά τη θερμή αποδοχή από κοινό και κριτικούς
το «New Order» του Σέρτζι Πομπερμάγιερ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά
Από 2 έως 25 Μαίου
κάθε Παρασκευή στις 19:45 και Κυριακή στις 18:00,
για 8 παραστάσεις
Ένα έργο σκληρό που θολώνει τα “όρια” και παίζει με τις ακρότητες.
Δικαιοσύνη ή τιμωρία; Εξιλέωση ή εκδίκηση;
Πόσο εύκολα η απελπισία γίνεται θυμός, ο θυμός οργή, και η οργή βία;
Τι σημαίνει δικαιοσύνη; Ο νόμος υπηρετεί το δίκαιο ή τον πιο ισχυρό; Και τι κάνεις όταν ακολουθείς τους κανόνες και πάλι χάνεις τα πάντα;
Η υπόθεση:
Τρεις καθημερινοί άνθρωποι, έχοντας χάσει δουλειά, χρήματα, σπίτι, την αξιοπρέπεια και το μέλλον τους, φτάνουν στα άκρα. Απαγάγουν την πρώην υπουργό εργασίας και διευθύντρια της μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας, που είναι υπεύθυνη για απολύσεις και κατασχέσεις. Και της ζητούν να μεσολαβήσει στο συμβούλιο της τράπεζας, για να σταματήσουν οι κατασχέσεις και οι εξώσεις και να επιστραφούν τα χρήματα που άρπαξαν από τους συνταξιούχους, όταν εξαπατημένοι υπέγραφαν συμβάσεις χωρίς να γνωρίζουν τι υπογράφουν.
Διαφορετικά θα σκοτώσουν τη δεκατετράχρονη κόρη της.
Το έργο:
Γραμμένο το 2014, την εποχή που η οικονομική κρίση ισοπέδωνε τη μεσαία τάξη και οδηγούσε χιλιάδες ανθρώπους στην απόγνωση, το New Order είναι ένα έργο συνταρακτικό, που σκιαγραφεί την κοινωνική αδικία. Οι μικρές επιχειρήσεις έσβηναν η μία μετά την άλλη. Άνθρωποι έχαναν τις δουλειές τους. Συντάξεις περικόπτονταν. Οι κατασχέσεις κατοικιών έφτασαν στο αποκορύφωμά τους. Το σύστημα τελικά πρόδωσε εκείνους που πίστεψαν σε αυτό.
Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, το New Order είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Πραγματεύεται την ιδέα που έχει περάσει από το μυαλό όλων: "Να βρουν τον υπεύθυνο. Και να διορθώσουν την αδικία. Ή να τον κάνουν να πληρώσει."
Αλλά ποιος είναι πραγματικά υπεύθυνος; Και τι γίνεται όταν αυτοί που αδικήθηκαν δεν έχουν πια τίποτα άλλο να χάσουν;
Μια ματιά στην πραγματικότητα:
Μόνο την τελευταία διετία (2023-2024) έχουν πραγματοποιηθεί 10.360 πλειστηριασμοί. Και ήδη για το 2025 έχουν προγραμματιστεί 5.009 νέοι πλειστηριασμοί κατοικιών.
ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ:
«Η παράσταση του Δημήτρη Καρατζιά αντιμετωπίζει με δυναμισμό τις εντάσεις του έργου, χτίζει επιτυχημένα την ανάλογη ατμόσφαιρα από την αρχή και πετυχαίνει πολύ ωραίες ερμηνείες. Οι ηθοποιοί έχουν πολύ καλή χημεία μεταξύ τους και υποστηρίζουν πειστικά τους ρόλους τους. Μέσα στην κλειστοφοβική συνθήκη όπου εξελίσσεται το έργο, δημιουργείται μια δυναμική ατμόσφαιρα που κρατάει από νωρίς το ενδιαφέρον του θεατή, με συνεχείς εντάσεις, μικροσυγκρούσεις και έξυπνο φινάλε. Σημαντική η συμβολή της μουσικής σύνθεσης (Μάνος Αντωνιάδης) και των απότομων φωτισμών (Βαγγέλης Μούντριχας), σωστό το υγρό και ανήλιαγο σκηνικό του Μιχάλη Παπαδόπουλου»… Τώνια Καράογλου(athinorama.gr)
«Ο Δημήτρης Καρατζιάς, έχοντας στα χέρια του ένα πολιτικό κείμενο ενορχηστρώνει μια βαθιά ανθρώπινη παράσταση με ξεχωριστές ερμηνείες. Με σύμμαχο τη μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και τη μουσική του Μάνου Αντωνιάδη, πατάει πάνω στο ρεαλιστικό θέατρο σχοινοβατώντας ανάμεσα στο χιούμορ και την οργή, παραδίδοντας μια παράσταση που με τολμηρή γλώσσα ξεγυμνώνει τους ήρωες της οδηγώντας τους σε ένα ανατρεπτικό φινάλε. Η Ράνια Σχίζα καταθέτει μια συγκλονιστική ερμηνεία. Χειμαρρώδης και έχοντας πλήρη έλεγχο του σώματος και της φωνής της δίνει σάρκα και οστά σε μια γυναίκα, μια μητέρα που διεκδικεί μια στιγμή δικαίωσης πλάθοντας μια ηρωίδα με αντιθέσεις. Ο Φώτης Λαζάρου περνάει από την κωμωδία στο δράμα ανεπιτήδευτα ελαχιστοποιώντας με την αμεσότητά του την απόσταση μεταξύ πλατείας και σκηνής. Η ικανότητά του να ελίσσεται υποκριτικά τον καθιστά θεατρικά πολύτιμο. Οι εντάσεις του Ιωσήφ Πολυζωίδη είναι μελετημένες, η χημεία που αναπτύσσει με τους συμπρωταγωνιστές του άρτια, κρατώντας στην παράσταση τον χαρακτήρα της ήρεμης δύναμης. Η Ελένη Τυρέα, προκλητική μέσα στις αντιφάσεις του ρόλου της, σχεδόν αδίστακτη, συμβολίζει τη νέα τάξη πραγμάτων που συνθλίβει τον αδύναμο. Η δραματική ερμηνεία ενός δυσκολότατου ρόλου τη δικαιώνει μέσα από το δίπολο που αναπτύσσεται ανάμεσα σε εκείνη και τη Ράνια Σχίζα»… Ειρήνη Δρίβα(documentonews.gr, Εφημερίδα Documento)
«Η παράσταση «New Order» είναι δημιουργία από εκείνες που αφήνουν τη σφραγίδα τους στην ιστορία του θεάτρου. Κείμενο σύγχρονο και επίκαιρο, μουσική επιβλητική, σκηνοθεσία με μαεστρία, επιτομή μιας διαχρονικής, με κλασική αξία, θεατρικής παρουσίασης. Οι τέσσερις καταπληκτικοί ηθοποιοί απογειώνουν την παράσταση, προσφέροντας ένα πανάκριβο δώρο προς τέρψιν του θεατή. Και οι τέσσερις εξαιρετικοί στην υποκριτική τους υπόδυση, εξέλιξη και άνθηση. Θα μπορούσα να γράφω πάμπολλα για τον καθένα, για την αλήθεια, την αυθεντικότητα, τη δεξιοτεχνία, την αμεσότητα, την ευθύνη και τη σκηνική αξιοπρέπεια / εντιμότητα»… Ζωή Τόλη (enetpress.gr)
«Ο Δημήτρης Καρατζιάς έχει καταθέσει μέχρι σήμερα πολλές αξιόλογες σκηνοθεσίες. Η τωρινή του όμως θεωρώ ότι είναι πιο ώριμη, η πιο αψεγάδιαστη. Υπηρέτησε πιστά το κείμενο κι έδωσε με πολύπλευρες διαστάσεις όλα τα κοινωνικοπολιτικά μηνύματα του συγγραφέα. Κατάφερε μέσα από μεγάλες δόσεις χιούμορ και ταυτόχρονα με καταιγιστικές σκηνές δράσης που αγγίζουν τα όρια ενός καλοστημένου θρίλερ, να παρουσιάσει στο κοινό μια άρτια παράσταση. Από την πλευρά τους, οι τέσσερις πρωταγωνιστές της παράστασης, η Ράνια Σχίζα, ο Ιωσήφ Πολυζωίδης, ο Φώτης Λαζάρου, και η Έλενα Τυρέα, «κέντησαν» στην κυριολεξία τους ρόλους τους»… Σταύρος Ξηντάρας (kontranews.gr)
«Πρόκειται για την «talk of the town» παράσταση της χρονιάς. Ο Καρατζιάς καταθέτει μια εξαιρετική παράσταση και είναι ίσως η πιο μεγάλη στιγμή του καλλιτεχνικά. Οι τέσσερις ηθοποιοί απογειώνουν με τις ερμηνείες τους το κείμενο του Πομπερμάγιερ»… Σπυριδωνία Κρανιώτη (zougla.gr)
«Ο Δημήτρης Καρατζιάς αφήνει το κείμενο να αναπνεύσει και να αναδειχθεί μέσα από τις ερμηνείες των Ράνια Σχίζα, Ιωσήφ Πολυζωίδη, Φώτη Λαζάρου, Έλενα Τυρέα. Η φράση «με κομμένη την ανάσα», όσο κλισέ κι αν είναι, αποδίδει κυριολεκτικά τον τρόπο με τον οποίο παρακολουθεί κάποιος το «New Order». Σασπένς, ατόφια συγκίνηση και κοινωνικός προβληματισμός σε μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε.»… Γεωργία Καρκάνη(marieclaire.gr)
«Ο Καρατζιάς, αφού «διάβασε» σωστά τις δονήσεις-εκρήξεις του έργου, έδωσε μια σφιχτοδεμένη σύγχρονη τραγωδία με εναλλαγές κωμικοτραγικών συναισθημάτων, ροής, πλοκής, κορύφωσης. Ραχοκοκαλιά της συνθήκης, οι καλοζυγισμένες αποδόσεις των ηθοποιών, μια κατάθεση ραγισμένων ψυχών με αυθεντικότητα και σκηνική ευθυκρισία. Συναρπαστική η παλλόμενη συναισθηματικά Ράνια Σχίζα, ως ο ιθύνων νους του σχεδίου, ήρεμη δύναμη ο ιδεαλιστής επαναστάτης Σήφης Πολυζωίδης, ευθύβολος ο Φώτης Λαζάρου λειτουργεί ως μοχλός αποσυμπίεσης, στιβαρή η Έλενα Τυρέα είναι η προσωποποίηση της εξουσίας. Μια παράσταση στέρεα, υπαινικτική, κοφτερή, σπιντάτη, που βρήκε στόχο»… Ντίνα Καρρά(onlytheater.gr)
«Ένα θαυμάσιο κοινωνικό έργο, με δυναμισμό, χιούμορ και ένταση, εξαιρετική σκηνοθετική προσέγγιση και δυνατές ερμηνείες. Δυνατή θεατρική εμπειρία της φετινής σεζόν»… Άρης Γαβριελάτος (debop.gr)
«Καλογραμμένο, άριστα δομημένο, γοργόρυθμο κείμενο που οδηγεί σε συναισθηματικό crescendo τόσο τους τελεστές όσο και τους θεατές. Ψυχολογικό θρίλερ, με κοινωνικές και σαφείς πολιτικές προεκτάσεις, με πολλαπλές αφηγηματικές ανατροπές, πολιτικές νύξεις και παραβολές, συμβολική του ονείρου, χρήση αρχετύπων, δραματικοί φωτισμοί, υποβλητικό ηχοτοπίο. Παίζουν αποσβολωτικά: Ράνια Σχίζα, Ιωσήφ Πολυζωίδης, Φώτης Λαζάρου, Έλενα Τυρέα.Το σίγουρο είναι πως δεν θα πλήξετε»… Κωνσταντίνος Μπούρας (theaterstage.com)
«Ένα σύγχρονο Ισπανικό έργο, σκληρό, βίαιο, αληθινό, καυστικό, με 4 δυνατούς πρωταγωνιστές, που παρακολουθείς απνευστί!»… Νίκος Ελευθερίου(kalitheasi.gr)
«Ο Δημήτρης Καρατζιάς σκηνοθετεί έναν εκπληκτικό θίασο σε μια από τις καλύτερες παραστάσεις της σεζόν»… Τάσος Ντερτιλής (grandmagazine.gr)
«Αναμφίβολα ένα από τα φετινά θεατρικά διαμάντια. Εξαιρετική σκηνοθετική προσέγγιση που απογειώνει το έργο, με τέσσερις δυναμίτες εν δράσει: τους ηθοποιούς της παράστασης που δίνουν μια άνευ προηγουμένου ερμηνεία, η οποία καθηλώνει το κοινό. Εξαιρετική δουλειά και αποτέλεσμα από όλη την ομάδα. Μην τη χάσετε»… Αγγελική Μπάτσου(venividi.gr)
«Ο Δημήτρης Καρατζιάς σε μια από τις καλύτερες στιγμές της πορείας του, δημιουργεί μια παράσταση που κρατά αμείωτο μέχρι τέλους το ενδιαφέρον των θεατών. Ένταση, γρήγοροι ρυθμοί, σε μια σκηνοθεσία σφιχτοπλεγμένη κι εστιασμένη, χωρίς ψήγμα περιττού. Η Ράνια Σχίζα σε ένα ρεσιτάλ ερμηνείας, ο Ιωσήφ Πολυζωίδης σε μια μεστή και ουσιαστική ερμηνεία με πολύ αλήθεια μέσα της, δυναμική κι αισθαντική η ερμηνεία της Έλενας Τυρέα, πολύ αξιόλογη η ερμηνευτική παρουσία του Φώτη Λαζάρου. Καταπληκτική η μουσική του Μάνου Αντωνιάδη. Το New Order είναι μια παράσταση που "ανοίγει" μάτια, που ξυπνά και μετακινεί από την οργή του αδικημένου, στη δύναμη του υπεύθυνου ανθρώπου που ψάχνει να βρεί τρόπους να πάρει τη ζωή του στα χέρια του. Τέτοιες παραστάσεις προάγουν την ελεύθερη συνειδητότητα, γι' αυτό είναι πολύτιμες!»… Λένα Σάββα (θεατρο.gr)
«Πολύ καλό θέατρο από κάθε άποψη! Αριστοτεχνική σκηνοθεσία και συγκλονιστικές ερμηνείες από τους 4 πρωταγωνιστές. Η χημεία τους επί σκηνής είναι κάτι το συγκλονιστικό. Σπεύσετε να την παρακολουθήσετε»… Γιώργος Λιναρίτης (Art Magazino)
«Ένα εκρηκτικό κοινωνικοπολιτικό δράμα, που ισορροπεί εξαίσια ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό στοιχείο με έναν ρυθμό χειμαρρώδη, που σε παρασέρνει με την καίρια σκηνοθετική ματιά και τις δυνατές ερμηνείες των ηθοποιών που απογειώνουν την παράσταση και είναι εξαιρετικοί όχι μόνο μεμονωμένα αλλά και ως ομάδα»… Λουκία Μητσάκου (theaterproject365.gr)
«Ένα πολιτικό δράμα που χτυπάει σαν γροθιά στο στομάχι. Τα γεγονότα που περιγράφει, μοιάζουν να ξεπηδούν από τις ειδήσεις που διαβάζουμε καθημερινά. Κι αυτό είναι που την κάνει τόσο συγκλονιστική: η αίσθηση πως το New Order δεν είναι απλώς μια παράσταση, αλλά καθρέφτης της πραγματικότητας. Με μια σκηνοθεσία που σφίγγει σαν μέγγενη και δυνατές, ουσιαστικές ερμηνείες, είναι μια εμπειρία που δεν παρακολουθείς απλώς, αλλά τη βιώνεις»… Αλεξία Βλάρα (theatromusicbooks.com)
«Οι ηθοποιοί με απόλυτο συντονισμό και αξιέπαινες ερμηνείες καταφέρνουν να δημιουργήσουν, με σασπένς, μυστήριο αλλά και χιούμορ σε έναν άκρως επιτυχημένο συνδυασμό, ένα εντυπωσιακά δοσμένο κλειστοφοβικό σύμπαν, έχοντας ως σύμμαχο μια άριστα εκτελεσμένη σκηνοθεσία.»… Έλλη Διακογιάννη (θεατρο.gr)
«Μια ξεχωριστή παράσταση που πρέπει οπωσδήποτε να τη δείτε για τρεις βασικούς λόγους: είναι πολύ μπροστά από την εποχή της, έχει ένα δυνατό καστ ηθοποιών και τέτοια σκηνοθεσία και μουσική που δένουν αρμονικά στο σύνολο και μας κράτησε καθηλωμένους!!»… Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης (methismenesistories.blogspot.com)
«Καθηλωτική παράσταση, από τις πιο δυνατές της σεζόν!»… Δήμητρα Τσιαούση (piraeuspress.gr)
«Ένα κοινωνικό θρίλερ που μαγνητίζει!»… Πάνος Σταματόπουλος (koitamagazine.gr)
«Μια σκηνική εμπειρία ωμή, ηλεκτρισμένη, γεμάτη από τον αχαλίνωτο παλμό της κοινωνικής ασφυξίας. Ένα ηφαίστειο που κοχλάζει από οργή και αγωνία. Σκηνοθεσία αιχμηρή σαν ξυράφι, που αξιοποιεί τις εξαιρετικές ερμηνευτικές δυνατότητες των ηθοποιών που σε παρασύρουν σε ένα θεατρικό ορμητήριο, όπου το ηθικό και το ανήθικο παλεύουν μέχρις εσχάτων»… Νικόλαος – Νεκτάριος Γινάργυρος (kallitexnes.gr)
«Εξαιρετική σκηνοθεσία, πολύ καλό καστ ηθοποιών, και ένα πολύ δυνατό τέλος που σφραγίζει μια πολύ καλή παράσταση»… Γεώργιος Κονίδης(koukidaki.gr)
«Η κλιμάκωση των -συχνά κωμικοτραγικών- γεγονότων δεν αφήνει στιγμή να χαθεί η αγωνία και η «λύση» εκτονώνει τελικά και προβληματίζει ηθικά τους θεατές. Ο Καρατζιάς κατευθύνει την ομάδα των ηθοποιών μέσα από ένα δυναμικό πεδίο που ευφυέστατα έχει στήσει»… Φραντζέσκα Παπανίκα(arts.mediaguru.gr)
«Γροθιά στο στομάχι» το έργο, άριστα μεταφρασμένο και δεξιοτεχνικά σκηνοθετημένο, με ιδανική μουσική, αφήγηση υψηλής σημασίας. Η Ράνια Σχίζα σε μια εντυπωσιακή ερμηνεία σημειώνοντας άλλη μια ξεχωριστή επιτυχία στην καριέρα της. Έξοχη η Έλενα Τυρέα σε μια άψογη ερμηνεία, ταλαντούχος όσο δεν παίρνει ο Φώτης Λαζάρου, το ίδιο επιτυχημένος ο Ιωσήφ Πολυζωίδης. Μια παράσταση με συναρπαστική δράση, αγωνία, δυνατούς χαρακτήρες και ένα απρόσμενο τέλος, που προσφέρει ταυτόχρονα μια διεισδυτική ματιά στην άβυσσο μιας κοινωνίας ικανής να καταστρέψει ανθρώπινες ζωές με απόλυτο κυνισμό και δίχως τον παραμικρό δισταγμό. Μια νουάρ παράσταση που δεν έχει όμοια της, και νομίζω θα την απολαύσετε δεόντως»… Ειρήνη Αϊβαλιώτου(catisart.gr)
«Μία από τις παραστάσεις της σεζόν, που σίγουρα δεν πρέπει να χάσεις. Συμπυκνώνει όλα τα κοινωνικά ζητήματα, θέτοντας φιλοσοφικά διλήμματα και αφυπνίζοντας το κοινό, με παράλληλες δόσεις χιούμορ και – φυσικά – ερμηνείες που παρασέρνουν τους θεατές»… Καρολίνα Σπυριδωνάκου(keysmash.gr)
«Παράσταση σκληρού ρεαλισμού, με ευφυές, αβίαστο χιούμορ, άριστα σκηνοθετημένη, με εξαιρετικές ερμηνείες από τους τέσσερις ηθοποιούς (συγκλονιστική η Σχίζα, μοναδική η Τυρέα), φωτισμοί μελετημένοι στην παραμικρή τους λεπτομέρεια, επιτυχημένα κοστούμια, πρωτότυπη μουσική που ντύνει εξαιρετικά το ψυχολογικό αυτό θρίλερ. Μην χάσετε αυτή την παράσταση! Αξίζει πραγματικά!»… Μαρίνα Αποστόλου(theatrikesapopseis.blogspot.com)
«Έξοχη παράσταση, που κρατάει το ενδιαφέρον των θεατών αμείωτο, μέχρι το αναπάντεχο τέλος. Εξαιρετικές οι ερμηνείες των ηθοποιών, εξέφρασαν και μετέδοσαν στους θεατές το δραματικό ρίγος, την παρατεταμένη ένταση, τη βία και την αγωνία του έργου»… Νίκος Μπατσικανής (criticscorner.gr)
«Ο Ισπανός συγγραφέας θέτει στη σκηνή το μείζον θέμα της κοινωνικής αδικίας που αντιμετωπίζεται υπέροχα παραστατικά από τον σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς του»… Μαρία Μαρή (catisart.gr)
«Μια εκρηκτική παράσταση, ένα κοινωνικό – πολιτικό – ψυχολογικό θρίλερ, που ο θεατής απολαμβάνει απνευστί»… Έλενα Χατζοπούλου (sinwebradio.com)
«Η παράσταση ρέει με καταιγιστικούς ρυθμούς, κρατώντας το ενδιαφέρον του θεατή από το πρώτο λεπτό μέχρι το δυνατό φινάλε. Εξαιρετική μετάφραση, μουσική και φωτισμοί, κινηματογραφική και σφιχτοδεμένη σκηνοθεσία. Όσο για τις ερμηνείες, είναι εμφανής η δουλειά που έγινε από τους ηθοποιούς. Λειτουργούν ως τέλειο σύνολο, συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον.»… Άννα Παχή (iart.gr)
«Οι γρήγοροι ρυθμοί και οι δυνατές κλιμακώσεις της παράστασης, επιτρέπουν τη σταδιακή αποκάλυψη της μανιώδους και τραχιάς επιφάνειας των χαρακτήρων, προκαλώντας ταυτόχρονα την έκπληξη του θεατή που παρακολουθεί αποσβολωμένος τις καταιγιστικές εξελίξεις της πλοκής. Οι τέσσερις ηθοποιοί έχοντας εξαιρετική χημεία μεταξύ τους, αποδίδουν με συνέπεια τον εκρηκτικό παλμό του έργου.»… Οι συντάκτες(hmerologiotheatrou.com)
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Συγγραφέας: Σέρτζι Πομπερμάγιερ
Μεταφράστρια : Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση / Ηχητικό τοπίο : Μάνος Αντωνιάδης
Email:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
από 28 Απριλίου έως 10 Ιουνίου
κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
‘Στην πραγματικά σκοτεινή νύχτα της ψυχής μας, είναι πάντα 3 το ξημέρωμα. Κάθε νύχτα.’
- Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ
Ποτέ ενηλικιώνεται κανείς στα αλήθεια; Είναι η επιτυχία και η αποτυχία οι αντίθετοι πόλοι του ίδιου μαγνήτη; Υπάρχει τελικό και ασφαλές συμπέρασμα για την ποιότητα των ανθρώπων;
Ένα βράδυ Παρασκευής σε ένα μικρό πολύχρωμο διαμέρισμα του Λονδίνου τρία κορίτσια και ένας πατέρας δοκιμάζονται στην φιλία, τις απογοητεύσεις και τις ανθρώπινες σχέσεις. Ιδέες και συναισθήματα πυροδοτημένα από το αλκοόλ και τη ζωή οδηγούν σε απογυμνωμένες αλήθειες, εκρήξεις και συγκινητικές παραδοχές. Η Άνια Ράις ξεδιπλώνει τον σπαρταριστό κόσμο των προβληματισμένων νέων του σήμερα -αλλά και του πάντα- και προσθέτει σε αυτόν μια άλλοτε σκληρή και άλλοτε τρυφερή πατρική φιγούρα.
Η παρέα γελάει, κλαίει, τσακώνεται και προσπαθεί να καταλάβει την ζωή λίγο παραπάνω. Αλλά καθώς η νύχτα φεύγει, τι θα αφήσει τελικά πίσω της;
Το έργο The Acid Test παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Royal Court του Λονδίνου το 2011.
Έρχεται για 1η φορά στην Ελλάδα το κοινωνικοπολιτικό δράμα του Σέρτζι Πομπερμάγιερ«NEW ORDER», σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, στο Θέατρο ‘Εν Αθήναις (Ιάκχου 19, Γκάζι) από 14 Φεβρουαρίου, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21:00, για περιορισμένες παραστάσεις.
Ένα έργο σκληρό που θολώνει τα “όρια” και παίζει με τις ακρότητες.
Δικαιοσύνη ή τιμωρία; Εξιλέωση ή εκδίκηση;
Πόσο εύκολα η απελπισία γίνεται θυμός, ο θυμός οργή, και η οργή βία;
Τι σημαίνει δικαιοσύνη; Ο νόμος υπηρετεί το δίκαιο ή τον πιο ισχυρό; Και τι κάνεις όταν ακολουθείς τους κανόνες και πάλι χάνεις τα πάντα;
Η υπόθεση:
Τρεις καθημερινοί άνθρωποι, έχοντας χάσει δουλειά, χρήματα, σπίτι, την αξιοπρέπεια και το μέλλον τους, φτάνουν στα άκρα. Απαγάγουν την πρώην υπουργό εργασίας και διευθύντρια της μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας, που είναι υπεύθυνη για απολύσεις και κατασχέσεις. Και της ζητούν να μεσολαβήσει στο συμβούλιο της τράπεζας, για να σταματήσουν οι κατασχέσεις και οι εξώσεις και να επιστραφούν τα χρήματα που άρπαξαν από τους συνταξιούχους, όταν εξαπατημένοι υπέγραφαν συμβάσεις χωρίς να γνωρίζουν τι υπογράφουν.
Διαφορετικά θα σκοτώσουν τη δεκατετράχρονη κόρη της.
Το έργο:
Γραμμένο το 2014, την εποχή που η οικονομική κρίση ισοπέδωνε τη μεσαία τάξη και οδηγούσε χιλιάδες ανθρώπους στην απόγνωση, το New Order είναι ένα έργο συνταρακτικό, που σκιαγραφεί την κοινωνική αδικία. Οι μικρές επιχειρήσεις έσβηναν η μία μετά την άλλη. Άνθρωποι έχαναν τις δουλειές τους. Συντάξεις περικόπτονταν. Οι κατασχέσεις κατοικιών έφτασαν στο αποκορύφωμά τους. Το σύστημα τελικά πρόδωσε εκείνους που πίστεψαν σε αυτό.
Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, το New Order είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Πραγματεύεται την ιδέα που έχει περάσει από το μυαλό όλων: "Να βρουν τον υπεύθυνο. Και να διορθώσουν την αδικία. Ή να τον κάνουν να πληρώσει."
Αλλά ποιος είναι πραγματικά υπεύθυνος; Και τι γίνεται όταν αυτοί που αδικήθηκαν δεν έχουν πια τίποτα άλλο να χάσουν;
Μια ματιά στην πραγματικότητα:
Μόνο την τελευταία διετία (2023-2024) έχουν πραγματοποιηθεί 10.360 πλειστηριασμοί. Και ήδη για το 2025 έχουν προγραμματιστεί 5.009 νέοι πλειστηριασμοί κατοικιών.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Συγγραφέας: Σέρτζι Πομπερμάγιερ
Μεταφράστρια : Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση / Ηχητικό τοπίο : Μάνος Αντωνιάδης
Email:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
