ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΕΚΟΥΡΑΣ

Tον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου δημοσίευσε η οργάνωση «Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα» (RSF), όπως κάνει κάθε χρόνο, τονίζοντας πως η ελευθερία του Τύπου βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο της τα τελευταία 25 χρόνια.

Σημειώνεται πως για πρώτη φορά πάνω από τις μισές χώρες του κόσμου κατατάσσονται πλέον στις κατηγορίες «δύσκολη» ή «πολύ σοβαρή» όσον αφορά την κατάσταση της ελευθερίας του Τύπου, ενώ 100 από τις 180 χώρες σημείωσαν πτώση στη βαθμολογία τους.

Από τότε που οι «Reporters Sans Frontiers» άρχισαν να δημοσιεύουν τον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου πριν από 25 χρόνια, η ελευθερία του Τύπου επιδεινώνεται σταδιακά. Αυτή η επιδείνωση είναι ορατή στον χάρτη του Δείκτη, ο οποίος γίνεται όλο και πιο κόκκινος κάθε χρόνο.

Δημοσιογράφοι εξακολουθούν να δολοφονούνται και να φυλακίζονται λόγω της εργασίας τους, ενώ οι τακτικές που υπονομεύουν την ελευθερία του Τύπου εξελίσσονται.

Η δημοσιογραφία ασφυκτιά από τον εχθρικό λόγο εναντίον των δημοσιογράφων, αποδυναμώνεται από την ασταθή οικονομική κατάσταση των μέσων ενημέρωσης και πιέζεται από νόμους που χρησιμοποιούνται ως όπλα εναντίον του Τύπου, καταγγέλλουν οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα.

Μάλιστα, σύμφωνα με την οργάνωση, το 2002, το 20% του παγκόσμιου πληθυσμού ζούσε σε χώρα όπου η κατάσταση της ελευθερίας του Τύπου χαρακτηριζόταν ως «καλή». Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, λιγότερο από το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε χώρα που εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία.

Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα: Τι αναφέρει η έκθεσή τους για την Ελλάδα

Όσο για την Ελλάδα, βρίσκεται στην 86η θέση μεταξύ των 180 χωρών, ενώ πέρσι βρισκόταν στην 89η.

Στο κεφάλαιο για την Ελλάδα, η σύνοψη των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα αναφέρει τα εξής:

«Η ελευθερία του Τύπου αντιμετωπίζει μια συστημική κρίση από το 2021. Το σκάνδαλο της παγίδευσης δημοσιογράφων από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) δεν έχει ακόμη διαλευκανθεί, όπως και η υπόθεση της δολοφονίας του βετεράνου δημοσιογράφου που ασχολούνταν με εγκλήματα Γιώργου Καραϊβάζ το 2021. Οι αγωγές SLAPP επίσης είναι συχνές».

Αναφορικά με το γενικότερο τοπίο των μέσων ενημέρωσης στην Ελλάδα, η έκθεση υπογραμμίζει πως η εμπιστοσύνη του πληθυσμού στα μέσα ενημέρωσης είναι εδώ και πολλά χρόνια από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη. Λίγες μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες, όπως η Alter Ego Media, συνυπάρχουν με εκατοντάδες ειδησεογραφικούς ιστότοπους, γεγονός που συμβάλλει στον έντονο κατακερματισμό του τοπίου των μέσων ενημέρωσης. Ομοίως, λίγα άτομα διαχειρίζονται τη συντριπτική πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης, ενώ παράλληλα δραστηριοποιούνται σε άλλους αυστηρά ρυθμιζόμενους επιχειρηματικούς τομείς. Ορισμένοι από αυτούς έχουν στενούς δεσμούς με την πολιτική ελίτ της χώρας. Ως αποτέλεσμα, ο Τύπος είναι αρκετά πολωμένος.

Σχολιάζοντας το πολιτικό πλαίσιο, τονίζεται πως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι υπεύθυνος για την εποπτεία των δημόσιων μέσων ενημέρωσης, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο την συντακτική τους ανεξαρτησία. Η ρυθμιστική αρχή για τις ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης (NCRTV), το οποίο κατηγορείται για βραδύτητα και αναποτελεσματικότητα, δεν έχει υποστεί σημαντική αναδιάρθρωση ούτε από την παρούσα ούτε από την προηγούμενη κυβέρνηση. Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (EYP), η οποία τελεί υπό την εποπτεία του πρωθυπουργού, εμπλέκεται στην παρακολούθηση δημοσιογράφων, πολλοί από τους οποίους έχουν αποτελέσει στόχο του λογισμικού υποκλοπής Predator, επισημαίνεται επίσης.

Η έκθεση ασχολείται και με το νομικό πλαίσιο, αναφέροντας τα εξής:

«Παρά τις συνταγματικές εγγυήσεις, η ελευθερία του Τύπου έχει αμφισβητηθεί σε νομοθετικό επίπεδο. Οι νέοι νόμοι που ψηφίστηκαν από το Κοινοβούλιο ως απάντηση στο σκάνδαλο των υποκλοπών “Predatorgate” αποσκοπούν στην καλύτερη προστασία των πολιτών από την αυθαίρετη παρακολούθηση, αλλά δεν πληρούν τα ευρωπαϊκά πρότυπα, ενώ το Ανώτατο Δικαστήριο απάλλαξε την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) από κάθε ευθύνη για τη συμμετοχή της στο σκάνδαλο. Ένα νομοσχέδιο για τα μέσα ενημέρωσης οδήγησε στη δημιουργία μιας αμφιλεγόμενης επιτροπής δεοντολογίας, ενώ ένας δημοσιογράφος καταδικάστηκε βάσει του ποινικού κώδικα για διάδοση ψευδών πληροφοριών χωρίς καμία αδιάσειστη απόδειξη. Μια τροπολογία που ψηφίστηκε το 2023 αυξάνει τον κίνδυνο φυλάκισης δημοσιογράφων για δυσφήμιση».

Το κεφάλαιο που αφορά την Ελλάδα σημειώνει στη συνέχεια πως η οικονομική κρίση της τελευταίας δεκαετίας, σε συνδυασμό με τη μείωση του αναγνωστικού κοινού και των διαφημιστικών προϋπολογισμών, έχει θέσει υπό αμφισβήτηση τη μακροπρόθεσμη επιβίωση πολλών μέσων ενημέρωσης, ενώ ο αντίκτυπος της νέας νομοθεσίας που αποσκοπεί στην αύξηση της διαφάνειας όσον αφορά την ιδιοκτησία και τη χρηματοδότηση των μέσων ενημέρωσης παραμένει αβέβαιος.

Επίσης, επισημαίνεται πως ορισμένα γραφεία μέσων ενημέρωσης δέχονται συχνά επιθέσεις, ενώ οι γυναίκες του επαγγέλματος αντιμετωπίζουν συχνά σεξισμό στον χώρο εργασίας.

Τέλος, σχετικά με το ζήτημα της ασφάλειας, η οργάνωση υπογραμμίζει πως η αστυνομία καταφεύγει τακτικά στη βία και σε αυθαίρετες απαγορεύσεις για να παρεμποδίσει τη δημοσιογραφική κάλυψη των διαδηλώσεων και της προσφυγικής κρίσης στα ελληνικά νησιά. Δημοσιογράφοι έχουν πέσει θύματα σωματικών επιθέσεων κατά τη διάρκεια αθλητικών εκδηλώσεων και μπροστά στα σπίτια τους.  Η δολοφονία του Γιώργου Καραϊβάζ, ο οποίος πυροβολήθηκε μπροστά από το σπίτι του στην Αθήνα το 2021, παραμένει ανεξιχνίαστη, καθώς δύο ύποπτοι αθωώθηκαν το 2024.

 

Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα: Χρειαζόμαστε σταθερές εγγυήσεις και ουσιαστικές κυρώσεις

«Με την παρουσίαση μιας αναδρομής στα τελευταία 25 χρόνια, η RSF δεν αρκείται στο να κοιτάξει πίσω — κοιτάζει κατευθείαν προς το μέλλον με ένα απλό ερώτημα: για πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε την ασφυξία της δημοσιογραφίας, τη συστηματική παρεμπόδιση των δημοσιογράφων και τη συνεχιζόμενη διάβρωση της ελευθερίας του Τύπου; Αν και οι επιθέσεις κατά του δικαιώματος στην ενημέρωση είναι πιο ποικίλες και εξελιγμένες, οι δράστες τους δρουν πλέον εν πλήρη δημοσιότητα. Τα αυταρχικά κράτη, οι συνένοχες ή ανίκανες πολιτικές δυνάμεις, οι οικονομικοί παράγοντες που λειτουργούν σαν αρπακτικά και οι ανεπαρκώς ρυθμιζόμενες διαδικτυακές πλατφόρμες φέρουν άμεση και συντριπτική ευθύνη για την παγκόσμια παρακμή της ελευθερίας του Τύπου.

»Σε αυτό το πλαίσιο, η αδράνεια αποτελεί μια μορφή συναίνεσης. Δεν αρκεί πλέον η απλή διατύπωση αρχών — τα αποτελεσματικά μέτρα για την προστασία των δημοσιογράφων είναι απαραίτητα και πρέπει να θεωρηθούν καταλύτης για την αλλαγή. Αυτό ξεκινά με τον τερματισμό της ποινικοποίησης της δημοσιογραφίας: την κατάχρηση των νόμων περί εθνικής ασφάλειας, τις SLAPP και τη συστηματική παρεμπόδιση όσων ερευνούν, αποκαλύπτουν και κατονομάζουν. Οι τρέχοντες μηχανισμοί προστασίας δεν είναι αρκετά ισχυροί· το διεθνές δίκαιο υπονομεύεται και η ατιμωρησία είναι διαδεδομένη. Χρειαζόμαστε σταθερές εγγυήσεις και ουσιαστικές κυρώσεις. Η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο των δημοκρατιών και των πολιτών τους. Εναπόκειται σε αυτούς να σταθούν εμπόδιο σε όσους επιδιώκουν να φιμώσουν τον Τύπο. Η εξάπλωση του αυταρχισμού δεν είναι αναπόφευκτη», δήλωσε η Ανν Μποκαντέ, Διευθύντρια Σύνταξης της RSF.

Πέντε βασικά συμπεράσματα από τον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου 2026

1. Η μέση βαθμολογία για όλες τις χώρες και τα εδάφη που εξετάστηκαν δεν ήταν ποτέ τόσο χαμηλή. Για πρώτη φορά στα 25 χρόνια ιστορίας του Δείκτη, περισσότερες από τις μισές χώρες του κόσμου κατατάσσονται πλέον στις κατηγορίες «δύσκολη» ή «πολύ σοβαρή» όσον αφορά την κατάστασης της ελευθερίας του Τύπου. Αυτή η κατηγορία αποτελούσε μια μικρή μειοψηφία (13,7%) το 2002.
2. Από τους πέντε δείκτες που χρησιμοποιούνται για την αξιολόγηση της ελευθερίας του Τύπου παγκοσμίως — οι οποίοι καθορίζουν το οικονομικό, νομικό, ασφαλιστικό, πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον για τη δημοσιογραφία — ο νομικός δείκτης παρουσίασε τη μεγαλύτερη πτώση φέτος.
3. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έπεσαν επτά θέσεις και άλλες χώρες της Αμερικής, όπως ο Ισημερινός και το Περού, έπεσαν κατακόρυφα στην κατάταξη.
4. Η Νορβηγία κατέχει την πρώτη θέση για δέκατη συνεχή χρονιά, ενώ η Ερυθραία βρίσκεται στην τελευταία θέση για τρίτη συνεχή χρονιά.
5. Η Συρία μετά τον Άσαντ σημείωσε τη μεγαλύτερη βελτίωση στην ελευθερία του Τύπου από όλες τις χώρες και τα εδάφη του Δείκτη του 2026, ανεβαίνοντας 36 θέσεις στην κατάταξη.

Ελευθερία του Τύπου: Η κατάσταση ανά περιοχή

Ευρώπη – Κεντρική Ασία

Παρά το γεγονός πως ο Ευρωπαϊκός Νόμος για την Ελευθερία των Μέσων Ενημέρωσης (EMFA) έχει τεθεί σε ισχύ, η οργάνωση αναφέρει πως αρκετά κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξακολουθούν να παραβιάζουν τη νομοθεσία. Ενώ οι χώρες της ΕΕ διατήρησαν γενικά τις υψηλές θέσεις που κατείχαν στον Δείκτη, η συνολική εικόνα παραμένει ανάμεικτη. Η Εσθονία, για παράδειγμα, υποχώρησε από τη 2η στη 3η θέση λόγω πολιτικών πιέσεων στον Τύπο.

Η Ανατολική Ευρώπη και η Κεντρική Ασία εξακολουθούν να χαρακτηρίζονται από εξαιρετικά περιοριστικά καθεστώτα, όπως η Λευκορωσία (165η, πτώση κατά 1 θέση), το Αζερμπαϊτζάν (171η, +4), η Ρωσία (172η, +1) και το Τουρκμενιστάν (173η, +1), τα οποία κατέχουν μερικές από τις χαμηλότερες βαθμολογίες στον κόσμο για τον νομικό δείκτη (μεταξύ 22 και 32 στα 100). Αντίθετα, η Ουκρανία (55η, +7) παρουσίασε μια μικρή βελτίωση παρά τον συνεχιζόμενο πόλεμο.

Αμερική

Υπό το καθεστώς ηγετών όπως ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Χαβιέρ Μιλέι και ο Ναΐμπ Μπουκέλε, η δημοσιογραφία ποινικοποιείται όλο και περισσότερο και εκτίθεται σε βία σε ολόκληρη την περιοχή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες (64η, -7) υποχωρούν λόγω της αυξανόμενης πολιτικής πίεσης, ενώ στην Αργεντινή (98η, -11) πολλαπλασιάζονται οι αγωγές κατά του Τύπου. Στο Ελ Σαλβαδόρ (143η, -8), ο νόμος του 2025 για τους «ξένους πράκτορες» εντείνει την καταστολή του Τύπου και αναγκάζει πολλούς δημοσιογράφους να αυτοεξοριστούν.

Ασία-Ειρηνικός

Στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού, η ελευθερία του Τύπου στην πλειονότητα των χωρών χαρακτηρίζεται ως «δύσκολη» ή «πολύ σοβαρή». Τα αυταρχικά καθεστώτα συχνά χρησιμοποιούν τη νομοθεσία ως όπλο, επιβάλλουν λογοκρισία και προωθούν προπαγάνδα για την καταστολή των μέσων ενημέρωσης. Η Κίνα (που εξακολουθεί να κατατάσσεται στην 178η θέση) αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της τάσης, με τον υψηλότερο αριθμό κρατουμένων δημοσιογράφων στον κόσμο, καθώς 121 επαγγελματίες των μέσων ενημέρωσης βρίσκονται επί του παρόντος πίσω από τα σίδερα.

Στις Φιλιππίνες (114η θέση), οι κατηγορίες για τρομοκρατία που απορρέουν από το «red-tagging» —μια τακτική κατά την οποία δημοσιογράφοι που ερευνούν θέματα ευαίσθητα για την κυβέρνηση κατηγορούνται ως «υπονομευτές» ή «τρομοκράτες»— έχουν καταστεί το κύριο μέσο που χρησιμοποιούν οι αρχές για την φίμωση του Τύπου. Η υπόθεση της δημοσιογράφου Frenchie Mae Cumpio, η οποία βρίσκεται στη φυλακή εδώ και έξι χρόνια, έχει καταστεί σύμβολο αυτής της καταστολής.

Υποσαχάρια Αφρική

Στην Αφρική, η ελευθερία του Τύπου παραμένει σε μεγάλο βαθμό σε πολύ κακή κατάσταση. Η Ερυθραία (180η) παραμένει στην τελευταία θέση του Δείκτη — συγκεκριμένα, εκεί κρατούνται οι δημοσιογράφοι που έχουν περάσει το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα υπό κράτηση χωρίς δίκη παγκοσμίως, όπως ο Νταουίτ Ισαάκ.

Στην περιοχή του Σαχέλ, τα στρατιωτικά καθεστώτα της Μπουρκίνα Φάσο (110η, -5), του Μάλι (121η, -2) και του Νίγηρα (120η, -37) περιορίζουν σοβαρά τον Τύπο στο όνομα της εθνικής ασφάλειας, με τον Νίγηρα να καταγράφει τη μεγαλύτερη πτώση στον Δείκτη, πέφτοντας 37 θέσεις. Επίσης, από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (130η) έως το Μπουρούντι (119η) και τη Ρουάντα (139η), δημοσιογράφοι φυλακίζονται τακτικά εδώ και αρκετά χρόνια.

Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική

Από τις 7 Οκτωβρίου 2023, περισσότεροι από 220 Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι έχουν σκοτωθεί από τον ισραηλινό στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα, εκ των οποίων τουλάχιστον 70 λόγω της εργασίας τους, σύμφωνα με την οργάνωση. Αυτό καθιστά τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική την περιοχή όπου η κατάσταση της ελευθερίας του Τύπου είναι η πιο καταστροφική σύμφωνα με τον Δείκτη του 2026, με 18 από τις 19 χώρες να κατατάσσονται ως «πολύ σοβαρές» (11) ή «δύσκολες» (7).

Ωστόσο, ορισμένες χώρες της περιοχής παρουσιάζουν θετική δυναμική: η Συρία ανέβηκε από την 177η θέση το 2025 στην 141η το 2026 (+36) — μια ιστορική βελτίωση ένα χρόνο μετά την πτώση του Μπασάρ αλ-Άσαντ. Ενώ η κατάσταση της ελευθερίας του Τύπου στη χώρα παραμένει «πολύ σοβαρή», οι βαθμολογίες και για τους πέντε δείκτες βελτιώνονται, με ιδιαίτερα αξιοσημείωτη βελτίωση στη νομική βαθμολογία. σύμφωνα με την έκθεση.

Πηγή: tvxs.gr

Δύο οργανώσεις προσφεύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου κατά της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Πληροφοριών (BND) και του δικαιώματός της να παρακολουθεί δημοσιογράφους εκτός και εντός της Γερμανίας.

Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης απέρριψε την προσφυγή των Δημοσιογράφων χωρίς Σύνορα (Reporters Without Borders – RWB) και της Κοινωνίας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (Gesellschaft für Freiheitsrechte – GFF) κατά της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Πληροφοριών (BND), με τις δύο οργανώσεις να στρέφονται ακολούθως στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ).

Η νέα νομοθεσία σχετικά με την BND, όπως διαμορφώθηκε μετά την αναθεώρηση του 2020, «επιτρέπει την πλήρη παρακολούθηση ανθρώπων που εργάζονται σε μέσα ενημέρωσης, ιδίως εκτός Γερμανίας, θέτοντας με αυτόν τον τρόπο σε κίνδυνο την ελευθερία του Τύπου», αναφέρει στην αιτιολογία της η διευθύντρια των RWB, Άνια Όστερχαους. «Πρόκειται για σοβαρές παραβιάσεις της ιδιωτικής σφαίρας», οι οποίες θα μπορούσαν να αφορούν ευρύτερα τους πολίτες στη Γερμανία, προσθέτει ο Μπίγιαν Μοΐνι της GFF.

Η μακρά χείρα της BND

Στο πλαίσιο της «στρατηγικής απόκτησης πληροφοριών στο εξωτερικό» η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών έχει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει μέσα παρακολούθησης για ιδιώτες. Μεταξύ άλλων και το κρατικό λογισμικό Trojan – ένα software που εγκαθίσταται κρυφά σε ηλεκτρονικές συσκευές, όπως κινητά τηλέφωνα. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να ελέγξει όλες τις επικοινωνίες του εκάστοτε υπό παρακολούθηση ιδιώτη – σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά και στη Γερμανία, όπου όμως η BND δεν επιτρέπεται να δραστηριοποιείται.

«Το νομικό πλαίσιο επιτρέπει περισσότερες παραβιάσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων από ποτέ άλλοτε», επικρίνει ο Μοΐνι, χαρακτηρίζοντας θλιβερό το γεγονός ότι το Συνταγματικό Δικαστήριο δεν δέχθηκε καν να εξετάσει επί της ουσίας την προσφυγή των δύο οργανώσεων. Και τον Μάιο του 2020 το ίδιο δικαστήριο είχε ασχοληθεί με το προηγούμενο νομικό πλαίσιο για την BND, κρίνοντας ότι αντίκειται στο γερμανικό Σύνταγμα.

«Νομικό και πολιτικό σκάνδαλο»

Ο Μοΐνι είναι υπεύθυνος για τον συντονισμό των διαδικασιών τόσο στην πρόσφατη όσο και στην παλαιότερη προσφυγή των δύο οργανώσεων. Και σύμφωνα με τον ίδιο το γεγονός ότι η σχετική νομοθεσία καθιστά δυνατή την παρακολούθηση ιδιωτών αποτελεί «νομικό και πολιτικό σκάνδαλο». Το ισχύον πλαίσιο, όπως και το παλαιότερο που είχε κριθεί αντισυνταγματικό, επιτρέπει στην BND την ηλεκτρονική παρακολούθηση στο εξωτερικό με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους και με τη βοήθεια όρων αναζήτησης.

Το απαράδεκτο κατά τον Μοΐνι είναι πως η BND μπορεί να συλλέξει υπερβολικά πολλά δεδομένα, να ερευνήσει υπερβολικά πολλούς τομείς, να παρακολουθήσει υπερβολικά πολλά άτομα και να έχει υπερβολικά εκτενή εποπτεία σε όσα κάνουν οι ερευνητικοί δημοσιογράφοι.

Σύμφωνα με τον ίδιο το νομικό πλαίσιο περιέχει πολλές ασάφειες σχετικά με την «αναγνώριση κινδύνου». Για παράδειγμα η BND μπορεί να παρακολουθεί ανθρώπους και διαύλους επικοινωνίας «για την προστασία της ικανότητας δράσης της Γερμανίας στο εξωτερικό». Ο συγκεκριμένος όρος ωστόσο είναι εξαιρετικά ευρύς, με αποτέλεσμα «να μπορούν να εμπίπτουν στο πεδίο του ουσιαστικά τα πάντα». Διότι δεν εξηγείται πουθενά επακριβώς τι σημαίνει ικανότητα δράσης ή πώς προστατεύεται αυτή.

Μεγαλύτερος ο κίνδυνος για τους μη Γερμανούς

Κατά τον Μοΐνι αντισυνταγματική είναι και η διάκριση που κάνει ο νόμος για την BND ανάμεσα σε άτομα με και χωρίς γερμανικό διαβατήριο. Με αυτήν τη λογική για παράδειγμα, εάν ένας Γερμανός έχει παντρευτεί με μία Τουρκάλα, ζουν στη Γερμανία αλλά περάσουν ένα διάστημα στο εξωτερικό, η BND θα μπορούσε να παρακολουθεί την Τουρκάλα, αλλά όχι τον σύζυγό της.

Η νομοθεσία δεν επιτρέπει την αξιολόγηση e-mail ή μηνυμάτων που έχουν σταλθεί από πλατφόρμες όπως το Telegram – αυτό όμως δεν αρκεί για να καθησυχάσει τον Μοΐνι. Επειδή η Υπηρεσία μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση στα μεταδεδομένα και να διαπιστώνει ποιος επικοινωνεί με ποιον και για πόσο μεγάλο χρονικό διάστημα – και ως αποτέλεσμα να διαπιστώσει και να αναλύσει το δίκτυο επαφών του εκάστοτε ατόμου και κατ’ επέκταση να λάβει στοιχεία για τις δραστηριότητές του.

Επιπτώσεις στην κριτική δημοσιογραφία;

Η Χέλενα Χαν από τους RWB ανησυχεί πως για τους δημοσιογράφους αλλά και για άλλους επαγγελματίες, όπως τους γιατρούς και τους δικηγόρους, καθίσταται ολοένα πιο δύσκολη η προστασία των πηγών και των επαφών τους. Και την ίδια στιγμή «όταν κρυφακούει και ο κρατικός μηχανισμός, γίνεται πιο δύσκολη και η κριτική δημοσιογραφία».

Όλα αυτά δυσχεραίνουν και την πρόσβαση των δημοσιογράφων σε πληροφοριοδότες, διότι διαταράσσεται η σχέση εμπιστοσύνης – η οποία όμως είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την καλή, ανεξάρτητη, κριτική δημοσιογραφία.

Οι δύο οργανώσεις πάντως δεν θεωρούν απειλητική μόνο τη δραστηριότητα της BND. Για τη Χαν δεν έχει καμία σημασία ποια είναι η χώρα ή η κυβέρνηση που παρακολουθεί δημοσιογράφους και όχι μόνο. Επειδή οπουδήποτε και από οποιονδήποτε και αν επιχειρείται, η παρακολούθηση δημοσιογράφων αποτελεί «μία σοβαρότατη παραβίαση και επίθεση στην ελευθερία του Τύπου».

Πηγή: Deutsche Welle

O επίσημος λογαριασμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Twitter, δημοσίευσε χθες την έρευνα των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα, που αποκάλυψε το σοβαρό πρόβλημα δημοκρατίας στην Ελλάδα, εκφράζοντας παράληλα έκδηλη ανησυχία. 

«Επιδείνωση της πόλωσης στον χώρο των ΜΜΕ, με την ελευθερία του τύπου να πλήττεται παράλληλα και λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία που παρουσίασαν οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα / Reporters Without Borders. Περισσότερες πληροφορίες ↓ https://europarl.europa.eu/news/en/headlines/society/20220513STO29508/press-freedom-2021-how-are-eu-countries-rated-infographics», αναφέρει στην ανάρτησή του ο επίσημος λογαριασμός του Ευρωκοινοβουλίου στο Twitter.

Θυμίζουμε πως τον μεγάλο διεθνή οργανισμό, ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε προχθες ως «κάποια γαλλική ΜΚΟ», όταν ρωτήθηκε από αμερικανό δημοσιογράφο για ποιον λόγο η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση στην Ε.Ε. σχετικά με την ελευθερία του Τύπου.

Θυμίζουμε επίσης πως στημ επικαιροποιημένη, ετήσια έκθεση του 2022 των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα, World Press Freedom Index, που αξιολογεί την κατάσταση της δημοσιογραφίας σε 180 χώρες του κόσμου, η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση σε όλη την Ε.Ε. καθώς έκανε  "βουτιά" 38 θέσεων. 

Είναι χαρακτηριστικό πως μετά την πτώση 38 θέσεων στον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου, η Ελλάδα βρίσκεται σε χειρότερη θέση από την αυταρχική Ουγγαρία του Όρμπαν, τη Μάλτα της δολοφονία της Ντάφνι Καρουάνα Γκαλίζια και στη δίωξη της Μαρίας Εφίμοβα, που είχε αποκαλύψει σκάνδαλο διαφθοράς υψηλόβαθμων αξιωματούχων.

Ακόμα πιο χαρακτηριστικό είναι πως όχι μόνο είμαστε τελευταίοι στην Ε.Ε. όσον αφορά στην Ελευθερία του Τύπου, αλλά βρισκόμαστε και "μία ανάσα" από την Τουρκία των λευκών κελιών και τη Ρωσία του καθεστώτος Πούτιν.

Πηγή: 2020mag.gr

Aποκλειστικά για δημοσιογράφους από την Ελλάδα προκηρύσσει το φετινό «Βραβείο Ελευθερίας του Τύπου 2014» η διεθνής οργάνωση «Δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα», όπως ανακοινώθηκε σήμερα από την οργάνωση στη Βιέννη.

«Με αυτό το Βραβείο θέλουμε να υποστηρίξουμε δημοσιογράφους στην Ελλάδα, άνδρες και γυναίκες, που με κίνδυνο της δικής τους ασφάλειας, έχουν δεσμευτεί και υπηρετούν τα διεθνή κεκτημένα της Ελευθερίας του Τύπου και της Ενημέρωσης», τόνισε σε δηλώσεις της στη Βιέννη η πρόεδρος του αυστριακού τμήματος των «Δημοσιογράφων χωρίς σύνορα», Ρουμπίνα Μέρινγκ.

 Όπως τονίζεται στην προκήρυξη του βραβείου της διεθνούς οργάνωσης, στην Ελλάδα χιλιάδες δημοσιογράφοι είναι άνεργοι, δημόσια ενημέρωση και γνώμη βρίσκονται στα χέρια λίγων εκδοτικών συγκροτημάτων, ενώ σε ό, τι αφορά την Ελευθερία του Τύπου στον φετινό σχετικό κατάλογο των «Δημοσιογράφων χωρίς σύνορα», η Ελλάδα έχει πέσει κατά 14 θέσεις και κατατάσσεται πλέον στην 99η θέση ανάμεσα σε 180 χώρες.

Το Βραβείο Ελευθερίας του Τύπου 2014 συνοδεύεται από ποσό 6.000 ευρώ και θα απονεμηθεί τον ερχόμενο Δεκέμβριο, ενώ οι εργασίες συμμετοχής στον διαγωνισμό θα πρέπει να κατατεθούν έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2014.

Οι εργασίες θα πρέπει να αναφέρονται σε θέματα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μπορεί να είναι δημοσιεύσεις στον έντυπο ή ηλεκτρονικό Τύπο, όπως επίσης ραδιοτηλεοπτικές σειρές ή βιβλία, που δημοσιεύτηκαν ή παρουσιάστηκαν σε ελληνικό μέσο ενημέρωσης μεταξύ της 3ης Μαΐου 2013 και της 3ης Μαΐου 2014.

Πηγή: ΑΜΠΕ