Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: 8 ΜΑΡΤΗ - ERT Open
Μήνυμα της ΚΕ του ΚΚΕ για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Μήνυμα της ΚΕ του ΚΚΕ για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Παρασκευή, 08/03/2019 - 11:00

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, η ΚΕ του ΚΚΕ απευθύνει κάλεσμα αγωνιστικής συμπόρευσης στις εργαζόμενες στο δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα, στις άνεργες, στις επαγγελματίες, στις αγρότισσες, στις συνταξιούχους, στις νέες μητέρες, στις κοπέλες που βρίσκονται στα σχολεία, στις Σχολές Μαθητείας, στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ, στις μετανάστριες. Τις καλεί να συμπορευτούν με το ΚΚΕ που μάχεται για την απελευθέρωση των γυναικών από τα δεσμά των διακρίσεων και της εκμετάλλευσης, που πρωτοστάτησε με αγώνες και θυσίες χιλιάδων ηρωίδων. Τις καλεί να κάνουν ένα αποφασιστικό βήμα μπροστά, μια νέα επιλογή, ακολουθώντας ένα διαφορετικό δρόμο: Το δρόμο της ελπίδας, της πάλης για μια ζωή με σύγχρονα δικαιώματα στην εργασία, στην κοινωνική στήριξη της μητρότητας, της εργατικής - λαϊκής οικογένειας, στο δημιουργικό ελεύθερο χρόνο, με βάση τις δυνατότητες που υπάρχουν στον 21ο αιώνα.

Οι πολλαπλές εκλογικές μάχες είναι ευκαιρία να ενισχυθούν οι προϋποθέσεις, ώστε να γίνει πιο μαζική και δυναμική η αντεπίθεση, με τη συμμετοχή και των γυναικών. Για να μπουν εμπόδια στο νέο γύρο της αντιλαϊκής θύελλας που προετοιμάζεται για τη στήριξη των επιχειρηματικών κολοσσών στη φάση της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Η ψήφος στο ΚΚΕ επιστρέφει στο λαό και το κίνημά του, γίνεται δική του δύναμη. Ένα ισχυρό ΚΚΕ σε όλες τις κάλπες σημαίνει ότι δυναμώνει το ρεύμα των αγωνιστών και αγωνιστριών που δεν συμβιβάζονται με τη ζωή με ελάχιστα δικαιώματα, με ευκαιριακές παροχές, που παλεύουν για ριζικές αλλαγές στην οικονομία και στην κοινωνία.

Η ενίσχυση του ΚΚΕ παντού μπορεί να δώσει ισχυρό πλήγμα στις κάλπικες διαχωριστικές γραμμές που στήνονται για να χειραγωγήσουν τη στάση και τελικά την ψήφο των γυναικών. Σήμερα οι εργαζόμενες και άνεργες γυναίκες έχουν συγκεντρώσει πλούσια κοινωνική και πολιτική πείρα από τα ψεύτικα διλήμματα, που ξανασερβίρονται με νέο μανδύα, δήθεν για την προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών. Το δίλημμα "εργασία ή οικογένεια" οδήγησε στις "ευέλικτες" εργασιακές σχέσεις με σπαστά και ακανόνιστα ωράρια, σε μισό μισθό, σε μισή ζωή, σε έλλειψη μέτρων προστασίας της μητρότητας από το κράτος. Σήμερα, η ΕΕ και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όπως και οι προηγούμενες της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ εκβιάζουν και επιβάλλουν στις γυναίκες να θυσιάσουν τα δικαιώματά τους στο όνομα των "ίσων ευκαιριών" για άνδρες και γυναίκες και της "συμφιλίωσης επαγγελματικής και προσωπικής, οικογενειακής ζωής". Να παραιτηθούν από το αίτημα ανάκλησης όλων των απωλειών που έφεραν τα μνημόνια, να συμφιλιωθούν με τη λογική των "κουπονιών", των "εφάπαξ" επιδομάτων.

Σήμερα στήνονται νέα ψεύτικα και εκφοβιστικά δίπολα για να εγκλωβίσουν τη σκέψη των γυναικών. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ με την "πρόοδο και τη συντήρηση", όσο και η ΝΔ με την "υπευθυνότητα και το λαϊκισμό", επιχειρούν να κρύψουν ότι ενιαία υπερασπίζονται τις κατευθύνσεις της ΕΕ και την αντιλαϊκή στρατηγική, που εξειδικεύεται σε Περιφέρειες και δήμους. Υπερασπίζονται την πολιτική που καταδικάζει τις γυναίκες στην ανασφάλεια της ανεργίας, στους μισθούς πείνας, στις πετσοκομμένες συντάξεις έως και την κατάργησή τους σε ορισμένες κατηγορίες, όπως στις χήρες, στο σμπαράλιασμα της προσωπικής και οικογενειακής ζωής. Κανένα κόμμα, καμιά κυβέρνηση, που εξυπηρετεί τα μονοπώλια, το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, την ΕΕ δεν μπορεί να έχει προοδευτική πολιτική, όπως και αν αυτοπροσδιορίζεται. Οι δυνάμεις αυτές έχουν παρελθόν και ιστορία σε βάρος του λαού και των γυναικών, δεν πρέπει να τους δοθεί συγχωροχάρτι.

Σύγχρονο και προοδευτικό είναι η ισότιμη συμμετοχή όλων των γυναικών στην κοινωνική εργασία, με βάση το αντικείμενο ειδίκευσης, με σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας και λιγότερες ώρες δουλειάς, με αυξήσεις σε μισθούς, στις συντάξεις, μέτρα για την προστασία της μητρότητας, του γυναικείου οργανισμού στο χώρο εργασίας, με άδειες μητρότητας για όλες τις εργαζόμενες. Σύγχρονο είναι να δίνεται επίδομα άδειας μητρότητας 2 μήνες πριν και 6 μήνες μετά τον τοκετό στις αυτοαπασχολούμενες, στις αγρότισσες. Συντήρηση είναι μια θέση εργασίας να μοιράζεται σε 2-3 εργαζόμενες και εργαζόμενους. Να απολύονται έγκυες, να εκβιάζονται οι νεοπροσλαμβανόμενες να καθυστερήσουν τη δημιουργία οικογένειας. Συντήρηση είναι στο όνομα της "ισότητας" των φύλων να μην υπάρχουν στο χώρο δουλειάς μέτρα υγείας και ασφάλειας, με βάση τον αναπαραγωγικό ρόλο της γυναίκας.

Σύγχρονο και προοδευτικό είναι να υπάρχουν μέτρα από το κράτος για κοινωνική στήριξη της μητρότητας, της οικογένειας και των αναγκών της στην αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία, Πρόνοια, ώστε η γυναίκα πραγματικά ελεύθερα - δημιουργικά να αξιοποιεί τον ελεύθερο χρόνο της εκτός εργασίας. Συντήρηση είναι να γίνεται ατομική - οικογενειακή υπόθεση ό,τι θα έπρεπε να είναι κοινωνικό δικαίωμα. Να ακριβοπληρώνουν οι γυναίκες τις αναγκαίες ιατρικές επισκέψεις και διαγνωστικές εξετάσεις, τα φάρμακα, τον προγεννητικό έλεγχο, τον παιδικό σταθμό, τη δημιουργική απασχόληση παιδιών, το εμβόλιο, τη λογοθεραπεία, την εργοθεραπεία, την ψυχολογική στήριξη, τη φροντίδα των ηλικιωμένων, των ΑμΕΑ. Να δίνεται το επίδομα τοκετού μόνο σε όσες γυναίκες γεννούν στο σπίτι, όπως έναν αιώνα πίσω, αντί για σύγχρονα δωρεάν μαιευτήρια κοντά στον τόπο διαμονής της εγκύου.

Σύγχρονο και προοδευτικό είναι η κοινή πάλη ανδρών και γυναικών για ισότιμα δικαιώματα στην εργασία, στην κοινωνική ζωή και δράση. Συντήρηση είναι η καλλιέργεια του ανταγωνισμού ανάμεσα στα φύλα, σπέρνοντας κάλπικες αξίες που οδηγούν στην εξίσωση προς τα κάτω τα εργασιακά, ασφαλιστικά δικαιώματα των γυναικών και των ανδρών.

Η ικανοποίηση των σύγχρονων δικαιωμάτων των γυναικών στο σύνολό τους δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη. Μόνο το ΚΚΕ τα διεκδικεί με συνέπεια και σταθερότητα. Η ενίσχυση του ΚΚΕ μπορεί να δώσει νέα πνοή στην εργατική - λαϊκή πάλη με πυξίδα τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες. Η συμμετοχή των γυναικών παντού, στα εργατικά σωματεία, στις ενώσεις επαγγελματιών, στους Αγροτικούς Συλλόγους και στους Γυναικείους Συλλόγους, αλλά και στα Δημοτικά, Περιφερειακά Συμβούλια, στο Κοινοβούλιο μπορεί να είναι ουσιαστική, να υπηρετήσει τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα με ένα δυνατό ΚΚΕ στις εκλογές και στις καθημερινές ταξικές μάχες.

Η ιστορική επέτειος της 8ης Μάρτη, που είναι αφιερωμένη στους σκληρούς απεργιακούς αγώνες των εργατριών και εργατών για ίσα μεροκάματα ανδρών και γυναικών, για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς, για λιγότερες ώρες εργασίας, θυμίζει: Το πραγματικά προοδευτικό στην ιστορία των κοινωνιών, της ταξικής πάλης είναι να μην υποτάσσεσαι σε αρνητικούς συσχετισμούς, αλλά να παλεύεις για να τους αλλάξεις, για να προχωρήσει η κοινωνία μπροστά στο σοσιαλισμό - κομμουνισμό, να χτιστεί σε γερά θεμέλια η ισοτιμία και η χειραφέτηση της γυναίκας.

Η ΚΕ του ΚΚΕ

8 ΜΑΡΤΗ: Μέρα της Γυναίκας, Μέρα Αγώνα | ΟΚΔΕ

8 ΜΑΡΤΗ: Μέρα της Γυναίκας, Μέρα Αγώνα | ΟΚΔΕ

Παρασκευή, 08/03/2019 - 10:00

Το γυναικείο κίνημα, αναπόσπαστο κομμάτι του εργατικού κινήματος ενάντια σε μνημόνια, πόλεμο, ρατσισμό, καταστολή

Η 8 Μάρτη –παρά την προσπάθεια των αστών πολιτικών και των επιτελείων τους να την περιορίσουν, στην καλύτερη περίπτωση, σε ένα ζήτημα ισότητας των δύο φύλων ή να την εκφυλίσουν σε μια ανώδυνη επέτειο– είναι η μέρα που τιμούμε πάνω απ’ όλα τις εργάτριες γυναίκες που αγωνίστηκαν, αγωνίζονται και θα αγωνίζονται ενάντια στην ταξική καταπίεση.

Το γυναικείο κίνημα έχει τις ρίζες του στους αιματοβαμμένους αγώνες των εργατριών στα κλωστοϋφαντουργεία των ΗΠΑ τον 19ο αιώνα, που διεκδικούσαν υψηλότερους μισθούς, λιγότερες ώρες εργασίας (αναγκάζονταν να δουλεύουν μέχρι και 16ωρα!), καλύτερες εργασιακές συνθήκες. Η επέτειος θεσπίστηκε σε παγκόσμιο επίπεδο το 1910, στο 2ο Διεθνές Συνέδριο Σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη, ως παγκόσμια ημέρα γυναικείων αγώνων και διεκδικήσεων, ύστερα από πρόταση του βορειοαμερικανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και της γερμανίδας σοσιαλίστριας Κλάρα Τσέτκιν. Ο ξεσηκωμός των εργατριών στα κλωστοϋφαντουργεία της Πετρούπολης 7 χρόνια αργότερα θα πυροδοτήσει την ίδια την Φεβρουαριανή επανάσταση και την πτώση του Τσάρου. Οι γυναικείοι αγώνες έχουν προτάξει ιστορικές διεκδικήσεις όπως το δικαίωμα ψήφου, την ισότητα μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων, την ελευθερία αυτοδιάθεσης του σώματος, την ελευθερία συνδικαλιστικής δράσης, την πάλη ενάντια στον μιλιταρισμό και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Στην   Ελλάδα,   η   πρώτη   γυναικεία   απεργία  που  έχει  καταγραφεί  είναι  όταν  απήργησαν  οι  υφάντρες  στο  εργοστάσιο  των  αδελφών  Ρετσίνα  στον  Πειραιά  στις  13  Απρίλη  το  1892,  επειδή  η  εργοδοσία  ήθελε  να  μειώσει  τις  αποδοχές  τους. Το 1952, οι γυναίκες καταφέρνουν να αποκτήσουν το δικαίωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι». Ανατρέχοντας στην ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος θα δούμε τις γυναίκες εργαζόμενες να πρωτοστατούν στους αγώνες της εργατικής τάξης, να δίνουν ακόμα και τη ζωή τους για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των συμφερόντων της.

Οι γυναίκες, πρώτα θύματα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας

Παρά τις κατακτήσεις του γυναικείου κινήματος, η ισότητα στην εργασία, στην οικογένεια ακόμα και στο ίδιο το δικαίωμα στη ζωή είναι ακόμη ζητούμενο.

Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι και η κολοσσιαία επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς, με εκατομμύρια θύματα σε ολόκληρο τον πλανήτη, έχουν επιβάλλει βαρύ ανθρώπινο φόρο στις γυναίκες. Μόνο ο πόλεμος στη Συρία κόστισε πάνω από 400.000 αμάχους δολοφονημένους, στην πλειοψηφία τους γυναίκες και παιδιά. Οι καθημερινές δολοφονίες μεταναστών/στριών στη Mεσόγειο, η ταλαιπωρία τους και οι άθλιες συνθήκες στα κέντρα κράτησης έχουν σαν πρώτα θύματα γυναίκες και παιδιά.  Το δουλεμπόριο, εκμεταλλευόμενο τη νέα φουρνιά εξαθλιωμένων και ανυπεράσπιστων γυναικών, κάνει χρυσές δουλειές εξαγοράζοντας, απαγάγοντας και εξαναγκάζοντας μετανάστριες –και όχι μόνο– να ζήσουν μια ζωή χειρότερη κι απ’ το θάνατο.

Γυναίκα και Εργασία…

Οι γυναίκες πλήττονται με μεγαλύτερη σφοδρότητα από τη φτώχεια, την ανεργία, τη μερική απασχόληση και την ανασφάλιστη εργασία.  Οι ίσες ευκαιρίες στη δουλειά, η μισθολογική ισότητα και οι αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας δεν ισχύουν στην πράξη, παρά μένουν μόνο στα χαρτιά. Το 60% των εργαζόμενων γυναικών στις ΗΠΑ έχει χαμηλότερες απολαβές από ότι οι άνδρες συνάδελφοί τους, ενώ η πληρωμένη άδεια μητρότητας δεν υφίσταται ούτε καν νομικά. Παγκόσμια οι γυναίκες είναι αυτές που καταλαμβάνουν τις περισσότερες θέσεις εργασίας μερικής απασχόλησης έναντι της πλήρους, όπως και θέσεις που συγκαταλέγονται ανάμεσα σε αυτές με τις χειρότερες συνθήκες εργασίας, όπως ο επισιτισμός και το εμπόριο. Ταυτόχρονα οι γυναίκες εργαζόμενες δεν έχουν καταφέρει να αποδεσμευτούν από την σκλαβιά του νοικοκυριού. Πέρα από την καταπίεση στη δουλειά, κάθε μέρα τις περιμένει η οικιακή εργασία, η οποία φυσικά είναι απλήρωτη. Η φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων και των ασθενών πέφτει κι αυτή στις γυναίκες.

Στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα των μνημονίων, η ανεργία είναι γένους θηλυκού με ποσοστό 23,4% (σύμφωνα με το επίσημο ποσοστό, γιατί το πραγματικό είναι μεγαλύτερο) κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2018. Η γλώσσα των αριθμών γίνεται ακόμα πιο σκληρή παρατηρώντας το ποσοστό των εγγεγραμμένων μακροχρόνιων ανέργων στις γυναίκες, που ανέρχεται σε 64,5% έναντι 36% στους άνδρες. Σημαντική απόκλιση (πάνω από 40%) παρουσιάζει και η διαφορά των συνολικών αποδοχών μεταξύ των δύο φύλων. Τα νούμερα θα ήταν ακόμα μεγαλύτερα, αν ήταν δυνατόν να συνυπολογίσουμε και την τεράστια γυναικεία στρατιά ανέργων, που αναγκάζεται να μην δουλέψει ώστε να ασχοληθεί με την ανατροφή των παιδιών και την απλήρωτη οικιακή εργασία. Φυσικά, τις γυναίκες που εγκλωβίζονται μέσα στο σπίτι και την οικογένεια οι αστικές κυβερνήσεις και στατιστικές τις υπολογίζουν ως άεργες, άρα «άχρηστες»…

Έγκυες γυναίκες απολύονται με τις ευλογίες του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και του Αρείου Πάγου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η απόλυση της εγκύου εργαζόμενης από την εταιρεία Vresnet κ.ά.  Όταν πρόκειται για εργάτριες και εργάτες, τα αστικά δικαστήρια δεν δείχνουν καμία επιείκεια ή ακόμα χειρότερα δικάζουν και αποφασίζουν με σκοπό να εξοντώσουν και να τσακίσουν κάθε διεκδίκηση. Πρόσφατο παράδειγμα η καταδίκη καθαρίστριας μητέρας 13 παιδιών (τα 5 από αυτά είναι ανήλικα) σε 8ετή φυλάκιση, επειδή «πλαστογράφησε» το απολυτήριο δημοτικού αλλάζοντας τον χρόνο αποφοίτησης για να βρει δουλειά. Από την άλλη, όσες περιπτώσεις προχωρούν σε δίκη και αφορούν εργοδότες, φασίστες ή αστυνομικούς, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων αυτοί πέφτουν στα μαλακά.

Η οικονομική κρίση, η φτώχεια και η εξαθλίωση ενισχύουν τα φαινόμενα βίας εντός κι εκτός της οικογένειας. Η Ελλάδα κατέχει την τρίτη θέση στη μαύρη λίστα των καταγεγραμμένων βιαιοπραγιών και σεξουαλικών παρενοχλήσεων σε γυναίκες στην Ευρώπη. Σύμφωνα με το ΕΚΚΕ (Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών) τα ποσοστά της πορνείας (εργασία στο σεξ με πληρωμή) στην Ελλάδα τα χρόνια των μνημονίων έχουν εκτοξευθεί κατά 150% (στην συντριπτική πλειοψηφία τους αφορούν, φυσικά, ελληνίδες και μετανάστριες γυναίκες), ενώ οι περισσότερες ελληνίδες εκδιδόμενες απάντησαν (στα πλαίσια της έρευνας) ότι παλαιότερα είχαν άλλες δουλειές, αναγκάστηκαν, όμως, να στραφούν στην πορνεία προκειμένου να συντηρήσουν τις ίδιες και τις οικογένειες τους.

…Τρομακτικές οι διαστάσεις της βίας ενάντια στις γυναίκες

Τα περιστατικά βιαιοπραγίας, βιασμών, σεξουαλικών παρενοχλήσεων, αλλά και δολοφονιών γυναικών, αυξάνονται με επικίνδυνο ρυθμό. Στις ΗΠΑ, 2 στις 3 εργαζόμενες έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση από τους προϊσταμένους ή τους ίδιους τους εργοδότες τους. Σε αντίθεση με τα φασιστικά παραληρήματα ενάντια στους μετανάστες, οι πραγματικοί βιαστές των γυναικών θα πρέπει να αναζητηθούν πρώτα και κύρια στα στελέχη, τους εργοδότες και όλη την αστική κουστωδία. Μπροστά σε αυτές τις κτηνωδίες, το γυναικείο κίνημα στις ΗΠΑ βρίσκει νέες μορφές έκφρασης και ελπιδοφόρα μαζικότητα. Toν περασμένο Σεπτέμβρη στις ΗΠΑ, χιλιάδες κυρίως αφροαμερικάνες και λατίνες, πάμφτωχες εργαζόμενες της πολυεθνικής αλυσίδας των φαστφουντάδικων Mc Donald έκαναν στάση εργασίας και κατέβηκαν σε διαδηλώσεις σε δέκα αμερικανικές πολιτείες, απαιτώντας να σταματήσει η εργοδοσία την υποκριτική σιωπή της και την συστηματική κάλυψη των βίαιων σεξουαλικών επιθέσεων που υφίστανται οι εργαζόμενες από τους προϊσταμένους, αλλά και τους πελάτες των καταστημάτων της. Σε συνεργασία με το εργατικό κίνημα των 15 δολαρίων ( «Fight for 15$») που αγωνίζεται εδώ και χρόνια για την αύξηση στα 15 δολάρια του κατώτατου ωρομισθίου, το γυναικείο κίνημα ενάντια στους βιασμούς και τη σεξουαλική παρενόχληση, έχει πυροδοτήσει εξελίξεις τόσο στις ΗΠΑ όσο και σε διεθνές επίπεδο. Αξίζει να αναφερθεί η μαζική απεργία στην Google, όπου χιλιάδες εργαζόμενοι και εργαζόμενες έκλεισαν τους χώρους εργασίας σε διάφορες χώρες (Λονδίνο, Τόκιο, Νέα Υόρκη κτλ) και κατέβηκαν στους δρόμους σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συστηματική κάλυψη των σεξουαλικών παρενοχλήσεων από ανώτερα στελέχη, όπως του διαβόητου Andy Rubin (δημιουργός του τηλεφώνου Android). Με σύνθημα το «τέλος των βιασμών και των βιαιοπραγιών στη δουλειά και την οικογένεια» έχουν ξεπηδήσει γυναικεία κινήματα και σε διάφορες άλλες χώρες όπως η Ινδία, το Βέλγιο και το Πουέρτο Ρίκο. Στην Ιρλανδία, το κίνημα υπέρ της αυτοδιάθεσης του σώματος και για το δικαίωμα στην άμβλωση κυοφορούσε ριζοσπαστικά αιτήματα κατά του θεσμού της εκκλησίας και των αναχρονιστικών του επεμβάσεων στο σύνταγμα, καταλήγοντας σε δημοψήφισμα (Μάιος 2018) υπέρ της αλλαγής του νομοθετήματος περί απαγόρευσης των αμβλώσεων με ποσοστό 66,4% .

Ο δρόμος για τη νίκη, μακρύς και δύσκολος… αλλά ο μόνος

Το επίπεδο επιτυχίας αυτών των αγώνων εξαρτάται από το πως θα καταφέρουν να ενωθούν τα αιτήματα του γυναικείου κινήματος με τις συνολικές διεκδικήσεις των εργαζομένων, σε μια ταξική συμμαχία με σοσιαλιστική προοπτική. Οι καπιταλιστές προσπαθούν με όλα τα μέσα να μας διαιρέσουν (με βάση το φύλο, το έθνος κ.ά.). Για να διαλύσουν κάθε αγωνιστική και ταξική συνείδηση, χρησιμοποιούν ή και κατασκευάζουν διαφορετικές «ταυτότητες», που θέλουν οι ίδιοι και οι μηχανισμοί τους (ΜΜΕ, αστικές και κυβερνητικές «ΜΚΟ», φιλανθρωπία της «καλής κοινωνίας» κ.λπ.) να τις διαχειρίζονται ως οι μόνοι «προοδευτικοί» και υπερασπιστές της «ανεκτικότητας». Ώστε να αποπροσανατολιζόμαστε από την κύρια διαίρεση στην κοινωνία, αυτή των εργατών με τα αφεντικά, αυτών που  παράγουν τον πλούτο και αυτών που τον εκμεταλλεύονται και τον κλέβουν. Πρόκειται για μια ακόμα μεγάλη ιδεολογική και ηθική επίθεση στην εργατική τάξη, που δεν έχει καμία σχέση με τα πραγματικά προβλήματα και αγώνες των γυναικών.

H διπλή καταπίεση των γυναικών δεν ίσχυε πάντα και δεν θα ισχύει εσαεί. Οι γυναίκες δεν ήταν πάντα το καταπιεσμένο φύλο. Στην πρωτόγονη κοινωνία οι γυναίκες ήταν ίσες με τους άνδρες. Η ανισότητα σε όλα τα κοινωνικά φαινόμενα γεννιέται μαζί με την ατομική ιδιοκτησία, το κράτος, τις άρχουσες τάξεις. Η καταπίεση των γυναικών διατρέχει όλες τις ταξικές κοινωνίες (δουλεία, φεουδαρχία, καπιταλισμό). Ο Μαρξ και ο Ένγκελς (ιδιαίτερα μέσα από το έργο του δεύτερου «Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους») απέδειξαν ότι η ανισοτιμία των φύλων σε βάρος της γυναίκας ως κοινωνικό φαινόμενο,  πηγάζει από τις ταξικές σχέσεις εκμετάλλευσης, ενώ η λήξη του θα έρθει όταν εκλείψουν και οι όροι που το δημιούργησαν. Με απλά λόγια, για να απελευθερωθεί πλήρως η γυναίκα από τα δεσμά της πρέπει να εξαλειφθεί η εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο, να προχωρήσουμε στην ανατροπή του καπιταλισμού, στη Σοσιαλιστική Επανάσταση, σε μια πορεία προς την αταξική κοινωνία, τον Κομμουνισμό. Η Οκτωβριανή Επανάσταση (και όλες οι μεγάλες στιγμές του εργατικού και επαναστατικού κινήματος), πριν από τον σταλινικό εκφυλισμό της, δίνει ένα λαμπρό παράδειγμα γι’ αυτό.

Το γυναικείο κίνημα και πολλές δυνάμεις της αριστεράς (κυρίως οι ρεφορμιστές) πολλές φορές αποπροσανατολίζονται από την κυρίαρχη ιδεολογία, τις επιθέσεις, τη διαίρεση και συνειδητή σύγχυση και αποπολιτικοποίηση που κατευθύνεται προς το σύνολο της εργατικής τάξης. Η ουσία της πάλης ενάντια στην καταπίεση των γυναικών δεν μπορεί παρά να περνάει πρωτίστως μέσα από τις εργατικές διεκδικήσεις, την πάλη για την λύση των προβλημάτων των εργαζομένων. Τους εργατικούς αγώνες με υποκείμενα και πρωταγωνίστριες τις γυναίκες, την ανάδειξη μιας επαναστατικής ηγεσίας της εργατικής τάξης όπου οι γυναίκες παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ο αγώνας των γυναικών πρέπει να συνδέεται με τους συνολικούς αγώνες ενάντια στην καταπίεση, τον πόλεμο, την φτώχεια, τη βαρβαρότητα του συστήματος. Για να κερδίσει πρέπει να ξεκινάει με τα προβλήματα που απασχολούν σήμερα τις γυναίκες και τους εργαζόμενους, να προσπαθεί να επιβάλλει λύσεις με έναν μαχητικό και οργανωμένο τρόπο και να στοχεύει στην κατάργηση κάθε εκμετάλλευσης, δηλαδή στην επανάσταση και τον σοσιαλισμό.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ/ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ:

  • ΚΑΜΙΑ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ – ΑΥΞΗΣΗ ΜΙΣΘΟΥ ΣΤΑ 751 ΕΥΡΩ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΓΙΑ ΟΛΕΣ/ΟΛΟΥΣ – ΡΙΖΙΚΗ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΑΔΕΙΩΝ, ΕΠΙΔΟΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ.
  • ΔΗΜΟΣΙΑ–ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΥΓΕΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ/ΕΣ – ΔΟΜΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗ ΤΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΑΦΡΥΝΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΙΑΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (ΟΛΟΗΜΕΡΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΒΡΕΦΟΝΗΠΙΑΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ/ΣΧΟΛΕΙΑ, ΚΕΝΤΡΑ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ Κ.ΛΠ.) –
  • ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΕΣ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΕΣ– ΤΣΑΚΙΣΜΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΑΠΟ ΕΡΓΟΔΟΤΗ ΣΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ/ΕΣ
  • ΤΣΑΚΙΣΜΑ ΤΩΝ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΩΝ ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΕΩΝ ΜΕΣΑ ΚΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΜΠΟΡΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
  • ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΚΑΙ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΩΝ/ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ/ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ– ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ
  • ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ/ΣΤΡΙΩΝ, ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ/ΕΣ – ΣΥΝΟΡΑ ΑΝΟΙΧΤΑ, ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ – ΑΣΦΑΛΗ – ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ – ΠΛΗΡΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΩΝ–ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥΣ
  • ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ – ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ – ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΕΕ. ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ – ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ.
  • ΠΑΛΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ
  • ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ ΕΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

Ρία Κατζέλη

// okde //
Ανακοίνωση της Λαϊκής Ενότητας, για την Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας.

Ανακοίνωση της Λαϊκής Ενότητας, για την Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας.

Παρασκευή, 08/03/2019 - 09:00

«Οι γυναίκες καλούνται εκ νέου να διεκδικήσουν, δυναμικά και αποφασιστικά, την ισότητα στην εργασία, την κοινωνία και την οικογένεια.»

Ανακοίνωση της Λαϊκής Ενότητας, για την Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας.

162 χρόνια μετά την 8η Μαρτίου του 1857, μετά την πρώτη καταγεγραμμένη στην ιστορία απεργία εργαζόμενων γυναικών (με κεντρικά αιτήματα-μεταξύ άλλων-τη μείωση των ωρών εργασίας, την ίση αμοιβή με τους άνδρες και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας), η φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας βρίσκει τις γυναίκες στην Ελλάδα, για μία ακόμη χρονιά, σε άκρως δυσμενή οικονομικά και κοινωνικά θέση.

Οι εργαζόμενες, οι ελεύθερες επαγγελματίες, οι νέες, οι γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας,οι μητέρες, οι άνεργες, οι συνταξιούχες, Ελληνίδες και μετανάστριες ή πρόσφυγες, υφίστανται, στη μεγαλύτερη πλειονότητά τους, τις δραματικές επιπτώσεις των εξοντωτικών πολιτικών λιτότητας από τα μνημόνια και τα υποτιθέμενα προγράμματα διάσωσης, με τον πλέον δραματικό τρόπο και με τα δικαιώματα τους να έχουν επιστρέψει ήδη αρκετές δεκαετίες πίσω.

Η τραγική υποβάθμιση του κοινωνικού Κράτους και του πλέγματος κοινωνικής προστασίας επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τη γυναίκα, η οποία καλείται να σηκώνει το βάρος και των κοινωνικών υποχρεώσεων, σε βάρος της επαγγελματικής της εξέλιξης.

Οι γυναίκες στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν, σε κοινωνικό, οικονομικό και εργασιακό επίπεδο, συνθήκες τραγικές μέσα από τις οποίες εδώ και 9 χρόνια (από την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων προγραμμάτων) τα δικαιώματα τους έχουν κυριολεκτικά «σφαγιαστεί».

Σήμερα και ενώ το κεφάλαιο εξαπολύει την πιο βάρβαρη επίθεση των τελευταίων ετών σε βάρος της εργατικής τάξης, η γυναίκα βρίσκεται πάλι στο στόχαστρο.

Ενδεικτικό είναι το γεγονός πως επί του συνόλου των εγγεγραμμένων ανέργων στον ΟΑΕΔ, το ποσοστό των άνεργων γυναικών είναι στο 61,9% ενώ το αντίστοιχο των ανδρών στο 38,1%!

Όμως και το ποσοστό της ανεργίας στις γυναίκες παραμένει σε πολύ υψηλά επίπεδα σε σχέση με τους άνδρες(23,7%% στις γυναίκες, 14,3% στους άνδρες), ενώ οι αμοιβές των γυναικών στον ιδιωτικό τομέα είναι πιο χαμηλές από τις αντίστοιχες των ανδρών συναδέλφων τους.

Η περαιτέρω αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων θίγει πρωτίστως τις γυναίκες, με νέες απολύσεις, επιπλέον μειώσεις μισθών και ακόμη πιο ελαστικά και εξοντωτικά ωράρια εργασίας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, ειδικά στον ιδιωτικό τομέα, πλέον αποτελεί κανόνα ότι όταν μια γυναίκα μένει έγκυος, αυτό συνεπάγεται σε πάρα πολλές περιπτώσεις, ταυτόχρονα, την απόλυση της. Καθόλου τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί η περίπτωση απόλυσης εγκύου από γνωστή βιομηχανία τροφίμων, η οποία, κατά τα άλλα, διαφημίζει πρόγραμμα κατά της υπογεννητικότητας!

Η υποβάθμιση, όμως, των εργασιακών σχέσεων και συνολικά των κοινωνικών δικαιωμάτων είναι συνέπεια των γενικότερων νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας που απορρέουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για νομιμότητα απόλυσης ακόμα και εγκύου, σε περίπτωση ομαδικών απολύσεων.

Στο ίδιο πλαίσιο, η γυναίκα υφίσταται στο μεγαλύτερο βαθμό την ενδοοικογενειακή βία ή τη βία στο στενό συγγενικό ή φιλικό περίγυρο, καθώς και την σεξουαλική παρενόχληση, ειδικά σε περιόδους όπως η τρέχουσα, όπου εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας, το φαινόμενο αυτό διογκώνεται. Τραγικά παραδείγματα από την ελληνική κοινωνία είναι τα πρόσφατα περιστατικά σε Κέρκυρα, Ρόδο και Κρήτη.

Μεταξύ άλλων, αποτέλεσμα του διαρκούς αυξανόμενου κύματος προσφύγων και μεταναστών, τόσο λόγω των πολεμικών εστιών, όσο και της φτώχειας, είναι η παράλληλη, τα τελευταία χρόνια, γιγάντωση του trafficking, το οποίο αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες πληγές, παγκοσμίως, με θύματα κυρίως τις γυναίκες.

Τα μνημόνια σαρώνουν όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις με τεράστιες συνέπειες ακόμη και σε σχέση με τον αριθμό του πληθυσμού της χώρας, αφού τα τελευταία χρόνια, 610.000 νέοι άνθρωποι, εξαναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό, ενώ για όσες νέες παρέμειναν στην Ελλάδα, η απόκτηση παιδιού με μισθούς πείνας, με την υποτιθέμενη αύξηση υποκατώτατου και κατώτατου μισθού να εξαφανίζεται από τις φορολογικές επιβαρύνσεις, φαντάζει άπιαστο όνειρο.

Οι πρόσφατες δευποσχέσεις τόσο της κυβέρνησης όσο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης για χορήγηση επιδομάτων σε περίπτωση γέννησης παιδιού (με εισοδηματικά κριτήρια φυσικά…), σε μία κοινωνία, που βιώνει, κατά τα άλλα, την άγρια λιτότητα, μόνο ως κοροϊδία φαντάζει.

Η Λαϊκή Ενότητα, με αφορμή την 8η Μαρτίου 2019, απευθύνει θερμό χαιρετισμό σε όλες τις γυναίκες. Οι γυναίκες διεκδικούν και δικαιούνται ίσα δικαιώματα στην εργασία, στην επαγγελματική εξέλιξη, στο Κράτος Πρόνοιας, στην αξιοπρέπεια, στην ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.

Οι γυναίκες λοιπόν, σήμερα, πρέπει να αγωνιζόμαστε και να διεκδικούμε πραγματική ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη, αντλώντας αυτοπεποίθηση από την ιστορική εμπειρία που είναι γεμάτη από κοινωνικούς αγώνες στους οποίους πρωτοστατήσαμε διαχρονικά και δηλώνουμε ότι θα σταθούμε ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της λιτότητας που εφαρμόζονται στη χώρα μας, και καταδικάζουν τόσο εμάς τις ίδιες, όσο και το μέλλον των παιδιών και των οικογενειών μας.

Στις 8 Μάρτη, διοργανώνονται κινητοποιήσεις από τις γυναίκες σε όλα τα μέρη του κόσμου. Στο πλαίσιο αυτό, η Λαϊκή Ενότητα στηρίζει και καλεί σε μαζική συμμετοχή, την Ημέρα της Γυναίκαςτην Παρασκευή 8 Μαρτίου, στην απεργιακή συγκέντρωση που διοργανώνει η ΑΔΕΔΥστις 13:30μ.μ., στην πλατεία Κλαυθμώνος αλλά και στην Πορεία Γυναικών που διοργανώνουν συλλογικότητες γυναικών, στις 18:00μ.μ. στο ίδιο σημείο.

Ανταρσία στις Γειτονιές της Αθήνας: Απεργιακή 8 Μάρτη, παγκόσμια μέρα για τα δικαιώματα των γυναικών, Πλατεία Κλαυθμώνος 2μμ, Θέλουμε ψωμί και τριαντάφυλλα! Τα θέλουμε όλα!

Ανταρσία στις Γειτονιές της Αθήνας: Απεργιακή 8 Μάρτη, παγκόσμια μέρα για τα δικαιώματα των γυναικών, Πλατεία Κλαυθμώνος 2μμ, Θέλουμε ψωμί και τριαντάφυλλα! Τα θέλουμε όλα!

Παρασκευή, 08/03/2019 - 08:30


ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΑΠΕΡΓΙΑ 8 ΜΑΡΤΗ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΓΕΥΝΑΙΚΩΝ
ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ, ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ 2ΜΜ

Θέλουμε ψωμί και τριαντάφυλλα! Τα θέλουμε όλα!

Η Ανταρσία στις Γειτονιές της Αθήνας συμμετέχει στην παγκόσμια μέρα για τα δικαιώματα των γυναικών που για πρώτη φορά θα είναι μέρα απεργίας! Απεργούμε και διαδηλώνουμε μαζί με τους εργαζόμενους και εργαζόμενες, τους φοιτητές/τριες, ομάδες ΛΟΑΤΚΙ και γυναικών.
Απεργούμε γιατί οι κυβερνήσεις στην περίοδο της κρίσης έχουν βάλει στο στόχαστρο μια σειρά από εργασιακά δικαιώματα και καταχτήσεις των γυναικών. Η προσαρμογή της διοίκησης του δήμου Αθήνας στην πολιτική των μνημονίων και των πλεονασμάτων σήμανε περικοπές σε όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, από τη μια, να χειροτερεύουν οι συνθήκες εργασίας των εργαζομένων σε αυτές, που στην πλειοψηφία τους είναι γυναίκες ενώ από την άλλη, φορτώθηκαν παραπέρα στις πλάτες των γυναικών μέσα από την οικογένεια τα βάρη της ανατροφής των παιδιών και η φροντίδα των ηλικιωμένων. Είναι αυτές οι οικονομικές επιθέσεις που δημιουργούν το πλαίσιο για τις σεξιστικές παρενοχλήσεις στη δουλειά, τη σεξιστική βία στο δρόμο και στο σπίτι.
Ώρα να τσακίσουμε τις επιθέσεις, ώρα να τα πάρουμε όλα πίσω!
Απεργούμε και διεκδικούμε μαζικές προσλήψεις μονίμων για παιδικούς σταθμούς για όλους σε 24ωρη βάση, για τα δημοτικά ιατρεία, τα ΚΑΠΗ, το Βοήθεια στο σπίτι και σε όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες. Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στην καθαριότητα και στο πράσινο. Όχι στην εντατικοποίηση που οδηγεί σε εργατικά ατυχήματα, όχι στην ελαστική εργασία, όχι στην ιδιωτικοποίηση. Το κράτος πρόνοιας πρέπει να ενισχυθεί και να αναλάβει την αναπαραγωγή της εργατικής τάξης και όχι οι γυναίκες της!
Δεν είμαστε μόνες. Τα τελευταία χρόνια οι αγώνες των γυναικών ξαναφουντώνουν. Για τα εργασιακά μας δικαιώματα, για να έχουμε τον έλεγχο στα σώματα μας. Για το δικαίωμα στις εκτρώσεις, ενάντια στη σεξουαλική βία, τους βιασμούς, τις δολοφονίες. Σε όλη την Αμερική, την Ισπανία, την Ιρλανδία και παντού οι αγώνες μας δυναμώνουν και συντονίζονται. Φέτος για πρώτη φορά μπορεί η 8 Μάρτη να εξελιχθεί σε πανευρωπαϊκή απεργία!
Ελάτε να την οργανώσουμε μαζί!
Να μην αφήσουμε τις μνημονιακές δεσμεύσεις της κυβέρνησης και τα πλεονάσματα να μας καταστρέφουν τις ζωές! Να τσακίσουμε την καταπίεση των γυναικών!
Να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό που τη γεννάει!

YΓ, Στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Αθήνας στις 28/2 η Μαρία Αμπελιώτη εισηγήθηκε θέμα για συμμετοχή στην απεργιακή 8 Μάρτη και ψηφίστηκε με μία αποχή συμβούλου της παράταξης Καμίνη. Τρία σωματεία του Δήμου Αθήνας καλούν σε συμμετοχή, η ΕΕΔΑ, το Ανεξάρτητο και οι οδηγοί. Η Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας θα βρεθεί με πανό στη διαδήλωση στις 8 Μάρτη.

Ανακοίνωση - Κάλεσμα της ΠΟΣΠΕΡΤ στην διαδήλωση για την παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας στις 8 του Μάρτη

Ανακοίνωση - Κάλεσμα της ΠΟΣΠΕΡΤ στην διαδήλωση για την παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας στις 8 του Μάρτη

Τετάρτη, 06/03/2019 - 10:00



Αγ. Παρασκευή  05/2/2019



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η ΠΟΣΠΕΡΤ, γυναίκες και άντρες, που παλεύουμε για προσλήψεις, αυξήσεις,  δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία για όλους, αληθινή ισότητα και εφαρμοσμένη στην πράξη ισονομία, καλούμε τους συναδέλφους μας και κυρίως τους συνδικαλιστές να συμμετάσχουν στην διαδήλωση της 8 Μάρτη (14.00 Πλ. Κλαυθμώνος). Όλοι οι συνάδελφοι που θα συμμετέχουν καλύπτονται από την δίωρη στάση 13:00 – 15:00 της ΓΣΣΕ.

Η φετινή παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας, στις 8 του Μάρτη, αποκτάει επιτέλους και στην Ελλάδα το χαρακτηριστικό της Φεμινιστικής Απεργίας.

Ένα χαρακτηριστικό που ξεκίνησε το 2016, ως Διεθνής Απεργία των Γυναικών, με πρωτοβουλία φεμινιστικών οργανώσεων από χώρες τις Ευρώπης, της Ασίας, της Αφρικής και της Αμερικής και απλώθηκε γρήγορα ώστε το 2018 να συμμετέχουν επίσημα σαράντα χώρες. 

Πόσοι όμως γνωρίζουν ότι στις 8 Μάρτη του 1857 εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, βγήκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενες για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και αμοιβής; Ότι στις 8 Μάρτη του 1917 πάλι οι εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας, αυτή τη φορά στη Ρωσία, διαδήλωσαν γεμίζοντας τους δρόμους της Αγίας Πετρούπολης, εναντίον του πολέμου, της πείνας και του τσαρικού καθεστώτος και ότι μετά από μία εβδομάδα παραιτήθηκε ο αυτοκράτορας της Ρωσίας Νικόλαος Β; Όχι άδικα λοιπόν αυτή η κινητοποίηση των γυναικών χαρακτηρίστηκε  ως «προάγγελος» της Οκτωβριανής  επανάστασης.

Το 1965, δηλαδή 48 χρόνια από την Οκτωβριανή επανάσταση, το ανώτατο Σοβιέτ καθιέρωσε την 8 Μάρτη ως «μη εργάσιμη ημέρα» και το 1977, δηλαδή 120 χρόνια μετά τη διαδήλωση της Ν. Υόρκης, ο ΟΗΕ αποφάσισε πως αυτή η μέρα πρέπει να «γιορτάζεται» ως «παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματα της γυναίκας και την ειρήνη».

Σήμερα 162 χρόνια μετά από τον πρώτο ξεσηκωμό των εργατριών της Ν. Υόρκης και 42 χρόνια μετά την δήθεν φιλο - φεμινιστική απόφαση του ΟΗΕ, πολύ λίγα έχουν αλλάξει σε ότι αφορά τα δικαιώματα της γυναίκας, την ισότητα των δύο φύλλων και φυσικά την ειρήνη.

Μέσα στο 2017 κυκλοφόρησε ο "δείκτης ισότητας των φύλων" που καταγράφει την ανισότητα ανάμεσα στις γυναίκες και τους άντρες στους τομείς της εργασίας, του χρήματος, της γνώσης, του χρόνου, της εξουσίας και της υγείας σε όλο τον κόσμο. Σε αυτόν, ο μέσος όρος των κρατών - μελών της Ε.Ε. φτάνει στο 66,2 και πρώτη στην ανισότητα είναι η Ελλάδα με 50, δηλαδή με τον χαμηλότερο δείκτη ισότητας σε σχέση με τις άλλες χώρες.

Με βάση τα στοιχεία του 2016 από το ΙΚΑ, ο μισθός των γυναικών είναι κατά 226 ευρώ το μήνα χαμηλότερος. Η μισθολογική διαφορά στην Ελλάδα φτάνει το 45,2% ενώ στην Ευρώπη είναι 41,1%. Πέρα όμως από αυτά την ίδια στιγμή παρατηρείται αύξηση των σεξιστικών επιθέσεων διεθνώς αλλά και μέσα στους χώρους δουλειάς, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα.

Όπως πολύ σωστά επισημαίνει η καθηγήτρια Πανεπιστημίου Μαρία Γκατσούκα: «Οι γυναίκες εξακολουθούν να αποτελούν την πλειοψηφία των ανέργων και των μακροχρόνια ανέργων, να αμείβονται λιγότερο από τους άνδρες για την ίδια δουλειά, να υποαντιπροσωπεύονται στο κοινοβούλιο, να αποκλείονται έμμεσα από τις πολιτικές και οικονομικές αποφάσεις, να υφίστανται έμφυλη βία και να είναι θύματα καταναγκαστικής πορνείας»

ΣΥΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ 8 ΜΑΡΤΗ 14:00μμ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ


Αφιέρωμα για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας σήμερα στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ Οpen και την εκπομπή "Κάτω από το φως των αστεριών" με την Αριστέα Κοντόζογλου

Αφιέρωμα για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας σήμερα στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ Οpen και την εκπομπή "Κάτω από το φως των αστεριών" με την Αριστέα Κοντόζογλου

Κυριακή, 03/03/2019 - 10:00
Με αφορμή την Παρασκευή 8 Μαρτίου 2019 που είναι η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας,
σήμερα Κυριακή 3 Μαρτίου 2019, τα μεσάνυχτα στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ Οpen*,
καλεσμένες στην εκπομπή της Αριστέας Κοντόζογλου, οι ηθοποιοί Θεοδώρα Σιάρκου και Βίκυ Μαραγκάκη ,η συνθέτης - μουσικός Αρετή Κοκκίνου και η υπεύθυνη της επιμέλειας των θεατρικών κειμένων και παραγωγός της θεατρικής παράστασης «Εφημερίς των Κυριών τ’ όνειρο» Μάχη Παπαγιαννάκη !



*Συντονιστείτε στο ελεύθερο ραδιόφωνο της ΕΡΤ Open στους 106.7 στα fm στην Αττική και διαδικτυακά σε ολόκληρο τον κόσμο στην ιστοσελίδα της www.ertopen.com/radio ή στο www.live24.gr

Το πρόγραμμά αναμεταδίδεται από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Εργατικού Κέντρου της Εύβοιας στους 96,5 και
από τον ραδιοφωνικό σταθμό του σωματείου Εργαζομένων Αλουμινίου στους 97,3 στη Βοιωτία, τη Φωκίδα, και την Βόρεια Πελοπόννησο,

καθώς και από διάφορους άλλους σταθμούς στην Ελλάδα.

Για τη συμμετοχή σας! Μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα 210 6002909-10 ή να στείλετε αποστολή SMS γράφοντας: 
1Π(κενό) και μετά το ΜΗΝΥΜΑ στο 54045


Καλή ακρόαση!!!


 





Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας για σήμερα 8 Μάρτη – Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας απευθύνει αγωνιστικό κάλεσμα στις γυναίκες του καθημερινού μόχθου

Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας για σήμερα 8 Μάρτη – Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας απευθύνει αγωνιστικό κάλεσμα στις γυναίκες του καθημερινού μόχθου

Πέμπτη, 08/03/2018 - 07:00
8 Μάρτη – Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Εντείνουμε την πάλη για τα δικαιώματά μας στην εργασία, στη μητρότητα, στον ελεύθερο χρόνο. Για μια ζωή χωρίς πολέμους, φτώχεια, προσφυγιά, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΝΑΤΟ και ΕΕ»,

Όλες στη Συγκέντρωση της ΟΓΕ στο υπουργείο Εργασίας (οδός Σταδίου) την Πέμπτη 8 Μάρτη στις 8.30 π.μ.


Ανακοίνωση ΜΕΤΑ για 8 Μάρτη, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Ανακοίνωση ΜΕΤΑ για 8 Μάρτη, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Τετάρτη, 08/03/2017 - 17:01
Η 8η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, έχει τις ρίζες της στις διαμαρτυρίες των γυνακιών, σε Ευρώπη και ΗΠΑ, που ζητούσαν ίσα δικαιώματα, καλύτερες συνθήκες εργασίας, δικαίωμα ψήφου.

Αφετηρία της, η 8η Μάρτη 1857, όταν οι εργαζόμενες στις βιοτεχνίες ενδυμάτων της Νέας Υόρκης, λευκοντυμένες, διοργάνωσαν μεγάλη πορεία και πικετοφορία, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, ωράριο 10 ωρών (από τις 16), φωτεινές και υγιεινές αίθουσες εργασίας, κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων, άρση της ανισοτιμίας ανδρών και γυναικών, μεροκάματα ίσα με των κλωστοϋφαντουργών και των ραφτών. Η διαδήλωση αυτή χτυπήθηκε άγρια και βάφτηκε στο αίμα.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα, σήμερα, στην Ελλάδα των μνημονίων, οι γυναίκες βιώνουν τη βιαιότητα του νεοφιλελευθερισμού, μέσα από την υψηλή ανεργία, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, το σεξισμό στους χώρους δουλειάς. Η δε εκπροσώπησή τους σε διοικητικό και συνδικαλιστικό επίπεδο εξακουλουθεί να είναι μικρό.

Επιπλέον, η εργαζόμενη μητέρα στην Ελλάδα βλέπει μια σειρά μέτρων και κοινωνικών υποδομών που αφορούν στο παιδί της να αποδομούνται μέρα με τη μέρα, προς όφελος του κεφαλαίου, την ώρα που αυτό επιτίθεται με βιαιότητα εναντίον της μητρότητας.

Από την άλλη πλευρά, τη βιαιότητα του νεοφιλελευθερισμού και των ιμπεριαλιστών, βιώνουν στο χείριστο βαθμό οι μάνες – πρόσφυγες, που βλέπουν τα παιδιά τους να πνίγονται στη θάλασσα του Αιγαίου, να ζουν στα στραπόπεδα κράτησης και να δέχονται τις επιθέσεις των χρυσαυγιτών, που αντιδρούν στη φοίτηση των παιδιών τους.

Σήμερα, λοιπόν, οι γυναίκες του κόσμου της εργασίας που δέχονται, όπως και οι άνδρες άλλωστε, τη βίαιη εξαθλίωσή τους και την προλεταριοποίησή τους από τις μνημονιακές πολιτικές και όλους όσοι τις εφαρμόζουν είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουν τη δύναμή τους, να συμμετέχουν ενεργά στο εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα και στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Το ΜΕΤΑ τις καλεί, μέσα από την οργάνωσή τους στα σωματεία και στα κινήματα, να συνεισφέρουν στη δημιουργία ενός πλατιού εργατικού – λαϊκού μετώπου, και να παλέψουν για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και όλων όσοι τις εφαρμόζουν, να παλέψουν για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας σε όφελος του λαού και των νέων, των παιδιών τους δηλαδή που μεταναστεύουν κατά κύματα εξαιτίας της ανεργίας που μαστίζει και τη νεολαία.
Με αφορμή την 8 Μάρτη: «Καλύτερα εξεγερμένη παρά σκλάβα»

Με αφορμή την 8 Μάρτη: «Καλύτερα εξεγερμένη παρά σκλάβα»

Τρίτη, 08/03/2016 - 10:05
Κατερινα Σεργίδου 

Η ταινία «Σουφραζέτες», που στην Ελλάδα προβλήθηκε τρεις μήνες μετά την εμφάνισή της στον βρετανικό και αμερικανικό κινηματογράφο, περιγράφει τη συναρπαστική ιστορία του αγγλικού κινήματος των γυναικών στις αρχές του 20ού αιώνα και ιδιαίτερα των αρχών της δεύτερης δεκαετίας (1913).

Πρόκειται για δείγμα καλού βρετανικού κινηματογράφου: ρεαλισμός, απλότητα, αποδραματοποίηση. Η σκηνοθέτιδα Σάρα Γκράβον και η σεναριογράφος Άμπι Μόργκαν καταφέρνουν να μας μεταφέρουν σε αυτό που συχνά αγνοείται. Στη βάση των γυναικείων κινημάτων. Μας θυμίζουν ότι οι αγώνες των γυναικών δεν δόθηκαν μόνο από τις γυναίκες σύμβολα, αλλά κυρίως από απλές, καθημερινές γυναίκες, εργάτριες και πλύστρες όπως η Μοντ (Κάρεϊ Μάλιγκαν), που για να γίνουν στρατιώτες του αγώνα τους, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ταινία, είναι αναγκασμένες να κάνουν μεγάλες θυσίες, να απομονωθούν από τις υπόλοιπες συναδέλφους, να κατηγορηθούν από τους συζύγους τους ως «άκαρδες» και «υστερικές», ως αυτές που ντροπιάζουν την οικογένεια, να φυλακιστούν, να αποχωριστούν τα παιδιά τους όπως ακριβώς η Μοντ, να χάσουν τη ζωή τους όπως η Έμιλι Γουάιλντινγκ Ντέιβισον.

Δικαίωμα ψήφου

Έτσι η Έμελιν Πάνκχερστ (Μέριλ Στριπ), ηγετική φυσιογνωμία των Σουφραζέτων, εμφανίζεται ελάχιστα στην ταινία, αρκετά ώστε να θέσει το πολιτικό πλαίσιο «Καλύτερα εξεγερμένες παρά σκλάβες» γύρω από το οποίο αναπτύχθηκε το κίνημα για το δικαίωμα ψήφου, στην πιο άγρια μορφή του, την περίοδο της ημι-παρανομίας, όταν πολλές γυναίκες κατέφυγαν στην ατομική βία για να εκφράσουν την οργή για τον αποκλεισμό τους από τη δημόσια σφαίρα και να διεκδικήσουν το αυτονόητο δικαίωμα ψήφου.
Οι πλύστρες, κορίτσια από 10 μέχρι 25 ετών, έχουν σύντομη ζωή, δουλεύουν ατέλειωτες ώρες, δέχονται σεξουαλική παρενόχληση από το αφεντικό και, όταν τελικά πηγαίνουν σπίτι, τρέχουν να ετοιμάσουν το φαγητό για την οικογένειά τους. Οι γυναίκες, όπως εμφανίζονται στην ταινία, δεν είναι περιποιημένες, δεν φορούν ωραία φουστάνια και δεν έχουν λαμπερά μαλλιά. Παρατηρούμε τα χέρια της Μοντ όταν κοιμάται. Γεμάτα εγκαύματα και τραύματα από τις βάρβαρες συνθήκες εργασίας.
Στον αγώνα συμμετέχουν και γυναίκες των ανώτερων στρωμάτων, που έχουν την οικονομική δυνατότητα και το χρόνο να ασχοληθούν με την πολιτική. Γυναίκες που επίσης πληρώνουν το τίμημα της ανεξαρτησίας τους: άλλες αρρωσταίνουν, άλλες αναγκάζονται να γυρίσουν στο σπίτι ηττημένες, άλλες θυσιάζουν τη ζωή τους μια ηλιόλουστη μέρα στον ιππόδρομο για το σκοπό. Η κραυγή των γυναικών από τις αρχές του αιώνα φτάνει μέχρι σήμερα: «Δεν θα παραδοθούμε, δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ τον αγώνα».
Στην ταινία οι άντρες είναι πάντα εναντίον των γυναικών, όχι μόνο ο βιαστής-αφεντικό, όχι μόνο οι κακοί και οι καλοί μπάτσοι, αλλά τελικά και ο σύντροφος της φαρμακοποιού που «αναγκάζεται» να κλειδώσει τη γυναίκα του για να μη συμμετάσχει στον ακτιβισμό κατά του βασιλιά. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το γεγονός ότι στην πρεμιέρα της ταινίας η Μέριλ Στριπ και η Κάρεϊ Μάλιγκαν φόρεσαν μπλουζάκια που έγραφαν «I’d rather be a rebel than a slave» (προτιμώ να είμαι αντάρτης παρά σκλάβος), πράγμα που δημιούργησε ένα κύμα επικρίσεων, αφού πολλές και πολλοί έσπευσαν να πουν ότι δεν μπορεί να εξισώνεται ο ρατσισμός με το σεξισμό, ή να θυμίσουν ότι στην ταινία δεν γίνεται λόγος για τη συμμετοχή των μαύρων γυναικών στον αγώνα.

Αδυναμίες

Πράγματι από την ταινία λείπει η παρουσία των μαύρων γυναικών περισσότερο γιατί στη Βρετανία δεν ήταν κυρίαρχη η παρουσία τους όπως στις ΗΠΑ. Παρ’ όλα αυτά στην ταινία δεν αναφέρονται οι αγώνες των Ινδών γυναικών που συνέδεσαν τον αντιαποικιακό αγώνα με το αίτημα για ψήφο. Αντίθετα όλες οι γυναίκες της ταινίας είναι λευκές και Βρετανίδες.
Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα της ταινίας δεν είναι αυτό. Μας δείχνει βέβαια τον κόσμο των εργατριών, αλλά εξιδανικεύει το ρόλο των αστών Σουφραζετών που, ενώ υπέφεραν πολλά, περιόριζαν τα αιτήματά τους στο δικαίωμα ψήφου και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις όχι για όλες τις γυναίκες, αλλά μόνο για τις πλούσιες και εγγράμματες. Επίσης είναι γεγονός ότι πολλές Σουφραζέτες ήταν, αν όχι ρατσίστριες, σίγουρα επιφυλακτικές απέναντι σε γυναίκες διαφορετικών φυλών.
Την ίδια στιγμή στην ταινία η ατομική βία, η ανατίναξη κτιρίων, οι βόμβες και το σπάσιμο βιτρίνων παρουσιάζονται σαν μονόδρομος και σαν η μόνη ταχτική που χρησιμοποιούνταν από το γυναικείο κίνημα, με τα λόγια της Έμιλι Πάνκχερστ: «Με πράξεις και όχι με λόγια θα κερδίσουμε την ψήφο». Ένα όμως από τα πιο τολμηρά της συνθήματα για την εποχή εκείνη ήταν: «Δεν θέλουμε να είμαστε παραβάτες του νόμου. Θέλουμε να ειμαστε νομοθέτες».

Ταξικότητα

Η ταινία παραλείπει να αναφέρει την πλούσια παράδοση των γυναικείων συλλογικών αγώνων, τις απεργίες, τις προσπάθειες των σοσιαλιστών και μαρξιστών ανδρών και γυναικών για τη συμμετοχή των γυναικών στα σωματεία, για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού, για την εξίσωση ανδρών και γυναικών σε όλα τα επίπεδα. Στους τίτλους τέλους, υπενθυμίζεται ότι ο αγώνας συνεχίζεται, αφού βλέπουμε τις χρονολογίες που σε κάθε χώρα οι γυναίκες απέκτησαν το δικαίωμα ψήφου. 1917 στη Ρωσία, 1920 στις ΗΠΑ, 1934 στην Τουρκία, 1971 στην Ελβετία, 2015 στη Σαουδική Αραβία.
Αντίθετα με τις κριτικές που δεν βλέπουν διακυμάνσεις, η ταινία έχει πολλές καλές στιγμές. Ξεχωρίζει η σκηνή στο δικαστήριο, όταν η Μοντ απέναντι στους άντρες δικαστές λέει την αλήθεια: «Η ζωή είναι πολύ σύντομη στο εργοστάσιο». Ή όταν αντιμετωπίζει τον «καλό» αστυνομικό, την αντρική εξουσία, λέγοντας: «Δεν αξίζω λιγότερο, δεν αξίζω περισσότερο από εσένα. Δεν θα προδώσω το σκοπό μου. Εσύ θα τον πρόδιδες;».
Παρ’ όλες τις ελλείψεις της, η ταινία μας προσφέρει μια πολύ καλή εικόνα των συνθηκών ζωής των εργατριών των αρχών του 20ού αιώνα στη Βρετανία, όπως επίσης μια ακριβή περιγραφή του τρόπου με τον οποίο οι ηρωικές Σουφραζέτες αγωνίζονταν. Δεν μπορεί παρά γυναίκες και άντρες αγωνιστές-τριες, που θα την παρακολουθήσουν, να νιώσουν περήφανες-οι για τη δύναμη και την αξιοπρέπεια των εργατριών.
Είναι κρίμα που η συντριπτική πλειοψηφία των κριτικών στην Ελλάδα  θάβει την ταινία, με κρίσεις όπως «η ταινία παραδίδεται σε απλοποιήσεις και συναισθηματικές ευκολίες» (Αθηνόραμα) ή «σε ένα φιλμ που κατά τα άλλα πνίγεται στα χαρτομάντιλα χωρίς ούτε ένα δάκρυ» (Εφημερίδα Συντακτών).

8 ΜΑΡΤΗ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Η 8η Μάρτη, η παγκόσμια μέρα της γυναίκας, ήταν πρόταση της   γερμανίδας επαναστάτριας Κλάρα Τσέτκιν, στη Διεθνή Διάσκεψη Γυναικών, μετά από την απεργία στα κλωστοϋφαντουργεία του Λόρενς το 1910. Πρωτογιορτάστηκε το 1917 στη Ρωσία μετά από πρόταση της Αλεξάνδρας Κολοντάι, με τις διαδηλώσεις των γυναικών να σηματοδοτούν την έναρξη της επανάστασης.  
Και τώρα; Οι γυναίκες στη Σαουδική Αραβία κέρδισαν το δικαίωμα ψήφου το 2015. Εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες, θύματα πολέμου από τη Συρία, μεταναστεύουν με μικρά μωρά στην αγκαλιά, για να συναντήσουν τους δολοφονικούς φράχτες και τον πνιγμό στις θάλασσες του Αιγαίου. Στην Ελλάδα, κάθε χρόνο, γίνονται περίπου 4.500 βιασμοί, από τους οποίους μόνο το 6% καταγγέλλεται στην Αστυνομία. Στην Ελλάδα της κρίσης των μνημονίων, το ποσοστό ανεργίας των γυναικών στο πρώτο τρίμηνο του 2015 ήταν 30,6%, έναντι 23,5% των ανδρών, ενώ στην Ευρώπη αμείβονται με 16%, τουλάχιστον, χαμηλότερους μισθούς απ’ ό,τι οι άντρες για ίση εργασία και με συντάξεις μεσοσταθμικά κατά 39% χαμηλότερες έναντι των ανδρών. Στο νέο πεδίο του διαδικτύου, οι γυναίκες παρουσιάζουνται ως χαζές, με το σώμα τους να γελοιοποιείται και να κομματιάζεται καθημερινά.
Έχουν περάσει 100 χρόνια από τους πρώτους εορτασμούς των γυναικών και συνεχίζουμε να είμαστε οι πρώτες που χτυπιούνται, που σηκώνουμε στις πλάτες μας την κρίση και τις συνέπειες της, που δολοφονούμαστε, που μεταναστεύουμε, που δεχόμαστε σεξιστικές επιθέσεις, που σε πολλές χώρες ακόμα δεν έχουμε ούτε το δικαίωμα ψήφου.
Δεν θα υπάρξει δικαίωση μέχρι όλες οι γυναίκες να έχουν ίσα δικαιώματα με τους άντρες. Οι γυναίκες είναι στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στα μνημόνια όλα αυτά τα χρόνια. Χρειάζεται όμως ο αγώνας για «Ψωμί και Τριαντάφυλλα» να γίνει ορατός και να αγκαλιαστεί από την Αριστερά.




rproject.gr
8 ΜΑΡΤΗ - ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ. Συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ:

8 ΜΑΡΤΗ - ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ. Συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ:

Τρίτη, 08/03/2016 - 08:00
Συγκεντρώσεις με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας διοργανώνει το ΠΑΜΕ και οι δυνάμεις της Λαϊκής Συμμαχίας την Τρίτη 8 Μάρτη σε πολλές πόλεις της χώρας.

Στη συγκέντρωση της Αθήνας στα Προπύλαια θα παραβρεθεί ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας. 

Με σύνθημα:«Αγώνας για ζωή χωρίς φτώχεια, ανεργία, ιμπεριαλιστικούς πολέμους, προσφυγιά», πραγματοποιούνται συγκεντρώσεις σε:

  • Αθήνα:  Στις 6.30 μ.μ., στα Προπύλαια  
  • Αγρίνιο: Στις 7 μ.μ. στην κεντρική πλατεία
  • Άρτα:  Στις 7 μ.μ. στην πλατεία Κιλκίς
  • Αίγιο: Στις 7 μ.μ. στην πλατεία Λαύρας
  • Γιάννενα: Στις 7 μ.μ. στο Δημαρχείο.
  • Δράμα: Στις 7 μ.μ. στην κεντρική πλατεία
  • Ζάκυνθος: Στις 7.30 μ.μ. στο Εργατικό Κέντρο
  • Ηράκλειο: Στις 7 μ.μ. στην Πλ. Ελευθερίας
  • Θεσσαλονίκη: Στις 6 μ.μ., στο στρατόπεδο Προσφύγων στα Διαβατά
  • Κεφαλονιά: Στις 5.30 μ.μ. στο Εργατικό Κέντρο Κεφαλονιάς
  • Καλαμάτα: Στις 6.30 μ.μ. στην πλατεία 23ης Μάρτη
  • Κω: Στις 6 μ.μ. στην πλ. Ελευθερίας
  • Λαμία: Στις 7 μ.μ. στην πλατεία Πάρκου.
  • Λάρισα: Στις 7 μ.μ. στην κεντρική πλατεία
  • Ξάνθη: Στις 7 μ.μ., στην πλατεία Ελευθερίας.
  • Πάτρα: Στις 6.30 μ.μ., στην πλατεία Γεωργίου
  • Πτολεμαΐδα: Στις 6 μ.μ. στην κεντρική πλατεία
  • Ρόδος: Στις 6 μ.μ., στη πλατεία Κύπρου 
  • Σύρος: Στις 7 μ.μ., Πνευματικό Κέντρο, αίθουσα «Γιάννης Ρίτσος»
  • Χαλκίδα: Στις 6.30 μ.μ., στην Αβάντων, στο ύψος του Αγίου Νικολάου