Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: ΑΡΗΣ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ - ERT Open
To λόμπι που αποφασίζει τι θα τρως... και στην Ελλάδα

To λόμπι που αποφασίζει τι θα τρως... και στην Ελλάδα

Τρίτη, 11/06/2019 - 19:00
Άρης Χατζηστεφάνου

Μια νέα έρευνα αποκάλυψε αυτή την εβδομάδα τη διάβρωση επιτροπών του ΟΗΕ και της Ε.Ε. από τα λόμπι κολοσσών της βιομηχανίας τροφίμων. Πολύ λιγότερα γράφτηκαν για τη «διάβρωση» ελληνικών μέσων ενημέρωσης από τα ίδια λόμπι.

Λίγα χρόνια μετά την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, ο Κεμάλ Ατατούρκ έλαβε μια απόφαση που άλλαξε για πάντα τις διατροφικές συνήθειες της γειτονικής χώρας. Με σειρά νομοθετικών παρεμβάσεων που ενίσχυαν συγκεκριμένους καλλιεργητές και εμπόρους μετέτρεψε τους Τούρκους από δεινούς καφεπότες σε ένα έθνος που προτιμούσε φανατικά το τσάι.

Σήμερα η κίνησή του ίσως φαντάζει απολυταρχική. Ο «πατέρας των Τούρκων» όμως εκτός από αυταρχικός ήταν και γνήσιος αστός και όπως δεκάδες άλλοι πολιτικοί και επιχειρηματίες της τάξης του γνώριζε ότι μπορεί να αλλάξει τις διατροφικές συνήθειες ενός ολόκληρου λαού με βάση πολιτικά και οικονομικά κριτήρια.

Το σημαντικότερο παράδειγμα που αναφέρουν συχνά ιστορικοί και διατροφολόγοι ήταν η επιτυχία εταιρειών όπως η Kellog’s να επιβάλουν το ελαφρύ πρωινό με δημητριακά, αρχικά στις ΗΠΑ και στη συνέχεια σε όλο τον κόσμο. Πριν από τη Βιομηχανική Επανάσταση, η σημασία του πρωινού ως του πιο «σημαντικού γεύματος» το οποίο «δεν παχαίνει αλλά προσφέρει την ενέργεια που χρειάζεται ο οργανισμός για όλη την ημέρα» ήταν άγνωστη.

Οι αγρότες στις ΗΠΑ συνήθως έτρωγαν ό,τι είχε περισσέψει από την προηγούμενη ημέρα - ένα σύστημα διατροφής που έπρεπε να αλλάξει όταν μετατράπηκαν σε βιομηχανικούς εργάτες με διαφορετικά ωράρια και συνθήκες εργασίας.

Ο φανατικά θρησκευόμενος Χάρβεϊ Κέλογκ (που υποστήριζε, μεταξύ άλλων, ότι οι νιφάδες καλαμποκιού μπορούν να σώσουν την ανθρωπότητα από το πρόβλημα του… αυνανισμού!) κατάφερε να ηγηθεί επιχειρηματικά στη νέα εποχή με έναν συνδυασμό επιθετικού μάρκετινγκ και φανατικής προσήλωσης σε αρχές ενός ακραίου υγιεινισμού με χαρακτηριστικά θρησκευτικής σέκτας.

Εκτοτε η επιβολή των διατροφικών συνηθειών στον πληθυσμό, η οποία έπρεπε να έχει την έγκριση κρατικών υπηρεσιών υγείας, πέρασε στα λόμπι των μεγαλύτερων πολυεθνικών της παγκόσμιας βιομηχανίας τροφίμων.

Αυτή την εβδομάδα μάλιστα επιβεβαιώθηκε και επιστημονικά κάτι που όλοι υποψιάζονταν εδώ και δεκαετίες: ότι το αμερικανικό λόμπι των εταιρειών τροφίμων είχε διαβρώσει υπηρεσίες του ΟΗΕ και της Ε.Ε., τοποθετώντας στελέχη του και επιλεγμένους επιστήμονες σε ειδικές επιτροπές που έπαιρναν στρατηγικές αποφάσεις για την ασφάλεια των τροφίμων.

Ερευνητές από τα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Μιλάνου εξέτασαν 17.000 σελίδες εγγράφων που αποδεικνύουν τον ρόλο που παίζει σε αυτή τη διαδικασία το Διεθνές Ινστιτούτο Επιστημών Ζωής (ILSI), ένα λόμπι με έδρα την Ουάσινγκτον το οποίο ιδρύθηκε και χρηματοδοτείται από εταιρείες τροφίμων και χημικών όπως η Coca Cola, η BASF, η Bayer, η DuPont, η Syngenta, η McDonalds κ.ά.

Αυτό που λιγότεροι παρατήρησαν ήταν ότι αρκετά από τα μηνύματα που προωθεί το ILSI αναδημοσιεύονται σχεδόν χωρίς κανέναν έλεγχο από δεκάδες μέσα ενημέρωσης και στην Ελλάδα. Πριν από δύο χρόνια, λόγου χάρη, βομβαρδιζόμασταν από «ρεπορτάζ» που έλεγαν ότι «τέσσερα φλιτζάνια καφέ την ημέρα δεν βλάπτουν την υγεία».

Μοναδική πηγή των κειμένων (όταν αναφερόταν πηγή) ήταν οι «επιστήμονες του ILSI». Καθόλου παράδοξο βέβαια αφού ένας από τους λόγους για τους οποίους ιδρύθηκε το ILSI ήταν να απενοχοποιήσει την καφεΐνη που περιείχε η Coca Cola – στοιχείο το οποίο η εταιρεία υποχρεώθηκε να αναγράφει στις συσκευασίες της από τις αρχές της δεκαετίας του '70. Οπως αναφέρει μάλιστα ο ερευνητής Μπαρτ Ελμορ, στο βιβλίο του «Citizen Coke: The Making of Coca-Cola Capitalism» («Πολίτης Coke: η δημιουργία του καπιταλισμού της Coca Cola»), ένα από τα πρώτα μεγάλα διεθνή συνέδρια που διοργάνωσε το ILSI για να υπερασπιστεί την καφεΐνη πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα το 1982.

Η δεύτερη μεγάλη εκστρατεία στα ελληνικά ΜΜΕ, η οποία στηρίχθηκε σε σημαντικό βαθμό σε πληροφορίες επιστημόνων του ILSI, ήταν η προώθηση των λεγόμενων ολιγοθερμικών γλυκαντικών, τα οποία «συμπτωματικά» χρησιμοποιούνται όλο και συχνότερα στα προϊόντα εταιρειών που χρηματοδοτούν το ILSI.

Το γεγονός βέβαια ότι το Διεθνές Ινστιτούτο Επιστημών Ζωής χρηματοδοτείται από επιχειρηματικούς κολοσσούς που προωθούν συγκεκριμένα συμφέροντα στους καταναλωτές αλλά και τους νομοθέτες της Ελλάδας και της Ευρώπης δεν σημαίνει ότι δεν διεξάγει και πραγματικά χρήσιμες και επιστημονικά άρτιες έρευνες. Αυτές άλλωστε προσφέρουν στο λόμπι το απαιτούμενο κύρος που του επιτρέπει να παρεισφρέει σε επιτροπές διεθνών οργανισμών.

Ούτε μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι Ελληνες επιστήμονες που συμμετέχουν στα συνέδριά του ή εργάζονται για λογαριασμό του εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία προδίδοντας την επιστήμη τους και την εμπιστοσύνη του κοινού. Οπως εξηγούσε όμως εδώ και χρόνια το Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών (CEO), η στοχευμένη χορήγηση κονδυλίων σε συγκεκριμένα ερευνητικά προγράμματα που συμπίπτουν με τα συμφέροντα των εταιρειών πίσω από το ILSI μπορεί να κατευθύνει την επιστημονική και πολιτική συζήτηση σε ολόκληρο τον κόσμο.

Κάποιες φορές αυτή η παρέμβαση είναι τόσο αριστοτεχνικά κρυμμένη που δεν γίνεται αντιληπτή ούτε από τους ίδιους τους επιστήμονες. Αλλες φορές είναι τόσο χοντροκομμένη που προκαλεί μόνο οργή. Οπως εκείνες οι εκθέσεις του 2000 που προσπαθούσαν να πείσουν την αμερικανική κοινή γνώμη ότι η παχυσαρκία δεν οφείλεται στη θερμιδική κατανάλωση (των αναψυκτικών της Coca Cola ή των χάμπουργκερ των McDonald’s) αλλά στην έλλειψη γυμναστικής. Οπερ μεθερμηνευόμενον, εμείς θα σε ταΐζουμε και εσύ θα τρέχεις.


Info: 
Διαβάστε

Three Squares: The Invention of the American Meal

Η Αμπιγκέιλ Κάρολ εξηγεί πώς τα λόμπι των δημητριακών και του μπέικον μετέτρεψαν το πρωινό στο πιο «σημαντικό γεύμα» της ημέρας

info-war.gr


ΠΗΓΉ ΕΦ.ΣΥΝ

Bαρέα και ανθυγιεινά στα εργοστάσια του Facebook

Bαρέα και ανθυγιεινά στα εργοστάσια του Facebook

Σάββατο, 09/06/2018 - 21:16
Εργαζόμαστε όταν κάνουμε ένα tweet ή όταν ανεβάζουμε φωτογραφίες με γατάκια στο Facebook; Η απάντηση στο ερώτημα, υποστηρίζουν αρκετοί οικονομολόγοι, ίσως μας επιτρέψει να διαπιστώσουμε ποιοι θα είναι οι κυρίαρχοι της οικονομίας του κυβερνοχώρου στον 21ο αιώνα.



Eάν ένα σχόλιο που κάνουμε στο Facebook βοηθά την εταιρεία να συγκεντρώσει πληροφορίες για εμάς, τις οποίες στη συνέχεια πουλά σε διαφημιστικές εταιρείες για να μας στέλνουν στοχευμένα διαφημιστικά μηνύματα, είναι προφανές ότι κάποιοι κερδίζουν χρήματα από μια δική μας δραστηριότητα.

Η παρατήρηση αυτή οδήγησε ορισμένους στο συμπέρασμα ότι το Facebook και άλλες πλατφόρμες, που καταγράφουν και επεξεργάζονται κάθε μας κίνηση… μας χρωστάνε πολλά μηνιάτικα από την «εργασία» που τους προσφέραμε.

Αυτό ήταν παραδείγματος χάριν το συμπέρασμα μια καλλιτεχνικής καμπάνιας με τίτλο «Wages for Facebook» («Μισθοί για το Facebook») που μας καλούσε να αντιμετωπίσουμε κάθε δραστηριότητά μας στο διαδίκτυο ως απλήρωτη εργασία. Στο «μανιφέστο» τους, το οποίο παρουσίαζαν σε εκθέσεις με τη μορφή ενός κειμένου που εμφανιζόταν σε ένα iPad, σημείωναν μεταξύ άλλων: «Το αποκαλούν φιλία. Εμείς το αποκαλούμε απλήρωτη εργασία. Με κάθε μας like και chat η υποκειμενικότητά μας δημιουργεί κέρδη τα οποία καρπώνονται αυτοί. Το αποκαλούν διαμοιρασμό, εμείς το αποκαλούμε κλοπή».

Η πρωτοβουλία αντέγραφε ουσιαστικά ορισμένες από τις βασικές αρχές του προγράμματος «Wages for Housework» («Μισθός για την οικιακή εργασία») που αναπτύχθηκε από το ριζοσπαστικό φεμινιστικό κίνημα της Ιταλίας τη δεκαετία του 1970 και απαιτούσε από το κράτος να πληρώνει την εργασία που πραγματοποιούν οι γυναίκες για τη συντήρηση των νοικοκυριών τους. Ενώ, όμως, το «Wages for Housework» πατούσε σε στιβαρές οικονομικές αναλύσεις ακαδημαϊκών όπως η Σίλβια Φεντερίτσι, που άσκησαν εποικοδομητική κριτική στον μαρξισμό και αντιμετώπισαν τα οικιακά σαν μια μορφή εργασίας για την αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης (reproductive labor), τα επιχειρήματα του «Wages for Facebook» φάνταζαν ελαφρώς έωλα.

Παρ’ όλα αυτά, αρκετοί ακαδημαϊκοί, όπως ο Κρίστιαν Φουτς, από το Πανεπιστήμιο του Westminster, έδωσαν νέο νόημα στη σχετική συζήτηση, υποστηρίζοντας ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης «αποτελούν χώρους για την εκμετάλλευση πλεονάζουσας εργατικής δύναμης σε καπιταλιστικές συνθήκες». Στα βιβλία του ο Φουτς αναφέρεται σε διαφορετικές μορφές απλήρωτης εργασίας (από τους σκλάβους και τις νοικοκυρές μέχρι… τους χρήστες του Facebook) και αναλύει τους μηχανισμούς με τους οποίους εξαναγκάζονται να προσφέρουν δωρεάν εργασία (οι σκλάβοι με την απειλή του θανάτου, οι γυναίκες της πατριαρχικής κοινωνίας άλλοτε με τη φυσική βία και άλλοτε με συναισθηματικές πιέσεις και οι «εργάτες» του Facebοok με την απειλή να αποκλειστούν από κοινωνικές δραστηριότητες).

Οπως εξηγεί ο καθηγητής του Kings College, Νικ Σρνίτσεκ, στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του «Platform Capitalism», «η απάντηση στο ερώτημα εάν οι online δραστηριότητές μας αποτελούν εργασία, στο πλαίσιο της καπιταλιστικής παραγωγής, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν μια σχολαστική αντιπαράθεση μεταξύ ακαδημαϊκών». Εάν πρόκειται για δωρεάν εργασία, σημειώνει ο Σρνίτσεκ, οι εταιρείες που την καρπώνονται αποτελούν ένα θείο δώρο για το σύνολο του καπιταλιστικού συστήματος – καθώς ανοίγουν νέους δρόμους για την εκμετάλλευση της εργασίας. Εάν όμως οι online δραστηριότητές μας δεν αποτελούν εργασία, αυτές οι εταιρείες-πρότυπα απλώς παρασιτούν σε βάρος άλλων βιομηχανιών που παράγουν αξία. Συνεπώς ο καπιταλισμός βρίσκεται σε ακόμη πιο δεινή θέση απ’ ό,τι πιστεύαμε.

Η απάντηση, λοιπόν, στο ερώτημα εάν ένα like αποτελεί εργασία θα μας αποκαλύψει εάν το Facebook θα αποτελέσει την General Motors του 21ου αιώνα ή εάν πρόκειται για ένα ακόμη παράσιτο (όρο τον οποίο έχει χρησιμοποιήσει ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ για να περιγράψει και πλατφόρμες όπως η Google). Οπως συμβαίνει πολύ συχνά, ο Σρνίτσεκ διαπίστωσε ότι οι απαντήσεις στα ερωτήματα που δημιουργεί η νέα οικονομία του διαδικτύου βρίσκονταν μπροστά στα μάτια μας και μάλιστα στις πρώτες σελίδες ενός βιβλίου που κυκλοφόρησε πριν από περίπου 150 χρόνια: τον πρώτο τόμο από το «Κεφάλαιο» του Μαρξ.

Στο «Κεφάλαιο» η παραγωγική εργασία συνδέεται άμεσα με την παραγωγή αντικειμένων τα οποία είναι χρήσιμα για άλλους. «Εάν ένα πράγμα είναι άχρηστο», εξηγούσε ο Μαρξ, «τότε είναι άχρηστη και η εργασία που περιέχει, δεν λογαριάζεται σαν εργασία και συνεπώς δεν αποτελεί αξία». Ο Σρνίτσεκ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι πλατφόρμες όπως το Facebook δεν εκμεταλλεύονται δωρεάν εργασία, αλλά μετατρέπουν τις online δραστηριότητές μας σε «πρώτη ύλη», την οποία επεξεργάζονται με αλγόριθμους και πουλάνε στους διαφημιστές προκειμένου αυτοί να στέλνουν στοχευμένα διαφημιστικά μηνύματα. Και αυτό το συμπέρασμα όμως τροφοδοτεί έναν νέο γύρο αντιπαράθεσης: αποτελεί η διαφήμιση μια παραγωγική διαδικασία;

Πριν από μερικές δεκαετίες, ο μεγάλος μαρξιστής οικονομολόγος Πολ Σουίζι είχε απαντήσει αρνητικά, περιγράφοντας τις διαφημίσεις ως μια μη παραγωγική ιδιότητα του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Πιθανότατα, δηλαδή, θα κατέτασσε και αυτός ορισμένες πλατφόρμες, όπως το Facebook, στα παράσιτα της σημερινής οικονομίας.

INFO

Διαβάστε:
«Platform Capitalism»
O Νικ Σρνίτσεκ, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο «Κεφάλαιο» του Μαρξ, αποδομεί αρκετές από τις «εταιρείες-θαύματα» της σύγχρονης διαδικτυακής οικονομίας.

Άρης Χατζηστεφάνου
Εφημερίδα των Συντακτών – 28/4/2018


Πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης του ντοκιμαντέρ MAKE THE ECONOMY SCREAM

Πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης του ντοκιμαντέρ MAKE THE ECONOMY SCREAM

Τετάρτη, 25/04/2018 - 16:30
MAKE THE ECONOMY SCREAM: ΠΑΡΤΥ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

Οι δημιουργοί των ντοκιμαντέρ Χρεοκρατία, Catastroika, Fascism Inc και This is not a coup, σας προσκαλούν σε ένα πάρτυ για την οικονομική ενίσχυση της νέας τους παραγωγής με τίτλο Make the Economy Scream – την Πέμπτη 26 Απριλίου από τις 21:00 στο μπαρ Ρινόκερως (Ασκληπιού 22, Νεάπολη Εξαρχείων). Το Make the economy scream αποτελεί μια προσπάθεια ανεξάρτητης δημοσιογραφίας η οποία χρηματοδοτείται από τους ίδιους τους θεατές, τους αναγνώστες και τους ακροατές. Η προσπάθεια, που ξεκίνησε με αφορμή μια αποστολή του δημοσιογράφου Αρη Χατζηστεφάνου στη Βενεζουέλα, θα ολοκληρωθεί με την παραγωγή ενός ντοκιμαντέρ μέχρι το τέλος του 2018.

Ήδη με τη βοήθεια εκατοντάδων «συμπαραγωγών», που ενίσχυσαν οικονομικά το νέο πρότζεκτ, οι δημιουργοί του Make the Economy Scream έχουν ταξιδέψει στη Βενεζουέλα, την Καταλονία, τη Γαλλία και άλλες χώρες, συνομιλώντας με πολιτικούς, δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς και πολίτες.

«Γιατί το χαρτί υγείας μιας χώρας που απέχει  9.415 χιλιόμετρα, προκαλεί θυελλώδεις αντιδράσεις στο ελληνικό κοινοβούλιο» αναρωτιέται ο Αρης Χατζηστεφάνου στο εισαγωγικό σημείωμά του. Ένα ντοκιμαντέρ για τη Βενεζουέλα, εξηγούν οι δημιουργοί, δεν αφορά μόνο την Βενεζουέλα. Ίσως και να μην αφορά καθόλου τη Βενεζουέλα. Αποτελεί μια μελέτη στις σύγχρονες (και λιγότερο σύγχρονες) μορφές προπαγάνδας και ανατροπής καθεστώτων, από τη Λατινική Αμερική μέχρι την καρδιά της Ευρώπης. Επιχειρεί να κατανοήσει γιατί η Ισπανία έχει και πάλι πολιτικούς κρατούμενους και γιατί η Γαλλία ζει σε μια διαρκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Τα κείμενα, οι ραδιοφωνικές εκπομπές και τα video που προκύπτουν από τις αποστολές δημοσιεύονται στο info-war.gr.

Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να γίνουν συμπαραγωγοί καταθέτοντας οποιοδήποτε ποσό επιθυμούν μέσω paypal ή τραπεζικού λογαριασμού που θα βρουν στη διεύθυνση maketheeconomyscream.com


Facebook event: facebook.com/events/164436597720105/
Trailer: https://youtu.be/Zz9M7oOrwc0
Page: Make the economy scream
Mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Make the economy scream - Ένα project ανεξάρτητης δημοσιογραφίας

Make the economy scream - Ένα project ανεξάρτητης δημοσιογραφίας

Παρασκευή, 30/03/2018 - 07:13
Ένα νέο project ανεξάρτητης δημοσιογραφίας, το οποίο θα χρηματοδοτείται απευθείας από το κοινό, παρουσιάζει ο δημοσιογράφος Αρης Χατζηστεφάνου και οι δημιουργοί των ντοκιμαντέρ Χρεοκρατία, Catastroika, Φασισμός Α.Ε και This is not a coup.
 
Το project, που θα περιλαμβάνει άρθρα, ραδιοφωνικές εκπομπές και φωτογραφικά αφιερώματα, θα ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2018 με την παραγωγή ενός ντοκιμαντέρ για τη Βενεζουέλα με τίτλο Make the economy scream.
 
Ήδη έχουν παρουσιαστεί τα πρώτα ρεπορτάζ και συνεντεύξεις από τις αποστολές στη Βενεζουέλα, την Καταλονία, τη Γαλλία και την Ελβετία.  
 
«Γιατί το χαρτί υγείας μιας χώρας που απέχει  9.415 χιλιόμετρα, προκαλεί θυελλώδεις αντιδράσεις στο ελληνικό κοινοβούλιο» αναρωτιέται ο Αρης Χατζηστεφάνου στο εισαγωγικό σημείωμά του. Ένα ντοκιμαντέρ για τη Βενεζουέλα, εξηγούν οι δημιουργοί, δεν αφορά μόνο την Βενεζουέλα. Ίσως και να μην αφορά καθόλου τη Βενεζουέλα. Αποτελεί μια μελέτη στις σύγχρονες (και λιγότερο σύγχρονες) μορφές προπαγάνδας και ανατροπής καθεστώτων, από τη Λατινική Αμερική μέχρι την καρδιά της Ευρώπης. Επιχειρεί να κατανοήσει γιατί η Ισπανία έχει και πάλι πολιτικούς κρατούμενους και γιατί η Γαλλία ζει σε μια διαρκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
 
Οι «συμπαραγωγοί» του project, που θα ενισχύσουν οικονομικά την παραγωγή, θα λάβουν κωδικούς για να παρακολουθήσουν δωρεάν το ντοκιμαντέρ και θα ενημερώνονται για την πορεία των γυρισμάτων αλλά και τα άρθρα, τα φωτογραφικά αφιερώματα και τις ραδιοφωνικές εκπομπές που παράγονται.
Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να γίνουν συμπαραγωγοί καταθέτοντας οποιοδήποτε ποσό επιθυμούν μέσω paypal ή τραπεζικού λογαριασμού που θα βρουν στη διεύθυνση maketheeconomyscream.com
 
Η ομάδα των συντελεστών αποτελείται από τον Αρη χατζηστεφάνου, τον Θάνο Τσάντα, τον Λεωνίδα Βατικιώτη, τον Ερμή Γεωργιάδη και την Μυρτώ Συμεωνίδου.


Trailer: https://youtu.be/Zz9M7oOrwc0
Page: Make the economy scream
Το ποιος νίκησε το φασισμό αλλάζει… συν τω χρόνω

Το ποιος νίκησε το φασισμό αλλάζει… συν τω χρόνω

Τετάρτη, 23/08/2017 - 19:00
Όταν ο φωτογράφος Yevgeny Khaldei απαθανάτισε τους στρατιώτες Meliton Kantaria και Mikhail Yegorov να υψώνουν τη σημαία της Σοβιετικής Ένωσης στο Ραϊχσταγκ, στις 2 Μαΐου του 1945, ο κόσμος γνώριζε ότι ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος είχε τελειώσει.



Κυρίως όμως ο κόσμος γνώριζε ότι η χαριστική βολή απέναντι στον φασισμό δόθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ με τους εκατομμύρια νεκρούς και την προέλαση του κόκκινου στρατού.

Όπως μας θύμισε πρόσφατα το @Ypopto_mousi, σε δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε το Μάιου του 1945 στη Γαλλία, το 57% των ερωτηθέντων απάντησε ότι η ΕΣΣΔ «ήταν η χώρα που συνέβαλε περισσότερο στην ήττα της Γερμανίας». Ακολουθούσαν οι ΗΠΑ με 20% και η Βρετανία με 12%.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σε αντίθεση με άλλες χώρες της Ευρώπης οι Γάλλοι πολίτες είδαν πρώτα αμερικανικά και βρετανικά στρατεύματα στο έδαφος τους κατά τη διάρκεια της αποχώρησης των ναζιστικών στρατευμάτων. Παρόλα αυτά αναγνώριζαν το συνολικό ρόλο που έπαιξε η ΕΣΣΔ στη νίκη κατά του φασισμού.

Απαντώντας στην ίδια ερώτηση το 1994 οι Γάλλοι πολίτες απάντησαν κατά 49% ότι τον πιο καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι ΗΠΑ. Το 2004 στην ίδια ερώτηση το ποσοστό αυτών που θεωρούσαν ότι ο φασισμός νικήθηκε πρωτίστως από τις ΗΠΑ έφτανε το 58%.

ussr wwii

Αυτοί που έζησαν λοιπόν τα γεγονότα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου αναγνώριζαν το ρόλο της πρώην ΕΣΣΔ. Οι επόμενες γενιές που ενημερώθηκαν από τις αμερικανικές ταινίες και τους αναθεωρητές της ιστορίας είχαν διαφορετική άποψη.

Είχαν μεσολαβήσει 50 χρόνια αντισοβιετικής αλλά κυρίως αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, η οποία έφτασε σε σημεία παροξυσμού όχι μόνο στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου αλλά πολύ περισσότερο στα χρόνια του «τέλους της ιστορίας» με την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού.


Το Χόλιγουντ είχε δαπανήσει δισεκατομμύρια δολάρια στο ξαναγράψιμμο της ιστορίας ενώ ακόμη και η ΕΕ είχε μπουκώσει με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ τα στόματα και τις γραφίδες πανεπιστημιακών, ιστορικών και  συγγραφέων που ήταν πρόθυμοι να συγκρίνουν τον φασισμό με τον κομμουνισμό.

Άρης Χατζηστεφάνου


Αναδημοσίευση από info-war.gr

Η νεοδιαπλοκή στην ΕΡΤ: «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε». Των Λεωνίδα Βατικιώτη και Άρη Χατζηστεφάνου

Η νεοδιαπλοκή στην ΕΡΤ: «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε». Των Λεωνίδα Βατικιώτη και Άρη Χατζηστεφάνου

Παρασκευή, 02/12/2016 - 21:08
Στην ΕΡΤ παρατηρεί κανείς συμπυκνωμένη όλη αυτή την παθογένεια. Δεν έχει αισθητική, δεν έχει γνώση, δεν έχει σεβασμό στην ιστορία και τους ανθρώπους, είναι διαπλεκόμενη και εκδικητική διαλύοντας ό,τι με μόχθο έχουν χτίσει γενιές εργαζομένων και σπουδαίων προσωπικοτήτων, αλλά και ζωές ανθρώπων. Το «κάνω ό,τι γουστάρω» είναι ο νέος νόμος.

Αν το κλείσιμο και το μαύρο στην ΕΡΤ, ήταν το ταξίδι προς την ανυπαρξία του Σαμαρά, το άνοιγμα της με τον τρόπο που έγινε και λειτουργεί, είναι το ταξίδι με τον ίδιο προορισμό του Τσίπρα και του alter ego του, του Νίκου Παπά.

Χιλιάδες άνθρωποι, έδωσαν μάχη για το άνοιγμα της ΕΡΤ, διεκδικώντας όχι μια επιστροφή στα παλιά - κανείς δεν θεωρούσε καλή τη λειτουργία της, ακριβώς το αντίθετο - αλλά μια δημιουργική ανασυγκρότηση, υπέρβαση των αγκυλώσεων, της φαυλότητας και κομματοκρατίας, των πολιτικών παρεμβάσεων, των αργομισθιών κοκ.

Όμως, ο αρμόδιος υπουργός που έχει την ευθύνη για το άνοιγμα της ΕΡΤ, δεν φαίνεται πως είχε την ίδια γνώμη. Κι έτσι έχτισε μια νέα ΕΡΤ κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν της παλιάς.  Απλώς αλλάζει το όνομα της διαπλοκής και των διαπλεκομένων. Κι έτσι η ενημέρωση, το πρόγραμμα και η λειτουργία δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα νεοδημοκρατικά και πασοκικά παλιά.  

Δίνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ένα πειστικό παράδειγμα πως καμιά σχέση δεν έχει η παρούσα διοίκηση με την Αριστερά. Η κυβέρνηση καταρρέει μέσα στη γενική απαξίωση. Κι αν τα μνημόνια είναι  «υποχρεωτικά», όπως υποστηρίζουν οι κυβερνώντες, η αναλγησία, ο μικροκομματισμός, η δημιουργία μιας νέας παραθεσμικής εξουσίας, η έπαρση δεν είναι «υποχρεώσεις» αλλά επιλογές. Και αυτά ορίζουν την εικόνα της κυβερνητικής κατάρρευσης.

Στην ΕΡΤ παρατηρεί κανείς συμπυκνωμένη όλη αυτή την παθογένεια. Δεν έχει αισθητική, δεν έχει γνώση, δεν έχει σεβασμό στην ιστορία και τους ανθρώπους, είναι διαπλεκόμενη και εκδικητική διαλύοντας ό,τι με μόχθο έχουν χτίσει γενιές εργαζομένων και σπουδαίων προσωπικοτήτων, αλλά και ζωές ανθρώπων. Το «κάνω ό,τι γουστάρω» είναι ο νέος νόμος.

Για να λειτουργήσει χρειάζεται και την εγκατάσταση τοποτηρητών, οι οποίοι χωρίς θεσμική θέση και ρόλο, «λύνουν και δένουν», ως σκιώδης θεσμός και πραγματική εξουσία.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι μεταδόσεις δραστηριοτήτων της Χρυσής Αυγής είναι το λογικό επακόλουθο. Καθώς οι υπεύθυνοι (θεσμικοί και εξωθεσμικοί) δεν υποστηρίζουν αρχές αλλά τακτοποιήσεις.

Καθεστώς νεοδιαπλοκής

Ας πιάσουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, για να δούμε πως ακριβώς στήθηκε το καθεστώς της νεοδιαπλοκής.

Κατ’ αρχήν, ήταν η επιλογή του Λάμπη Ταγματάρχη, ο οποίος επιβεβαίωσε τις χειρότερες ανησυχίες. Προτιμήθηκε  ξεκάθαρα, όπως φάνηκε στην πορεία, να βάλουν έναν διευθυντή συνδεδεμένο πλήρως με την τηλεοπτική διαχείριση της ΕΡΤ την περίοδο του πρώτου μνημονίου, παρά κάποιον από εκείνους που πρότεινε το ίδιο του το κόμμα γι’ αυτή τη θέση. Καθόλου τυχαία.

Το καθεστώς που εγκαθίδρυσε ο «διευθύνων», είναι η συνέχεια εκείνου της νεοδημοκρατικής ΔΤ:

1.Αντεργατικήλειτουργία.Από τις πρώτες ενέργειες της νέας διοίκησης ήταν η θέσπιση ενός , αντεργατικού κανονισμού λειτουργίας κομμένου στο πατρόν της ΔΤ του Παντελή Καψή και του Αντώνη Σαμαρά.

Οι εργαζόμενοι «απαγορεύτηκε» να αρρωσταίνουν, μεταφέρθηκαν σε σταθερές βάρδιες Σαββατοκύριακου παρά τη θέλησή τους και παρά την ρητή νομική απαγόρευση, αποφασίστηκε, με αιφνιδιασμό Ταγματάρχη, η ανάθεση σε γερμανική εταιρεία της αξιολόγησης των εργαζομένων και του θεσμού της ΕΡΤ, παρ’ ότι δεν υπάρχει σχετική υποχρέωση ακόμα και από τα μνημονιακά προβλεπόμενα, κλήθηκαν συνταξιούχοι να κάνουν εκπομπές ενώ υπάρχουν εργαζόμενοι που δεν έχουν δουλειά και όχι με δική τους υπαιτιότητα, κοκ.

2.Στοντομέατουπρογράμματος.Στην τηλεόραση, την περίοδο μέχρι και τον Νοέμβρη του 2015, που αγοράστηκαν κάποιες εξωτερικές παραγωγές, δεν υπήρξε ούτε ένα πρόγραμμα (εκτός βέβαια από τις ενημερωτικές, πράγμα αναπόφευκτο λόγω των πολιτικών εξελίξεων) που να αναφέρεται στην ύπαρξη της οποιαδήποτε κρίσης, όχι μόνο στην Ελλάδα. Έτσι αν δεν παρακολουθούσες τον ενημερωτικό τομέα, θα νόμιζες ότι βλέπεις τηλεόραση σε άλλη χώρα.

Εκείνη την περίοδο, κάποιοι ρωτούσαν γιατί συμβαίνει αυτό. Μετά όμως την υπογραφή του 3ου μνημονίου, έγινε πασιφανές.

3.Καθεστώςνεοδιαπλοκής,απότοδίδυμοΠαππάΤαγματάρχη. Για να γίνει αυτό, χρειάζονταν διαφορετικοί χειρισμοί σε δύο βασικές λειτουργίες της ΕΡΤ: Στα θέματα που αφορούν τις εσωτερικές ισορροπίες της δημόσιας τηλεόρασης και στα θέματα που αφορούν τις εξωτερικές παραγωγές της.

Ας τα δούμε ξεχωριστά για να καταλάβουμε πως παίζεται το παιχνίδι.

Με την είσοδο των εργαζομένων στην ΕΡΤ, άρχισε η κατανομή των τομέων ευθύνης του προσωπικού, αλλά και η δημιουργία ενός οργανογράμματος λειτουργίας, που ο τρόπος εφαρμογής του θα αποδειχθεί ο ορισμός της νεοδιαπλοκής.

Φαινόταν λογικό στην αρχή ότι η συνύπαρξη σε όλες τις διευθυντικές θέσεις απεργών της ertopen με απεργοσπάστες της ΔΤ-ΝΕΡΙΤ, είχε σαν στόχο να αποφευχθούν ρεβανσισμοί εκατέρωθεν. Αμ δε... Άλλο στόχο είχε αυτή η συνύπαρξη, όπως φάνηκε. Κατάφερε πάντως το ακατόρθωτο. Να μην παιχτεί οτιδήποτε που να αφορά την κρίση που περνά η χώρα μας.

Το νέο οργανόγραμμα προέβλεπε πάνω από 200 θέσεις «ευθύνης», φυσικά με ξεχωριστό η κάθε μία αμοιβολόγιο, εκ των οποίων το 95% καλύφθηκε από πρώην στελέχη της ΔΤ-ΝΕΡΙΤ, κυρίως νυν Συριζαίους.

Με αυτόν λοιπόν τον τρόπο, κατέστησαν άλλους από τους εργαζόμενους της ΕΡΤ συνεργούς, άλλους ανενεργούς και εκείνους που αντέδρασαν τους μετέθεσαν δυσμενώς και εκδικητικά.

Έτσι λοιπόν επανήλθαν, η κυβερνητική προπαγάνδα, οι μαύρες λίστες καλεσμένων (που τηρούνται απαρέγκλιτα από τα ξημερώματα ως την άγρια νύχτα), ακόμα και το πρωτοφανές: οι μεταδόσεις της μαύρης προπαγάνδας της Χρυσής Αυγής, μπας και κοπούν ψήφοι από την ΝΔ. Λες και δεν έχει αποδειχθεί σήμερα ότι το ίδιο κολπάκι του ΠΑΣΟΚ και των παρατρεχάμενων του δημοσιογράφων εξέθρεψε πρώτα τον Καρατζαφέρη και μετά τη Χρυσή Αυγή. Τίποτε δε διδάχθηκαν κι εξακολουθούν να παίζουν με τη φωτιά!

Ο στόχος λοιπόν, δεν ήταν να προσφέρει η ΕΡΤ αντικειμενική ενημέρωση, αλλά να γίνει υποχείριο των Ταγματάρχη-Παππά και να προπαγανδίζει ανελέητα κυρίως τις θέσεις της κυβέρνησης και του «κράτους» Παππά. 

Η λογοκρισία ζει

Για να γίνει όμως αυτό 100% κατορθωτό, έπρεπε να επέμβουν και σε έναν άλλο τομέα, για να εξασφαλίσουν την πλήρη σιωπή όλων.

Και αυτός ο τομέας, είναι οι εξωτερικές τηλεοπτικές παραγωγές.

Σα να μην πέρασε μια μέρα, η ΕΡΤ συνεχίζει την τακτική να μην εγκρίνει το παραμικρό πρόγραμμα που να αφορά την κρίση και τον τρόπο ζωής στην Ελλάδα, όχι μόνο επί εποχής ΣΥΡΙΖΑ αλλά συνολικά.

Βλέποντας τα ντοκιμαντέρ που εγκρίθηκαν, θα νομίσει κανείς ότι είτε ζει σε άλλη χώρα, είτε οι έλληνες παραγωγοί και δημιουργοί ευνουχίστηκαν. Το δεύτερο πάντως δεν συμβαίνει.

Υποτίθεται, ότι αφού κάποια προγράμματα δεν εγκρίνονται, απορρίπτονται. Αμ δε.

Κι εδώ έρχεται και δένει όχι μόνο η έννοια της νεοδιαπλοκής, αλλά και αυτής της ύπαρξης «παρακρατικού» μηχανισμού.

Η ΕΡΤ, είναι το μοναδικό κανάλι στον κόσμο, που δεν έχει απορρίψει ούτε μία από τις προτάσεις που της έχουν υποβάλλει. Η αιτία δεν είναι πως ίσως τις χρειαστούν αργότερα, άρα τις κρατάμε. Η αιτία είναι πολύ πιο πρόστυχη.

Παίρνοντας υπόψη την μακρά περίοδο ανεργίας που έζησε ο χώρος και την οικονομική κατάσταση που επικρατεί, βρήκαν έναν εύστοχο τρόπο, να κρατάνε έναν ολόκληρο χώρο στην σιωπή, πιστεύοντας ότι η τακτική του να κοιτάζω την πάρτη μου θα πιάσει και εδώ. Κοινώς να προσπαθήσουν να κάνουν με αυτό τον τρόπο εξαγορά συνειδήσεων, ακόμα και με αιωρούμενες υποσχέσεις.

Γι’ αυτό δεν υπάρχει καμία εμπεριστατωμένη κρίση, θετική ή αρνητική, στις προτάσεις που κατατίθενται. Οι επιτροπές στην ουσία είναι είτε ανενεργές είτε δεν υπολογίζει κανείς την κρίση τους.

Από την άλλη, οι προτάσεις που εγκρίνονται περνούν μέσω απροσδιόριστων μονοπατιών, από τα οποία διαβαίνουν μόνο κομματικοί, ή απλά «φίλοι», για  την χειραγώγηση του προγράμματος μέσω του καθιερωμένου αδιαφανούς τρόπου. (Εξ ου και οι υπόνοιες που άφησε ο πρώην Διευθυντής Ενημέρωσης, γνωρίζοντας φυσικά και ο ίδιος ότι μπορούν να γίνουν με τρόπους που δεν πρόκειται να αποδειχτούν ποτέ).

Κοινώς το δίδυμο Παππάς-Ταγματάρχης, αντί να ανοίξει την ΕΡΤ και με τα κατάλληλα μέτρα να φτιάξει ένα αντικειμενικό και αξιοπρεπές κανάλι, έφτιαξε ένα προσωπικό μαγαζάκι του στυλ «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε», κλείνοντας το μάτι στους φίλους τους, σε απολύτως επιλεκτικά ραντεβού παραγωγών που καταθέτουν προτάσεις.

Το ραδιόφωνο

Υπάρχει και ο «φτωχός συγγενής» του ραδιοτηλεοπτικού κολοσσού, που συνεισφέρει το πρώτο σκέλος του τίτλου, δηλαδή το ραδιόφωνο, του οποίου όμως η πολιτιστική και λοιπή συνεισφορά δεν είναι καθόλου «φτωχή».

Αλήθεια, τι έχουν στο μυαλό τους; Να κλείσουν τα προγράμματα;  

Ας παραθέσουμε και πάλι τα γεγονότα:

1. Αδιαφανείς διαδικασίες στην επιλογή των διευθυνόντων της ραδιοφωνίας και των προϊσταμένων των τμημάτων και χωρίς, τις περισσότερες φορές, τα τυπικά προσόντα. Οπότε διευθυντής προγράμματος της ραδιοφωνίας τοποθετείται δημοσιογράφος που δεν έχει ιδέα από μουσικά ραδιόφωνα και διευθύντρια του Δεύτερου Προγράμματος τοποθετείται  μια εκφωνήτρια που επίσης δεν έχει σχέση με μουσικό ραδιόφωνο, σύμφωνα με ομολογία όλων των παραγωγών του προγράμματος.

2. Πως λύνονται τα προβλήματα διεύθυνσης; Με την παρέμβαση σκιωδών προσώπων δίκην διευθυντών που εκτελούν την αποστολή κυβέρνησης και κόμματος.

3. Τοποθέτηση ως παραγωγών, ατόμων που δεν έχουν ειδίκευση, καταργώντας έτσι στην πράξη τις ειδικότητες και τα απαιτούμενα προσόντα για τη θέση εργασίας. Διοικητικοί υπάλληλοι, γραμματείς και άλλοι, ορίζονται μουσικοί παραγωγοί χωρίς καμιά προεκπαίδευση έστω. Κι έτσι στον αέρα ακούγονται «φίδια» κι ακόμα χειρότερα «φίδια» ακούγονται εκτός αέρα (μα αν οι διευθυντές δεν έχουν τα προσόντα πως θα τα απαιτήσουν από τους υφισταμένους, και πως θα κρίνουν τη δουλειά τους;).

4. Οι 8 στους 10 δημοσιογράφους έχουν προαχθεί σε αρχισυντάκτες ή διευθυντές, προκειμένου να δικαιολογείται το σχετικό επίδομα θέσης. Όσοι δεν εντάσσονται ως πρόσωπα ή ως ειδικότητα στο καθεστώς εύνοιας δεν λαμβάνουν «θέση».

5. Τυπικές απαιτήσεις «να μπει τάξη» και να στριμωχτούν οι εργαζόμενοι που δεν δουλεύουν (και από αυτούς έχει η ΕΡΤ, μεταξύ τους και κάποιοι που τώρα έγιναν στελέχη). Τι κάνει μια σωστή διοίκηση; Αξιολογεί με κριτήρια ουσίας, δηλαδή με βάση το παραγόμενο προϊόν, και παίρνει ουσιαστικά μέτρα ένταξης των «αργούντων». Τι κάνει μια διοίκηση που δεν ξέρει και δεν θέλει να μάθει; Τους τσουβαλιάζει όλους και παίρνει μέτρα αυστηρών εφαρμογών του ωραρίου.

Υποτίθεται πως έτσι δουλεύουν όλοι. Το τι παράγεται δεν είναι σε θέση να το κρίνουν γιατί δεν γνωρίζουν. Έτσι οι μουσικοί παραγωγοί που χρειάζεται να βρίσκονται εκτός κτιρίων, σε διαφορετικές ώρες της ημέρας υποχρεώνονται να βρίσκονται επί οχτάωρο εκεί. Έτσι οι δημοσιογραφικές παραγωγές, στο μεγάλο μέρος τους είναι χωρίς προετοιμασία και με «εγκεκριμένους» καταλόγους «προσκεκλημένων» (Κι αν στην τηλεόραση είναι υποχρεωμένοι να κρατούν τα προσχήματα, στο ραδιόφωνο βλέπεις την εικόνα των πραγματικών προθέσεων και σχεδίων).

6.Αγνοώντας το αντικείμενο και τον τρόπο διοίκησης γεννάνε προβλήματα, τα οποία προσπαθούν να επιλύσουν σε βάρος των εργαζομένων. Κι αν συναντήσουν αντιδράσεις ή αντιστάσεις στοχοποιούν και περιθωριοποιούν τους εργαζόμενους αυτούς.

7.Το ενημερωτικό Πρώτο Πρόγραμμα, στο οποίο έχουν γίνει ουκ ολίγες νέες προσλήψεις, κλείνει τις μεγάλες αργίες και το καλοκαίρι, γιατί δεν έχει προσωπικό. Κι αν κάποιος ακροατής αναζητεί ειδήσεις, ας ψάξει άλλο σταθμό. Αν αυτό δεν λέγεται υπονόμευση, πως αλλιώς μπορεί να ονομαστεί;  

8. Χαρακτηριστική είναι η κατάσταση που δημιουργήθηκε με τις άδειες των εργαζομένων στα ραδιόφωνα. Η διοίκηση (η διοικητική πλευρά) ανακοίνωσε τον Οκτώβριο (τότε το έμαθε;) πως με βάση το νόμο όλες οι άδειες του προσωπικού πρέπει να δοθούν μέχρι 31 Δεκεμβρίου.

Ύστερα και από τη δικαστική απόφαση που ακύρωσε τις προσλήψεις ηχοληπτών και παραγωγών, αν όλοι οι δικαιούμενοι αδειών, κυρίως οι ηχολήπτες, πάρουν άδεια, τα μουσικά ραδιόφωνα θα κλείσουν μέχρι το τέλος του χρόνου. Τι έκανε σε αυτή την περίπτωση η «έμπειρη» διοίκηση (η διευθυντική πλευρά); Κάλεσε τους εργαζόμενους και τους ανακοίνωσε, χωρίς δικαίωμα λόγου και αντιλόγου, πως θα παραμείνουν ανοιχτά το Πρώτο πρόγραμμα και η ΕΡΑσπόρ, και τα άλλα προγράμματα, Δεύτερο, Τρίτο, Κόσμος… θα παίζουν λίστες. Δεν ξέρουν, δεν ρωτάνε κιόλας. Οι εργαζόμενοι κινητοποιήθηκαν. Ηχολήπτες και παραγωγοί είπαν πως δεν μπορούν να αφήσουν τα προγράμματα να κλείσουν και πως είναι διατεθειμένοι να μην κάνουν χρήση των αδειών τους.

Κατόπιν τούτου ερωτήθηκε το υπουργείο το οποίο απάντησε πως δεν μπορούν να δοθούν οι άδειες τον επόμενο χρόνο αλλά πρέπει να πληρωθούν αν δεν δοθούν. Η διοίκηση αποσιωπά την απάντηση του υπουργείου και αποφασίζει να κλείνουν νωρίτερα τα προγράμματα ώστε να «εξοικονομηθούν» βάρδιες.   

Εικόνα αποσύνθεσης

Κι ενώ η διοίκηση αποφάσισε να ταράξει τους εργαζόμενους στη …νομιμότητα ήρθε η νομιμότητα και τους τάραξε όλους συθέμελα, λόγω καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων. Θαυμάσια εικόνα μιας «αριστερής» διοίκησης...

Δύο φορές δικαστήρια ακύρωσαν πράξεις της κι άλλη μία οι ίδιοι υποχρεώθηκαν να ακυρώσουν τον εαυτό τους και τις αποφάσεις τους.

Την πρώτη, ακυρώθηκε η πράξη της διοίκησης να απαιτήσει από τους υπαλλήλους να υπογράψουν δήλωση πως δεν ασκούν εθελοντισμό. (Ακόμα κι αν η διοίκηση ήθελε έτσι να αποτρέψει τη δεύτερη κρυφή απασχόληση, το έκανε με άκυρο τρόπο, πέραν του απαράδεκτου της ουσίας).

Τη δεύτερη, ακυρώθηκε από το δικαστήριο ο διαγωνισμός για την πρόσληψη ηχοληπτών και παραγωγών ραδιοφώνου με οχτάμηνη σύμβαση. Την τρίτη, πρόεδρος και διευθύνοντες έντρομοι «μάζευαν» τις χορηγίες που έκανε η ΕΡΤ, επειδή ήταν «παράνομες» (μετά ενάμιση χρόνο το αντιλήφθηκαν οι «τυπικοί» και «αυστηροί» διοικούντες).

Επί πλέον, η «τυπική» διοίκηση δεν έχει ακόμα κάνει, ενάμιση χρόνο τώρα, εκκαθάριση των δεδουλευμένων ώστε να πληρωθούν οι εργαζόμενοι.

Τελειώνει ο Νοέμβρης και το καλοριφέρ δεν έχει ανάψει στο κτήριο, γιατί δεν υπάρχουν υδραυλικοί να κάνουν τη συντήρηση. Προωθούν άραγε την ανάθεση σε ιδιώτες εργολάβους; Το ίδιο συμβαίνει με τα προβλήματα του κτηρίου, καθώς δεν εμφανίζονται τεχνικοί για τη συντήρηση του.

Την Τρίτη 22 Νοεμβρίου έπεσε η ψηφιακή πλατφόρμα μέσω της οποίας μεταδίδονται οι ειδήσεις σε άλλες γλώσσες επειδή δεν είχε πληρωθεί ο λογαριασμός. 

Φυσικά υπό τέτοιες συνθήκες ούτε λόγος να γίνεται για διάλογο και συνεννόηση μεταξύ εργαζομένων και διοίκησης. Οι ευνοούμενοι (προσωπικά ή πολιτικά) έχουν αντίστοιχη μεταχείριση σε πολλαπλά επίπεδα ενώ στα μπαρ και τους διαδρόμους  σουλατσάρουν άνθρωποι που δεν κάνουν σχεδόν τίποτα.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών, και άλλων μικρότερης σημασίας, που όπως είναι φυσικό τα ακολουθούν, είναι ένα κλίμα απαξίωσης του έργου των εργαζομένων από τους διευθυντές και των διευθυνόντων από τους εργαζόμενους.

Υπό αυτές τις συνθήκες πως λύνονται τα προβλήματα; Τα οποία τις περισσότερες φορές δημιουργούνται από την άγνοια των διευθυνόντων.  Με διοικητικές αποφάσεις, επιβολή λόγω διευθυντικού δικαιώματος και γενική αμφισβήτηση. Με όποια αποτελέσματα έχει αυτή η κατάσταση στο έργο που παράγεται.

Αυτή εν ολίγοις είναι η ιστορία άλλης μία χαμένης ευκαιρίας για να λειτουργήσει κάτι σωστά σε αυτή τη χώρα. Είναι μια ιστορία παράλληλη αλλά και σχετική των μνημονίων, του δημοψηφίσματος και της μεγάλης κοροϊδίας που υφιστάμεθα αυτά τα χρόνια.

Είναι η ιστορία, ενός παλιού και ταυτόχρονα σύγχρονου μηχανισμού χειραγώγησης.

Κι ο πρόεδρος;

  

Τι κάνει, μέσα σε όλα αυτά, ο πρόεδρος της ΕΡΤ, Διονύσης Τσακνής, από τον οποίον τουλάχιστον υπήρχαν άλλες απαιτήσεις; Τίποτα! Δηλώνει πως δεν ανακατεύεται. 

Κρίμα. Δέχεται να παίζει τον ρόλο του προέδρου-φαντάσματος, προσφέροντας το απαραίτητο άλλοθι για το στήσιμο όλου αυτού του παιχνιδιού.

Αλλά, το να κάνεις πως δεν συμμετέχεις δεν σημαίνει κιόλας πως δεν ευθύνεσαι.
Και τα πολιτικά κεφάλαια του παρελθόντος δεν συμψηφίζουν για πολύ καιρό τις πράξεις και τις παραλήψεις-συγκαλύψεις του παρόντος!





πηγή kommon.gr
Οι γιατροί της Κούβας που ταπείνωσαν τον καπιταλισμό

Οι γιατροί της Κούβας που ταπείνωσαν τον καπιταλισμό

Κυριακή, 27/11/2016 - 21:00
Από τα δεκάδες σχόλια που έκανε το ελληνικό και διεθνές φιλελευθεριάτο με αφορμή το θάνατο του Φιντέλ Κάστρο έλειπε πάντα μια λέξη – η λέξη εμπάργκο.

Φαντάζει αδιανόητο πως μπορούν να μιλούν για μια χώρα, που επιβίωσε κάτω από το σκληρότερο και πιο μακροχρόνιο οικονομικό αποκλεισμό που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα τους τελευταίους αιώνες, και να ξεχνούν το στοιχείο που καθορίζει την ύπαρξή της.

Ο λόγος για τον οποίο νοιώθουν τα πόδια τους να τρέμουν όταν σκέφτονται το εμπάργκο είναι ότι σε αυτές τις συνθήκες υπάρχει ένας κλάδος ο οποίος καταρρίπτει την κοσμοθεωρία τους για την ελεύθερη αγορά. Είναι ο κλάδος της υγείας.

Μόνο το γεγονός ότι η Κούβα έχει εδώ και δεκαετίες χαμηλότερα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας από την αμερικανική υπερδύναμη είναι αρκετό για να τινάξει στον αέρα κάθε επιχείρημα για το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα.

Η Κούβα βρίσκεται σήμερα στην παγκόσμια πρωτοπορεία σε αρκετούς τομείς της ιατρικής έρευνας.

Τη στιγμή που στις ΗΠΑ χιλιάδες άποροι πολίτες σχηματίζουν ουρές χιλιομέτρων στις 5 το πρωί για να δουν έναν οφθαλμίατρο, Κουβανοί γιατροί έχουν πραγματοποιήσει τρία εκατομμύρια δωρεάν οφθαλμολογικές εγχειρήσεις σε 33 χώρες – κυρίως του Τρίτου Κόσμου.


Η Κούβα είχε εξάγει 50.000 γιατρούς που προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους – χρηματοδοτούμενοι παλαιότερα από την κυβέρνηση του Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα.

Όταν ο (εμμέσως ιδιωτικοποιημένος ΠΟΕ) προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια του για να αντιμετωπίσει τον ιό έμπολα, η Αβάνα είχε στήσει ήδη δωρεάν κλινικές σε χώρες της Αφρικής για να προλάβει την εξάπλωση του ιού και να βοηθήσει τους κατοίκους χωρών που λόγω της αποικιοκρατίας δεν είχαν τα μέσα να αντιμετωπίσουν την κρίση.

Πως αντέδρασαν οι ΗΠΑ σε αυτή την κινητοποίηση; Προσπαθούσαν να πείσουν τους Κουβανούς γιατρούς να εγκαταλείψουν τους ασθενείς τους και να ζητήσουν άσυλο στην πλησιέστερη αμερικανική πρεσβεία.


Την ίδια ακριβώς πρακτική εφάρμοζαν και όταν η Κούβα έστειλε γιατρούς στην Αϊτή, οι οποίοι ανέλαβαν το 40% των θυμάτων ή όταν έστειλαν 2.400 γιατρούς για το σεισμό στο Κασμίρ το 2005 (οι οποίοι παρεμπιπτόντως άφησαν πίσω τους τουλάχιστον 30 νέες κλινικές). Οι αμερικανικές πρεσβείες προσπαθούσαν να τους απομακρύνουν από τους ασθενείς για να πετύχουν τα προπαγανδιστικά τους παιχνίδια.
Προσπαθώντας να ταπεινώσουν βέβαια την Αβάνα οι Αμερικανοί διπλωμάτες εξευτέλιζαν απλώς τη χώρα τους και το οικονομικό της σύστημα.

Ήταν φυσικά αναμενόμενο ότι μια χώρα που ζεί για δεκαετίες με ένα από τα χειρότερα εμπάργκο της ιστορίας θα είχε σημαντικές στρεβλώσεις στην οικονομία, την πολιτική αλλά και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Το γεγονός όμως ότι υπό αυτές τις συνθήκες θα δημιουργούσε τομείς που θα ξεπερνούσαν σε αποτελεσατικότητα το αμερικανικό σύστημα είναι κάτι που ο μέσος φιλελές δεν θα μπορέσει να συγχωρέσει ποτέ στον Φιντέλ Κάστρο.

Άρης Χατζηστεφάνου


Το απόσπασμα από την ταινία Sicko του Μάικλ Μουρ για το σύστημα υγείας της Κούβας





πηγή info-war.gr
Σου σφυρίζω: η ιστορία των whistleblowers

Σου σφυρίζω: η ιστορία των whistleblowers

Κυριακή, 25/09/2016 - 21:03
Άρης Χατζηστεφάνου
Η κυκλοφορία στις ΗΠΑ της νέας ταινίας του Ολιβερ Στόουν για τον Εντουαρντ Σνόουντεν και τις αποκαλύψεις σχετικά με το πρόγραμμα παρακολουθήσεων των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών μάς θύμισε μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: οι διασημότεροι whistleblowers δεν ήθελαν να αλλάξουν το σύστημα από μέσα. Ηταν το σύστημα.

Ούτε ο νόμος ούτε η ψήφος των δικαστών θα φέρουν αποτέλεσμα, εάν κάποιος δεν βγει να καταδικάσει τον παραβάτη

Λυκούργος Κατά Λεωκράτους

Whistleblower. Κυριολεκτικά σημαίνει αυτός που φυσάει τη σφυρίχτρα -μια σαφής αναφορά στους διαιτητές που επισημαίνουν κάποια παράβαση.

Η ελληνική απόδοση του όρου ως «πληροφοριοδότης» είναι ατυχέστατη, αφού η αγγλική λέξη δημιουργήθηκε ακριβώς για να διακρίνει ανθρώπους όπως ο Σνόουντεν από τους κοινούς καταδότες και τους ρουφιάνους (snitch).

Δεν είναι άλλωστε διόλου τυχαίο ότι εν αναμονή της κυκλοφορίας της νέας ταινίας του Ολιβερ Στόουν η αμερικανική κυβέρνηση εξαπέλυσε μια επικοινωνιακή σταυροφορία ώστε να μη χρησιμοποιείται ο θετικά φορτισμένος όρος whistleblower για τον Σνόουντεν.



Οι προσπάθειες όμως έπεσαν στο κενό καθώς, όπως όλα δείχνουν, ο Ολιβερ Στόουν καταφέρνει με τη σκηνοθετική του μαεστρία να ηρωοποιήσει τον πρώην συνεργάτη της CIA που αποκάλυψε το δαιδαλώδες δίκτυο παρακολουθήσεων που έχουν στήσει οι ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο.

Η πρωτοτυπία της ταινίας όμως έγκειται στο ότι παρουσιάζει τον ήρωά της, όχι σαν έναν αφελή ανθρωπιστή, που επιχειρεί να ανατρέψει το σύστημα εκ των έσω, αλλά σαν σάρκα από τη σάρκα των μυστικών υπηρεσιών.

Οπως υπενθύμισε ο Ολιβερ Στόουν, μιλώντας στο «Democracy Now», ο πατέρας αλλά και ο παππούς του Σνόουντεν εργάζονταν στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες ενώ ο ίδιος επιχείρησε να καταταγεί στις ειδικές δυνάμεις για να υπηρετήσει την πατρίδα του στο Ιράκ.

Αυτή ακριβώς είναι άλλωστε και η πεμπτουσία του whistleblower (ας τον ονομάσουμε τελικά «πληροφοριοδότη δημοσίου συμφέροντος»). Η προσωπικότητά του μεταλλάσσεται και αποκαλύπτει τα κακώς κείμενα ενός συστήματος, στρεφόμενος συχνά εναντίον των προσωπικών του συμφερόντων ή ακόμη και της ίδιας του της τάξης.

Ο Βαρθολομαίος ντε λας Κάζας, παραδείγματος χάριν, που θεωρείται από πολλούς ο πρώτος πληροφοριοδότης δημοσίου συμφέροντος, επειδή αποκάλυψε τη γενοκτονία των ιθαγενών από τους Ισπανούς κονκισταδόρες, συμμετείχε και ο ίδιος στην κατάληψη της αμερικανικής ηπείρου ως ιεραπόστολος.

Για την ιστορία μάλιστα, ταξίδεψε μέχρι την Αμερική με τον συμφοιτητή του Χερμάν Κορτέζ, ο οποίος κέρδισε επάξια τον τίτλο του γενοκτόνου.

Αυτή ακριβώς η μεταστροφή του χαρακτήρα του whistleblower συγκινεί εδώ και δεκαετίες τον κινηματογράφο – καθιστώντας σήμερα ακόμη πιο δύσκολο για την αμερικανική κυβέρνηση να παρουσιάσει τον Σνόουντεν σαν εχθρό της πατρίδας του και απειλή για την εθνική ασφάλεια.

Ο περίφημος Serpico, που έγινε ευρύτερα γνωστός από την ομώνυμη ταινία με τον Αλ Πατσίνο με τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, ήταν και ο ίδιος αστυνομικός στο Τμήμα της Νέας Υόρκης το οποίο κατήγγειλε για εκτεταμένη διαφθορά σε όλα τα επίπεδα.

Ο Τζέφρι Γουίγκαντ, η ιστορία του οποίου αποτυπώθηκε στην ταινία «The Insider» με τον Ράσελ Κρόου, ήταν αντιπρόεδρος στο τμήμα έρευνας και ανάπτυξης της καπνοβιομηχανίας Brown & Williamson, όταν αποκάλυψε ότι η εταιρεία του αυξάνει την περιεκτικότητα νικοτίνης στα τσιγάρα της για να προκαλεί εθισμό στους αγοραστές.

Στο ίδιο πνεύμα η ταινία «Το Σύνδρομο της Κίνας», για τους κινδύνους ενός πυρηνικού ατυχήματος, κατέγραψε την αληθινή ιστορία τριών υψηλόβαθμων μηχανικών που εργάζονταν στην General Motors.

Ελαφρώς πιο σύνθετη ήταν η περίπτωση του Μαρκ Γουάιτακρ (γνωστού από την ταινία «The Informant» με τον Ματ Ντέιμον), ο οποίος συνεργάστηκε με το FBI για να αποκαλύψει το σκάνδαλο χειραγώγησης μετοχών στο οποίο εμπλεκόταν η εταιρεία Archer Daniels Midland της οποίας ήταν… πρόεδρος.

Αντίθετα, το Χόλιγουντ δεν τόλμησε ποτέ να αγγίξει τη μυθιστορηματική ιστορία του Μορντεχάι Βανούνου, ο οποίος αποκάλυψε το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ.

Η περιπέτειά του, που περιλαμβάνει μια πανέμορφη πράκτορα της Μοσάντ και τη μαφιόζικου τύπου απαγωγή του από τις μυστικές υπηρεσίες, δεν φάνηκε να συγκινεί κανέναν σεναριογράφο στην αμερικανική βιομηχανία του θεάματος.

Ακόμη όμως και η θρυλική φιγούρα του Ντάνιελ Ελσμπεργκ, ο οποίος το 1971 έφερε στο φως τα έγγραφα του Πενταγώνου για τον βρόμικο πόλεμο στο Βιετνάμ, πέρασε ξυστά από το Χόλιγουντ με ορισμένα ντοκιμαντέρ αλλά καμία πολυδάπανη παραγωγή.

Ο Ελσμπεργκ ήταν στρατιωτικός αναλυτής στο διαβόητο κέντρο ερευνών Rand Corporation, το οποίο χρησιμοποιείται από την αμερικανική κυβέρνηση αλλά και ιδιωτικές εταιρείες και προσφέρει τις υπηρεσίες του στις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ.

Η μεταστροφή του ήταν ακόμη μια απόδειξη για το τεράστιο ψυχολογικό τραύμα που προκαλούν σε κρατικές υπηρεσίες ή πολυεθνικές επιχειρήσεις οι διαρροές πληροφοριών. Μάλιστα όσο πιο αγνή είναι η αυτοθυσία του whistleblower τόσο μεγαλύτερη η οργή που προκαλούν οι πράξεις του στο σύστημα που κάποτε υπηρετούσε.

Δείτε



 Israel, Vanunu and the Bomb (2007) Ενα από τα σπάνια ντοκιμαντέρ για τον ξεχασμένο ήρωα που αποκάλυψε τα όπλα μαζικής καταστροφής που διαθέτει το Ισραήλ.

Διαβάστε

Η καταστροφή των Ινδιάνων

Ο Βαρθολομαίος ντε λας Κάζας αποκαλύπτει τη γενοκτονία των ιθαγενών της Αμερικής σε ένα βιβλίο που εξακολουθεί να ενοχλεί εθνικιστές ιστορικούς στην Ισπανία, μισή χιλιετία μετά την έκδοσή του.

info-war.gr


από efsyn
Slaveroo: απεργία στην εργασία του μέλλοντος

Slaveroo: απεργία στην εργασία του μέλλοντος

Πέμπτη, 25/08/2016 - 09:00
Άρης Χατζηστεφάνου
αναδημοσίευση από efsyn

Η πρώτη μεγάλη απεργία στον χώρο της διαμοιραστικής οικονομίας –στην καρδιά του παραγωγικού μοντέλου εταιρειών όπως η Airbnb, η Uber και η Deliveroo– είναι γεγονός. Και την κέρδισαν κάτι παιδιά με ποδήλατα.


"Ο χα­μέ­νος χρό­νος είναι χει­ρό­τε­ρος και από τον θά­να­το"
Μάνος Χα­τζι­δά­κις

Ο Τζον κάνει πε­τά­λι για να ζήσει. Πε­ρι­μέ­νει όλη την ημέρα να λάβει στο smartphone του ένα μή­νυ­μα, που θα του ζητά να με­τα­φέ­ρει με­ρι­κές με­ρί­δες φα­γη­τού από κά­ποιο εστια­τό­ριο σε κά­ποιο σπίτι.

Σε αντί­θε­ση με τους υπό­λοι­πους ντε­λι­βε­ρά­δες, που ερ­γά­ζο­νται για ένα συ­γκε­κρι­μέ­νο εστια­τό­ριο, ο Τζον ερ­γά­ζε­ται στο Λον­δί­νο με την υπη­ρε­σία Deliveroo, μία ακόμη από τις εται­ρεί­ες-θαύ­μα της λε­γό­με­νης δια­μοι­ρα­στι­κής οι­κο­νο­μί­ας, όπως η Airbnb και τα ταξί Uber, η οποία μέσω μιας ει­δι­κής εφαρ­μο­γής φέρ­νει σε επαφή τον αγο­ρα­στή με τον πω­λη­τή ή τον ενοι­κια­στή.

Στη συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση ο Τζον δεν προ­σφέ­ρει το σπίτι του, όπως συμ­βαί­νει με την Airbnb, αλλά την ερ­γα­τι­κή του δύ­να­μη και τον εξο­πλι­σμό του (το μη­χα­νά­κι ή το πο­δή­λα­το με το οποίο θα με­τα­φέ­ρει το φα­γη­τό).

Εδώ και χρό­νια η Deliveroo προ­σπα­θεί να πεί­σει τον Τζον, όπως και όλους τους ντε­λι­βε­ρά­δες με τους οποί­ους συ­νερ­γά­ζε­ται, ότι δεν είναι υπάλ­λη­λοι αλλά ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τί­ες.

Παρ' όλα αυτά, τους ανα­γκά­ζει να φο­ρούν κα­θη­με­ρι­νά τη στολή της εται­ρεί­ας και να ακο­λου­θούν συ­γκε­κρι­μέ­νους κα­νό­νες στη με­τα­φο­ρά των πα­ραγ­γε­λιών. Εάν αρ­νη­θούν πολ­λές φορές να δε­χτούν πα­ραγ­γε­λί­ες, ξέ­ρουν ότι δεν θα τους ξα­να­κα­λέ­σουν ποτέ.

Η εται­ρεία μά­λι­στα –για να είναι σί­γου­ρη ότι δεν τε­μπε­λιά­ζουν κλεί­νο­ντας το τη­λέ­φω­νό τους– κα­τα­γρά­φει ακόμη και το επί­πε­δο της μπα­τα­ρί­ας που έχουν στο κι­νη­τό τους. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, δη­λα­δή, ο Τζον έχει τυ­πι­κή σχέση εξαρ­τη­μέ­νης ερ­γα­σί­ας αλλά χωρίς συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις, άδειες, επι­δό­μα­τα, πα­ρο­χή εξο­πλι­σμού και ασφα­λι­στι­κές κα­λύ­ψεις.

Οπως θα έλεγε ο Βρε­τα­νός οι­κο­νο­μο­λό­γος Αντέρ Τέρ­νερ, «είναι σαν να συμ­με­τέ­χει σε ένα με­σαιω­νι­κό πα­ζά­ρι ερ­γα­σί­ας όπου το αφε­ντι­κό απο­φα­σί­ζει κάθε πρωί ποιος θα δου­λέ­ψει για τις επό­με­νες ώρες στο χω­ρά­φι του».

Τις τε­λευ­ταί­ες εβδο­μά­δες, όμως, ο Τζον ένιω­σε στο πετσί του το πώς ορα­μα­τί­ζε­ται αυτή η σύγ­χρο­νη «φε­ου­δαρ­χία» το μέλ­λον της ερ­γα­σί­ας για τον 21ο αιώνα. Η Deliveroo πρό­τει­νε στους «συ­νερ­γά­τες» της, αντί να τους δίνει επτά στερ­λί­νες την ώρα (συν μία ανά πα­ραγ­γε­λία), να τους προ­σφέ­ρει 3,50 λίρες για κάθε με­τα­φο­ρά.

Οι ντε­λι­βε­ρά­δες της εται­ρεί­ας κα­τά­λα­βαν αμέ­σως τι ση­μαί­νει αυτό: δεν θα πλη­ρώ­νο­νταν πλέον για τον νεκρό χρόνο, στον οποίο πε­ρι­μέ­νουν την επό­με­νη πα­ραγ­γε­λία, αλλά μόνο για τη στιγ­μή της πα­ρά­δο­σης. Είναι σαν να ζητάς από έναν πυ­ρο­σβέ­στη ή έναν αστυ­νο­μι­κό να μην πλη­ρώ­νε­ται για τις δε­κά­δες ώρες που βρί­σκε­ται σε επι­φυ­λα­κή, αλλά μόνο για το χρο­νι­κό διά­στη­μα στο οποίο σβή­νει μια πυρ­κα­γιά ή συλ­λαμ­βά­νει έναν κλέ­φτη.

Πίσω από έναν μαν­δύα και­νο­το­μί­ας και gadgets υψη­λής τε­χνο­λο­γί­ας, το νέο μο­ντέ­λο (ας το ονο­μά­σου­με Φε­ου­δαρ­χία 2.0) επι­τρέ­πει σε μια εται­ρεία, που λει­τουρ­γεί πα­ρα­σι­τι­κά πα­ρά­γο­ντας ελά­χι­στη αξία, να απο­σπά επί­πε­δα υπε­ρα­ξί­ας που θα θε­ω­ρού­νταν αδια­νό­η­τα σε προη­γού­με­να οι­κο­νο­μι­κά συ­στή­μα­τα.

Το γε­γο­νός ότι ο νέος ερ­γα­ζό­με­νος γί­νε­ται, κατ’ επί­φα­ση, κυ­ρί­αρ­χος των μέσων πα­ρα­γω­γής ση­μαί­νει απλώς ότι είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να προ­σφέ­ρει και να συ­ντη­ρεί ο ίδιος τα ερ­γα­λεία της δου­λειάς του.

Για την ακρί­βεια, δεν μπο­ρεί πλέον να με­τα­τρα­πεί ούτε καν σε σύγ­χρο­νο λου­δί­τη σπά­ζο­ντας τις μη­χα­νές που ευ­θύ­νο­νται για την ερ­γα­σια­κή σκλα­βιά του – αφού σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση θα έπρε­πε να σπά­σει το δικό του μη­χα­νά­κι και το κι­νη­τό του ή να κάψει το σπίτι του. Η λε­γό­με­νη gig economy, που υπο­σχό­ταν (και πραγ­μα­τι­κά προ­σφέ­ρει) βελ­τι­στο­ποί­η­ση στην εκ­με­τάλ­λευ­ση των πα­ρα­γω­γι­κών συ­ντε­λε­στών, όχι μόνο δεν απε­λευ­θε­ρώ­νει τον άν­θρω­πο αλλά γί­νε­ται ένα ακόμη ερ­γα­λείο επι­στρο­φής σε προ­κα­πι­τα­λι­στι­κές ερ­γα­σια­κές συν­θή­κες.

Πώς όφει­λε λοι­πόν να αντι­δρά­σει ο ντε­λι­βε­ράς της ιστο­ρί­ας μας σε αυτή τη νέα μορφή εκ­με­τάλ­λευ­σης; Αντί να μοι­ρο­λο­γεί, προ­τί­μη­σε να μας προ­σφέ­ρει τα πρώτα μα­θή­μα­τα δρά­σης για το προ­λε­τα­ριά­το του 21ου αιώνα:

Οι ντε­λι­βε­ρά­δες του Λον­δί­νου συ­ντο­νί­στη­καν μέσα από εφαρ­μο­γές κι­νη­τών όπως το WhatsApp και δη­μιούρ­γη­σαν το πρώτο crowd-funding απερ­για­κό τα­μείο στο Ιντερ­νετ, στο οποίο κάθε Βρε­τα­νός μπο­ρού­σε να συ­νει­σφέ­ρει όποιο ποσό επι­θυ­μού­σε. Το σύν­θη­μά τους ήταν «σή­με­ρα μα­γεί­ρε­ψε σπίτι και δώσε τα λεφτά για την απερ­γία».

Με τη βο­ή­θεια μι­κρών συν­δι­κά­των βάσης πέ­ρα­σαν το μή­νυ­μά τους στα κυ­ρί­αρ­χα μέσα ενη­μέ­ρω­σης χτυ­πώ­ντας την μο­να­δι­κή αχίλ­λειο πτέρ­να που μπο­ρεί να έχει μια πα­ρα­σι­τι­κή εται­ρεία: τη φήμη της απέ­να­ντι στους πε­λά­τες.

Απο­κα­λώ­ντας την Deliveroo (λο­γο­παί­γνιο με τις με­τα­φο­ρές και το κα­γκου­ρό) «Slaveroo» (όπου το κα­γκου­ρό γί­νε­ται σκλά­βος), απεί­λη­σαν να με­τα­τρέ­ψουν την εται­ρεία από κο­λοσ­σό αξίας ενός δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ου δο­λα­ρί­ων σε μια άχρη­στη εφαρ­μο­γή για κι­νη­τά.

Λίγες ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα, η Deliveroo ανα­κοί­νω­νε άρον άρον ότι απο­σύ­ρει το νέο μο­ντέ­λο πλη­ρω­μής των «συ­νερ­γα­τών» της. Η πρώτη με­γά­λη μάχη των ερ­γα­ζο­μέ­νων στον χώρο της gig economy είχε μόλις κερ­δη­θεί. Το τέλος της Ιστο­ρί­ας είχε μόλις... τε­λειώ­σει. Και η συ­νέ­χεια ανα­μέ­νε­ται συ­ναρ­πα­στι­κή





"Με Χωρίς Πατρίδα": "Ο Άρης Χατζηστεφάνου στην ERTopen (ηχητικό)

"Με Χωρίς Πατρίδα": "Ο Άρης Χατζηστεφάνου στην ERTopen (ηχητικό)

Σάββατο, 09/07/2016 - 18:00
Άρης Χατζηστεφάνου στην ERTopen καλεσμένος της εκπομπής "Με Χωρίς Πατρίδα",
μίλησε για το καινούριο του ντοκιμαντέρ "This is not a coup", για τον κοινοβουλευτισμό, το Σύριζα, το Ρουβίκωνα, το Νόαμ Τσόμσκι και για πολλά ακόμη ζητήματα.


Ακολουθεί το ηχητικό της εκπομπής":

Σελίδα 1 από 2